มาถึงข่าวการหลอกลวงอันเหลือเชื่อ
ที่ตำรวจบอกว่ามีหลายคนตกเป็นเหยื่อ
คนในสายโทรมาแอบอ้างเป็นตำรวจ น่าเชื่อพอ
ที่จะกล่อมให้ผู้จัดการบางคน ทำอนาจารต่อพนักงานร้านฟาสต์ฟู้ด
ถ้าฉันไม่ยอมให้ตรวจค้น
ฉันก็จะถูกจับ ตกงาน หรือทั้งสองอย่าง
ตำรวจหลายคนบอกผมว่า
มีวิดีโอภาพสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่
ผมไม่เคยเจออะไรอย่างนี้มาก่อน และยังไม่เคยเจอใน 30 ปี
ผมคุยโทรศัพท์และเขาเริ่มบอกขั้นตอนกับผม
"ถอดเสื้อเธอออก"
ถอดเสื้อผ้าชิ้นนึงออก แล้วก็อีกชิ้นนึง
ฉันคิดว่าไม่มีที่ไหนที่เขาไม่ได้แตะ
ตรวจทุกทวารของเธอเพื่อหายาเสพติดเหรอ
เขาอยากให้ผู้จัดการบรรยายหน้าอกฉัน ของลับของฉันดูเป็นยังไง
และแม้แต่ขนาดบราของฉัน
ผมตกใจมาก
นั่นใครพูด
จิตวิทยาที่คนในสายใช้มันน่าทึ่งมาก
ผมไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ทำอะไรได้บ้าง
ผมรู้แต่ว่าเขาเป็นคนเลว
คนในสายก่ออาชญากรรมสมบูรณ์แบบ
เพราะเขาไม่เป็นที่รู้จักเลย
เบอร์เกอร์คิง และทาโก้เบลล์…
ร้านอาหารทุกร้านที่คุณรู้จัก เป็นเหยื่อของคนในสายคนนี้
เรามีอาชญากรทางเพศที่ยังลอยนวลอยู่
และโทรศัพท์ก็ยังดังอยู่ทุกวัน
อย่ารับโทรศัพท์
(เมาท์วอชิงตัน เคนตักกี)
ชีวิตที่นี่ค่อนข้างดีทีเดียว
เหมาะกับการมีครอบครัว โรงเรียนดี
ไม่ค่อยมีอาชญากรรม
(บัดดี้ สตัมป์ นักสืบเกษียณแล้ว)
คืนที่ผมได้รับโทรศัพท์เรื่องคดีของแมคโดนัลด์
ผมอยู่บ้าน กำลังทำธุระของตัวเองอยู่
รองหัวหน้าในตอนนั้นโทรมาแล้วพูดว่า
"เพื่อน ทำอะไรอยู่" ผมตอบว่า
"นั่งพักผ่อนบนโซฟา ดูทีวีเก่าอยู่"
และเขาพูดว่า "ฉันอยากให้นายมาที่นี่
ฉันอยู่ที่แมคโดนัลด์ และไม่รู้จะอธิบายยังไง
มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นที่นี่
และฉันอยากให้นายมา"
มันเป็นวันที่ 9 เมษายน 2004
ผมเพิ่งได้เลื่อนขั้นได้ประมาณสามสัปดาห์
คุณน่าจะพูดได้ว่าผมเป็นนักสืบมือใหม่
ผมขับรถเข้าไปในแมคโดนัลด์
ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
มีรถตำรวจเต็มไปหมด คนเดินเข้าเดินออก
ผมเดินเข้าไปในร้านอาหาร… แมคโดนัลด์ยังเปิดอยู่
เราเดินผ่านครัวและทางเดินด้านหลัง
มันวุ่นวายมาก
คนวิ่งกันพล่านเหมือนไก่ที่กำลังจะถูกเชือด
เราดูออกว่าบรรยากาศมีแต่คนไม่สบายใจ
และเหมือนพวกเขาเห็นหรือทำอะไรบางอย่าง
ที่พวกเขาไม่อยากจะเชื่อว่าเกิดขึ้นจริง
ผมไปเจอเหยื่อในสำนักงานด้านหลัง
เธอดูเศร้า ก้มหน้าก้มตา
เราเจอผู้จัดการและผู้ช่วยผู้จัดการ ที่ดูไม่สบายใจ
เหมือนมีลมหมุนเกิดขึ้น
และผมคิดว่า "พวกเขาดึงผมมาเกี่ยวข้องกับอะไรวะ"
พวกเขาพยายามอธิบายให้ผมฟังว่า เกิดอะไรขึ้น
แต่สิ่งที่พวกเขาพูดไม่สมเหตุสมผลนัก
และผมเข้าใจแค่ว่า
มีบางอย่างเกี่ยวข้องกับโทรศัพท์สายนั้น
แล้วหนึ่งในตำรวจที่นั่นบอกผมว่า
"มีวิดีโอภาพสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่"
และผมพูดว่า "อะไรนะ"
มีกล้องวงจรปิดในนั้นที่บันทึกทุกอย่างไว้
ผมพูดว่า "เอาละ หยุดไว้ตรงนี้
พูดมาพอแล้ว เราพูดมากไปแล้ว
มาดูกันดีกว่าว่าเกิดอะไรขึ้น"
เราเริ่มดูวิดีโอโดยไม่มีเสียง
จะได้รับข้อมูลจากสิ่งที่เห็น เหมือนดูหนังใบ้
ดอนน่า ซัมเมอร์สที่เป็นผู้ช่วยผู้จัดการ
เธอคุยโทรศัพท์กับใครสักคน
ในวันนี้
มีโทรศัพท์เข้ามาที่ร้าน
และผู้ช่วยผู้จัดการของร้าน
ดอนน่า ซัมเมอร์ส อายุ 51 ปี รับสาย
(คอนนี่ ลีโอนาร์ด ผู้รายงานข่าว)
และผู้ชายที่อยู่ในสายอ้างว่า เขาเป็นตำรวจ
เขาทำงานให้กรมตำรวจเมาท์วอชิงตัน
ซึ่งห่างจากร้านแค่กิโลเมตรกว่าๆ
เขาพูดว่าผู้จัดการแมคโดนัลด์
อยู่ในสายกับเขา
พร้อมด้วยตัวแทนองค์กร
เขามีธุระสำคัญจะคุยด้วย
หนึ่งในพนักงานของเธอถูกกล่าวหา
ว่าขโมยกระเป๋าเงินจากลูกค้าที่ไปใช้บริการที่นั่น
เขาบรรยายลักษณะเธอว่าตัวเล็ก ผมสีน้ำตาล
ดอนน่าเลยตอบว่า "ใช่ เรามีพนักงานคนนั้น
ฉันรู้ว่าเป็นใคร"
ตอนผมดูวิดีโอ
หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง
เราดูออกว่าพวกเขาโต้กันไปมา
หลุยส์ อ็อกบอร์น อายุ 18 ปี
ทำงานอยู่ที่แมคโดนัลด์
เพราะแม่ของเธอเพิ่งตกงาน
และมีปัญหาสุขภาพ
เธออยากช่วยครอบครัวหาเงิน
ในวันนั้น ที่ร้านยุ่งมาก
เธอเสนอตัวอยู่ช่วยช่วงมื้อเย็นอันวุ่นวาย
ในตอนนั้น ดอนน่า ซัมเมอร์ส พาหลุยส์ อ็อกบอร์นไปที่ออฟฟิศด้านหลัง
เธอบอกฉันว่า…
(หลุยส์ อ็อกบอร์นพูดในปี 2007)
ฉันถูกกล่าวหาว่าขโมยเงินจากกระเป๋าเงินลูกค้า
ฉันจำได้ว่าตกใจมาก
ฉันโกรธมาก
ที่มีคนกล่าวหาฉันในเรื่องเลวร้ายขนาดนั้น
คนในสายที่อ้างเป็นตำรวจ
บอกคุณซัมเมอร์สว่า "นี่คือสิ่งที่เราทำได้
เราจะไปจับเธอที่ร้าน
หรือถ้าคุณพอช่วยเราได้
เราอยากให้คุณเปลื้องผ้าค้นตัว แล้วดูว่าเธอเก็บเงินไว้กับตัวหรือเปล่า"
