Gdybym była sama późną jesienią,
napisałabym do kogoś
albo popytała znajomych.
Przecież nie będę się kisić sama całą zimę.
Późna jesień to czas polowania.
Kto nie ma drugiej połówki,
poluje co weekend.
Jak umrzeć w samotności
USTATKUJ SIĘ
- Dzięki. - Lepiej.
- Usiądźmy tam. - Nie, przy barze
Będziemy sexy i dostępne.
Wolę dostać kosza na siedząco.
- Mam oczekiwania. - Weź.
I wolę siedzieć.
Świetnie, ciemny, zatęchły kąt.
Siedzenie jest niedoceniane.
- Oby nas ktoś zobaczył. - No.
Ktoś przy barze na ciebie zerka.
Nie, dziękuję.
Nie.
Chcesz kogoś poznać?
Oczywiście, że tak.
Muszę zapomnieć i o Rorym,
i o Aleksie.
- Fakt. - Czyli mamy cel.
Pomożemy ci go osiągnąć.
Ze względu na normy społeczne
jestem jak ludzka kolendra.
Serio. Jedni mnie nie ruszą,
a drudzy mają już swoje taco.
A ten bajerant z kursu?
- Carlos. - Tak.
Ten od owoców.
Nie.
Już miałam romans w pracy i gówno z tego wyszło.
Tak poznałam Lamara.
- Co robił w Sephorze? - Fashion week.
Wizażystki ciągle spotykają jakieś ciacha.
Mnie w to graj.
Nie myślałam o Carlosie w ten sposób.
Wypróbowałaś go?
- W sensie? - Ja zawsze robię casting.
Lecę z pamięciówką, a jak mi się robi mokro,
to realizuję fantazje.
To wypijmy za spełnione fantazje.
Wyślę ci specjalną apkę. Podziękujesz później.
Sprawdźmy tę twoją apkę.
Premiera
Moja sztuka odniosła wielki sukces.
Aż mi się zakręciło w głowie od tych wszystkich gratulacji.
A może od prosecco?
Poszłam za kulisy, żeby się uspokoić. Był tam ten seksowny aktor, Herman.
Słyszałam o chwilach rodem z Narodzin gwiazdy.
Muszę jeszcze raz to obejrzeć.
Oryginał, nie z Gagą.
Stara, nie świruj.
Myśl o Carlosie.
Do roboty.
Za kulisami byliśmy sami.
Spojrzał na mnie i powoli się zbliżył.
Mogłabyś mi pomóc?
Spodnie są zaszyte na amen.
To krępujące, ale nie mogę ich zdjąć.
Chciałam mu zerwać te spodnie,
ale były potrzebne na jutrzejszy występ.
Znalazłam szpilkę i uklękłam przed nim, aby rozerwać szwy.
Poczułam falę gorąca.
To przez prosecco czy przez niego?
Miałeś być Carlosem.
Tak jest.
To fantazja o Carlosie.
A teraz pomóż mi pomóc tobie i się skup.
Na czym to ja... Wiem.
Z każdym kolejnym szwem w powietrzu iskrzyło coraz bardziej.
Byłam tak blisko jego berła,
że widziałam jego gotowość.
Występ dobiegł końca, ale ja byłam gotowa na bis.
On zdecydowanie też.
Ostrożnie, to łaskocze.
Co on tu znowu robi?
Chcę cię uszczęśliwić.
Przy nim dojdę, a spieszę się do pracy.
Mamy drakę z nazwami.
Prowadzi Chleborghini Urus,
ale Kaya mówi, że Mały Drożdż to lepsza nazwa na zakwas.
- Dobre. - No.
- Ale czemu mały? - Tak.
O kurde.
Skończyła mi się śmietanka dla Mel.
Pokruszę orzechy...
Nie, tylko jedna, dla mnie.
Dawaj.
- Kłopoty w raju? - Nie.
Pszenney Houston. Tak.
Cześć.
Jako menedżerowie stoicie na froncie
wojny z molestowaniem,
więc trzeba umieć je rozpoznać.
Obejmuje niechciane zaloty,
komentarze na temat wyglądu, zaczepki, podteksty seksualne.
