TEPIC, STAN NAYARIT, MEKSYK
Jak się czujesz, Ariel?
Reakcja na światło jest normalna.
Co do odruchu kolanowego, trudno to zrozumieć.
- Kiedy przestał chodzić? - Cztery miesiące temu.
W dniu trzęsienia ziemi.
Od tamtej pory się nie odzywa.
Ani słowa.
Fizycznie to zdrowe dziecko.
Obawiam się, że nie ma medycznego wytłumaczenia.
Może skonsultują to państwo z psychiatrą.
Chema, zaczekaj w aucie.
Jasne, szefie.
Wie doktor, kim ja jestem?
Tak, zdaję sobie sprawę, don Rafaelu.
To mój jedyny syn.
Przynajmniej na razie.
Nie będzie mi pan sugerował, że syn jest czubkiem.
Jeszcze przy moim podwładnym.
Ariel nazywa się Ramírez-Pereira i nie potrzebuje dyrdymałów.
Oddam życie, byleby mój syn znów chodził. Przysięgam to panu.
Wrócimy tu i będzie musiał pan przyznać się do błędu.
Koniec z lekarzami. Dość tego.
Mądra decyzja.
Spróbujmy czegoś duchowego.
Co masz na myśli?
We wszechświecie działają siły, których nie rozumiemy.
Tak jak nie rozumiemy tego, co się dzieje z Arim.
Co się stało?
Widzicie?
Zły urok.
Chacte miał rację.
To miasto stanie się moim grobem.
Ari, przeznaczenia nie ma.
Jedynym sposobem, by uniknąć śmierci,
jest dać jej to, czego chce.
Twoje życie,
Arielu.
ŻELAZNA RĘKA
ROZDZIAŁ 6: ZŁY OMEN
Pieprzona suka.
Potrafi wiele znieść.
Lahoz musiał mieć z nią używanie.
Miej oko na tego goryla.
Nie zostawiaj go z nią. Zabije ją, nim zacznie gadać.
Zrozumiano.
Na razie.
Cały grafik musiałem przerobić. Od dwóch dni się nie pojawia.
Czy ma fiuta, czy nie, na żadnym dokerze nie można polegać.
A ciebie co ta Núria obchodzi?
Umówiliśmy się. Wystawiła mnie.
Nie tylko ciebie.
Wracam do roboty. Z Bogiem.
Na razie.
Pozdrów ją ode mnie.
Kogo?
Tę Núrię.
Była tu parę dni temu. Menda wyszła bez płacenia.
Jak to bez płacenia?
Mówię ci.
Widziałem, jak idzie do toalety. Potem zniknęła bez śladu.
Nic mi tu nie przekładaj.
Mieszkasz w muzeum.
- Bo już sama jestem zabytkiem. - Nie wygłupiaj się.
Powinnaś wyprowadzić się z Barcelonety. To rudera.
Trochę szacunku.
Tu cię urodziłam i wychowałam. Wyszedłeś na ludzi.
Mam pomysł.
Wybierz miejsce, a kupię ci dom i będziesz żyć jak królowa.
Jestem szczurem portowym.
Lubię zapach soli na skórze.
Zobacz.
Otoczona przez rekiny.
- Umiałaś sobie z nimi radzić - Jasne.
Gdy robisz za barem, widzisz ludzi takimi, jakimi są.
Nie takimi, jacy chcieliby być.
Został mi obiad z wczoraj. Nałożyć ci?
Chętnie. Dziękuję.
- Podgrzać ci w mikrofali? - Poproszę.
Mamo, zostaw to. Coś mi wypadło i muszę lecieć.
Przepraszam.
Bardzo cię kocham.
- Dzięki. - Do zobaczenia.
Przykro mi.
Dostaliśmy potwierdzenie. Zamrożenie wszystkich aktywów.
A przelew do Meksyku?
Nie da rady.
Uspokój się.
Znasz tych ludzi?
Wiesz, ile ryzykuję?
- Napij się. - Sam się napij.
Co ty wyprawiasz?