เธอเริ่มขอให้ฉันเอาของ ออกจากกระเป๋ากางเกง
แล้วฉันก็เริ่มเอาของออกมา
วางไว้บนโต๊ะ…
แล้วปลิ้นกระเป๋ากางเกงออกมา
รู้ตัวอีกที
ผู้ช่วยผู้จัดการอีกคนก็เดินเข้ามาเช่นกัน
พวกเขาเอาถุงขยะมาปิดประตูไว้…
(ผู้จัดการ)
จะได้มองจากทางเดินเข้าไป
แล้วเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในออฟฟิศไม่ได้
ผมคิดว่ามันแปลกนะ
แต่เดาว่าพวกเขาพยายามทำให้เหยื่อสบายใจขึ้น
กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
มันยากที่จะคิดว่าดอนน่า ซัมเมอร์สคิดอะไรอยู่
คนส่วนใหญ่บอกว่าพวกเขาไม่มีทางเชื่อว่า
คนที่อยู่ในสายจะขอให้ทำการเปลื้องผ้าค้นตัว
แต่คนในสายคนนี้ฟังดูน่าเชื่อถือมาก
เขาใจเย็น
เขาออกคำสั่งเหมือนผู้มีอำนาจมาก
และดอนน่า ซัมเมอร์สทำตามทุกอย่างที่เขาสั่ง
แม้แต่หลุยส์เองก็ทำตาม
แม้ว่าเธอจะไม่อยากทำก็ตาม
เธอขัดขืนตลอดแล้วพูดว่าเธอไม่ได้ทำ
แต่เธอคงคิดด้วยว่า "เดี๋ยวพวกเขาจะได้รู้ว่าไม่ใช่ฉัน
ฉันแค่ยอมๆ ไปก่อน
แล้วหวังว่า พวกเขาจะปล่อยฉันออกจากสถานการณ์นี้"
แต่ตอนนั้นแหละที่มันเริ่มแปลกขึ้น
จู่ๆ ก็ถอดเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งออก
แล้วตามด้วยอีกชิ้น
แล้วผมก็คิดว่า "เฮ้ย
เราเจอคดีอะไรกันเนี่ย"
ผมตกใจมาก
รู้ตัวอีกที
เหยื่อก็เหลือแต่กางเกงชั้นในและบราของเธอ
แล้วจู่ๆ
มันก็ถูกถอดออกเช่นกัน
เธอยืนเปลือยเปล่าอยู่ตรงนั้น
ไม่เหลือเสื้อผ้าสักชิ้น แล้วผมก็คิดว่า
"เราอยู่ในออฟฟิศของแมคโดนัลด์ กับผู้หญิงเปลือยคนนึงเนี่ยนะ"
จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป"
น่าจะคุยโทรศัพท์ไปได้หนึ่งชั่วโมงแล้ว
ผมยืนอ้าปากค้างอยู่ที่นั่น
ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้เห็น
หลังพวกเขาถอดเสื้อผ้าเธอจนหมด
ก็ให้ผ้ากันเปื้อนผืนหนึ่ง เพื่อเธอจะได้ปกปิดร่างกาย
เท่าที่เธอจะทำได้
ฉันถูกถอดเสื้อผ้าออกหมด ฉันอายมาก
รู้ตัวอีกที พวกเขาก็เก็บข้าวของของเธอใส่ถุง
แล้วเอามันออกจากห้อง
ตำรวจในสายบอกให้เธอ
เอาเสื้อผ้าทั้งหมดของหลุยส์
เอากุญแจรถเธอ
แล้วเอาไปใส่ไว้ในรถ
ที่นี่เหลือแต่หลุยส์ อ็อกบอร์น
นั่งเปลือยกายโดยมีเพียงผ้ากันเปื้อนปกปิดอยู่
เธอรู้ว่าแม้เธอจะอยากออกจากสถานการณ์นี้
ยังมีลูกค้าเต็มร้าน
ที่เธอต้องวิ่งเปลือยกายผ่าน
แล้วเธอจะทำยังไงดี
เธอจึงติดอยู่ข้างหลังนั่น
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังประตู
ฉันไม่รู้ว่ามีใครรอฉันอยู่มั้ย
และฉันไม่อยากวิ่งเปลือยกายออกไป ฉันกลัวมาก
ตอนนั้นหลุยส์มีทางเลือกอะไร
นอกจากต้องทำตาม
หญิงสาวคนนี้ไม่ได้แค่ถูกถอดเสื้อผ้าตรวจ
เธอยังเป็นนักโทษในสถานที่ทำงานของตัวเอง
เธอโกรธมาก ดูสีหน้าเธอออก
ว่าเธอกลัวสถานการณ์ที่เป็นอยู่
ฉันได้แต่นึกว่าเด็กวัย 18 กำลังคิดอะไรอยู่
นี่คือคนที่มักทำตามคำสั่ง
น่าจะตลอดทั้งชีวิต
ชีวิตเธอมีแต่คำสั่ง
ไปโบสถ์ ไปเนตรนารี ไปโรงเรียน
โตมาในครอบครัวทหารทั่วไป ระเบียบจัด
ฉันถูกสอนว่าเมื่อพ่อหรือแม่สั่งให้ทำอะไร
ฉันก็ต้องทำตาม
ถ้าผู้ใหญ่คนไหนก็ตามบอกให้ฉันทำอะไร
ฉันก็ทำตามโดยไม่โต้เถียง
รู้ตัวอีกที
ชายคนนี้… พวกเขาเข้ามาในออฟฟิศ…
เขาเป็นชายวัยกลางคน
เขาไม่ได้ใส่ชุดพนักงานหรือผ้ากันเปื้อนอะไรเลย
ผมพูดว่า "เขาไม่ใช่พนักงานร้านแมคโดนัลด์
เขาไปทำอะไรในออฟฟิศหลักของร้าน"
เราไม่รู้ว่าเขาเป็นพวกไหน
เขาเป็นพวกเดียวกับคนในสายหรือเปล่า
เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเป็นชั่วโมง
และดอนน่า ซัมเมอร์ส…
เธอพยายามดูแลร้าน ซึ่งยุ่งมากในช่วงเวลานั้นไปด้วย
แต่ทุกครั้งที่เธอเริ่มสงสัยว่า "ทำไมใช้เวลานานจัง"
เขามีคำตอบให้ทุกครั้ง
"เรากำลังไป วันนี้มีคนทำงานไม่มาก อดทนกับเราหน่อย"
ฟังดูเป็นคำตอบที่เชื่อถือได้สำหรับซัมเมอร์ส
แต่เธอต้องกลับไปทำงาน
ตำรวจในสายพูดว่า "ฟังนะ
คุณพอรู้จักผู้ชายที่เชื่อใจได้มั้ย
คุณมีสามี แฟน
ใครที่คุณเรียกมาเฝ้าเธอ จนกว่าเราจะไปถึงมั้ย"
ดอนน่า ซัมเมอร์สตอบว่า "ที่จริงก็มี วอลเตอร์ คู่หมั้นของฉัน
เขามาได้"
ผมคิดว่า
"คุณคิดว่า นี่เป็น 'สิ่งที่ถูกต้องที่จะทำ'
ตรงไหน"
ผู้จัดการออกไป แล้วเขาก็รับสายนั้นมา
ตอนนี้วอลเตอร์ นิกซ์เป็นคนคุยกับคนในสาย
แล้วทำตามคำสั่งเขา
เขาพูดกับหลุยส์ว่า "เอาละ เขาอยากให้เธอทิ้งผ้ากันเปื้อน"
จากนั้นตำรวจในสายก็พูดว่า
"ให้เธอกระโดดได้มั้ย
วิ่งอยู่กับที่ก็ได้
เธอต้องเขย่าตัว จะได้ดูว่ามีอะไรหล่นลงมามั้ย
เราไม่รู้หรอกว่าเธอซ่อนบางอย่างไว้ที่ไหน"
เธออยู่ในห้องนั้นเกือบสองชั่วโมง
ผมเห็นการกระทำที่เกิดขึ้น
เปลือยกายกระโดดตบ วิ่งอยู่กับที่
ยืนบนเก้าอี้
มันเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา
ระหว่างนั้น เป็นครั้งคราว
ดอนน่า ซัมเมอร์สกลับมาที่ออฟฟิศ
แต่ละครั้งที่เธอกลับเข้ามา เราจะเห็นหลุยส์ อ็อกบอร์น
ปกปิดตัวเองด้วยผ้ากันเปื้อนผืนนั้น
เธอไม่คิดว่ามีอะไรเกิดขึ้น
เธอคิดว่าเขาแค่นั่งฟังตำรวจอยู่ตรงนั้น
แล้วเฝ้าเธอจนกว่าตำรวจจะมาถึง
เราเข้าใจได้ว่าหลุยส์จิตใจอ่อนล้ามาก
และเธอไม่ได้รับความช่วยเหลือ จากดอนน่า ซัมเมอร์สเลย
มีอยู่ช่วงหนึ่ง…
เราเห็นดอนน่า ซัมเมอร์สกลับเข้ามาในห้อง
และหลุยส์ไม่มีผ้ากันเปื้อนปกปิดตัวอยู่
และวอลเตอร์ นิกซ์ยืนอยู่ข้างเธอ
ไม่รู้ว่าเธอเห็นหรือเปล่า…
เธอกลับเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วแล้วไม่เห็น
ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ดี
ตอนนั้นหลุยส์คงคิดว่า
"ฉันตัวคนเดียวในนี้
ไม่มีใครช่วยฉันได้"
แค่ทำสิ่งที่ต้องทำเพื่อรอดให้ได้
คนในสายบอกให้ฉันพูดว่า "ค่ะ ท่าน ไม่ค่ะ ท่าน"
ถ้าฉันไม่ทำ ฉันจะถูกลงโทษ
ฉันกลัวมาก ฉันไม่รู้ว่า นี่จะเป็นวันสุดท้ายบนโลกของฉันหรือเปล่า
ฉันไม่รู้ว่าจะรอดออกไปได้มั้ย
เท่าที่ผมรู้
วอลเตอร์ นิกซ์เป็นคนดีของสังคม เขาเข้าโบสถ์ รักครอบครัว
เขาเป็นโค้ชเบสบอลให้เด็ก อยู่ใกล้เด็กตลอดเวลา
ผู้คนเชื่อใจเขา
และดอนน่าจะแต่งงานกับเขา
แต่เห็นได้ชัดว่าพอเขาอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่คุ้นชิน
กับผู้ชายที่คุยกับเขาในสาย
ทุกอณูจริยธรรมที่เคยมีในตัวเขา…
หายไปทันที
แล้วมันก็แย่ลงเรื่อยๆ เมื่อวิดีโอเล่นต่อไป
แม้แต่ให้สาวคนนั้นโก้งโค้งบนตักเขา
แล้วเขาก็… ตีก้นเปลือยเปล่าของเธอ
ถึงขั้นที่… มีรอยแดงเห็นได้ชัด
และ…
การตีดำเนินต่อไปเป็นช่วงๆ ประมาณ 20 นาที
หลุยส์ อ็อกบอร์นทั้งอาย ทั้งกลัว
เธอคงกลัวตายในตอนนั้น
ฉันร้องไห้ตลอดเวลา
เขาทั้งตีฉัน ตบฉัน และ…
ไม่รู้เลยว่าเขาจะทำอะไร
ถ้าฉันยืนหยัดเพื่อตัวเอง แล้วพยายามขอความช่วยเหลือ
วิดีโอดำเนินต่อไป
มันเป็นชั่วโมงแห่งความมืดมิด
จากนั้นวอลเตอร์ นิกซ์ถูกสั่งให้
เอาหลุยส์ อ็อกบอร์นนั่งบนตักเขา
"เราต้องตรวจลมหายใจเธอ
คุณน่าจะบอกได้จากลมหายใจว่า เธอใช้ยาหรือดื่มเหล้าหรือเปล่า"
ตำรวจคนนั้นบอกเขา ให้บังคับหลุยส์ อ็อกบอร์นให้จูบเขา
หนึ่งชั่วโมงจากนั้น เขาถูกจูงใจให้ทำสิ่งต่างๆ เหล่านั้น
และถ้านั่นยังไม่พอ
ตำรวจคนนั้นบอกวอลเตอร์ นิกซ์ว่า
"ผมอยากให้เธอทำอะไรเกี่ยวกับเซ็กซ์"
และเขาก็สั่งให้เธอทำอย่างนั้น
วอลเตอร์ นิกซ์บังคับให้เหยื่อ ร่วมเพศทางปากกับเขา
ไม่มีใครเข้าใจว่ามันเลยเถิดไปได้ยังไง
แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว
ฉันชาไปหมด
ฉันจำไม่ได้ว่ารู้สึกอะไรบ้าง
ฉันบังคับให้ตัวเองลืม
ฉันไปถึงจุดที่ไม่รู้สึกอะไรในหัว
มันยากมากที่จะดูและ…
ไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น
และ… ผมโกรธมาก
ผมโกรธ
เพราะผมไม่เข้าใจว่า มันเกิดเรื่องแบบนั้นกับใครสักคน… ได้ยังไง
ถ้าเรารู้สึกปลอดภัยในการทำงาน ที่แมคโดนัลด์ไม่ได้
โลกนี้คงแย่มากทีเดียว
หญิงสาวถูกล่วงละเมิดทางเพศ ถูกทำร้ายร่างกาย…
และผมคิดว่า "ฉันจะทำยังไงดี"
วอลเตอร์ นิกซ์คงต้องคิดกับตัวเองว่า
"ฉันเพิ่งทำอะไรลงไป"
เขารู้ตัวว่าเขาทำผิด
เขาต้องรู้ตัวว่าทำผิดไป เพราะเขาออกไปอย่างรวดเร็ว
ตอนนั้นเองผมเห็นมาพอที่จะรู้ว่า อาชญากรรมเกิดขึ้นแล้ว
ผมสั่งให้ตำรวจคนหนึ่งไปที่บ้านเขา
พาเขาไปที่สถานีตำรวจ
เขามีความผิดพอๆ กับคนในสาย
น่าจะผิดมากกว่าด้วยซ้ำ
เพียงเพราะมีคนบอกให้คุณทำอะไร ไม่ได้แปลว่าคุณต้องทำ
ในตอนนั้นเอง
ดอนน่า ซัมเมอร์คิดว่า "ฉันจะทำยังไงดี"
จากนั้นก็มีชายแก่กว่าคนหนึ่งเข้ามา
เขาเป็นคนดูแลสถานที่ซึ่งอยู่ในช่วงนอกเวลางาน
เขารับสาย
เขาได้ยินสองสามคำแล้วพูดว่า
"เรื่องนี้… ไม่มีทาง มันไม่มีทางเกิดขึ้น มันไม่ถูกต้อง"
เขามีสามัญสำนึกพอที่จะรู้ว่า "เดี๋ยวนะ
นี่ใช่ตำรวจจริงหรือเปล่า"
เขาบอกดอนน่า ซัมเมอร์สว่า นี่ไม่ใช่โทรศัพท์ของจริง
ในที่สุดเธอก็เริ่มรู้ตัวว่า
"เดี๋ยวนะ เรื่องทั้งหมดนี้ไม่จริงเหรอ"
แล้วทุกอย่างก็หยุดลง
ทั้งหมดเป็นเรื่องหลอกลวง
ตอนนั้นเองที่พวกเขารู้ตัวว่าถูกหลอก
ในใจผมคิดว่า "คนในสายนี้เป็นใครกัน"
"เขาไม่ใช่ตำรวจแน่นอน"
ผมคิดอย่างเดียวว่า
"ผู้ชายคนหนึ่งจะหาความสุขจากการทำอย่างนี้ ทางโทรศัพท์ได้ยังไง แต่…"
เห็นได้ชัดว่าเขาพึงพอใจกับการได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้น
ผมยังคิดด้วยว่าเขาสะใจที่รู้ว่า เขามีอำนาจ
บังคับความคิดคนเหล่านั้นได้
และทำให้พวกเขายอมทำสิ่งที่เขาสั่งได้
ระหว่างที่คิดไปสารพัด
ผมรู้ว่าเราต้องสอบปากคำเหยื่อ
ตอนนั้นเองที่ผมนั่งลง
ตรงข้ามเธอ
และ…
มองตาเธอ
ผมรู้ทันทีว่ารู้จักเธอ
ใช่ เธอเป็นเพื่อนบ้านผม
และผมพูดว่า "หลุยส์ใช่มั้ย"