A mokre sny o współpracownikach?
Proszę?
Mokry sen o współpracowniku się liczy?
Wystarczy go przemilczeć.
Zapamiętam.
Będziecie oczami i uszami tego lotniska.
Jeśli chodzi o relacje w miejscu pracy,
można zaprosić kogoś raz.
Jeśli odmówi, ponowne zaproszenie będzie nękaniem.
A jak się spotykamy
jakiś miesiąc z hakiem,
ale jeszcze bez deklaracji?
Jakiej znowu deklaracji?
Oficjalnego związku.
Nie sra się do własnego gniazda, za przeproszeniem.
Najlepiej powiedzieć kadrom
o wszelkich związkach w pracy,
aby uniknąć problemów.
Jeden na trzech pracowników w USA
jest lub był w związku z osobą z miejsca pracy.
Większość nie powiedziała pracodawcom.
Moi drodzy Lotnicy, morał jest następujący.
Ujawniamy, ujawniamy, ujawniamy.
Wystarczy raz.
Tak tylko podkreślałam.
Znalazłem rano twoje kolczyki.
Co to, dowód w sprawie?
Mogłam odebrać wieczorem.
Zostaniesz w końcu u mnie na noc?
Nie. Twoja mama śpi obok.
Ma to gdzieś.
Kazała mi cię zaprosić na Święto Dziękczynienia.
A umie gotować.
Trudno ci odmówić. Sprawdzę w grafiku.
Sam go układasz.
Powiedziałam o nas kadrom.
Dlaczego?
Jesteś menedżerem. Powinieneś wiedzieć.
Tłumaczyli na kursie.
Jasne. Masz rację.
- Tak. - Masz rację.
Co jeszcze mówili?
Że opowiedzenie ci o śnie,
w którym cię skułam, to na pewno molestowanie.
Panno Hill, jesteś bardzo przekonująca.
Zawiadom dział kadr, że przyjdę na dziękczynienie.
- Zgoda. - Zgoda.
Powiedz też mamie.
- Pa. - Pa.
Wiesz, że jesteś niesamowita?
No pewnie.
Chcę cię uszczęśliwić.
Kurka, no!
Co tu jeszcze robisz?
Spóźnisz się.
Wiem. Miałam iść na lunch z Mikiem.
Podrywa mnie.
Ohyda. Pomogę, ale zastąpisz mnie w piątek wieczorem.
Naprawdę? Super.
Nie ma mowy.
Wieczór panieński w Nowym Orleanie.
Dobra. Jedna rada.
ile byś nie wypiła,
te koraliki są bezwartościowe.
Stanik zostaje.
To nie taki wieczór panieński.
A jaki?
Mamy mężów i takie same piżamki.
Poduczymy trochę pannę młodą.
Mogę lecieć z wami?
Myślałam, że ogarniam związki,
ale się myliłam.
- Problemy z facetem? - To skomplikowane.
Myślałam, że zapomniałam o byłym, ale on tkwi mi w głowie i nie chce wyjść.
Znam to.
W głębi duszy wiem, że muszę o nim zapomnieć,
ale to takie trudne.
Pracujemy razem każdego dnia.
- Clarissa! - Julie!
- Julie? - Jesteś!
Końmi by mnie nie powstrzymali.
Mel, możemy pogadać?
Patti miała ją odebrać.
Teraz wiem dlaczego.
Pokłóciłem się wczoraj z Julie o byłych na weselu.
Już o nas wie.
- Nie wiedziała? - Czekaj.
Wolałbym, żeby cię tu nie było.
Masz szczęście, bo nie chcę tu być.
Mel.
Tyle słyszałam. Miło mi.
- Jasne. - Może...
- Dobra. O rany. - No.
Clarissa, to jest Mel.
Moment. Ta Mel?
Nie. Spieszę się po zagranicznego dygnitarza,
tak że was zawiozę i w drogę.
Prawda?
Jak to działa?
Uwaga, pasażerowie.
Terminal został zamknięty.
Starty wstrzymano.
Zabrania się opuszczania terminalu.
Dziękujemy za cierpliwość. Staramy się rozwiązać sytuację.
