SKŁAD ZŁOMU
Silva?
Co jest?
Kurwa mać.
Co tu robisz?
Torturowali Nurię. Zabili ją.
Wejdź.
Tatusiu, czemu oni tak się nienawidzili?
Kto?
Wujek Ricardo i wujek Román.
- Kto ci tak powiedział? - Nie wiem. Tak słyszałam.
To nieprawda.
Więcej tak nie mów ani nie myśl. Dobrze?
Skarbie, to nie była nienawiść.
To był strach spowodowany kłamstwami. Dlatego nie wolno kłamać.
Chyba już zrozumiała.
Kto to zrobił?
Miki.
Jesteś pewny?
Próbowałem ją uratować.
Zabiłem dwóch jego ludzi.
- Mogą cię oskarżyć? - Tylko to cię obchodzi?
- Uspokój się. - Jestem spokojny.
Powiedziała im coś?
Nie.
Ale gdy znajdą ciała, zrozumieją, że był ktoś jeszcze.
- Każ aresztować tego skurwysyna. - Zrobię to.
Ale w odpowiednim czasie. Gdy przekażą pocztę.
Skorumpowany policjant to nic nowego.
Miki jest tylko elementem układanki.
Musimy rozbić całą organizację.
Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Wiedziałeś, na co się piszesz.
Że mnie oszukasz?
Ukrywałaś prawdę o Nurii, aż było za późno.
Po to, by cię chronić.
Oboje chcemy, by dosięgła ich ręka sprawiedliwości.
Wszystkich bez wyjątku.
Nie powinieneś we mnie wątpić.
Czy Núria wiedziała, gdzie jest poczta carska?
Nie.
Musisz znaleźć pocztę. Bez niej nie mamy nic.
Román i Ricardo Manchadowie nie żyją.
Jak to?
Pozabijali się jak zwierzęta.
Pogrzeb jest za dwie godziny na cmentarzu Montjuïc.
ŻELAZNA RĘKA
ROZDZIAŁ 8: KWESTIA KRWI
Zebraliśmy się tu w szczególnie smutnym i bolesnym momencie,
aby pożegnać naszych braci Romána i Ricarda Manchadów.
Pragniemy również otoczyć miłością i modlitwą
wszystkich, którzy doświadczają smutku z powodu straty najbliższych.
Zanosimy do Boga nasze błaganie, aby łaskawie odpuścił wszelkie winy
naszych zmarłych braci.
Przykro mi.
Dziękuję.
Wszystko dobrze?
Tak.
Przykro mi, Rocío.
Bardzo mi przykro.
Niech Pan wysłucha naszych modlitw
i okaże swoje miłosierdzie pogrążonym w żałobie.
Néstor.
Moje kondolencje.
- Jak się ma Joaquín? - Jego stan jest stabilny.
Przykro nam z powodu twojej straty.
Dziękuję. To ciężki cios.
Wyobrażam sobie.
Rodzina to najcenniejsza rzecz, jaką mamy.
Trzeba ją chronić.
Daj mi chwilę.
- Mów. - Od rana wydzwaniam.
Gdzie ty, kurwa, jesteś? Mam tu niezły bajzel.
- Uspokój się. - Co?
Ta kurwa nie była sama.
Ktoś próbował ją uratować i zabił dwóch naszych, w tym Silvę.
Mogę?
- Cześć. - Cześć, Sandro.
Nie jest ci smutno?
Co ty mi tu opowiadasz?
Mamy kolejnego kreta i nie wiemy kto to.
Słyszysz mnie?
- Dowiedziała się czegoś? - Sam ją pytaj, jak już nie żyje.
Musimy zidentyfikować kapusia.
Zajmę się tym.
Popytam Carmonę. Dam znać, jak się czegoś dowiem.
Pamiętaj, żeby odbierać telefon.
Rocío.
Bardzo mi przykro.
Wiesz, że cenimy twoją rodzinę.
Twój ojciec wiele dla nas zrobił.
Dziękuję.