เธอตอบว่า "ใช่ บัดดี้ ฉันเอง"
และ…
ให้ตายสิ พ่อเธอเป็นเพื่อนของผม
เราโตมาด้วยกัน
และ…
มันสะเทือนใจผมมาก
และ…
คดีนี้กลายเป็นคดีสำคัญกับผมมาก
ทำให้ผมมีแรงผลักดันมากขึ้น
ทำให้ผมมุ่งมั่นมากขึ้น
ผมจะหาตัวคนที่ทำเรื่องนี้
แล้วจับมันเข้าคุกให้ได้
สามสัปดาห์ก่อนผมรับตำแหน่งนั้น
ผมไม่นึกว่าจะเจอคดีแบบนี้
เราต้องระบุให้ได้ว่า โทรศัพท์สายนั้นโทรมาจากไหน
ก่อนเราจะคิดวิธีไขคดี
คนในสายดูเหมือน
ตามการให้ปากคำและสิ่งที่พวกเขาบอกผม
เขารู้ดีว่า
เกิดอะไรขึ้นในออฟฟิศนั้น
สัญชาตญาณผมคือชายคนนั้นอยู่ไม่ไกล
หลังเราสอบปากคำคืนนั้น
ผมขับกลับมาที่ที่จอดรถนี้
(แมคโดนัลด์)
สมัยนั้นเพิ่งมีโทรศัพท์มือถือ
มีการใช้โทรศัพท์สาธารณะกันทุกวัน
โดยคนทั่วไปส่วนใหญ่
ผมรู้ว่ามีโทรศัพท์สาธารณะสองสามเครื่อง ที่กำแพงด้านหน้าร้านวินน์-ดิกซี่
ผมสังหรณ์ใจว่าต้องมีโทรศัพท์สาธารณะ
และโทรศัพท์นั้นมองเห็นแมคโดนัลด์ได้ตรงๆ
เป็นทางเดียวที่ผมคิดว่า ทำไมถึงมีใครอยากทำอย่างนี้
เพราะพวกมันอยากดูแมคโดนัลด์
แล้วเฝ้าดูตำรวจขับรถเข้ามา
แล้วดูว่าพวกมันประสบความสำเร็จขนาดไหน
ผมคิดว่าอาจเป็นพนักงานที่แค้น
อาจเป็นคนที่รู้จักหลุยส์
ไม่ว่าพวกมันจะแกล้งเธอเพื่อความสนุก
หรือมีความแค้นกับเธอ ผมไม่รู้ แต่มันเป็นไปได้
ในหัวคิดไปสารพัด
พยายามคิดว่าจะไปทางไหนดี
พอผมทำงานกะต่อไป
ผมอ่านคำให้การ
เพื่อรวบรวมข้อมูลเพิ่ม ซึ่งอาจช่วยผมไขคดีได้
ผมรู้สึกว่าคดีของเราเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร
แต่แล้ว…
จู่ๆ ผมก็นั่งอยู่ตรงนั้นแล้วคิดว่า
"ฉันขอหาในอินเทอร์เน็ตดูหน่อย"
ใส่คำว่า "การเปลื้องผ้าค้นตัวที่แมคโดนัลด์"
และ… นั่นไง
มีข้อมูลขึ้นมาเยอะมาก
จากร้านอาหารและร้านค้าปลีกอื่นๆ ซึ่งเกิดเรื่องแบบนี้ทั่วประเทศ
ทุกคดีมีวิธีเหมือนกันมาก
บางคดีใช้ชื่อตำรวจเดียวกันด้วยซ้ำ
นักสืบสกอตต์
มีทั้งแมคโดนัลด์ในไฮน์สวิลล์ จอร์เจีย
ที่คนดูแลสถานที่อายุมากกว่า
ตรวจทวารพนักงานหญิง
ที่ทาโก้เบลล์ในฟีนิกซ์ แอริโซนา
ผู้จัดการเลือกลูกค้าที่ตรงกับที่บรรยายมาตามสาย
แล้วค้นตัวเธอ
ในปี 1995 เกิดขึ้นที่แมคโดนัลด์ ในราลี นอร์ทแคโรไลนา
ในปี 1998 เกิดขึ้นในโอ๊คบรู๊ค อิลลินอยส์และ…
เขาโผล่ไปทุกที่และ…
มิลวอกี วิสคอนซิน
ทาโก้เบลล์ เบอร์เกอร์คิง ฮาร์ดีส์ และแอปเปิลบีส์
และทุกร้านที่คุณนึกออกเป็นเหยื่อของคนในสายนี้
ผมพบว่ามีข้อมูลของ 73 คดีใน 32 รัฐ
ครั้งแรกที่เราระบุได้คือ
ในปี 1994
ตอนนี้ผมอยู่ในปี 2004
ผมคิดว่า…
"แย่แล้ว
นี่ไม่น่าใช่โทรศัพท์สาธารณะท้องถิ่น ในวินน์-ดิกซี่"
ผมรู้ว่าทุกคนจ้องมองมาทางผม
คดีนี้เป็นคดีสำคัญในอาชีพการงานผม
อันตราย เรื่องหลอกลวงที่แทบจะเหลือเชื่อ เกิดขึ้นซ้ำๆ ทั่วประเทศหลายครั้ง
ข่าวเรื่องหลอกลวงอันเหลือเชื่อ ที่ตำรวจพูดว่าหลายคนตกเป็นเหยื่อ
เรารู้ว่ามีที่เกิดเหตุ 70 แห่ง
ทั่วประเทศอย่างที่เห็น
มันเป็นการสืบสวนทั่วประเทศครั้งใหญ่
การหลอกลวงเดียวกันเกิดขึ้น ที่ร้านอื่น 69 ร้านใน 32 รัฐ
ตลอดเวลาสิบปี
นักสืบสตัมป์ถือเป็นวีรบุรุษสำหรับหญิงสาวคนนั้น
สำหรับการติดตามโทรศัพท์หลายร้อยสาย
ผู้ต้องสงสัยมีวิธีควบคุมจิตใจคน
ตอนแรกผมไม่รู้ แต่ผมรับคดีมา
ซึ่งกลายเป็นคดีใหญ่
และไม่มีใครไขคดีนี้ได้นอกจากผม
เรากลัวว่า…
ทุกสัปดาห์จะมีคนถูกทำร้ายเพิ่ม
เรารู้ว่าเราเจอคนร้าย
ที่นึกว่าเขาทำอะไรก็ได้ที่ต้องการ
เพราะเขาทำมันมาสิบปีแล้ว
และเขาไม่คิดว่าจะถูกจับได้ และจะทำต่อไปเรื่อยๆ
ผมกังวลมากว่า
เราเจออาชญากรทางเพศที่กำลังหนีอยู่
ความคิดผมคือคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น
ร้านไหนจะตกเป็นเหยื่อ เหยื่อคนไหนจะโดนทำร้าย
ใครสักคนต้องหยุดปิศาจตัวนี้ ไม่ให้ทำสิ่งที่มันทำอยู่
ผมรู้ว่าการจะจับผู้ชายคนนี้ได้
ผมต้องเข้าใจรูปแบบการลงมือของเขา
และเพื่อทำอย่างนั้น
ผมต้องเข้าใจคดีเก่าของเขาให้มากขึ้น
(ปี 2004)
(ปี 1999)
(แบล็กฟุต ไอดาโฮ)
แบล็กฟุตเป็นชุมชนที่น่ารักและใกล้ชิดกัน
เป็นเมืองทำไร่เล็กๆ…
หัวเก่าและค่อนข้างเคร่งศาสนา
(อลิซาเบธ เหยื่อสายที่ 26)
ฉันเคยรู้สึกปลอดภัยเสมอ
คนในสายพุ่งเป้าไปที่คนบางประเภท
เขาพุ่งเป้าไปที่เมืองเล็กๆ…
ซึ่งผู้คนพร้อมเชื่อในผู้มีอำนาจ
โดยเฉพาะถ้ามีใครอ้างว่าเป็นตำรวจ
ฉันถูกเลี้ยงมาให้เคารพอำนาจของคนที่ดูแลฉัน
ครู คนในโบสถ์ คนที่แก่กว่าฉัน
คนคนนั้นฉลาดพอที่จะรู้ว่า
เมืองเล็กน่าจะมี
คนวัยสาวที่ยอมคน ซึ่งทำงานในร้านอาหารฟาสต์ฟู้ด
ที่จำเป็นต้องรักษางานประจำไว้
ฉันอายุ 16 ตอนทำงานนั้น
ฉันตื่นเต้นมากตอนได้งาน
เพราะมันเหมือนฉันจะหาเงินได้ด้วยตัวเอง
ฉันเป็นพนักงานที่ซื่อสัตย์ ตั้งใจ และมาเร็วเสมอ
(พิซซ่า)
