Numer alarmowy.
Ktoś powiedział, że została porwana.
I że wyskoczyła z samochodu.
Okej.
I że krwawi.
Jest na parkingu?
Tak.
Jednostka ratunkowa.
Kieruj się do Waffle House.
W maju 1997 roku porwano młodą kobietę.
Była w jego pikapie.
Jechali na północ autostradą międzystanową 45 w kierunku Houston.
Otworzyła drzwi i wyskoczyła w trakcie jazdy.
Miała zadrapania.
Krwawiła.
To była niejaka Sandra Sapaugh.
Myślałam, że on mnie zabije.
Wolałam skoczyć i sama się zabić, niż pozwolić mu to zrobić.
Dlatego wyskoczyłam.
Została poważnie ranna, ale przeżyła.
Pojechała na policję.
Nie pamiętała numeru rejestracyjnego, ale opisała wnętrze wozu.
Opisała też mężczyznę, który ją porwał.
Zakola, wory pod oczami, czarny kowbojski kapelusz.
To on.
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Dobrą stroną zdarzenia
z uciekinierką było to, że mogła ona
go zidentyfikować.
Pozyskanie osoby, która mogła wskazać porywacza,
stanowiło ogromny przełom.
Mężczyzna jedzie pikapem.
Jest biały, po trzydziestce, średniej budowy ciała.
Jak go złapać?
W nocy można łatwo zjechać
z autostrady
i z wozu wyrzucić ciało.
Woda zmyje dowody fizyczne.
I po tobie.
Laura Smither i inne ofiary
zginęły przy tym samym odcinku I-45.
Po zaginięciu Laury
policjanci z okolic I-45 zaczęli porównywać akta sprawy.
Zaczęli współpracować.
W jednym hrabstwie spisano okolicznych przestępców seksualnych.
Na liście było 2100 mężczyzn.
Pod koniec września znajoma policjantka,
Sue Dietrich, rozmawiała z komendantem policji we Friendswood.
Komendant wspomniał o podejrzanym w sprawie Laury Smither.
Zauważyłam zbieżność z zeznaniami Sandry.
Facet pasował do opisu.
16 PAŹDZIERNIKA 1997
Numer cztery, wystąp.
Zgarnęli go na okazanie.
Sandra spojrzała na niego, gdy tylko wszedł.
Powtarzaj za mną głośno i wyraźnie.
„Nie krzycz”.
Nie krzycz.
„Wsiadaj”.
Wsiadaj.
„Zabiję cię, suko”.
Zabiję cię, suko.
Stwierdziła, że to on.
To był Bill Reece.
DOWÓD OSKARŻYCIELA
Śledczy przeszukali jego dom.
I jego wóz.
Znaleźli czarny kapelusz, o którym wspomniała Sandra.
Aresztowali Reece’a pod zarzutem porwania.
William Reece był budowlańcem,
gdy zaginęła Laura Smither i inne młode kobiety.
Był przestępcą seksualnym z Oklahomy, dopiero co skończył odsiadkę
za dwa inne przestępstwa seksualne.
Reece przyjechał do Houston za pracą.
W 1997 w pobliżu domu Laury Smither powstawało nowe osiedle.
William Reece pracował tam na budowie.
Okazało się, że o dziewiątej,
kiedy Laura zaczynała biegać,
brygadzista Billa Reece’a
odsyłał go do domu z powodu deszczu.
Nie wiemy, jak ją skłonił do podwózki.
Nie wiemy, czy użył broni.
Nie wiemy…
czy ją oszukał.
Ale potem zniknęła bez śladu.
Gdy Laura zaginęła,
Reece został przesłuchany i był obserwowany.
Po porwaniu Sandry Sapaugh
zastanawiałam się nad tym.
Chodziło o ten sam odcinek drogi.
Był w to zamieszany?
Gdy w 1997 sprawdzaliśmy Reece’a,
musieliśmy założyć, że to on zabijał przy Calder Road.
Niezwykle rzadko
dwóch seryjnych morderców działa na tym samym terenie
w odstępie kilku lat.