Przepraszam.
Posłuchaj mnie.
Mam kontakty w urzędzie skarbowym.
Zgodzili się na spotkanie.
Dasz radę odpowiedzieć na parę pytań?
- Poszukiwania z psami coś dały? - Nic.
Widziałeś Romána i Ricarda?
- Nie odbierają. - Nie widziałem ich od paru dni.
Popytam wśród dokerów. Jak się czegoś dowiem, dam znać.
- Dobra. - Dzięki.
Najpierw znika ładunek, teraz oni.
Włosi się niecierpliwią.
To ostatnie, czego nam trzeba.
- Mam złe przeczucia. - Znajdźmy Ricarda i Romána.
- Jak? Jeżdżąc w kółko po mieście? - Nie. Chodź.
Román jest staroświecki.
Sekrety trzyma pod kluczem.
No chodź.
Poszukaj szafki Romána.
To ta.
Tak nie można.
Czekaj.
Tym.
Ale syf.
Pomóż mi szukać.
Tu nic nie ma.
Co to jest?
Co to?
Barcelona-Cancún.
Cristina Rangel, Román Manchado.
Co to za Cristina?
Kochanka. Od lat za nią szaleje.
Sprawdź datę.
Jutro po południu.
Uciekają.
Skurwiel.
Myślisz, że wujek ukradł narkotyki?
By zacząć nowe życie, potrzeba kasy.
- Oskarżył Ricarda, żeby nas zmylić. - Co? To nie w jego stylu.
Zapytajmy go.
To Miki.
Słucham.
To nie jest dobry moment.
Nie wiem.
Panie Borrás, proszę jeszcze raz wyjaśnić, krok po kroku,
skąd pochodzi ta suma 40 milionów euro.
Poważnie?
Jeszcze raz?
Tak, jeszcze raz.
Nie wierzę.
Wszystko to jest legalne. Czego oni nie rozumieją?
Zgodziliśmy się na spotkanie. To życzliwy gest.
Życzliwy gest.
Ja też mógłbym wykonać życzliwy gest.
Nie idź tą drogą.
- Pana klient insynuuje to, co myślimy? - Nie to miał na myśli.
Będziemy w pełni współpracować.
Biorąc pod uwagę okoliczności, musimy zatrzymać pana paszport.
Proszę nie opuszczać kraju.
Po schodach.
Nie.
Tę podróż twój brat musi odbyć sam.
Nie martw się, Lu. Nic mi nie będzie.
Pan jest moją tarczą.
Pan jest moją siłą.
Pan troszczy się o nas wszystkich.
Alleluja!
Usłysz moje błagania!
Odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom!
Mówią, że to święty, który czyni cuda. Na pewno nam pomoże.
Człowiek nie jest godzien królestwa niebieskiego.
Widzę waszą miłość, bracia.
A jeśli spojrzycie jedni na drugich…
na pewno też ją ujrzycie.
Ale dziś tu wśród nas
jest brat, który nie dostrzega tej miłości.
Mówię o naszym bracie Eleazarze,
który pewnego dnia obudził się spowity ciemnością,
bo tak działa Zły.
Ale dziś pokonamy Szatana.
Uzdrowimy Eleazara!
Z pomocą naszego Pana, Jezusa Chrystusa Wszechmogącego.
Alleluja!
Uzdrów go!
Wypędź go z siebie!
Wypędź go!
- Widzę. - Cud!
To cud.
Ta cysta znajdowała się w jego głowie.
Przez to nie mógł widzieć.
Ale teraz Eleazar został uzdrowiony.
Dziękuję. Znów widzę.
Widzę.
Ojcze, bardzo przeżyliśmy to nabożeństwo.
Ma pan dar.
Jak widać, syn ma problem, a ja nie ufam już lekarzom.
Wiele razy nas zawiedli.
Pycha i brak wiary ich zgubią.
Muszę o to zapytać.
Może ojciec sprawić, by Ari znów chodził?
Odpowiedź na to pytanie zna tylko Bóg,
nasz Pan.