วันที่ 16 ธันวาคม 1999
คืนวันธรรมดาในเดือนธันวาคม ที่หนาวและธรรมดามาก
จู่ๆ ฉันถูกเรียกชื่อเข้าไปในออฟฟิศด้านหลัง
ผู้จัดการบอกฉันว่าเขาอยู่ในสาย
กับเจ้าหน้าที่เดวิสจากกรมตำรวจแบล็กฟุต
ผู้หญิงคนหนึ่งที่มาใช้บริการร้านเราในคืนนั้น
ถูกขโมยกระเป๋า
และมันมีแบงค์ 50 อยู่ในนั้น
เธอรู้ว่าหนึ่งในพนักงานเสิร์ฟ…
ขโมยไป
ห้าสิบเหรียญเป็นเงินเยอะมาก
ในเมื่อเราหาเงินได้แค่ 2.80 เหรียญต่อชั่วโมงรวมทิป
แต่ฉันไม่คิดจะแตะต้องข้าวของของลูกค้าเด็ดขาด
แล้วพวกเขาก็พูดว่า…
คนที่เธอคิดว่าขโมยกระเป๋าเธอไป
เป็นพนักงานเสิร์ฟหญิง
ผมบลอนด์ สูง 150 นิดๆ
สิ่งที่คนในสายทำทางโทรศัพท์
คือให้ลักษณะทั่วไปมากๆ
และเขารู้ว่ามีพนักงานสาว
ที่ตรงกับลักษณะตัวเล็กและนอบน้อม
ฉันยืนกรานว่าฉันไม่ได้สูง 150
ฉันไม่ได้ผมบลอนด์ ไม่ใช่ฉัน
ฉันยืนกรานว่าไม่ใช่ฉัน
ไม่ว่าจะพูดยังไง
ตำรวจคนนั้นมีคำตอบที่มีเหตุผล น่าเชื่อถือ และฟังขึ้นสำหรับทุกอย่าง
ตำรวจคนนั้นต้องการให้ถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น
มันเริ่มด้วยการถอดรองเท้า
จากนั้นก็กางเกง
แล้วก็เสื้อยูนิฟอร์มของฉัน
แล้วก็เลยเถิดไปทีละชิ้น
และมีการพูดเยอะมากระหว่างนั้น
คนในสายดูจะชอบทำเรื่องนี้ช้าๆ
เริ่มอย่างง่ายๆ
ดูว่าเขาหลอกคนให้เชื่อได้มั้ย
จากนั้นก็มากขึ้น ยกระดับขึ้น
ในขณะที่มันดำเนินต่อไป ฉันตีโพยตีพายหนักขึ้น
เพราะฉันอ้อนวอน
และพูดตลอดว่า "เรื่องนี้ไม่ถูกต้อง"
ไม่ได้ผล มันดูเหมือน จะทำให้ตำรวจคนนั้นโกรธมากขึ้นด้วยซ้ำ
เขาบอกให้ผู้จัดการบรรยายรูปร่างฉัน
เขาอยากให้ผู้จัดการบรรยายหน้าอกฉัน ของลับของฉันดูเป็นยังไง
แม้แต่ขนาดบราของฉัน
ตอนนั้นเองที่ฉันแย่งโทรศัพท์มาแล้วตะคอกว่า
"ขนาดบราฉันกับเรื่องทั้งหมดนี้
เกี่ยวอะไรกับเงิน 50 เหรียญที่ถูกขโมยไป"
ถึงฉันจะถูกล่วงละเมิดและกลัวมาก
ฉันไม่รู้สึกว่ามีอำนาจพอจะออกจากที่นั่นได้
และในช่วงเวลานั้น
เดเรค เพื่อนร่วมงานฉันเข้ามา
และรู้ว่าบางอย่างผิดปกติ
(เดเรค เพื่อนร่วมงานของอลิซาเบธ)
ในปี 1999 ในแบล็กฟุต ไอดาโฮ
งานหายากในเมืองของเรา
ผมลงเอยทำงานที่ร้านพิซซ่า
ตอนนั้นผมอายุ 22
พนักงานเสิร์ฟส่วนใหญ่อายุไม่ถึง 18
ผมเดินผ่านทางเข้าเฉพาะพนักงาน
แล้วสังเกตเห็นทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ผมถามกุ๊กว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะผมไม่เห็นพนักงานเสิร์ฟ
มีแต่กุ๊ก พิซซ่าและขนมปังแท่งเป็นกอง
อาหารที่ต้องส่งรอใส่กล่อง
มันวุ่นวายมากสำหรับร้านพิซซ่า
ผมพูดว่า "เกิดอะไรขึ้น" เธอตอบว่า "เกิดเรื่องในออฟฟิศ"
พอผมเลี้ยวที่มุมห้อง ผมก็เห็นผู้จัดการ
เขาเงยหน้ามองผม
ผมไม่มีวันลืมเหงื่อที่ไหลลงมาตามตัวเขา
ไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นตั้งแต่นั้นมา
ผมเห็น
หญิงสาวคนหนึ่งถูกเปลื้องผ้าค้นตัว
ผมพูดว่า
"คุณทำบ้าอะไรอยู่"
เขาพูดว่า "มีตำรวจอยู่ในสาย
และผมกำลังเปลื้องผ้าค้นตัวให้ตำรวจ"
ผมแย่งโทรศัพท์มาแล้วพูดว่า "นั่นใคร"
ผู้ชายคนนั้นพูดว่า…
"นี่คือตำรวจจากกรมตำรวจแบล็กฟุต"
เขาฟังดูใจเย็น สงบ สบาย ราวกับเป็นสิ่งที่เขาทำทุกวัน
แล้วผมก็พูดว่า "งั้นคุณควรรู้ดีกว่าใครว่า…
ผู้จัดการคนนี้ไม่ควรเปลื้องผ้าค้นตัวเยาวชน
โดยเฉพาะผู้หญิง"
ผมพูดว่า "เราต้องเรียกตำรวจตัวจริงมาซะแล้ว"
เขาก็เลยวางหูไป
ต้องให้คนนอกเข้ามา
แล้วสงสัยในข้อมูลมากพอ
แล้วทำอะไรสักอย่างเพื่อหยุดสถานการณ์นั้น
ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่เขาเข้ามาขัดจังหวะ
ผมได้แต่หวังว่าจะเข้าไปเร็วกว่านั้น
ผมทำสิ่งที่ควรทำเมื่อไปถึงที่นั่น
มันทำให้ผมโกรธ ที่มีคนฉวยโอกาสกับคนอื่นแบบนั้น
พอฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องหลอกลวง
และมันเป็นแค่คนปลอมตัวเป็นตำรวจ
ฉันโกรธมาก
ในปี 1999 ผมคงพูดได้อย่างแน่ใจว่า ผู้จัดการมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
แต่หลังได้รู้ว่า
เรื่องนี้เกิดขึ้นหลายครั้งในหลายรัฐ
ผมไม่เข้าใจว่าเขาจะเกี่ยวข้องได้ยังไง
เข้าใจใช่มั้ย ผมไม่คิดจริงๆ ว่า
จะมีใครที่ร้านอาหารเหล่านี้ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง
ผมคิดว่าพวกเขาถูกหาประโยชน์
จากนั้นฉันตรงกลับบ้าน แต่อยู่จนดึกเพื่อจด…
บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมด
(เขาขู่และบอกฉันว่า ฉันอาจเจอคดีใหญ่ได้)
(จากนั้นก็สั่งให้ฉันถอดกางเกง)
(ฉันรู้สึกถูกล่วงละเมิด เพราะเขาหยามเกียรติร่างกายฉัน)
แม้แต่การนั่งเขียนบนกระดาษ
แล้วผ่านมันไปให้ได้ มันยากมากจริงๆ
ฉันถูกกระทำอย่างรุนแรงมาก
และฉันท้อแท้ที่รู้ว่า
ไม่มีทางที่ตำรวจจะสละเวลาอันมีค่า
มาดูแลและติดตามเรื่องนี้
มันไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับพวกเขา
สิ่งที่ยากที่จะเชื่อจริงๆ คือ
มีคนทำเรื่องนี้ทั่วไปหมด
แล้วหนีรอดไปได้
ทุกคดีไม่ได้รับการสืบสวนเลยเหรอ คนกลัวที่จะรายงานเรื่องนี้เหรอ
คดีนี้แปลกมาก มันยากที่จะอธิบาย
เรามีหลักฐาน
หลักฐานวิดีโอที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง
หน่วยงานอื่นไม่มีหลักฐานนี้
พวกเขาไม่มีอะไรเลยนอกจากคำให้การ
ของใครบางคนที่พูดว่า "นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น"
เท่าที่รู้
ผมเป็นคนเดียวที่สืบสวนเรื่องนี้
ผมไม่รู้เลยว่ามีคนอื่นตามหาเขาเช่นกัน
(ปี 1999)
(ปี 2004)
(เวนดี้ส์)
(เวสต์บริดจ์วอเตอร์ แมสซาชูเซตส์)
การหลอกลวงทางโทรศัพท์ไม่น่าเชื่อ
เกิดขึ้นที่เวนดี้ส์สี่สาขาในบอสตันในคืนวันศุกร์
คนในสายอ้างว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ
และสามารถหลอกให้ผู้จัดการร้าน
ทำการเปลื้องผ้าค้นตัวพนักงานอย่างผิดกฎหมายได้
ในคดีที่น่าตกใจที่สุด
ผู้จัดการหญิงสาวถูกหลอก ให้ล่วงละเมิดทางเพศพนักงานชาย
เกิดการล่วงละเมิดทางเพศอันเลวร้ายขึ้น
ซึ่งเขาโดนสั่งให้กางแขนกางขา
เธอแตะเนื้อตัวเขาอย่างไม่เหมาะสม รวมทั้งของสงวนด้วย
สิ่งที่เหยื่อต้องเผชิญน่ากลัวมาก
ถ้ามีใครทำแบบนี้กับลูกผม…
(วิคเตอร์ ฟลาเฮอร์ตี้ จ่าตำรวจ)
ผมคงโกรธมาก
ผมมักปฏิบัติกับคนอื่นเหมือนครอบครัว
ผมจึงโกรธที่เกิดเรื่องแบบนี้ กับชายและหญิงเหล่านี้
และผมอยากทำให้แน่ใจว่ามันต้องหยุดลง
มันแปลกจนทำให้ผมสนใจ
ปกติเราเจอคดียาเสพติดเยอะมาก
ในแต่ละวัน
เราจะออกไปล่อซื้อเฮโรอีนบ้าง โคเคนบ้าง…
ยาที่นิยมตอนนั้นเรียกว่ามอลลี่และออกซิคอนติน
เมื่อวานนี้เราล่อซื้อเฮโรอีน
วันนี้ผมต้องมาตามคนในสายที่หลอกเป็นตำรวจ
เราไม่รู้ว่าสายนั้นมาจากไหน
เราไม่มีผู้ต้องสงสัย ไม่มีใครเลย
ผมกลับไปที่ออฟฟิศ เอามือก่ายหน้าผากแล้วพูดว่า
"ฉันไม่รู้จะไปงมเข็มในมหาสมุทรยังไง"
(เมาท์วอชิงตัน)
นอกจากวิดีโอ ผมมีหลักฐานอีกชิ้นหนึ่ง
นั่นคือหมายเลขคนโทรเข้า จากการกดดอกจัน 69
พนักงานที่ร้าน
หัวไวพอจะคิดโทรดอกจัน 69
และสำหรับคนที่ยังจำโทรศัพท์บ้านได้
เราโทรดอกจัน 69
แล้วมันจะพาเรากลับไปหาคนที่โทรคนสุดท้าย
ถ้าผมไม่มีเบอร์นั้น คดีนี้คงเจอทางตัน
ผมนั่งจ้องเบอร์นั้น
แล้วตัดสินใจโทรไป
มันมีสัญญาณสายไม่ว่าง
แล้วผมก็คิดว่า "เดี๋ยว ไม่นะ"
ผมโทรไปอีกครั้ง
ได้ยินสัญญาณสายไม่ว่าง
ผมนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วคิดว่าขนาดได้เบอร์มาแล้ว
มันยังบอกอะไรผมไม่ได้เลย
ในตอนนั้น ผมไม่ได้รับความช่วยเหลือมากนัก
ผมไม่ได้มีนักสืบสองสามคนมาช่วยงานผม
ผมไม่มีอะไรจะไปต่อได้
(ตำรวจ)
ผมกำลังสืบสวนคดีนี้คนเดียว
และมันยากมากที่จะไปต่อ
ลองคิดดูสิ คดีนี้มีหลักฐานอะไรบ้าง
แต่ผมรู้ว่าผมต้องทำทุกอย่างที่ทำได้
แล้วถ้าผมทำอะไรเพื่อจับเขาได้ ผมก็จะทำ
หลักฐานแรกในคดีนี้คือ
การทำสิ่งที่เรียกว่าการย้อนรอยทั้งสี่จุดเกิดเหตุ
ผมถูกผู้พิพากษาเรียก ไปให้การหลายครั้งในคดีเหล่านี้
และผมได้รับรายงานกลับมาว่า หมายเลขเหล่านั้นปลอม
คดีไม่คืบหน้าไปไหนเลย
เราไม่รู้อะไรอย่างอื่น
เราไม่รู้ว่าเป็นเบอร์มือถือหรือเปล่า เราไม่รู้ว่าเป็นเบอร์บ้านมั้ย ไม่รู้อะไรเลย
ผมโทรหาเอทีแอนด์ทีและต้องคุยกับหลายคน
พวกเขาโอนสายผมไปหาคนอื่น
แล้วผมก็พูดเหมือนเดิม แล้วโอนไปหาคนอื่นอีก
ในที่สุด หลัง…
คุยอยู่ประมาณชั่วโมงครึ่ง
ผมได้คุยกับสุภาพสตรีท่านนี้
และผมจะไม่มีวันลืมสิ่งที่เธอพูด
"รู้มั้ย…
ฉันคิดว่านี่อาจเป็น หนึ่งในเบอร์บัตรโทรศัพท์ที่ซื้อล่วงหน้า"
และผมคิดว่า "เอาละ"
ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับบัตรโทรศัพท์เลย ไม่เคยทำคดีที่เกี่ยวกับมัน
ไม่มีใครรู้จักเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้อง
นั่นคือขั้นต่อไปของเรา หาวิธีตามบัตรโทรศัพท์ซื้อล่วงหน้า
เรารู้ว่าเขาไม่ใช่คนท้องถิ่น
ผมจึงเข้าใจได้ว่า ทำไมเขาใช้บัตรโทรศัพท์ซื้อล่วงหน้า
ถ้าคุณจำได้ ในสมัยนั้น
บัตรโทรศัพท์ถูกใช้กันแพร่หลาย
มันสะดวกและถูกกว่า
สายเหล่านี้คุยนานกว่า 90 นาที
เพราะฉะนั้นมันจะแพงมาก
ผมโทรหาเอทีแอนด์ที
มันพูดว่า "กรุณาถือสายรอ
เจ้าหน้าที่จะรับสายคุณในสามสิบนาที"
ผมนั่งถือสายรอ ฟังเพลงแย่ๆ นั่น
แล้วก็มีคนรับสายขึ้นมา
แล้วพูดว่า "นี่มิเชลล์อยู่กับเอทีแอนด์ที ลูกค้าที่ถูกเรียกให้การ
มีอะไรให้ช่วยคะ"
ผมบอกว่าผมอยากรู้หมายเลขต้นทาง
ของเลขปลอมพวกนี้
เธอพูดว่า "พวกมันสืบต้นตอไม่ได้ค่ะ"
ผมพูดว่า "ไม่สมเหตุสมผลเลย
คุณกำลังบอกว่าคุณสืบต้นตอ บัตรโทรศัพท์ซื้อล่วงหน้าพวกนี้ไม่ได้เลยเหรอ"
เธอบอกว่า "ไม่ได้ สืบต้นตอไม่ได้ค่ะ"
ผมไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ไม่รู้จะทำยังไง
คุณจะพูดว่าผมไล่ตามเสียงในโทรศัพท์ก็ได้
แต่ที่จริง ผมกำลังไล่ตามเบอร์โทรศัพท์
เพราะผมไม่เคยได้ยินเสียงเขา
ถึงจะได้ยินก็คงจำไม่ได้
เจอทางตันครั้งแล้วครั้งเล่า ความหงุดหงิดครั้งแล้วครั้งเล่า
ผมไม่สนว่าต้องทำอะไรบ้าง
ต้องทำงานอีกกี่ชั่วโมง ต้องโทรหาใคร
เพราะผมไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ทำอะไรได้บ้าง
ผมแค่รู้ว่าเขาเป็นคนเลว
เขาต้องติดคุกให้เร็วที่สุดเท่าที่เราจะทำได้
ทุกอย่างที่ผมทำถึงตอนนี้คือโทรศัพท์
โทรหาหน่วยงานอื่น โทรหาเอทีแอนด์ที
ตอนนั้นผมคุยกับมิเชลล์จากเอทีแอนด์ที มากกว่าคุยกับเมียซะอีก
เราคุยกันตลอดเวลา แย้งกันไปมาได้พักหนึ่ง
แล้วถามคำถามไปเรื่อยๆ
"คุณกำลังบอกผมว่าไม่มีทางสืบย้อนได้เลยเหรอ"
ผมบอกว่า "ผมหาข้อมูลเรื่องบัตรโทรศัพท์แล้ว มันมีหมายเลขต่างกันบนบัตร"
"หมายเลขเหล่านี้หมายถึงอะไร" "ฉันไม่ทราบ"
"ทำไมบนบัตรถึงมีบาร์โคด" "ฉันไม่ทราบ"
ผมพูดว่า "ผมจะไม่ยอมแพ้จนกว่าคุณจะตอบผม"
จากนั้นเธอก็โทรหาผมด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย
เธอพูดว่า "ฉันได้คำตอบมาแล้ว
ตั้งแต่เหตุการณ์ 9/11 แม้ว่าเราไม่อยากให้คนทั่วไปรู้
แต่บัตรโทรศัพท์ซื้อล่วงหน้า สามารถสืบย้อนได้แล้ว"
ผมตื่นเต้นมากแล้วคิดว่า "ได้เรื่องแล้ว"
เธอพูดว่า "วิค หมายเลขต้นทางที่แท้จริง
มาจากปานามาซิตี ฟลอริดา"
(ปานามาซิตี ฟลอริดา)
ได้เรื่องแล้ว เราได้ที่อยู่มาแล้ว
ในที่สุดผมก็รู้ว่าสายนั้นมีต้นกำเนิด จากปานามาซิตี ฟลอริดา
และผมคิดว่า "ให้ตายสิ คุณควรไปหาความสนุกที่ชายหาดที่นั่นมากกว่าสิ"
ผมตกใจที่อาชญากรรมแบบนี้เกิดจากที่นั่น
ผมไม่รู้จะคิดยังไงดี
แต่ผมรู้ว่าผมต้องยึดข้อมูลสำคัญชิ้นนี้ให้แน่น
ผมรู้แล้วว่าสถานที่เหล่านี้ของจริง ไม่ใช่ของปลอม ของจริง
ปัญหาคือมันเป็นโทรศัพท์สาธารณะ
มันจะได้ประโยชน์อะไร ผมไปเคาะประตูเรียกไม่ได้
เพราะมีคนใช้มันเยอะมาก
ผมรู้ว่าสายนั้นโทรเข้ามาตอนไหน ผมรู้ว่าเป็นบูทไหน
ผมรู้ว่าเขาอยู่ไหน เวลาที่เขาอยู่ที่…
แค่นั้น เราไม่รู้อะไรอย่างอื่นเลย
ผมกลับมาเริ่มต้นจากศูนย์อีกครั้ง
(กรมตำรวจปานามาซิตี ฟลอริดา)
ผมโทรหานักสืบที่ปานามาซิตีแล้วคุยกับพวกเขา
พวกเขาบอกผมว่าปานามาซิตีได้รับสายเยอะมาก
เกี่ยวกับสายหลอกลวงที่มาจากพื้นที่ของพวกเขา
แอบอ้างเป็นตำรวจแล้วเปลื้องผ้าค้นตัวผู้คน
แล้วผมก็คิดว่า "อะไรกัน
ผมนึกว่ามีแต่เราซะอีก" ผมตกใจมาก
ถึงตอนนั้น ผมรู้แล้วว่าเขาฝึกมันมาหลายครั้งมาก
จนเขารู้ว่าต้องพูดอะไรต่อ
แต่คงไม่ได้ทำได้ทุกครั้ง
เขาถูกวางหูใส่หลายครั้ง
แต่พอเขาทำอีก มาได้ไกลขนาดนี้ ก่อนถูกวางหูใส่
ครั้งต่อไป ไปได้ไกลขึ้นอีกนิด ก่อนถูกวางหูใส่
บางคนวางหูใส่เขาทันที
แต่เขาเรียนรู้ที่จะเล่นตามบท
เขาเรียนรู้ที่จะเล่นตามเกม
นั่นคือส่วนที่น่ากลัวของมัน
เขาเก่งขึ้นและพอเขาเก่งขึ้น
มันกลายเป็นเหมือน… การเสพติด
เขาต้องเสพมัน
ผมไม่เชื่อเลยว่าจะเป็นตำรวจ
อาจเป็นคนที่อยากเป็นก็ได้ คนหิวอำนาจ อยากมีอำนาจ
ตอนนั้นเขาอาจรู้สึกว่าไม่มีใครเอาชนะเขาได้
เพราะเขาทำสำเร็จสี่ในสี่ ในแมสซาชูเซตส์
นั่นคะแนนเต็มร้อยเลยนะ
(แบล็กฟุต 3.2 - เฟิร์ธ 22.5 - เชลลีย์ 43)
เราแต่ละคนอาจรู้สึกว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นแต่กับเรา
แล้วรู้สึกโง่งี่เง่ากับมัน
แต่ความจริงคือมีผู้หญิงหลายคนที่เจอเรื่องนี้
มันทำให้ฉันรู้สึกโง่และซื่อน้อยลง
แต่แม้จะยอมรับเรื่องนั้น มันก็…
ทำร้ายจิตใจมากเพราะฉันรู้สึกว่า
มันเป็นการละเมิดกฎหมายอย่างไม่ละอาย
ฉันรู้สึกว่าเขาต้องถูกจับกุม
และต้องชดใช้การกระทำของเขา
ผมคิดว่าเขาทำลายชีวิตของเหยื่อ และครอบครัวของเหยื่อด้วย
ไม่มีใครในสหรัฐอเมริกาที่พูดอย่างมั่นใจได้ว่า
ลูกสาวหรือลูกชายของเขาปลอดภัยจากผู้ชายคนนี้
เราต้องเจอตัวคนในสายคนนี้
มันจะได้ไม่เกิดขึ้นกับคนอื่นๆ ที่จะตกเป็นเหยื่อเพิ่มอีก
บางคืนมันก็ยากที่จะหลับขณะที่คิดถึงมัน
ผมต้องรู้ว่าเขาเข้าคุกก่อน
และไม่มีคนอื่นที่หลงกลเป็นเหยื่อเขาอีก
ถึงตอนนี้ ผมเจอทางตัน
เพราะเรามาถึงจุดที่
เราระบุได้ว่าโทรศัพท์โทรมาจากที่ไหนไม่รู้
ไม่มีทางอื่น
แต่ผมจะไม่ยอมแพ้
เพราะตอนนี้มันถึงจุดที่สำคัญมาก
มาถึงการสืบสวนของตำรวจจริงๆ โดยเฉพาะ
ต้องทำงานหนัก ซึ่งผมไม่มีปัญหากับเรื่องนี้
ตอนนี้ขั้นต่อไปของผมคือระบุ
ว่าบัตรโทรศัพท์ถูกซื้อที่ไหน
พอผมได้ข้อมูลนั้นกลับมา
มันบอกว่าถูกซื้อที่วอลมาร์ท วันที่ 19 กุมภาพันธ์
ในปานามาซิตี
หวังว่านี่คือการค้นพบครั้งใหญ่ที่เราตามหา
(วอลมาร์ท)
มันเป็นบริษัทใหญ่ บริษัทใหญ่ต้องมีกล้องวงจรปิด
ถ้าเขาซื้อมันที่ร้านสะดวกซื้อเล็กๆ อาจไม่มีกล้อง