Ale kiedy odkryto Heide Fye, Laurę Miller i NN,
Reece był w więzieniu w Oklahomie.
To nie były jego ofiary.
Aresztowany porywacz
jest głównym podejrzanym
w sprawie zabójstwa Laury Smither.
Oprócz morderstwa Smither
policja sprawdza związek Reece’a
ze zniknięciem innej nastolatki,
Jessiki Cain z Tiki Island.
Na początku
Reece udawał przykładnego obywatela.
Obejrzałam nagranie. Był bardzo przekonujący.
To brzmi źle, bo wyszedłem
na seryjnego mordercę.
Nie zabiłem jej. Nawet jej nie spotkałem.
Nigdy z nią nie byłem.
Laura Smither została znaleziona martwa.
Dowodów było niewiele…
Jessica Cain nawet nie została znaleziona.
Prokurator okręgowy postawił na morderstwo Sandry, nie Laury,
ponieważ uważał, że było za mało dowodów, by oskarżyć Reece’a o zabójstwo.
To było bardzo frustrujące,
uważałam, że mieliśmy dość dowodów.
William Reece nie został oskarżony w sprawie Laury Smither,
choć jej rodzice są obecni
na każdej rozprawie.
Reece został skazany za porwanie Sandry Sapaugh.
Dostał 60 lat.
Rozmawiałam z Reece’em, gdy zaczynałam pisać książkę.
- Zabiłeś Laurę Smither? - Nie.
Nie widziałeś Laury tamtego dnia?
A może mijałeś ją, gdy biegała?
Nie.
A Jessica Cain?
Kto taki?
Dziewczyna, która zniknęła na I-45?
- Czemu ciebie podejrzewają? - Mam to gdzieś.
Mogę udowodnić, że jestem niewinny.
Nic mnie z niczym nie łączy.
Uporczywie zaprzeczał udziału.
Co tu się stało?
Mam to gdzieś.
Wyszłam stamtąd przekonana, że to on je zabił.
Ale moje nagrania niczego nie dowodziły.
Od 1983 roku w hrabstwie Galveston dochodzi do nadzwyczaj wielu
tajemniczych zaginięć
młodych kobiet, a zwłaszcza nastolatek.
Ofiary znikają bez śladu albo są odnajdywane martwe.
ZAGINIONE
Policja obawia się, że sprawcy nadal są na wolności.
Skąd tam tylu łajdaków?
Nie wiem. Nie rozumiem tego.
Nie rozumiem.
Czas płynął, a dowodów nie było.
Śledztwo utknęło w martwym punkcie.
W latach 90. nie odpuścili Abelowi.
Ale nie było dowodów na jego udział.
W końcu Tim uznał, że Robert jest niewinny.
Tim Miller,
najzagorzalszy przeciwnik Abela w tej części Teksasu.
Człowiek, który chciał zabić Abela,
zdał sobie sprawę, że posunął się za daleko.
Tim nawet przeprosił Abela.
Miałem okazję go przytulić
i poprosić o wybaczenie.
Polały się łzy.
Ale to nie wystarczyło. Było za późno.
Abel wiedział, że zawsze będzie traktowany jak seryjny morderca.
W League City był podejrzanym aż do śmierci.
Wjechał wózkiem golfowym na tory.
Pod nadjeżdżający pociąg.
Pewnie się nie dowiemy, czy to było samobójstwo, czy wypadek.
Tak bardzo mu się naprzykrzali, że nie wytrzymał.
Miał dość.
Strata czasu i kolejna ofiara.
Ofiar było wiele.
POLICJA SZUKA POSZLAK W CZTERECH MORDERSTWACH Z „POLA ŚMIERCI”
BU!
- Pana godność? - Clyde Hedrick.
Clyde, opowiedz o dekoracjach.
Wystawiamy je dla dzieci.
Rozstawiliśmy te nagrobki.
Niech zobaczą, jak wygląda grób.
Clyde Hedrick.
Skupiłem na nim uwagę, jak tylko powiedzieli mi o Ellen Beason.
Robert Abel też był w kręgu podejrzanych.
Strata czasu.
A potem podejrzenie znów padło na osobę, którą sprawdzałem na początku.