We Włoszech mawiamy:
„Im noc ciemniejsza, tym gwiazdy jaśniejsze.
Im ból głębszy, tym Bóg bliższy”.
Néstor!
Sandra zniknęła. Nie wiem, gdzie jest.
- Spokojnie, była z tobą. - Nie.
Widzieliście moją córkę?
- Sandro! - Sandro!
Sandro!
Wsiadaj, młoda!
To ona!
- Sandra! - Tam!
- Sandra! - Rocío!
- Zamykaj! - Szybko!
Stać!
Trzymaj jej ręce!
Auto!
Nie ruszaj się.
- Gdzie jest wyjazd? - Nie wiem!
- Néstor! - Nie mam pojęcia.
- Szybciej. - Gaz do dechy.
Robię, co mogę, szefowo.
No już!
Tam są!
Trzy bilety proszę.
Chodź.
Patrz. Omijają kolejkę.
- Jest kolejka. - Tak nie można.
Mamy komplet.
Córka źle się czuje. Musimy wrócić do hotelu.
Musimy dotrzeć do hotelu.
Nie możemy tu czekać 40 minut.
- Dziękuję. Przepraszam państwa. - Wstydu nie macie!
- Stać! - Juan, zatrzymaj ich.
Porwali naszą córkę!
- Porwali naszą córkę! - Zatrzymajcie to.
Nie mogę. Będą w porcie za 10 minut.
Do portu.
Víctor!
Jedź do portu. Tam ją zabrali.
Gazu! Nie daj im uciec!
Jadą za nami.
- Za nim! - Walnij go!
Cholera!
Szybciej!
Siedź mu na ogonie.
Uwaga!
Kuźwa, skurczybyki depczą nam po piętach.
Morda, kretynie.
Cholera!
Co tam, Fidel?
Dojeżdżamy. Bądźcie w gotowości.
Néstor, uważaj!
Uwaga!
Trzaśnij go!
Trzaśnij go teraz!
Hamuj!
No już, do kurwy nędzy!
Cholera!
Uważaj na ciężarówkę!
No dalej!
Ja pierdolę!
Ruszcie się, chuje.
Cholera! Zjedź!
Zjedź!
Kurwa! Z drogi!
Szybko.
Nie widzę motocykla.
- Tam! - Jest.
- Zatrzymaj się! - Wiem.
Jazda.
Nie.
- Hejka. - Gdzie nasza córka, skurwysynie?
Spokojnie. Weźcie oddech i słuchajcie uważnie.
Bo nie będę się powtarzać.
W dupie mam ten wasz cały rodzinny dramat.
Dość mam, kuźwa, czekania.
Oddawajcie kokę.
Natychmiast.
Pokaż mi córkę.
Sandra.
Co jej zrobiliście?
Na razie nic.
Ale jeśli do jutra nie dostarczycie poczty,
następnym razem nie będzie spać.
Będzie martwa.
Słyszysz, chuju?
Masz 24 godziny.
Co my teraz zrobimy?
Victor, zostań z nią.
Odezwę się do was.
Néstor!
Odzyskam pocztę carską.
- Ale jak…? - Posłuchaj mnie, kochanie.
Zaufaj mi. Dobrze?
Zaufaj mi.
Odzyskamy Sandrę.
Nie martw się. Będzie dobrze.
Spokojnie.
Wiedziałeś o tym?
Nie. Czego chcesz ode mnie?
Pogadaj z nimi. Życie mojej córki jest zagrożone.
Zrobię to, o co prosisz,
ale to nie pomoże, jeśli nie dasz im, czego chcą.
Dam im.
Powinienem coś wiedzieć?
Tylko tyle, że jutro rano wszystko będzie gotowe.
Zadzwoń do nich i umów przekazanie towaru.
Dobrze.
Ale jak to się skończy, odpowiesz mi na kilka pytań.
Jak to się skończy.
Przekaż im też, że jeśli skrzywdzą moją córkę,
nie spocznę, póki ich nie zabiję.
