A teraz niewiarygodne oszustwo,
którego ofiarą padło wiele osób.
Dzwoniący, udający policjanta, był na tyle przekonujący,
że namówił niektórych kierowników do molestowania pracowników.
Gdybym odmówiła przeszukania,
aresztowaliby mnie albo zwolnili.
Policjanci powiedzieli mi,
że nagrano te wydarzenia.
W ciągu 30 lat nie widziałem czegoś takiego.
Mam słuchawkę przy uchu, a on mówi mi, jak to będzie wyglądać.
„Zdejmij jej bluzkę”.
Najpierw zdjęła jedną część garderoby, a potem następną.
Dotykał mnie chyba wszędzie.
Szukać narkotyków w otworach?
Kazał mu opisać moje piersi i genitalia,
nawet rozmiar stanika.
Byłem zaszokowany.
Kto mówi?
Manipulacja dzwoniącego była niesamowita.
Nie wiedziałem, do czego był zdolny.
Ale wiedziałem, że to zły człowiek.
Dzwoniący popełnił zbrodnię idealną,
bo był zupełnie anonimowy.
Burger King i Taco Bell…
Każda taka restauracja padła jego ofiarą.
Seksualny drapieżnik jest na wolności,
a telefon dzwoni każdego dnia.
NIE ODBIERAJ TELEFONU
Życie tu jest dobre.
Dobre szkoły. Można tu wychować dzieci.
Niska przestępczość.
EMERYTOWANY DETEKTYW
Kiedy zadzwoniono do mnie w sprawie McDonalda,
siedziałem w domu i robiłem swoje.
Zastępca szefa zapytał mnie,
co robię, a ja odpowiedziałem,
że siedzę na kanapie i oglądam telewizję.
Powiedział, że mnie potrzebuje,
bo jest w McDonaldzie i nie wie, jak mi to wyjaśnić.
Działy się tam złe rzeczy
i mnie potrzebował.
To był dziewiąty kwietnia 2004 roku.
Jakieś trzy tygodnie wcześniej dostałem awans.
Byłem początkującym detektywem.
Podjechałem tam
i nie wiedziałem, o co chodzi.
Wszędzie pełno ludzi i policyjnych radiowozów…
Wszedłem do restauracji, a tam dzień jak co dzień.
Przeszliśmy przez kuchnię i korytarz.
Zamęt.
Ludzie biegali w tę i z powrotem.
W powietrzu unosiła się atmosfera podenerwowania…
jakby coś widzieli albo zrobili
i nie mogli w to uwierzyć.
Ofiara była w biurze.
Była zdenerwowana i miała spuszczoną głowę.
Kierownik był zdenerwowany i zastępca kierownika też.
Jakby przeszło tamtędy tornado.
Zastanawiałem się, w co mnie wplątano.
Próbowali mi wyjaśnić, co się stało,
ale to, co mówili, nie miało większego sensu.
Zrozumiałem tylko,
że chodziło o rozmowę telefoniczną.
Potem jeden z policjantów powiedział mi,
że jest nagranie tego, co się wydarzyło.
Zapytałem: „Co?”.
W biurze była kamera i wszystko nagrała.
Kazałem im przestać,
bo dość czasu zmarnowaliśmy na gadanie.
Chciałem zobaczyć, co się stało.
Zaczęliśmy oglądać. Nie było dźwięku.
Wyciągasz wnioski tylko na podstawie obrazu.
Donna Summers, zastępczyni kierownika,
rozmawiała z kimś przez telefon.
W tamten konkretny dzień
ktoś zadzwonił do restauracji.
Zastępczyni kierownika restauracji,
Donna Summers, lat 51, odebrała telefon.
PREZENTERKA WIADOMOŚCI
Dzwonił mężczyzna, który podawał się za policjanta.
Pracował w posterunku Mount Washington,
niecałe dwa kilometry od restauracji.
Dodał, że kierownik McDonalda
też był na linii
razem z przedstawicielem firmy.
I chciał porozmawiać o czymś ważnym.
Jedna z pracownic została oskarżona
o kradzież portfela klienta, który był w restauracji.
Opisał ją jako niską brunetkę,
a Donna odpowiedziała, że ktoś taki tam pracuje.
I wie, kto to jest.
Oglądam nagranie
i wchodzi młoda kobieta.
Widać, że wymieniają zdania.
Louise Ogborn, lat 18,
pracowała w McDonaldzie,
bo jej mama straciła pracę
przez problemy zdrowotne,
zatem chciała pomóc rodzinie finansowo.
Tamtego dnia mieli spory ruch,
więc zaproponowała, że zostanie i pomoże.
Donna zabrała Louise Ogborn na zaplecze.
Powiedziała…
ROZMOWA Z 2007 ROKU
…że oskarżono mnie o kradzież portfela klienta.
Pamiętam, jak byłam zrozpaczona.
Byłam zła,
że ktoś obwiniał mnie o coś tak okropnego.
Ten policjant na linii
powiedział pani Summers, co będzie dalej.
Mogli ją albo aresztować w restauracji,
albo, jeśli chciała pomóc,
mogli zrobić rewizję osobistą i sprawdzić, czy ma pieniądze.