- Dziękuję. - Cholera.
Utknęliśmy tu?
Zgadza się.
Serena!
To niepotrzebne.
Zawsze gdzieś ucieka.
Zaraz wróci.
Została już odprawiona
jako nieletnia,
więc jest pod opieką linii lotniczych.
Serena!
I wszystko jasne.
No i po wycieczce po bagnach.
Muszę iść do biura ochrony.
- Podwiozę cię. - Super.
O nie.
Wszystko gra?
Oddałam już torbę z listami zadań.
Została mi jedna kopia.
O rany.
A mogłyśmy jakoś zabić czas.
Wiesz co, Smaczku?
- Pomogę. - Smaczku?
Zrobię ksero w biurze.
Rób swoje, bo nigdy nas nie puszczą.
Pojadę z Mel.
- Nie zdążę. - Nie.
Pospieszę się.
Dziękuję.
No to pa.
Boże, zmiłuj się.
Co macie na tej liście?
Wymianę bluzek z nieznajomą, przeszukanie, podpisanie męskiego tyłka.
Co mogłoby przeszkadzać Alexowi?
To z troski.
Tak mówi.
Na szczęście lubię ostrą zabawę.
Nie wątpię.
Clarissa mówi, że ciągle myślisz o kimś z pracy.
- Nie o Aleksie, co? - Nie, to Carlton Herman.
Merman. Jest modelem.
- Modelem od kąpielówek. - Jasne.
Jak nie łazi po wybiegu, wchodzi na mój wybieg.
Dałam mu taką ksywkę z kumpelami.
Ja nazywam Alexa króliczkiem Energizera.
Mógłby to robić bez końca.
- U ciebie też miał ksywkę? - Nie.
Nie daję ksywek facetom. Alex to Alex.
No dobra.
Pora pokserować.
TYLKO DLA PERSONELU
Facetom?
A nie spotykaliście się tylko na seks, i to krótko?
Dokładnie tak. Żaden związek.
To oczywiste.
Nie w tym sensie. Alex mówił,
że nie chciałaś niczego więcej.
- Nie chciałam i nie chcę. - Jasne.
Cieszymy się, że będziesz na ślubie.
- Ponoć boisz się latać. - Ano.
Dobra z ciebie przyjaciółka.
Blokado, trwaj do nocy.
Ogram was jak dzieci.
O co chodzi z Tiną i dziękczynieniem?
- Odmówiłeś? - To tylko kolacja.
Jesteście uroczy.
To nie kolacja, to dziękczynienie.
Wyjątkowy wieczór.
Ani się obejrzysz,
a będzie u ciebie co wieczór.
No. Pewnie już wypowiada umowę na kablówkę i media.
Nie przejmuj się nimi.
To nic poważnego. Dopiero zaczęliśmy się spotykać.
Ale cię zaprosiła.
- „Dopiero”. Z rok temu. - Ustalmy to.
Zostawiła coś u ciebie?
Kolczyki, ale przypadkiem.
Przypadkiem zostawiłaby jeden.
Para kolczyków mówi: „Mamy duecik”.
A co mówiłem?
Te panny są cwane.
A twoje kolczyki?
Masz je gdzie zostawiać?
- Co ty odwalasz? - Podrywam ją.
- Że co? - No dobra.
- Nie... - Jeśli nie traktujesz Tiny poważnie,
zerwij z nią przed świętami.
Czy ją lubię? Oczywiście. Jest super.
Ale czy to ta jedyna? Nie wiem.
Skąd mam wiedzieć?
No.
Ja wiem stąd,
że drobiazgi przestają wadzić.
Wtedy to jasne.
Z Dee Dee mogę się dzielić wszystkim.
Wszystkim? Nawet żarciem?
Zwłaszcza żarciem.
Żarcia nikomu nie dam.
Aż tak się nie zakocham.
Słynne ostatnie słowa.
- No to będziesz sam. - Gotowe.
Dziękujemy za cierpliwość.
Niemożliwe.
Szukasz czegoś?
Pomóc ci?
Na początku Alex zabierał mnie do takiej tajskiej knajpki.
Chciał mi zaimponować.