Po procesie o profanację zwłok Ellen Beason
Hedrick wielokrotnie łamał prawo.
Clyde Hedrick odsiedział już wyrok na Florydzie.
Akta prokuratora okręgowego hrabstwa Galveston dotyczące Hedricka
to gruba lektura.
Jego byłe żony i dziewczyny oskarżyły go
o pobicie, zażywanie kokainy, podpalenie.
LEAGUE CITY, TEKSAS
Clyde Hedrick dobrze znał tę okolicę.
Clyde pracował dla firmy przy Calder.
Zdobyliśmy informacje.
Między innym tutaj Clyde wyrzucał materiały budowlane.
Obok ciała Laury
leżały stare gonty i spróchniałe drewno
z czyjegoś domu.
Tym się zajmował.
Tim Miller skontaktował się ze mną i z detektywem z biura szeryfa
i poprosił o spotkanie.
Poszliśmy do biura Tima, gdzie ten poprosił nas o pomoc.
Tim Miller podejrzewał,
że Hedrick miał związek z morderstwem jego córki.
Policjanci zaznajomieni ze sprawą Ellen
sceptycznie podchodzili do zeznań Clyde’a Hedricka.
Zawsze był w centrum uwagi i uważano,
że miał w sprawie większy udział, nie wskazywałby na to wyrok.
Utworzyliśmy specjalną grupę zadaniową.
Ponowne otwarcie sprawy Ellen Beason
mogło w jakiś sposób naświetlić
inne nierozwiązane sprawy.
Na poparcie ewentualnego oskarżenia o morderstwo
musieliśmy mieć dowód.
W marcu 2012 roku ekshumowaliśmy ciało Ellen Beason.
To była bardzo trudna decyzja.
Nie wyobrażam sobie, że to spotyka kogoś mi bliskiego.
BIURO SZERYFA HRABSTWA GALVESTON
Clyde, klapnij sobie tutaj.
To jakiś nowy rodzaj puszki?
Z takim zamknięciem, przez raka straciłem pół szczęki.
Ted Tommy Hanson z biura szeryfa w Galveston,
agent Rennison z FBI, a pan to Clyde Edwin Hedrick?
- Tak. - Dobra.
Zacznijmy od Ellen Beason.
Kto to?
Kiedy tu jechaliśmy,
spytałem, kiedy ostatni raz wiozłeś ciało.
Stwierdziłeś, że nigdy.
- A to ona? - Tak.
W 1985 roku, kiedy to się stało,
lekarze sądowi nie mieli takich możliwości jak dziś.
Prawda.
Ekshumowaliśmy jej ciało.
Odkopaliśmy ciało, ma pękniętą czaszkę.
Nie chodzi mi o drobne pęknięcie.
Zmarła w wyniku poważnego urazu czaszki.
To chyba niemożliwe.
A jednak.
Antropolog sądowy zbadał szczątki.
Lekarze stwierdzili,
że na pewno doszło do zabójstwa.
Nie pytam, czy ma pękniętą czaszkę.
Pytam, jak do tego doszło.
Jedyny sposób to może gdyby…
Kiedy poszła popływać, a potem przestała,
ale nie ma tam nic…
Wchodziłem do tej wody, latami.
Nie ma mowy, że uderzyła się w głowę.
Na pewno nie rozbiła sobie czaszki.
Morderca musi zostać skazany.
Inaczej to nie w porządku.
Charakter człowieka ocenia się przez zdolność
do przyznawania się do błędów i porażek, Clyde.
Mogę przysiąc na Biblię.
Wiem, że nigdy nikogo nie zabiłem.
Na pewno. Tak było.
Nie rozumiem tego.
Uważał, że to już przeszłość i że może się wywinął.
Takie pęknięcie mogło wywołać tylko potężnie uderzenie,
umyślne, sprawca zamierzał zabić.
Tak zdobyliśmy wystarczająco dużo dowodów,
by oskarżyć Clyde’a o zabójstwo Ellen Beason.
Czy to on?
Tak. To on.
Lista jest długa.
Aż mnie mierzi od tego szajsu. Naprawdę.