Kazała mi opróżnić kieszenie,
więc zaczęłam wyciągać rzeczy
i kładłam je na biurku…
Wywróciłam kieszenie.
A za chwilę
wszedł inny zastępca kierownika
i zasłonił drzwi workiem na śmieci…
KIEROWNIK
…żeby z korytarza nie było widać,
co się dzieje w biurze.
Dla mnie to było dziwne,
ale może chcieli zapewnić komfort ofierze
w związku z tym, co miało nastąpić.
Ciężko sobie wyobrazić, co myślała Donna Summers.
Większość ludzi mówi, że nie uwierzyłaby,
gdybyś ktoś przez telefon kazał im zrobić rewizję osobistą.
Ale dzwoniący zdawał się wiarygodny.
Był spokojny,
stanowczo wydawał polecenia,
a Donna Summers słuchała wszystkich jego rozkazów.
Nawet Louise się słuchała,
mimo że tak naprawdę nie chciała.
Ciągle powtarzała, że tego nie zrobiła.
Pewnie myślała, że się zreflektują,
więc się słuchała,
żeby wypuścili ją z biura.
Wtedy zrobiło się jeszcze dziwaczniej.
Nagle zdjęła jedną część garderoby,
a potem następną.
Byłem zaskoczony.
Nie wiedziałem, co się tam dzieje.
Byłem zaszokowany.
I za chwilę
ofiara była tylko w majtkach i staniku.
A moment później
nie miała nawet tego.
Stała tam naga.
Nic na sobie nie miała i pomyślałem wtedy:
„W biurze McDonalda stoi naga kobieta.
Co dalej?”.
Rozmowa telefoniczna trwała już z godzinę.
Stałem tam z rozdziawioną buzią.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Po zabraniu jej ubrań
dali jej fartuch, którym próbowała się okryć
najlepiej, jak mogła.
Byłam naga i zażenowana.
Po chwili spakowali jej rzeczy do worka
i wynieśli z biura.
Przez telefon policjant kazał
zabrać rzeczy Louise,
wziąć jej kluczyki do auta
i wsadzić wszystko do jej samochodu.
Louise Ogborn
siedziała naga ledwo okryta fartuchem,
zdając sobie sprawę, że, nawet jeśli chciała uciec,
w restauracji byli klienci,
między którymi musiałaby przebiec.
I co potem?
Utknęła tam.
Nie wiedziałam, co było za drzwiami.
Nie wiedziałam, czy ktoś na mnie czekał.
Nie chciałam wybiec naga i bardzo się bałam.
Jaki inny wybór miała
oprócz słuchania się?
To nie była rewizja osobista.
Kobieta była więźniem w swoim miejscu pracy.
Była zdenerwowana. Widać po jej twarzy,
że cała sytuacja przyprawiła ją o traumę.
Tylko można sobie wyobrazić, o czym myślała 18-latka.
To osoba, która pewnie wykonywała rozkazy
całe swoje życie.
W życiu chodziło o ład.
Chodziła do kościoła i szkoły, była harcerką.
Dorastałam w domu z wojskowym. Dyscyplina była duża.
Nauczono mnie, że jak rodzice coś każą,
to miałam to zrobić.
Kiedy inni kazali mi coś zrobić,
robiłam to bez gadania.
A za chwilę było widać,
jak mężczyzna wszedł do biura i…
Był w średnim wieku.
Nie był w stroju pracownika ani nie miał fartucha.
Wiedziałem, że nie był pracownikiem,
więc co robił w biurze McDonalda?
Nie wiedzieliśmy, co to za człowiek.
Mógł być w zmowie z dzwoniącym?
Trwało to już kilka godzin,
a Donna Summers
próbowała kierować restauracją, która miała dużo klientów.
Ale kiedy ona się zastanawiała, czemu tyle to trwało,
on zawsze miał odpowiedź.
„Jesteśmy w drodze. Mamy za mało ludzi. Cierpliwości”.
Dla Summers odpowiedź była wiarygodna.
Ale musiała wrócić do pracy.
A policjant zapytał ją,
czy ma w życiu kogoś, komu ufa,
może męża lub chłopaka.
Kogoś, kogo mogłaby zawołać, żeby popilnował pracownicy.
A Donna odpowiedziała, że ma narzeczonego, Waltera.
I że może przyjść.
Pomyślałem:
„Jakim cudem nie czuła,
że coś nie gra?”.
Kierowniczka wyszła, a on przejął słuchawkę.
Walter Nix zaczął słuchać dzwoniącego
i wykonywać jego polecenia.
Powiedział do Louise, że on chce, żeby odrzuciła fartuch.
Potem policjant powiedział,
żeby zaczęła robić pajacyki.
I biegać w miejscu.
Musiała potrząsać ciałem, bo coś mogło z niej wypaść.
Gdzieś mogła coś ukryć.
Była w biurze prawie dwie godziny.
Ta gra dalej się ciągnęła.
Pajacyki nago. Bieganie w miejscu.
Stanie na krześle.
Nie miało to końca.