„Świeże krewetki, nie mrożone.
Niech Gus zrobi superpikantne”.
I słusznie.
Pracowałam tam.
Wiesz...
Masz taką ładną twarz.
Znajdziesz kogoś, kto pomoże ci zapomnieć o Mermanie.
Poznałam takiego gościa na kursie.
Coś się kroi, ale nie wiem.
Ciekawostka.
Nie byłam pewna Alexa, gdy go poznałam.
Ale mnie zaskoczył i sprawił, że się w nim zakochałam.
Są na dole, przy ładowarce.
Widzisz tam kogoś? Daj znać.
Nie powinnam ci mówić,
ale Alex szuka pracy na lotnisku Hartsfield-Jackson.
Ekstra.
Mogę mu szepnąć słówko.
Jasne. No proszę.
- Toner, klasyk. - Pewnie.
Zawsze na samym końcu. Sprawdzamy?
Sprawdźmy.
Żeby nie zapomniał.
No tak, masz idealne cycki.
Dziewczynka nie wyszła z budynku.
O Boże, co?
Będzie zachwycony.
Zaproszenie aktualne?
Pewnie, chodź.
Przepraszamy za opóźnienie.
Dziękujemy za cierpliwość.
RYZYKUJEMY
1921 - Pierwsza czarna pilotka w USA
„Tylko w powietrzu nie ma uprzedzeń”
Czekałem na ciebie.
Tyle tu jedzenia, a nie capi kompostem.
Magia kadzidełek.
To prawda.
Szczerze.
Ile z tego kradniesz?
Szczerze? Większość.
Nikt po to nie wróci.
Ludzie wracają do swoich krajów,
a jedzenie się psuje.
- Po co je marnować? - Ano.
- Służysz społeczności. - Dziękuję.
Zaskoczyłaś mnie.
Jestem pełna niespodzianek.
- Oprowadzę cię. - Chętnie.
Smakuje jak salami. Wyczuwam motyw.
Dam radę. Ćwiczyłam to.
Na szczęście rano się goliłam.
Wywija mi tam alfabet?
Nie. Tylko literę „I”, kursywą.
Jest z siebie taki dumny. Brawo.
To gumka czy czekolada? I tak biorę.
To nie czekolada.
W British Bake Off jest Tydzień Czekolady.
Skup się, zanim skończy.
I skończył.
No dobra.
Fajnie było, co?
Tęsknię za Alexem.
Było, pewnie.
Skąd masz tę bliznę na klacie?
Latem pojechaliśmy pod namiot.
Taka sztuczka Beara Gryllsa...
„My”?
W sensie?
Nie przeszkadza ci, że mam żonę?
Jesteś żonaty.
Oczywiście.
Co z tego? Nikt nie musi wiedzieć.
Ja muszę. I wiem. Czemu zdradzasz żonę?
Nie chcę rozmawiać o małżeństwie.
Spoko.
A ja chciałam dojść, a nie doszłam.
Nic nam nie wyszło.
No dobra.
Jeszcze jedno. Dlaczego ja?
A czemu nie? Jesteś piękna.
Dwoje dorosłych zabija nudę, gdy lotnisko zamknięte.
Czemu się tak denerwujesz?
Bo nasrałam sobie do gniazda!
Weź się w garść.
Gdzie jesteś?
Musimy ją znaleźć. Mamy pierwszą bójkę.
Ty też zaginęłaś?
- Co tu robisz? - Nic.
Uwielbiam nic nie robić.
Mogę się przysiąść?
Akurat mam ochotę na nicnierobienie.
Mnóstwo osób cię szuka.
Czemu się chowasz?
Mama kazała mi lecieć do taty do Karoliny Północnej.
Brzmi fajnie.
Nigdy tam nie byłam.
A jak mi się nie spodoba?
Zależy, dokąd trafisz.
Każdy boi się robić coś nowego, nie tylko ty.
Opowiem ci historię o ryzyku.
O Bessie... jakiejś tam.
Była pierwszą czarną pilotką w USA.
Albo we Francji.
Było coś o Francji.
Nie doczytałam.
Wyobraź sobie, jak się czuła, robiąc coś jako pierwsza.