Chciałabym przekazać datek na rzecz kościoła.
Liczę, że go ojciec przyjmie.
Jest pani bardzo hojna, pani…
Ramírez-Pereira?
Obawiam się, że trudno mi będzie państwu pomóc.
Moi wierni mnie potrzebują.
Ale codziennie będę się za państwa modlić. Obiecuję.
Modlitwy nam nie wystarczą.
Potrzebujemy więcej.
Musi ojciec zdziałać cud.
Próbowaliśmy wszystkiego.
Przepraszam, że napędziliśmy ci strachu, Borrás.
To nic osobistego.
To tylko formalność.
Massimo chce z tobą pogadać.
Zostawcie go.
Dzień dobry.
Ostrożnie. Schody.
- Schodzimy. - Dokąd?
Zakręt.
Siadaj.
Panie Carfora.
W końcu się spotykamy.
Moje pieniądze.
Dałem ci 40 milionów euro, żebyś za coś zapłacił.
Nie dostałem tego.
Czekam na zwrot pieniędzy.
To podstawy ekonomii, Borrás.
Rozumiem pana.
To uzasadnione oczekiwanie.
Ale to, co pan proponuje, jest…
mało praktyczne.
Mało praktyczne?
Proszę posłuchać.
Jak już ta rzecz się pojawi,
trzeba by zacząć cały proces od zera.
Technicznie to bardzo kłopotliwe.
Najlepiej trzymać przelew na stand-by’u.
Na stand-by’u.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
- Pocisz się jak świnia. - Nic mi nie jest.
Jest coś, czego mi nie mówisz?
Absolutnie nie.
A co?
Mów prawdę, Borrás.
Nigdy bym pana nie okłamał.
Nigdy.
To czemu ukrywasz, że pieniądze zostały zamrożone?
Myślałeś, że się nie dowiem?
A może masz mnie za idiotę?
Nie, nie.
Nawet nie przyszło mi do głowy o tym opowiadać.
To drobna niedogodność.
Nie chciałem zawracać panu głowy.
Moi prawnicy są w kontakcie z organami finansowymi.
Wkrótce to rozwiążemy.
Obiecuję panu.
No dobrze.
A moje 40 milionów?
Wkrótce to rozwiążemy.
Przysięgam na życie syna.
Grzeczny chłopiec.
Potem wyślemy pieniądze do Meksyku, wykorzystując szmuglerów.
Każdy zabierze po 300 tysięcy.
Trzysta.
- To dużo pieniędzy. To szaleństwo. - Trzysta i już.
Jeden plik banknotów w cipie, drugi w dupie.
Zademonstrować ci to?
Zrobię, co mogę.
Spróbuję.
Zrobisz to i kropka.
Żeby cię zmotywować, wezmę coś twojego.
W zastaw.
Wykonasz zadanie, dostaniesz z powrotem.
Nie!
Proszę, nie!
Rozumiesz?
Proszę, nie!
Nie!
Dawaj, Álex.
Dobrze.
Ładnie. Niezły kopniak.
Właśnie tak.
Kolana wysoko. O tak.
Kończ to.
Skacz, Supermanie.
Do parteru z nim.
Łokcie.
Wykończ go.
Bardzo dobrze.
Co tam, Álex? Widziałem cię ostatnio.
Zajebista walka.
Ale nie osiadaj na laurach.
Twoja działka.
Tylko tyle?
Jak ci mało, wiesz, gdzie są drzwi.
Myślisz, że to UFC?
Wyobrażasz sobie? Walczyć z tymi skurwielami w Las Vegas.
- Marzenie ściętej głowy. - Niekoniecznie.
- Mam coś, co cię zainteresuje. - Mnie?
O co chodzi?
Pomóż mi opchnąć dobry towar.
Oszczędź mi tego gówna. Od dawna jestem czysty.
Rzuć dilowanie.
Nie chodzi o zwykłe dilowanie.
To duża sprawa.
Jak duża?
Zobacz.
Jesteś pewny, że to ona?