Dodatkowym dowodem
było to, co Hedrick
opowiadał osadzonym w areszcie, gdy oczekiwał na proces.
Nazywamy ich kapusiami, informatorami.
Hedrick mówił o sprawie Ellen Beason
i przyznał się do innych morderstw.
Wymienił też Laurę Miller.
Wśród akt sprawy Beason jest zawiadomienie
o zamiarze wykorzystania dowodów innych przestępstw lub czynów.
Prokuratorzy piszą:
„Oskarżony uprawiał seks z Laurą Miller, a następnie umyślnie ją zabił”.
Prokuratorzy wskazali,
że Hedrick był zamieszany w nierozwiązane morderstwa
z pól śmierci w połowie lat 80.
Nie powiedziałem Timowi Millerowi
o dokumencie, który zaświadczał,
że wiedziałem, że ktoś zamordował i zgwałcił jego córkę.
Żałuję tego.
Tak poznałem Tima Millera, kiepski początek znajomości.
Jak się pan o tym dowiedział?
Czytałem o tym w protokołach sądowych.
Drwił i się przechwalał.
Sam się przyznał, gdy był w więzieniu.
Że uprawiał seks z Laurą, nim ją zabił.
Jak zabił Heide.
Tim Miller do mnie zadzwonił.
Wyjaśniłem mu, skąd pochodziła ta informacja
i dlaczego nie była przełomowa.
Prawo Teksasu stanowi, że nie można kogoś skazać
na podstawie donosów z aresztu.
Należy potwierdzić udział oskarżonego.
Rozmawiałem z facetem,
któremu Clyde osobiście powiedział,
że uprawiał seks z Laurą, zanim ją zamordował.
To była bolesna rozmowa.
Miałem nadzieję, że zdobędę
jakiś dowód.
Sądzę, że wszelkie dowody oddane policji
zostałyby zgubione.
Wiem, że Tim chce, by zabójca jego córki stanął przed sądem.
Też tego chcę. Wszyscy tego chcą.
Hedrick tak skomentował sprawę Laury:
„Chcą mnie wrobić w te morderstwa. Nie zabiłem jej, nawet jej nie znałem”.
Wymiar sprawiedliwości
fatalnie traktuje ofiary
i ich rodziny.
Ale Tim walczy codziennie.
Pozwałem Hedricka za spowodowanie śmierci.
Będę walczył do końca życia.
25 MARCA 2014
GALVESTON, TEKSAS
Hedrick patrzył, jak prokuratorzy przekonują ławę,
że to on zabił Ellen Rae Beason i próbował ukryć jej ciało.
29-letnia kobieta
zostawiona pod kanapą…
Zapomniana.
Część rodziny Heide była na rozprawie.
Tim Miller był obecny.
Serce mi kołatało, odczuwałem lęk.
Gorsza od obecności tutaj byłaby nieobecność.
Przepytałem lekarza sądowego.
Mieliśmy zdjęcia
z pierwszej autopsji Ellen Beason.
Na jedynych zdjęciach czaszki
nie było widać pęknięcia.
Argumentowałem,
że lekarz sądowy chciał chronić swoją reputację
i dlatego ukrył albo zniszczył dowody.
Oskarżyliśmy Hedricka o morderstwo.
Uznano go za winnego nieumyślnego zabójstwa.
Po skazaniu Clyde’a miał zapaść wyrok.
Ktoś z jego rodziny zeznawał.
Miałam
zeznawać przed ogłoszeniem wyroku.
Prokurator okręgowy, Kevin Petroff, chciał, by przysięgli
mnie wysłuchali.
Chciał pokazać, jaki naprawdę jest Clyde Hedrick.
Opowiedziałam o tym, co przeżyłam, że było coraz gorzej.
Czasem zasypiałam przed telewizorem w salonie.
Czułam, że ktoś…
mnie dotykał.
Ciężko było się obudzić.
Byłam zmęczona.
Dawał mi do picia Kool-Aid czy coś takiego.
Nie lubię Kool-Aid.
Ale jemu się
nie odmawiało.
Kiedyś po przebudzeniu musiałam iść prosto do łazienki.