Jak ci się podoba?
Dobra miejscówka.
Położę ją na piętrze. Zaraz wracam.
Francés.
Co tam?
- Co jej zrobiliście? - Spokojnie, nic jej nie jest.
Nie było potrzeby atakować rodziny. Są pewne zasady.
W dupie mam twoje zasady.
Nie jesteśmy im nic winni.
To oni zaprzepaścili mój towar.
No dobrze.
Manchadowie zapewnili mnie, że jutro oddadzą pocztę.
Ale ostrzegam, że jeśli coś stanie się małej,
wszystko pójdzie się pieprzyć. Zrozumiano?
Jasna sprawa, kolego.
Włos jej z głowy nie spadnie.
Przez 24 godziny.
Potem się zobaczy.
Liczę na to, że wy też dotrzymacie umowy.
Zawsze dotrzymywaliśmy umów.
No to dobra.
Połóż ją na łóżku.
Ostrożnie.
Nie bój się.
Nic złego ci się nie stanie.
Przyniosę ci coś do jedzenia.
Zaraz wracam.
Musimy zadzwonić do papy.
Mowy nie ma.
Mam dość biegania z wszystkim do ojca.
Od teraz to ja podejmuję decyzje.
Rozumiemy się?
Dobrze.
Musimy pogadać.
Oddzwonię.
Co jest?
Tędy. Wejdźcie.
Ten duży obraz.
Tylko szybko.
Xavi, gdzie ty byłeś?
Wydzwaniam od wczoraj. Martwiłam się.
Później pogadamy.
Szybko! Nie mam całego dnia.
Proszę, pośpieszcie się.
Co ci się stało w rękę?
Nic takiego. Drobny wypadek.
Uważajcie na rogi. Ramy też są cenne.
- Szybko. - Dobra.
Powiesz mi, co tu się wyprawia?
- Upłynniam inwestycje. - Co to znaczy?
Że potrzebuję kasy.
Obrazy dał nam ojciec. Nie możesz ich sprzedać.
Wszystko można sprzedać. Sama ich nie malowałaś.
Nie możesz tego zrobić. Nie są twoje.
Mamy wspólnotę majątkową. „Na dobre i na złe”.
Kurwa, Xavi!
Nikomu nie jest do śmiechu. Tym bardziej mnie.
Dlatego chciałem cię uprzedzić.
Czyli postanowione.
Nie mogłem nic zrobić.
Ja znam twoją sytuację, Pilar.
Natomiast z ich perspektywy nadużyłaś władzy.
Zawieszą mnie?
Może uda się tego uniknąć.
Powinnaś odsunąć się od tej sprawy.
Komu ją przydzielą?
Obojętne komu.
Pilar, to nie są żarty.
Zginęło wielu funkcjonariuszy.
Ważna agentka zaginęła bez śladu.
Minister domaga się, by poleciały głowy.
Naciskają na nas.
A to mogą tak?
Jasna cholera. Oczywiście, że mogą.
Chcesz zachować stołek, rób, co mówię.
Postaram się załagodzić sytuację.
Może ujdzie ci to na sucho.
Dobrze.
Chcę tylko przekazać moje uwagi nowemu sędziemu.
To wszystko.
Przekażesz, przez pośredników.
Trzymaj się z dala od tego cholernego portu.
- Fajna łódka, nie? - Zawsze mi się podobała.
Dla ciebie mogę zejść do 800 tysięcy.
Mogę ci dać 500.
Kosztowała trzy razy więcej.
Wiesz, że łodzie szybko tracą na wartości.
Jesteśmy kumplami czy nie?
Nawet nasze żony się przyjaźnią.
Przyjaźń to jedno, a interesy to drugie.
Nie można ich mieszać. Sam mnie tego nauczyłeś.
Sukinsyn.
Chciałbym ci pomóc, ale…
Mogę dać pół bańki.
Przemyśl to.
Poczekaj. Pogadajmy.
- Cześć, Jordi. - Jak tam, Pepe?