W międzyczasie
Donna Summers zaglądała do biura.
Za każdym razem, kiedy wracała, było widać, jak Louise
zakrywała się fartuchem.
Sądziła, że nic się nie dzieje.
Myślała, że on tylko siedział, słuchał policjanta
i pilnował jej do przybycia policji.
Przypuszczamy, że Louise męczyła się psychicznie,
a Donna Summers w ogóle jej nie pomagała.
W pewnym momencie
widać było, jak Donna wróciła do biura.
Louise Ogborn nie miała na sobie fartucha.
A Walter Nix był zaraz obok niej.
Czy widziała, czy nie…
Może szybko wróciła i nie zauważyła.
Nic się nie stało.
Louise musiała pomyśleć,
że została tam sama.
Nikt jej nie pomoże.
Robiłam, co musiałam, żeby przeżyć.
Dzwoniący kazał mi powtarzać „tak jest”, „nie, proszę pana”.
Inaczej czekała mnie kara.
Byłam przerażona. Myślałam, że to był mój ostatni dzień.
Nie wiedziałam, czy przeżyję.
Z tego, co wiedziałem,
Walter Nix był wzorem do naśladowania. Był pobożny i kochał rodzinę.
Był trenerem ligi dziecięcej.
Ludzie mu ufali,
a Donna miała go poślubić.
Ale ewidentnie, kiedy znalazł się w niecodziennej sytuacji
z gościem mówiącym do niego przez telefon,
jego kręgosłup moralny…
wyparował.
Sytuacja na nagraniu stawała się coraz gorsza.
Kazał jej się przewiesić przez kolano
i dawał jej klapsy.
Tak mocno, że widać było ślady.
I…
klapsy trwały 20 minut z przerwami.
Louise Ogborn była poniżona i przestraszona.
Pewnie bała się o swoje życie.
Cały czas płakałam.
Już mnie uderzył, bił mnie i…
Nie wiem, co jeszcze by zrobił,
gdybym mu się postawiła i szukała pomocy.
Dalsza część nagrania
była wręcz mroczna.
Walter Nix dostał instrukcję,
aby Louise usiadła mu na kolanie.
Kazał sprawdzić oddech,
czy zażywała jakiś alkohol lub narkotyki.
Policjant kazał Louise pocałować Waltera.
Przez następną godzinę kazano mu robić te rzeczy.
Jakby tego było mało,
policjant powiedział Walterowi,
że ona musi wykonać akt seksualny.
Kazał jej to zrobić.
Walter Nix zmusił ofiarę do seksu oralnego.
Nikt nie rozumie, jak do tego doszło.
Ale doszło.
Odrętwiałam.
Pamiętam, że nic nie czułam.
Przestałam myśleć.
Mentalnie stamtąd odpłynęłam.
Bardzo ciężko się to oglądało.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Nerwy mnie wzięły.
Wkurzyłem się,
bo nie wiedziałem, jak coś takiego mogło się komuś przytrafić.
Jeśli czujesz zagrożenie, pracując w McDonaldzie,
to świat schodzi na psy.
Młodą kobietę molestowano i zaatakowano.
Zastanawiałem się, co począć.
Walter Nix musiał się zastanawiać,
co właśnie zrobił.
Zrozumiał, że coś złego.
Musiał to zrozumieć, bo zwiał.
Dość się napatrzyłem. Wiedziałem, że popełniono przestępstwo.
Kazałem policjantowi jechać do niego
i przywieźć na posterunek.
Był tak samo winny jak dzwoniący.
Może nawet bardziej.
To, że ktoś coś ci każe, nie znaczy, że to robisz.
W tamtym momencie
Donna nie wiedziała, co robić.
Potem wszedł starszy pan,
który był dozorcą już po zmianie.
Podniósł słuchawkę.
Usłyszał kilka słów i powiedział,
że nie ma mowy i że coś było nie tak.
Miał dość rozumu, by zakwestionować
wiarygodność policjanta.
Powiedział Donnie, że to nie była prawdziwa rozmowa.
Wtedy w końcu się ocknęła
i zapytała, czy to było naprawdę.
Wszystko się zatrzymało.
To było oszustwo.
Wtedy zdali sobie sprawę, że ich oszukano.
Zastanawiałem się, kim był dzwoniący.
Z pewnością nie z policji.
Zastanawiałem się,
jakim cudem odczuwał zadowolenie, robiąc to przez telefon, ale…
Zdecydowanie czuł satysfakcję, słysząc, co się działo.
Myślę, że miał frajdę, wiedząc, że miał na tyle władzy,
aby zawładnąć czyimś umysłem
i zmusić ludzi do wykonania poleceń.
Mimo że w głowie była pogoń myśli,
wiedziałem, że trzeba spisać zeznania ofiary.
Wtedy usiadłem
naprzeciw niej
i…
spojrzałem jej w oczy…
i ją rozpoznałem.
To była moja sąsiadka.
Spytałem: „Louise?”.
Odpowiedziała, że tak.
I…
Przyjaźniłem się z jej tatą.
Razem dorastaliśmy.