Byłam podejrzanie obolała.
Widać było,
że ponownie przeżywała wszystko na sali sądowej.
Jej zeznania były dobitne. Trudno było ich słuchać.
W sprawie Ellen Beason
przysięgli dość szybko ogłosili wyrok
dwudziestu lat pozbawienia wolności.
Ktoś w końcu posłuchał.
LEAGUE CITY, TEKSAS
Dzięki sprawie Ellen Beason przejrzałam na oczy.
Rażąco błędne wnioski z autopsji…
ponownie wywołały frustrację, którą czuliśmy
podczas sprawy cioci Heide.
Lekarz sądowy nie zabezpieczył jej ubrań.
Nie zabezpieczył paznokci.
Nie zabezpieczył materiałów, które mogły być
dowodami fizycznymi w sądzie,
a które przekonałyby przysięgłych.
W większości spraw zgubiono wiele dowodów.
Koszula znaleziona przy ciele Laury zniknęła.
Co ze śladami DNA?
Bez koszuli nigdy się nie dowiemy.
W Ameryce brakuje środków na ponowne otwieranie śledztw.
Wiele śledztw zostaje zapomnianych
i nie zostaje rozwiązanych.
A to oznacza, że seryjni mordercy są bezkarni.
To były stare sprawy.
Świat może o tym zapomniał, ale rodziny pamiętają.
Stanęło na tym,
że będziemy musieli to zbadać dokładniej.
Chciałbym, by rodziny poznały prawdę.
Zrobię wszystko, by im pomóc.
Gdy zająłem się sprawą z Calder Road,
było mi ciężko, bo nie miałem dostępu
do pełnych akt policji w League City.
Liczyłem, że znajdę coś,
co zostało poprzednio pominięte.
Postęp techniczny pozwala rozwikłać nierozwiązane sprawy.
Pod koniec 2017 wykorzystaliśmy genealogię śledczą,
by zidentyfikować dwie kobiety.
Policja w League City nie była przekonana co do tego sposobu.
To odpowiedź na pytanie, które pojawia się od lat 80.
Kim były te kobiety?
W trakcie śledztwa nie ustalono tożsamości tych dwóch kobiet.
Policjanci z League City na początku mieli opory.
Ale w styczniu 2019 roku,
w moje urodziny,
pozyskaliśmy profil DNA
i umieściliśmy go w bazie danych.
Zidentyfikowaliśmy te dwie kobiety.
Najpierw Janet Doe.
Donna Gonsulin Prudhomme.
Zidentyfikowaliśmy ją po ponad 30 latach.
A następnego dnia
zidentyfikowaliśmy NN jako Audrey Lee Cook.
Założyliśmy, że te kobiety były tam przejazdem,
a było odwrotnie.
Donna Gonsulin Prudhomme
była w gronie osób, o których rozmawialiśmy.
Houston rozkwitało, łatwo było zdobyć pracę.
Audrey Lee Cook.
Była mechaniczką.
Jej rodzina od dawna jej szukała.
Gdy Donna i Audrey zostały zidentyfikowane,
uznałem, że można kogoś oskarżyć i skazać.
Liczymy, że ktoś, kto je znał,
ujawni coś, cokolwiek, nawet coś z założenia nieistotnego.
Chcemy je dobrze poznać.
Rodziny ofiar…
Kiedy się poddajemy? Nigdy.
Hej, Lee. Tim.
Tim, jak leci?
Jest jak jest, no wiesz.
Zamieścimy zdjęcia czterech kobiet w sieci.
Może ktoś się zgłosi,
może dowiemy się czegoś więcej.
Prześlij mi dokładną treść.
Będziemy je pokazywać po kolei.
Dobra.
Tak jest.
Wyślę ci numer rejestracyjny.
Dzięki.
Miałem wiele planów i celów w życiu.
Bóg miał inne plany wobec Tima Millera.
Nie powiem, że mi się podobają. Nawet teraz.
Nie ubywa mu lat.
Mnie też nie.
Widziałam go podczas poszukiwań. Wiem, że bardzo cierpi.
Wszedł do dziury i pomógł kopać.