- Jak się masz? Kopę lat. - Dobrze.
Jego tu brakowało.
- Zostawisz mnie na chwilę z zięciem? - Oczywiście.
Przemyśl to.
Co się dzieje, Jordi?
Czemu nie odbierasz, jak dzwonię?
Co tu się wyprawia?
Irene powiedziała mi o obrazach.
I że wystawiłeś łódź na sprzedaż.
Nie używamy jej.
Łódź kupiłem córce w prezencie.
Sprzeda ją, jak ona będzie chciała.
Po co ci te pieniądze?
Mam problem. Poważny.
O jakiej sumie mówimy?
Milion w gotówce.
To za dużo.
Mówiłem córce, że przyciągasz kłopoty.
Nie wiem, w co się wpakowałeś. Trzymaj ją i mojego wnuka od tego z daleka.
Wynikł problem, który zamierzam rozwiązać, z twoją pomocą czy bez niej.
Sam dobrze wiesz,
że różnie to bywa w interesach.
Nie ciągnij tematu.
Dobrze.
Pożyczę ci.
Ale nie mam tyle w Hiszpanii.
Musisz jechać do Andory.
Néstor dzwoni.
Zatrzymaj się.
- Co jest? - Rozmawiałem z Francésem.
Nie wiedział o planach Ariela i Lucíi. Jest po naszej stronie.
Mamy 24 godziny. Chodzi o życie naszej córki.
- Znajdę towar. - Jak? Od kilku dni go szukamy.
Zaufaj mi. Jestem blisko.
- Twój wuj zostawił ślady. - Przecież nawet nie wiemy, czy to on.
Rocío…
Stój!
- O co chodzi? - Ukradł mi torebkę.
- Nie ruszaj się! - Cuco!
Zostaw mnie!
- Cuco! - Stój!
- Masz jej torebkę? - Przysięgam, że nie.
Otworzyłeś drzwi auta i ją zwinąłeś.
Zwariowałaś? To nie ja.
- Wiem, że to ty. - Nie wciskaj kitu.
Wiele zniosę, ale nie to, że okłamuje mnie przyjaciel.
W środku była karta pamięci. Masz ją?
Pieniądze i torebkę zatrzymaj. Potrzebuję tylko karty.
- Gonisz go dla głupiej karty? - Tak.
To karta z telefonu mojego ojca.
- Nie uległa zniszczeniu? - Nie.
Skąd ją masz?
Jedna dokerka, Núria, to agentka policji. Néstor mi powiedział.
Dała tę kartę mnie, córce Joaquína. Rozumiesz?
- Jest tam coś ważnego. - Dobrze.
Poszukamy jej.
Idziemy.
Tam jest. Zapytam go.
- Naprawdę mu ufasz? - Tak.
Nie miał łatwego życia.
Jego matka jest narkomanką, a on robi, co może.
- Kradnie. - Nie on jeden.
Ufam mu, bo go znam i wiem, ile ryzykuje dla bliskich.
Przepraszam. Nie powinnam była go osądzać.
I co?
Kolega zabrał kasę, a torbę opchnął jednej z tych dziewczyn.
Co zrobił z zawartością?
Ohyda.
To ta karta.
Masz ją?
Tak.
Brawo, Cuco.
Dobra robota. Dziękuję.
Widzimy się później.
Co chcesz tam znaleźć?
Coś, co rzuci światło na wypadek ojca.
WCZYTYWANIE KARTY
WIADOMOŚCI
Ostatnia wiadomość, jaką otrzymał.
CHCESZ ODZYSKAĆ POCZTĘ CARSKĄ? PRZYJEDŹ DO SEKTORA POŁUDNIOWEGO. SAM.
To poczta carska.
To dlatego pojechał tam sam w środku nocy.
To była pułapka.
Puść jeszcze raz. Może coś przeoczyliśmy.
Tutaj.
Co widzisz?
Wygląda jak logo firmy.
Rozpoznajesz je?
Navil Cotrans.