I…
Jakbym dostał obuchem w łeb.
I…
Sprawa stała się osobista.
Miałem więcej zapału…
i determinacji…
żeby znaleźć sprawcę
i go przymknąć.
Trzy tygodnie przed awansem
nie sądziłem, że dostanę taką sprawę.
Musieliśmy ustalić, skąd dzwoniono,
zanim sprawę da się rozgryźć.
Wyglądało, że dzwoniący,
na podstawie złożonych zeznań,
wiedział,
co się działo w biurze.
Instynkt podpowiadał, że był niedaleko.
Po spisaniu zeznań
wróciłem na parking.
Komórki dopiero zyskiwały popularność.
Budki telefoniczne były używane codziennie
przez ogół społeczeństwa.
Wiedziałem, że było parę budek na ścianie sklepu Winn-Dixie.
Miałem przeczucie co do budki.
Idealnie widać było z niej McDonalda.
Był to dla mnie jedyny powód, dla którego ktoś by to zrobił.
Chciał patrzeć na restaurację,
widzieć podjeżdżającą policję
i jak bardzo udał mu się ten żart.
To mógł być rozczarowany pracownik.
Możliwe, że ktoś, kto znał Louise
i albo robił sobie z niej żarty,
albo miał jej coś za złe. Nie wiem, ale to było możliwe.
Pogoń myśli, każda w innym kierunku.
Nie wiadomo, którą wybrać.
Na następny dzień
przejrzałem zeznania,
bo chciałem zebrać więcej informacji i rozwiązać sprawę.
Czułem, że sprawa jest jak igła w stogu siana.
A potem…
I nagle pomyślałem,
że poszukam w Internecie.
Wpisałem: „McDonald rewizja osobista”.
I… bum!
Wyskoczyło dużo informacji
o restauracjach i zakładach, w których się to stało w całym kraju.
Sposób działania był prawie ten sam.
W niektórych przypadkach użyto tego samego nazwiska,
detektywa Scotta.
Mieliśmy McDonalda w Hinesville,
gdzie starszy dozorca
wykonał rewizję osobistą na pracownicy.
W Taco Bell w Phoenix w Arizonie
kierownik wybrał klientkę, która pasowała do opisu,
i ją przeszukał.
Rok 1995. McDonald w Raleigh w Karolinie Północnej.
Rok 1998. Oak Brook w Illinois.
Przeskakiwał z miejsca na miejsce.
Milwaukee w Wisconsin.
Taco Bell, Burger King, Hardee's, Applebee's
i każda inna restauracja padły jego ofiarą.
Miałem informacje o 73 sprawach w 32 stanach.
Udało się ustalić pierwszą rozmowę,
która była w 1994 roku.
Teraz mamy 2004 rok.
Pomyślałem…
„Cholera.
To nie będzie budka przy Winn-Dixie”.
Każdy na mnie patrzył.
To był decydujący moment w mojej karierze.
…groźne, niemal niepojęte oszustwo powtarzane w całym kraju.
A teraz niewiarygodne oszustwo, którego ofiarą padło wiele osób.
Wiemy, że było 70 lokalizacji
w całym kraju.
To śledztwo na skalę krajową.
Tak samo oszukano 69 firm w 32 stanach
w ciągu dziesięciu lat.
Młoda dziewczyna uważa det. Stumpa za bohatera
za to, że namierzył setki rozmów.
Ta osoba znała sposób na manipulowanie umysłem.
Z początku nie wiedziałem, że dostałem sprawę,
która stała się ogromna.
Tylko ja mogłem ją rozwiązać.
Obawialiśmy się,
że co tydzień komuś stanie się krzywda.
Wiedzieliśmy, że to jakiś bydlak,
który myślał, że może robić, co chce.
Bo robił to od dziesięciu lat,
więc nie sądził, że ktoś go złapie, i nie miał zamiaru przestać.
Martwi mnie to,
że drapieżnik seksualny chodzi wolno.
Zastanawiałem się, co się dzisiaj stanie.
Jaka firma ucierpi? Kto padnie ofiarą?
Ktoś musiał powstrzymać tego potwora.
Wiedziałem, że aby go złapać,
musiałem poznać jego sposób działania.
I dlatego
musiałem zrozumieć poprzednie przypadki.
Ludzie w Blackfoot trzymają się razem.
To mała wioska farmerska.
Konserwatywna i w miarę pobożna.
ELIZABETH − FAŁSZYWY TELEFON NR 26
Zawsze byłam bezpieczna.
Dzwoniący celował w konkretną grupę odbiorców.
Celował w miasteczka…
gdzie ludzie bardziej ufali organom władzy.
Zwłaszcza jak ktoś mówi, że jest z policji.
Wychowano mnie w szacunku do ludzi, którzy sprawowali nade mną opiekę.
Nauczycieli, kościelnych, ludzi starszych ode mnie.
Ta osoba wiedziała,
że w mniejszych miastach mogą być
młodzi i łatwowierni ludzie, pracujący w restauracjach,
którym zależało na pracy.
Miałam 16 lat, zaczynając tam pracę.
I byłam przeszczęśliwa.