Tim jest bardzo wytrwały.
Nie podda się i nie lubi przegrywać.
Jest dobry.
Tim Miller jest rzecznikiem ofiar.
Wciąż domaga się, by sprawca został skazany.
Jedziemy na quadach? To rozległy teren.
Jaki masz grafik?
Nalega, by policja odnalazła sprawcę.
Clyde opowiadał o kobietach i o tym, co robili razem.
Wtedy matka się denerwowała
i zaczynali się kłócić.
Pierwszy raz spotkałam Tima
w sądzie.
Gdy skończyłam zeznawać,
chciał ze mną porozmawiać o swojej córce.
O Laurze Miller.
Clyde ją znał.
Mieszkali na tej samej ulicy.
To teren Abela.
Tu był płot.
Gdy Tim opowiedział mi o córce…
ile miała lat…
pokazał podobieństwa i zbieżności…
To miało sens.
Wydrukujesz i oznaczysz ogrodzenie?
Tak.
Chodźmy na pola śmierci.
Tim spytał, czy pojadę na Calder Road.
Sprawdzić, czy już tam byłam.
Może tak, może nie.
Tutaj była brama.
Muszę sobie przypomnieć,
czy to tu zabrał mnie Clyde.
Ile miałaś wtedy lat?
- Naście. - Dwanaście, trzynaście?
Kiedy dotarliśmy na miejsce…
nic nie wyglądało znajomo.
Aż doszłam do drzew.
Z ziemi wystawała
jakaś metalowa rura.
To był szlak, a dalej był mały staw.
Kojarzyłam tę rurę.
Skoczyła mi adrenalina.
Przypomniałam sobie.
Nie wiedziałam, że to Calder Road,
ale byłam tam.
MARLA UWAŻA, ŻE BYŁA NA CALDER ROAD NA POCZĄTKU LAT 90
Clyde musiał skosić trawę
na działce jego kumpla.
To było to samo miejsce.
Calder Road.
Widziałam go. Grzebał w ziemi.
Kopał.
Nie wiem, co robił Clyde,
ale to był szok, że tam byłam.
Teraz to ma sens.
Po tym, co widziałam…
i słyszałam, przez co przeszłam,
poczułam ulgę, że w końcu trafił za kratki.
Miałam nadzieję, że umrze za kratkami.
HOUSTON, TEKSAS
67-letni Clyde Hedrick wychodzi z więzienia.
Departament Sprawiedliwości Teksasu zwolnił Hedricka
warunkowo.
Nie mogłam w to uwierzyć.
Jakby mnie ktoś walnął w brzuch.
Został zwolniony warunkowo.
Jest na wolności warunkowo.
Ile odsiedział?
Osiem lat.
Clyde wyszedł przedterminowo
z powodu kruczka prawnego.
Nie wiem.
Przynajmniej raz,
gdy Hedrick był w więzieniu, skutecznie sprzeciwiliśmy się
jego warunkowemu zwolnieniu.
Ale tym razem było inaczej.
Clyde podlegał przepisom,
które obowiązywały, gdy doszło do zbrodni.
W takim przypadku
nie ma przesłuchania, nie można zgłosić sprzeciwu.
Zgodnie z prawem miał być wtedy zwolniony.
Niewiele można było z tym zrobić.
Gdyby od razu mnie słuchali,
znaleźliby Laurę.
Pewnie znaleźliby dowody.
Przynajmniej ustaliliby przyczynę śmierci.
Mam dość tego szajsu, słowo daję.
Nie ma powodu, żebym 30 lat później nadal się tym babrał.
Kiedy mam odpuścić?
Wiem, że ofiarom często wydaje się,
że proces karny nie jest sprawiedliwy. Tak było i tym razem.
To przygnębiające.
Nie wyobrażam sobie bólu i frustracji Tima Millera.
I Marli.
Ale takie jest prawo.
Dlatego to rozumiem.
Musimy to zaakceptować.
Bezbronne kobiety.
Najbardziej bezbronne.
Takich kobiet szuka.
Wypuścili kogoś takiego.
To tutaj tymczasowo mieszka Hedrick.