- Szpicluje od kilku miesięcy. - Gnida.
Mam info, że zawiaduje tym wysoko postawiona sędzia.
I ty dopiero teraz się dowiadujesz? Ja pierdolę!
Nie jestem Bogiem. Nie wszędzie mam wtyki.
Wyciągnij z niej wszystko, co o nas wie.
Każdy szczegół.
Wszystko może nam się posypać, Miki.
A zdobycie takiej pozycji wiele nas kosztowało.
Właśnie.
Nie bój nic, mam pomysł.
Wiem, gdzie mieszka.
Albo mieszkała.
MANCHADOWIE
KARTOTEKA POLICYJNA
A to kurwa.
Żebyś zdechła, gnido.
PORT W BARCELONIE
Nikogo tu nie ma. Znalazłem dokumenty.
Zabieram to, co nas obciąża.
Dobra.
Na razie.
No i co, Silva? Núria puściła farbę?
Połaskocz ją mocniej. Niewiele jej brakuje.
Do zobaczenia wieczorem.
Ari?
Wszystko dobrze?
Jak się czujesz?
Co ci się stało?
Usiądź.
Siadaj.
Co go tak wyczerpało?
To ty miałeś odwalić za niego robotę.
Twój brat uwolnił się od wielkiego ciężaru.
Nie był świadomy, że go dźwiga.
Nie.
Jeszcze nie skończyliśmy.
POLICJA – NIE WCHODZIĆ
Co ty robisz?
Tam nikogo nie ma.
Szukam Cristiny Rangel. Mieszka tu, prawda?
Owszem, ale teraz jej nie ma.
Wczoraj jacyś chuligani ją pobili.
Opiekuję się jej kotem.
Żal mi biedaka, że został sam.
Kto wie, jak długo będą ją trzymać w szpitalu.
Wie pani, w którym szpitalu leży?
Cześć.
Jestem Rocío Manchado. Nie wiem, czy mnie znasz.
Znam.
Jak się masz?
Czujesz się lepiej?
Przykro mi, że cię to spotkało.
Szukam mojego wuja Romána.
Potrzebuję z nim pilnie porozmawiać. Z tego, co wiem, jesteście…
przyjaciółmi.
Cały dzień nie odbiera telefonu.
Wiesz coś?
Nie.
Jutro mieliście wyjechać, prawda?
Wyjechać? Co ty mówisz?
Nic o tym nie wiem.
Muszę odpoczywać.
Nie chcę nalegać, ale…
Jestem tu przez twojego brata.
To Ricardo mi to zrobił.
Nie wiedziałaś?
Nieszczególnie chcę z tobą gadać.
Wyjdź albo dzwonię na policję.
Przykro mi.
Cy ty odpierdalasz, psycholu?
Upewniam się, że śmierć mu odpuściła.
Chyba cię popierdoliło.
Nie.
Pozwól mu, Lucío. Nie wtrącaj się.
Nie będę na to patrzeć.
Jeśli nie brak ci wiary, nic ci nie grozi.
Zrób to.
Tak!
Przyniosą ci szczęście.
Weź je.
Lucía.
Rozchmurz buźkę, Luchi.
Jestem chroniony. Wszystko będzie dobrze.
Będzie dobrze.
Igrałeś ze śmiercią jak dureń.
Człowieku, nie jesteś dzieckiem.
A czuję się jak dzieciak.
Roznosi mnie energia.
Mam ochotę się zabawić.
Co ty pieprzysz?
Serio chcesz teraz imprezować?
No weź, Lucía! Zabawmy się jak za dawnych czasów.
Skoczymy do klubu, weźmiemy dziwki,
a jutro na kacu ogarniemy pocztę carską.
Jedziemy prosto do hotelu pogadać z papą i razem posprzątać ten bajzel.
Ja pierdolę, Lucía! Wiesz co? Zmieniłaś się w moją matkę.
Choć nawet jej nie znałaś.
Jesteś żałosnym babsztylem.
A ty zawsze będziesz chorowitym bachorem.