Bo miałam zarabiać własne pieniądze.
Byłam lojalna, sumienna i przychodziłam wcześnie do pracy.
To był 16 grudnia 1999 roku.
Zwykły, zimny grudniowy wieczór.
Nagle wezwano mnie do biura.
Kierownik powiedział mi, że rozmawiał
z jakimś policjantem Davisem z posterunku w Blackfoot.
Wcześniej w restauracji była kobieta.
Ukradziono jej torebkę,
w której było 50 dolarów.
Wiedziała, że zabrał ją
ktoś z obsługi.
50 dolarów to dużo,
jeśli zarabia się 2,80 na godzinę plus napiwki.
Ale nigdy nie tknęłabym rzeczy klienta.
A potem powiedział,
że ona uważa, że jej torebkę wzięła
pracownica,
blondynka, która miała 150 cm wzrostu.
To, co oszust robi przez telefon,
to podawanie ogólnego opisu,
bo wie, że znajdzie się młoda pracownica,
która będzie pasować do opisu niskiej, potulnej i młodej kobiety.
Powiedziałam, że nie mam 150 cm.
Nie byłam blondynką. To nie ja.
Byłam stanowcza.
Nieważne, co mówiłam,
policjant na wszystko miał wiarygodną i sensowną odpowiedź.
Kazał zdejmować ubranie pojedynczo.
Zaczęło się od butów.
Potem były spodnie.
Potem koszula.
Każda część po kolei.
A w międzyczasie dużo rozmów.
Dzwoniącemu podobało się wolne tempo.
Zaczynał powoli,
żeby zobaczyć, czy uda się nabrać ludzi.
Potem się nasilało i robiło się gorzej.
Zaczęłam wpadać w panikę
i błagać.
Powtarzałam, że tak nie może być.
Nie miało znaczenia. Policjant tylko wpadał w złość.
Kazał kierownikowi opisać, jak wyglądam.
Kazał mu opisać moje piersi i genitalia…
Nawet rozmiar stanika.
Wtedy wyrwałam telefon i zaczęłam krzyczeć,
co rozmiar stanika i to wszystko ma do rzeczy
z ukradzionymi pieniędzmi.
Mimo że przeżywałam traumę,
nie miałam dość siły, żeby stamtąd uciec.
I wtedy właśnie
wszedł Derek, kolega z pracy.
Widział, że coś było nie tak.
KOLEGA ELIZABETH
Był rok 1999 w Blackfoot w Idaho.
Nie było za dużo pracy,
więc dostałem robotę w pizzerii.
Miałem wtedy 22 lata.
Większość kelnerów była poniżej 18. roku życia.
Wszedłem wejściem dla pracowników.
Zauważyłem, że coś było nie tak,
i zapytałem kucharkę, co się dzieje, bo nie widziałem kelnerów.
Była tylko kucharka stos pizzy i paluchy chlebowe
czekające na zapakowanie.
To był istny chaos.
Zapytałem, co jest grane, a ona odpowiedziała, że coś w biurze.
Odwróciłem się, zobaczyłem kierownika,
a on na mnie spojrzał.
Pot lał się z niego strumieniami.
Nie widziałem czegoś takiego.
Widziałem,
jak młodej kobiecie robiono rewizję.
Zapytałem go,
co on, do diabła, wyprawia.
A on odpowiedział, że zadzwonił gliniarz
i że robił dla niego rewizję osobistą.
Złapałem za słuchawkę i zapytałem, kto to.
A on powiedział…
„Tu funkcjonariusz policji z Blackfoot”.
Był spokojny i opanowany, jakby robił to codziennie.
Powiedziałem… „To powinien pan wiedzieć,
że kierownik nie powinien robić rewizji u nieletniej
i to do tego kobiety”.
Powiedziałem, że trzeba wezwać policję.
A on się rozłączył.
Ktoś musiał przyjść
i zaniepokoić się sytuacją,
żeby ją przerwać.
Byłam wdzięczna, że zainterweniował.
Mogłem wejść wcześniej.
Zrobiłem to, co należało, kiedy wszedłem.
Wkurza mnie, że ktoś tak wykorzystuje ludzi.
Kiedy zrozumiałam, że to oszustwo
i że ktoś tylko udawał policjanta,
wściekłam się.
W 1999 roku powiedziałbym, że kierownik był w to zamieszany.
Kiedy się dowiedziałem,
że to się wydarzyło tyle razy i w tylu innych stanach,
nie sądzę, że brał w tym udział.
Nie wydaje mi się,
by ktokolwiek inny brał w tym udział.
Uważam, że ich wykorzystano.
Poszłam do domu, siedziałam do późna i spisałam
całe to wydarzenie.
ZAGROZIŁ, ŻE WPADNĘ W POWAŻNE KŁOPOTY
POTEM KAZAŁ MI ZDJĄĆ SPODNIE.
POCZUŁAM SIĘ ZBRUKANA TYM, ŻE TAK ZHAŃBIŁ MOJE CIAŁO
Samo siedzenie z notatnikiem
i przejrzenie zeznania było bardzo trudne.