ผมเลยโทรหาวอลมาร์ทและขอวิดีโอ
ผมรู้ว่ามันถูกซื้อในเวลานี้และวันนี้
พวกเขาบอกผมซ้ำๆ ว่า "ฉันว่าไม่น่าจะได้ คุยกับคนนี้แล้วกัน"
เราถูกโอนสายจากคนหนึ่งไปอีกคนไปอีกคน ในที่สุดก็ได้คุยกับชายคนนั้น
และเขาพูดว่า "ได้ ผมเอามาให้คุณได้"
ในที่สุดผมก็ได้วิดีโอเทปมา
ผมตั้งชุดทีวีและเครื่องเล่นวิดีโอในออฟฟิศ แล้วก็ใส่เทปนั่นเข้าไป
ทันทีที่ผมใส่เทปเข้าไป ผมรู้ว่า
มันไม่ใช่สิ่งที่ผมคิดไว้เลย
ดูออกว่ามันเป็นหนึ่งในเทปที่ใช้ซ้ำไปมา
น่าจะหกเดือนได้ คุณภาพแย่มาก
มันเป็นหนึ่งในเจ็ดหรือแปดมุมทั่วร้าน
ภาพแวบของแผนกเครื่องประดับ เดี๋ยวก็ทางเข้า
แล้วมันก็กลับไปที่เดิม วนไปเรื่อยๆ
ภาพแวบของมุมนี้ มุมนั้น แล้วกลับไปที่ทางเข้า
และไม่มีภาพจุดชำระเงิน
แน่นอนถ้าผมดูต่อ ผมคงทำงานไม่ไหว
ผมคงเป็นบ้าซะก่อนเพราะมันบ้ามาก
เพราะวิดีโอนี้ ถึงเราจะเล่นให้ช้าลง
แล้วดึงภาพมุมอื่นออก
ก็ยังมีคนเดินเข้าไปในชั่วโมงนั้นเป็นพัน
และมันเป็นการคาดเดาว่าเขามาที่ร้าน
ก่อนการซื้อเล็กน้อย และออกจากร้าน
หลังการซื้อทันที
ไม่มีทางที่ผมจะได้อะไรจากเทปนี้
เป็นไปไม่ได้
ผมไม่รู้จะไปทางไหนต่อแล้ว
ผ่านมาสี่เดือน
สี่เดือนของการทำงานหนัก
ถึงจุดนี้ ผมเจอทางตันอีกแล้ว
แล้วผมก็ได้รับโทรศัพท์จากบัดดี้ สตัมป์ จากกรมตำรวจเมาท์วอชิงตัน
ในที่สุดวันหนึ่ง สิ่งแรกที่ผมทำคือ โทรหาวิค ฟลาเฮอร์ตี้
ผมรับโทรศัพท์และบอกได้ว่า เขาไม่ได้มาจากบอสตัน
ผมเป็นคนประเภทที่จะไม่ทำอะไรซ้ำรอยคนอื่น
ผมรู้ว่าสายนั้นโทรมาจากปานามาซิตี
นักสืบที่นั่นแนะนำผมว่ามีคดีในแมสซาชูเซตส์
ที่คล้ายคดีของเรามาก
ผมควรติดต่อนักสืบวิค ฟลาเฮอร์ตี้คนนี้
เขาบอกข้อมูลที่เขามี
ชัดเจนว่าเขามาจากกรมที่เล็กมาก
ของเราว่าเล็กแล้ว แต่กรมนี้เล็กกว่า
เขาแปลกใจที่มีคนอื่นสืบมาได้ไกลเท่าเขา
เขาตั้งใจกับเรื่องนี้มาก
ผมดีใจแทบตาย กระโดดเลยทีเดียว
ผมรู้สึกว่าผมไม่ต้องฉายเดี่ยวอีกแล้ว
มีบางคนที่มีแรงใจในการหาตัวชายคนนี้เท่าผม
ผมตื่นเต้นมากที่ได้ยินและได้คุยกับบัดดี้
เพราะมันเป็นคดีใหม่เอี่ยม
ตอนนี้เรามีข้อมูลใหม่และ…
"ผมรู้มาว่าคุณช่วยผม
พยายามคิดวิธีสืบต้นตอบัตรโทรศัพท์นี้ได้"
ผมพูดว่า "ส่งข้อมูลนั้นมาให้ผม แล้วผมจะตอบกลับอย่างรวดเร็ว
เพราะผมสืบได้ว่า บัตรโทรศัพท์ถูกซื้อมาจากไหน"
จากที่ผมคิดว่า
"ฉันไม่รู้ว่าเราจะไขคดีนี้ได้มั้ย" จนตอนนี้ "เย้ เราจะไขคดีนี้ได้แล้ว"
ผมโทรหาผู้หญิงคนโปรดที่เอทีแอนด์ที
แล้วพูดว่า "คุณเดาไม่ถูกแน่ มีอีกคดี
น่ากลัวยิ่งกว่า และไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นคนเดียวกัน"
เอทีแอนด์ทีบอกผมว่าบัตรโทรศัพท์ที่ใช้ ในคดีที่เมาท์วอชิงตัน
ถูกซื้อจากร้านวอลมาร์ทคนละสาขากับของผม
ผมก็เลยโทรหาวอลมาร์ท คำถามแรกของผมคือ "มีวิดีโอที่จุดชำระเงินมั้ย"
และพวกเขาพูดว่า "มี"
ผมพูดว่า "ล้อเล่นหรือเปล่า" "เปล่า เรามีจริงๆ"
ผมพูดว่า "เอาเลย ดึงเทปออกมา"
ไม่กี่วันจากนั้น ผมก็ได้วิดีโอเทปมา
(เล่น)
ผมกดปุ่มเล่น…
ผมรู้ว่ามีการซื้อตอน 15.02 น.
แล้วกรอมันไปข้างหน้านิดหน่อย
แล้วก็เห็นผู้ต้องสงสัยเดินเข้ามา
ผมเห็นเขาวางของพวกนั้นบนเคาน์เตอร์
ชายผิวขาวอายุประมาณ 30 ถึง 40
สูงประมาณ 180 ผมสีดำ
เราดูออกว่าเป็นของแบนๆ ที่จุดชำระเงิน
สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นบัตรโทรศัพท์
ผมมองเขาแล้วพูดว่า "โอ้ พระเจ้า"
และภาพมันชัดมาก ชัดจริงๆ
และผมคิดว่า "ให้ตายสิ เราได้ตัวเขาแล้ว"
เราได้ภาพของผู้ต้องสงสัยแล้ว
เขาซื้อบัตรโทรศัพท์
ที่ถูกใช้ในคดีที่เมาท์วอชิงตันอย่างไม่ต้องสงสัย
ตรงนี้บนทีวี
นี่เป็นการค้นพบครั้งใหญ่
ผมโทรหาบัดดี้แล้วบอกเขาว่า "รู้มั้ยเราได้รูปเขาแล้ว"
ผมตื่นเต้นมาก
คนสามร้อยล้านคนในประเทศ
แต่ผมสามารถระบุชายคนหนึ่งในวอลมาร์ทได้
ผมพร้อมจะใส่เกียร์เดินหน้า ผมพร้อมลุยแล้ว
ปัญหาคือวิดีโอเหล่านี้เป็นมุมบน
ไม่เห็นหน้าเขาชัดนัก
เราจะระบุตัวตนคนคนนี้ได้ยังไง
เราต้องได้ภาพที่ชัดที่สุดของเขา
เราตัดสินใจย้อนกลับไปดูเทปเก่าของผม
เพราะมันมีมุมทางเข้าทางออก
กล้องส่องตรงไปที่หน้า
ถ้าเราหาเขาเจอตรงนั้น เราจะได้ภาพหน้าเขาชัดๆ
เอาอีกแล้ว
เรากลับไปที่ห้องขนาด 13 ตารางเมตร
ที่มีหกจอเปิดพร้อมกันให้เวียนหัว
แต่เรารู้ว่าเรามองหาใครอยู่ แล้วทันใดนั้น
แจ็กพอต
เขาเดินเข้ามา
ชายคนเดียวกัน
ทันทีที่เขาเดินเข้ามา ผมพูดว่า "นั่นไงเขา"
ผมรู้ทันที
เขาสวมแจ็กเก็ตและแว่นกันแดดเข้ามา
และเขาดูเหมือนพร้อมไปทำงาน
หรือเพิ่งกลับจากทำงาน เรียบร้อยมาก
ผมสังเกตเห็นแถบข้างกางเกงของเขา
ผมพูดเลยว่า "อะไรกันวะ"
แถบข้างกางเกงนั้น
คือตำรวจ
เขาเป็นตำรวจ
คำบรรยายโดย พรทินา ตั้งสัจจะวิฑูรย์