Nie wiedziała, jak ją potraktują, czy znajdzie przyjaciół.
I... Kryj się.
- Kto to? - Nikt.
Zupełnie nikt.
Wiesz co? Chcesz zobaczyć ekran?
Będziesz miała co opowiadać tacie.
- Zgoda? - Dobra.
No to chodźmy.
O nie.
Zapomniałam, jak się trąbi.
- Ja zatrąbię. - Dobrze.
Panie i panowie, blokada została zniesiona.
Dziękujemy za cierpliwość.
Gdzie byłaś? Mogłaś się zgłosić.
Przynajmniej wiesz,
że sobie bez ciebie poradzę.
Baw się dobrze w Atlancie.
Oskubali wszystko do cna.
Pierwsza zasada blokady: bierz, co twoje, i to szybko.
Dobrze wiedzieć, że umiesz przetrwać.
A ty co?
Nie twoja wina.
Miałem pięciu braci. Nie umiem się dzielić.
W dziękczynienie cię nauczę.
Nie musisz szczerzyć kłów.
Będę grzeczny.
Nawet upiekę ciasto.
Koniec przerwy.
Do zobaczenia.
- Wisisz mi masaż stóp. - Tak jest.
Proszę, proszę. Melissa „Akcja” Jackson.
Miło być bohaterką?
Nie czuję się tak.
Co jest?
Naprawdę próbuję się zmienić,
ale trafiam tylko na przeszkody. Utknęłam.
Nie chcę się poddawać, ale to boli.
Brzmisz jak moja roomba.
- Co? - Posłuchaj.
Myślałem, że ten robot zmieni moje życie.
- Zmieniam kanał. - Zaczekaj.
Na początku ciągle wjeżdżał w ściany.
Myślałem, że to złom.
Chciałem go odesłać.
Aż pewnego dnia zaczął działać.
Okazało się, że ściany były dla niego informacjami.
Uczył się, gdzie jeździć, a gdzie nie.
Dobra, Yoda.
Niech będzie. Jestem roombą.
Przestań.
Patti do Mel. Odbiór na B35.
Przyjęłam. Jadę.
Czemu musi być taką suką?
- Masz wciśnięty guzik. - Wiem.
Lecę.
Kiedy rzucisz?
Nie wszystkie ściany naraz.
Niech będzie.
A gdy rzucę, zrozumiesz, że przychodzę tu tylko
dla twoich metafor.
Mam ich milion.
I chipsów.
Dziękuję.
Dobre.
Poważnie. Każdy myśli o seksie w pracy.
Ale nie na dziale mięsnym.
- Parówa ma być w środku. - Tak jest.
Już nigdy nie umówię się z nikim z pracy.
Twój mały przyjaciel ci pomoże.
Od rana mi pomaga.
Zniszczymy gnojkowi życie.
Mam jego Facebooka, LinkedIn i Venmo. Do dzieła.
- Spokojnie. - Nie.
- Przesadzasz. - Jestem gotowa.
Dziękuję, ale dość już karmy.
Pomóż mi zaktualizować profil na Hivemind.
- Tak? - Tak.
Przywaliłam dziś w ścianę, ale się nie zatrzymałam.
- Jestem dumna. - Dziękuję.
Nie masz zdjęć całego ciała.
Już oni wiedzą, co tam czeka.
Dobra, moment. Mam pomysł.
Uprawiałaś seks w barze?
To była długa pauza.
- Arcydzieło. - To zaraźliwe.
Mel, poznaj Mel 2.0.
Co lubię: The Office, mojego psa Bubbę, Brooklyn, tajską kuchnię
Bluzeczkę pożyczę.
No to do dzieła.
Dobra.
- Lecimy. - Nie.
- Jest uroczy. - Ma 24 lata.
- Czapeczka, pas. - Co?
Unikaj coachów, są jak dilerzy.
Dobra.
Po co mu tyle szali?
- Nie, to coach. - Nie.
Ryba? Tylko u kucharza.
- Ale ma spojrzenie. - Słodki.
To mój brat.
Co w tym śmiesznego?
Jest żonaty.
Napisy: Konrad Szabowicz