Nie jest teraz w więzieniu i jest wolny.
Jest wolny.
Miller jutro rano
chce omówić ostatnie wydarzenia.
6 PAŹDZIERNIKA 2021
TIM MILLER ZWOŁUJE KONFERENCJĘ PRASOWĄ
Clyde Hedrick jest teraz gdzieś tutaj w ośrodku resocjalizacji.
Przedstawię kilka osób, na które Clyde miał bezpośredni wpływ.
Nina Edwards chce się wypowiedzieć.
Jestem Nina Edwards.
Jestem siostrzenicą Heide Fye.
Mój dziadek długo jej szukał
i sporządzał nagrania.
Moja babcia zmarła, zanim poznała los swojego dziecka.
W imieniu rodziny
dziękuję, że mogłam być głosem Heide,
która nie może być tu z nami.
Założę mikrofon.
Wypowiem się w swoim imieniu
i imieniu ofiar, które nie mają już głosu.
I ofiar, które jeszcze nie znalazły swojego głosu.
Zorganizowaliśmy konferencję prasową.
Przemawiałam do ludzi i do Clyde’a.
To, że nie zostałeś skazany
za inne zbrodnie, nie znaczy, że ich nie popełniłeś.
Dziękuję wszystkim za wsparcie.
Chcę, by jak najwięcej ludzi wiedziało,
jaki człowiek
został wypuszczony na wolność.
STAN TEKSAS MIEJSCE ZBRODNI
Wszyscy uważamy,
że nasze początkowe błagania o pomoc
zostały zignorowane.
Nie rezygnujemy.
Tak naprawdę dopiero zaczynamy.
W 2016 ROKU, BY UNIKNĄĆ KARY ŚMIERCI W INNEJ SPRAWIE O MORDERSTWO,
WILLIAM REECE WSKAZAŁ SZCZĄTKI JESSIKI CAIN I KELLI ANN COX
Nie zapomnę tego dnia.
Spytałem Williama, o czym myślał.
„Masz wyrzuty sumienia?”
Spojrzał mi prosto w oczy.
Odparł: „Nigdy pan tego nie zrozumie,
ale tacy jak ja, nie mają wyrzutów sumienia”.
29 CZERWCA 2022 ROKU WILLIAM LEWIS REECE PRZYZNAŁ SIĘ
DO ZABICIA LAURY SMITHER, JESSIKI CAIN I KELLI ANN COX
Przez wiele lat nie sądziliśmy, że ten dzień nadejdzie.
Ulżyło mi, bo on został
oficjalnie uznany za winnego
i skazany za zabicie naszej córki.
WILLIAM REECE DOSTAŁ DOŻYWOCIE ZA KAŻDE Z TRZECH MORDERSTW
NINA EDWARDS PRZEKAZAŁA FBI
KASETY I ZAPISKI DZIADKA W CELU ZEBRANIA DOWODÓW
Musimy poczekać, aż wymiar sprawiedliwości zadziała.
A ja mam nadzieję, że tym razem pójdzie mi szybciej.
Nigdy się nie poddamy.
Nie odpuszczę aż do śmierci.
Zbieramy informacje o zabójstwach przy Calder Road.
Jeśli ktoś wie coś o tych czterech ofiarach,
proszę skontaktować się z FBI.
Nawet anonimowo.
Za półtora roku idę na emeryturę.
Czeka mnie sporo pracy.
56. SĄD REJONOWY
11 LIPCA 2022 ROKU TIM MILLER OTRZYMAŁ PONAD 24 MILIONY DOLARÓW
W SPRAWIE PRZECIWKO CLYDE’OWI HEDRICKOWI
Ten pozew miał pokazać Hedrickowi,
że wciąż tu jestem.
PRZYCHYLNIE ROZPATRUJE WNIOSEK MILLERA W KWESTII WYROKU ZAOCZNEGO
CLYDE’OWI HEDRICKOWI NIE POSTAWIONO ZARZUTÓW
ZA PRZESTĘPSTWA ZWIĄZANE ZE SPRAWAMI Z CALDER ROAD
Napisy: Łukasz Białk