Wyrządzono mi krzywdę.
I jeszcze zdołowało mnie,
że policja nie chciała przekazać środków
na zbadanie tego dokładniej.
Nie było to na liście priorytetów.
Ciężko uwierzyć,
że ktoś robił to w całym kraju
i uchodziło mu to na sucho.
Nikt nie zbadał tych spraw? Ludzie bali się je zgłosić?
Dziwaczna sprawa. Ciężko ją opisać.
Mieliśmy dowód,
niezaprzeczalny dowód w postaci nagrania, że to się naprawdę wydarzyło.
Inne agencje tego nie miały.
Mieli tylko zeznanie kogoś
twierdzącego, że coś się stało.
Z tego, co wiem,
tylko ja badałem tę sprawę.
Nie miałem pojęcia, czy ktoś inny też go tropi.
Niewiarygodne oszustwo
przytrafiło się czterem filiom Wendy's w piątek w Bostonie.
Dzwoniący podawał się za policjanta,
zdołał omamić kierowników
i przekonać ich do rewizji osobistej pracowników.
Najbardziej szokujące,
że kierowniczka molestowała kelnera.
Miało miejsce skandaliczne zachowanie,
w którym kazano mu rozłożyć ręce i nogi.
Dotykała go w niewłaściwy sposób, w tym jego genitaliów.
To straszne, czego doświadczyły ofiary.
Gdyby spotkało to moje dziecko…
DETEKTYW SIERŻANT
…byłbym oburzony.
Ludzi traktuję jak rodzinę,
więc wkurza mnie, że to ich spotkało.
Chciałem się upewnić, że to się skończy.
Sprawa mnie zaciekawiła, bo była taka osobliwa.
Zwykle chodzi o narkotyki.
Dzień w dzień
kupowaliśmy heroinę albo kokainę…
Popularne ekstazy i oksykodon.
Wczoraj kupowaliśmy heroinę.
Dzisiaj tropię oszusta podającego się za policjanta.
Nie wiedzieliśmy, skąd wyszło połączenie.
Nie mieliśmy żadnych podejrzanych.
Wróciłem do biura, założyłem ręce za głowę,
myśląc, że nie wiem, jak znaleźć igłę w stogu siana.
Poza nagraniem miałem jeden dowód.
Namierzyłem numer, wybierając kod „gwiazdka-6-9”.
Pracownik restauracji
był na tyle przytomny, by wybrać kod „gwiazdka-6-9”.
Ci, którzy pamiętają stacjonarne telefony,
wiedzą, że wybierając ten kod,
uzyskają ostatni numer przychodzący.
Gdybym nie miał tego numeru, sprawa utknęłaby na dobre.
Siedziałem i patrzyłem na numer.
Zadzwoniłem.
Było zajęte.
Pomyślałem sobie,
że zadzwonię znowu.
Znowu zajęte.
Zatem miałem numer telefonu.
Ale nic mi to nie dało.
Wtedy nie miałem za dużo ludzi.
Nie miałem trzech detektywów do pomocy.
Zero punktu zaczepienia.
POLICJA
Praktycznie sam prowadziłem śledztwo
i było ciężko.
Pomyślcie. Jakie były dowody w sprawie?
Wiedziałem, że zrobię, co mogę,
co tylko się da, żeby go złapać.
Pierwszym tropem było
oddzwonienie do tych czterech lokalizacji.
Zdobyłem nakazy na te nagrania.
A w raporcie napisano, że numery były fałszywe.
Prowadziły donikąd.
I to było na tyle.
Nie wiedzieliśmy, czy to komórka, czy stacjonarny, nic.
Zadzwoniłem do AT&T i tylko mnie przekierowywano.
Przekierowanie od jednego
do drugiego pracownika i znowu to samo.
W końcu…
po półtorej godziny na telefonie
odebrała kobieta.
Nie zapomnę, co powiedziała.
„Wie pan…
numer tej karty telefonicznej może być od nas”.
Pomyślałem: „No dobra”.
Nie znałem się na tych kartach i nie miałem takiej sprawy.
Nikt nie znał się na takiej technologii.
To był następny krok. Namierzyć przedpłacone karty.
To nie był jakiś miejscowy.
Rozumiem, czemu kupił karty.
Pamiętacie, że kiedyś
karty używano codziennie?
Wygodnie i tanio.
Rozmowy trwały ponad 90 minut.
Były bardzo kosztowne.
Zadzwoniłem do AT&T.
A tam: „Proszę czekać.
Rozmowa z konsultantem nastąpi w ciągu 30 minut”.
Siedziałem i czekałem. Słuchałem tej okropnej muzyki.
I ktoś podniósł słuchawkę.
„Mówi Michelle z obsługi klienta.
Jak mogę pomóc?”
Powiedziałem, że potrzebuję wychodzącego numeru
tych fałszywych telefonów.
Ale nie można było ich namierzyć.
Powiedziałem: „Bez sensu.
Chce mi pani powiedzieć, że nie można namierzyć karty?”.
A ona na to, że nie.
Nie wiedziałem, co powiedzieć i co robić.