To firma logistyczna. Pracowaliśmy z nimi.
Mają bazę w sektorze 42.
Co jest?
Nie wpuszczą nas.
Pójdziemy naokoło.
Rocío, chodź.
Poczta carska.
Jest w środku.
Czyli to Miki.
Skurwysyn.
Chodź.
Odłóż pudło.
Rzuć pudło!
Czego chcecie?
Rzuć pudło, do cholery!
Dobra.
Co się dzieje?
Albo go aresztują, albo okradają.
No już!
- Już! - Spokojnie, odkładam.
Chyba nie macie pojęcia, z kim zadzieracie.
Zróbmy tak.
Nie wiem, kim jesteście, i nie obchodzi mnie to.
Zawijacie dupę w troki i sprawy nie było.
- Zamknij się, kretynie, i otwieraj pudło! - Dobra.
No już!
Rzuć nóż.
Klucze.
Mam pytanko.
Jak się o tym dowiedzieliście?
Kluczyki do wozu.
Dawaj kluczyki. Już!
Nie pień się tak.
Kluczyki.
Masz.
Proszę.
Sorki, gapa ze mnie.
Przepraszam.
Biegiem! Wsiadaj do auta!
Wynośmy się stąd!
Szybko!
Ty szczurze…
Szczur.
To byłeś ty, gnoju.
Już wiem.
To byłeś ty.
Wiem.
To ty…
Wiem…
Nie żyje?
Tak.
Co ci powiedział?
Nie wiem. Nic nie zrozumiałem.
Kim była ta para?
Na pewno nie byli z bandy Mikiego.
Miki?
Gdzie ty, kurwa, jesteś?
Masz już pocztę carską?
Miki?
Skurwysyn.
To wszystko jego wina.
Byłby do tego zdolny?
Żeby narazić własną córkę?
Nie wiem. Ale nie wierzyłam też, że byłby zdolny zabić mojego ojca.
Chodźmy stąd.
Rocío, musimy stąd zniknąć.
Chodź.
Wszystko się ułoży. Zaufaj mi. Chodź.
Chodź.
ANDORA
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Cel podróży?
Jadę na narty.
Dokumenty poproszę.
Już.
Myślałem, że mam je przy sobie. Muszą być w torbie w bagażniku.
Mogę?
Proszę.
Cholera.
Szybko. Rozpoczynamy poszukiwania.
Zbiegł do lasu.
Kod 25, mamy podejrzanego…
Szybko!
- Jak poszło, Álex? - Zajebiście.
Pospieszmy się. Masz gdzie to przechować?
Wszystko ogarnięte, księżniczko.
Przyniosę ci ręcznik.
Rocío.
Czemu wyjechałeś?
Potrzebowałem być daleko.
Od was. Od portu.
Od ciebie.
Szukałam cię.
Chciałam wszystko dla ciebie rzucić.
To było twoje miejsce.
Razem z rodziną.
Z ojcem.
Sandra też zasługiwała na to, by być z ojcem.
Z tobą.
Szybko!
Brać ich!
Schowaj się pod łóżkiem i nie wychodź, choćby nie wiem co.
Szybko, schowaj się!
Román, proszę, nie.
Jestem Joaquín Manchado.
Dziękuję za twoją pomoc. Bez ciebie by się nie udało.
Co mu obiecaliśmy?
Drobny handel w Can Tunis.
Juliusz Cezar miał kiedyś powiedzieć:
„Kocham zdradę, ale nienawidzę zdrajcy”.
Dziś wbiłeś nóż w plecy Salazarom.
Jutro zdradzisz Manchadów.
Nie mogę na to pozwolić.
Nie!
Niech żyją Manchadowie!
Niech żyją!
Niech żyje Jednoręki!
Niech żyje!
Niech żyją Manchadowie!
Niech żyją!
Niech żyje Jednoręki!
Niech żyje!
Spalcie wszystko.
Tato!
Víctor…
Tato, obudź się!
Tato, proszę, chodź.