Wypierdalaj, suko.
- Co to? - Co się dzieje?
Co do diabła?
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Kuźwa.
Serwis techniczny, jakiś problem?
Utknęliśmy na dziesiątym.
- Pomoże nam pan? - Bez obaw.
- Wysyłam technika. - Szybko! Jesteśmy uwięzieni!
Wszystko dobrze?
- Wszystko dobrze? - Dobrze, kuźwa.
Mój naszyjnik.
- Ukradłaś mój naszyjnik? - Nie.
Nie pozwól, by ziemia mnie pochłonęła.
Nie pozwól, bym spłonął w ogniu.
Pomóż nam, Panie.
Spróbuj wstać, kochanie.
Ariel…
Zrobisz to dla mamusi?
Chodź, skarbie. Wstań.
Błagam cię.
Wystarczy tego, Lucío. Ten gość to oszust.
Męczy mnie pański brak wiary.
By czynić cuda, Bóg żąda od nas wiary.
Wiara jest jak nawóz, dzięki któremu rosną rośliny.
Jak woda, którą je polewamy.
Jak światło, które daje im życie.
Co ty pieprzysz?
Że to, co jest synowi, to nasza wina?
Dość tego. Chodźmy stąd.
Nie!
Ma czelność mnie obwiniać za to, co jest Arielowi.
Dość.
Zostaw go.
Poczekaj, Lucío.
Powtórz to.
- Zostaw go. - Powtórz.
- Zostaw go!
Poczekaj!
Kochanie.
Wszystko w porządku?
Kochanie, co ci jest?
Dziecko, Rafael.
Obróciło się.
Leć po auto. Jedziemy do szpitala.
A ty nie daj temu kaznodziei uciec.
Pan Ramírez-Pereira.
Gratulacje, don Rafaelu. Ma pan piękną córkę.
Proszę.
Gratulacje.
Jak się czuje żona?
Chcę ją zobaczyć.
Po drodze do szpitala żona straciła dużo krwi.
Była bardzo osłabiona.
Udało się uratować tylko dziecko.
Bardzo mi przykro.
Proszę wybaczyć.
Szefie.
Cześć.
Jestem Ariel.
Twój brat.
Nazwę ją Lucía.
Cześć.
Cześć, Lucía.
Cześć.
Proszę otworzyć.
Błagam!
Już, już.
Podaj rękę.
Daj rękę.
No już.
Chodź.
- Bardzo dobrze. - Dziękuję.
Pan mnie chwyci za rękę.
Może pan wyjść.
- Już. - Daj pan rękę.
To ty wybrałeś Borrása, żeby załatwiał nasze sprawy.
Przyszedłeś tu, a ja cię wysłuchałem.
Zaufałem ci.
A tu takie fiasko.
Zawsze dobrze się sprawiał.
Nie tylko to poszło nie tak.
Przesyłka też się zawieruszyła.
To nie nasz problem, tylko Meksykanów i Manchadów.
Jest, jak jest.
Dałem ci pieniądze, a ty je straciłeś.
Sprawa jest prosta.
Chcę usłyszeć tylko jedno:
„Pieniądze wrócą do właściciela. Zaraz”.
Nie martw się.
Borrás zrobi wszystko, by je znaleźć.
Telepie nim ze strachu.
Jeśli on zawiedzie, to będzie twoja wina.
Zrozumiano?
Zrozumiano.
SKŁAD ZŁOMU
Zmienię was, chłopaki. Jak nasz kociak?
Nie puściła farby.
A zrobiliśmy z niej miazgę.
Ja się tym zajmę.
Oboje wiemy, jak to się skończy.
Gadaj od razu i fajrant.
Pierdol się.
Nie mam nic do stracenia.
Tak?
Pani Manchado?
Tak, to ja.
Znaleźliśmy ciała dwóch mężczyzn.
Przypuszczamy, że to pani wuj i brat.
Potrzebujemy, żeby zidentyfikowała pani ciała.
Napisy: Łukasz Stanisław Dutka