Chciałem namierzyć głos ze słuchawki,
ale tak naprawdę tropiłem tylko sam numer.
Bo głosu nie słyszałem.
Nawet bym go nie rozpoznał.
Same martwe tropy i frustracja.
Byłem gotowy na wszystko.
Poświęcić godziny, wydzwaniać do ludzi.
Nie wiedziałem, do czego był zdolny.
Ale wiedziałem, że to zły człowiek.
Szybko musiał znaleźć się za kratkami.
W tamtym czasie tylko wydzwaniałem
do innych agencji, do AT&T.
Z Michelle z AT&T rozmawiałem częściej niż z żoną.
Na okrągło rozmawialiśmy. Jakiś czas kręciliśmy się w kółko.
Ciągle zadawałem pytania.
Pytałem, czy nie można tego namierzyć.
Powiedziałem, że widziałem karty i że miały różne numery.
Co znaczyły? Nie wiedziała.
Czemu miały kod kreskowy? Nie wiedziała.
Nie dawałem jej spokoju, dopóki nie powiedziała.
Potem zadzwoniła i brzmiała optymistycznie.
Powiedziała, że coś wie.
Po 11 września, mimo że nie podano tego do wiadomości publicznej,
można było namierzyć karty.
Byłem podekscytowany.
Powiedziała, że numer wychodzący pochodził
z Panama City na Florydzie.
Bingo. Mieliśmy lokalizację.
W końcu się dowiedziałem, że numer pochodził z Florydy,
i pomyślałem, że to miejsce, gdzie jedziesz się bawić.
Zaszokowało mnie, że można tam popełnić zbrodnie,
ale nie wiedziałem, co myśleć.
Wiedziałem, że natknąłem się na bardzo ważną informację.
Wtedy już wiedziałem, że lokalizacje są prawdziwe.
Problemem były budki telefoniczne.
Nic nie można z nimi zrobić,
bo wiele osób ich używa.
Wiedziałem, kiedy dzwoniono i z której budki.
Wiedziałem, gdzie wtedy dokładnie był…
I to tyle. Nie mieliśmy i nie wiedzieliśmy nic więcej.
Wróciłem do początku.
POLICJA W PANAMA CITY NA FLORYDZIE
Zadzwoniłem do detektywów w Panama City.
Powiedzieli, że otrzymali mnóstwo telefonów
o tym, że stąd wychodziły rozmowy
od fałszywego policjanta, który robił rewizje osobiste.
Nie mogłem uwierzyć.
Myślałem, że to tylko u nas. Zamurowało mnie.
Zdałem sobie sprawę, że miał taką wprawę,
że wiedział dokładnie, co powiedzieć.
Nie zawsze wygrywał.
Kilkanaście razy przerwano połączenie.
Posunął się tak daleko i się rozłączono.
Następnym razem trochę dalej i znowu się rozłączono.
Niektórzy od razu,
ale nauczył się odgrywać rolę.
Poznał zasady gry.
I to jest właśnie chore.
Stał się w tym lepszy, a wtedy
zaczął się od tego uzależniać.
Musiał to robić.
Nie wierzyłem, że to był policjant.
Może miał niespełnione marzenia. Lubił i chciał czuć władzę.
Może czuł się niezwyciężony.
Cztery razy udało mu się w Massachusetts.
Na sto procent.
Każdy z nas pewnie myślał, że tylko nam się to przytrafiło,
i było nam po prostu głupio.
Ale świadomość, że innym kobietom też się to przytrafiło, sprawia,
że nie czuję się taka naiwna.
Samo przyznanie się do tego…
Strasznie to deprymujące,
bo widać załamanie systemu sprawiedliwości.
Koniecznie trzeba go złapać
i musi za to zapłacić.
Zniszczył życie ofiarom i ich rodzinom.
Nikt w Stanach Zjednoczonych nie mógł powiedzieć,
że ich dzieci są bezpieczne.
Musieliśmy znaleźć dzwoniącego,
żeby nie było więcej ofiar.
Czasem aż ciężko było mi zasnąć.
Musiałem wiedzieć, że jest w więzieniu
i nikt inny nie padnie jego ofiarą.
Natrafiliśmy na mały zastój,
bo doszliśmy do momentu,
w którym tylko ustaliliśmy, skąd pochodziły rozmowy.
I na tym koniec.
Nie poddawałem się,
bo dochodziliśmy do sedna sprawy.
Do prawdziwego procesu śledczego,
ciężkiej pracy. Ale to mi odpowiadało.
Następnym krokiem było ustalenie,
gdzie kupiono karty.
Kiedy zyskałem tę informację,
okazało się, że kupiono je w Walmarcie 19 lutego
w Panama City.
Liczyliśmy, że to był nasz przełom.
To duża firma, a takie mają kamery.
W mniejszym sklepiku mogłoby nie być kamer.
Zadzwoniłem do Walmartu i poprosiłem o nagrania
z dnia i godziny, kiedy kupiono karty.
Ciągle powtarzali, że nie mogą tego zdobyć.
W kółko mnie przekierowywali, aż trafiłem na kogoś konkretnego.
Powiedział, że mi pomoże.
W końcu dostałem taśmę,
ustawiłem telewizor, magnetowid i odpaliłem nagranie.
Jak tylko się włączyło,
wiedziałem, że nie tego się spodziewałem.
Widać było, że taśma była ciągle używana,
pewnie z pół roku, i jakość była okropna.
W ośmiu różnych lokacjach sklepu.
Mignął mi dział biżuterii, wejście.
Wracało i zapętlało się.
Krótkie migawki z różnych miejsc i na wejście.
Nie ma nagrania przy kasach.
Gdybym dalej to oglądał, nie mógłbym pracować.
Wylądowałbym w pokoju bez klamek.
Bo mimo że zwolniliśmy nagranie
i usunęliśmy część kamer,
nadal mogło tam wejść z tysiąc mężczyzn,
zakładając, że wszedł do sklepu
i wyszedł zaraz przed zakupem
i zaraz po zakupie.
Nagranie było do niczego.
Niemożliwe.
Nie wiedziałem, co dalej robić.
Minęły cztery miesiące.
Cztery miesiące ciężkiej pracy!
Znowu byłem w martwym punkcie.
Wtedy zadzwonił Buddy Stump z policji w Mount Washington.
W końcu zadzwoniłem do Vica Flaherty'ego.
Odebrałem i wiedziałem, że nie jest z Bostonu.
Nie lubię odkrywać na nowo Ameryki.
Wiedziałem, że rozmowa wyszła z Panama City.
Detektyw powiedział mi, że była sprawa w Massachusetts
bardzo podobna do naszej.
Musiałem zadzwonić do Vica Flaherty'ego.
Powiedział mi, co ma.
Pracował na małym posterunku…
Nasz jest mały, ale jego naprawdę mały.
Zaskoczyło go, że ktoś zaszedł tak daleko jak on.
Był bardzo zapalczywy.
Byłem podekscytowany i szczęśliwy.
Nie czułem się już tak samotny.
Ktoś był tak samo zdeterminowany, żeby znaleźć tego gościa.
Ucieszyła mnie rozmowa z Buddym,
bo to była nowa sprawa.
Mieliśmy nowe informacje.
„Powiedziano mi, że możesz mi pomóc
namierzyć tę kartę telefoniczną”.
A ja na to, żeby wysłał mi informacje, bo szybciej to znajdę.
Mogłem namierzyć, gdzie kupiono kartę.
Zmieniłem nastawienie.
Od „nie wiem, czy rozwiążemy sprawę” do „na pewno się uda”.
Zadzwoniłem do mojej koleżanki z AT&T
i powiedziałem: „Nie uwierzysz, był kolejny incydent.
Jeszcze gorszy i to na pewno ta sama osoba”.
AT&T powiedziało, że kartę użytą w Mount Washington
kupiono w innym Walmarcie niż moją.
Zadzwoniłem do nich i zapytałem, czy mają kamery przy kasie.
Odpowiedzieli, że tak.
Nie mogłem uwierzyć. Zapewnili, że mają.
Kazałem im zgrać na taśmę.
Kilka dni później ją dostałem.
ODTWÓRZ
Włączyłem…
Wiedziałem, że kupiono ją o 15.02,
więc przewinąłem do przodu.
Wtedy pojawił się podejrzany.
Widziałem, jak wykłada rzeczy.
Biały mężczyzna, 30-40 lat,
około 180 cm wzrostu, czarne włosy.
Widać było coś płaskiego na taśmie,
co wyglądało jak karta.
Popatrzyłem i zatkało mnie.
To było bardzo dobre ujęcie.
Stwierdziłem, że go mamy.
Mieliśmy zdjęcie podejrzanego.
Kupił kartę telefoniczną,
której użył do oszustwa w Mount Washington.
Widzieliśmy to.
Ogromny przełom.
Zadzwoniłem do Buddy'ego i powiedziałem, że mamy zdjęcie.
Ucieszyłem się.
Trzysta milionów ludzi w kraju,
a my znaleźliśmy jedną osobę.
Nakręciłem się. Byłem gotowy działać.
Najgorsze, że nagrania były z góry.
Nie najlepsze zdjęcie twarzy.
Jak mieliśmy go rozpoznać?
Trzeba było się mu przyjrzeć.
Musieliśmy wrócić do mojego nagrania,
bo tam było wejście i wyjście.
Kamera była na wprost.
Gdybyśmy go znaleźli, mielibyśmy świetne ujęcie.
Zaczęliśmy od nowa.
Z powrotem w pokoiku
z sześcioma monitorami i bólem głowy,
ale wiedzieliśmy, kogo szukać, i nagle…
bum.
Wszedł.
Ten sam gość.
Jak tylko wszedł, rozpoznałem go.
Po prostu wiedziałem.
Miał na sobie kurtkę i okulary,
jakby gotowy był iść do pracy
albo z niej wracał. Schludny.
Zauważyłem obszycie na spodniach.
Pomyślałem: „Co, kurwa?”.
Takie obszycie na spodniach
mieli policjanci.
To gliniarz.
Napisy: Joanna Kazimierczak