To miejsce mną zawładnęło.
Przyszedłem tu kiedyś z rewolwerem.
Strzeliłem sześć razy.
Liczyłem, że gliny się zjawią.
Nikt się nie zjawił.
Mam 75 lat. Myślicie, że nadal chcę to robić?
Ale nie odpuszczę.
Będę walczył do końca życia,
by dowiedzieć się, kto zamordował moją córkę.
Pola przy Calder Road to istna zagadka.
Tam dzieją się złe rzeczy.
Policję zaskoczyło odkrycie tak zwanego pola śmierci.
Ciała znaleziono na polu w League City.
Pola śmierci.
Łatwo tam bezkarnie porzucić ciało.
To było brutalne morderstwo.
Dokonane pod naszym nosem.
Od 1983 roku w hrabstwie Galveston notuje się
wiele tajemniczych zaginięć.
Niedaleko tej ruchliwej autostrady
zabito i porzucono porwane dziewczyny i kobiety.
Zaginęła bez śladu.
Zniknęła.
Było ponad dwadzieścia ofiar.
Chodziło o jednego sprawcę? Czy wielu?
Jak popełnisz tu przestępstwo,
policja nie dojdzie do prawdy.
To straszna historia.
Pozwalamy seryjnym zabójcom unikać kary.
Pozwoliliście mu dalej zabijać nasze dziewczyny.
To głośne sprawy.
Świat może o tym zapomniał, ale rodziny pamiętają.
Chcę, by sprawca został ukarany.
Ludzie mają prawo wiedzieć.
Nasi bliscy zasługują na sprawiedliwość.
Zaznacz to miejsce przy ogrodzeniu.
Nowe informacje mogą być kluczem do całej sprawy.
Po tym, co widziałam i słyszałam,
chcę nagłośnić tę sytuację.
Chcę o niej opowiedzieć.
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Z autostrady I-45
widać dwa światy.
Przedmieścia ciągnące się na południe
i resztki starego świata Południowego Wybrzeża,
zapomnianego przez ludzi.
Na południe od Houston wzdłuż I-45
po obu stronach jest wiele małych miasteczek.
Puste pola, zalewy, zbiorniki retencyjne.
Zakłady petrochemiczne wzdłuż linii brzegowej.
Między Houston a Galveston jest wiele starych pól naftowych i bagien.
Wiele z tych miejsc jest na zupełnym odludziu.
Tam zabójcy mogli łatwo ukryć ciała.
W niektórych miejscach ciało znika.
Zamykasz drzwi, odjeżdżasz i po sprawie.
To tak zwane pola śmierci.
Pola przy Calder Road należały do firmy petrochemicznej.
Hektary pustego terenu
poprzecinane szlakami do jazdy konnej.
Droga gruntowa prowadząca donikąd.
Wokół nic nie było.
Richard Rennison.
Jestem agentem specjalnym FBI w Texas City.
Zacząłem karierę stróża prawa w policji League City.
Wtedy dowiedziałem się o polach śmierci.
To była ważna sprawa dla tak małego wydziału
Liczyłem, że gdy zdobędę odpowiednie doświadczenie,
zajmę się tą sprawą.
Stało się tak, kiedy wróciłem do FBI.
6 KWIETNIA 1984
Za drzewami po drugiej stronie drogi
są domy i przyczepy.
Jakieś 350 metrów dalej. Co najmniej…
Przy Calder Road mieszkała para.
Ich dzieciak bawił się na podwórku,
a ich pies pobiegł do lasu.
Chwilę później wrócił z czymś okrągłym w pysku.
Myśleli, że znalazł piłkę.
Wyszli to sprawdzić.
Pies miał w pysku ludzką czaszkę.
Znaleźli też szkielet.
Dwa lata później…
jacyś chłopcy jechali tamtędy rowerami.
Znaleźli szkielet innej młodej kobiety.
W trakcie poszukiwań dowodów
na tożsamość drugiej dziewczyny
policjanci odkryli trzeci szkielet.
Dwadzieścia metrów od drugiej dziewczyny.
Tu było…
Zupełnie inaczej. Zarośnięty teren z wąskimi szlakami.
Nie dało się tu swobodnie chodzić.
To tutaj…
je znaleziono.
Trzy ofiary znaleziono kilka metrów od siebie.
Blisko siebie.
Ktoś wracał w to samo miejsce.
Rany.
Morderstwa przy Calder Road
od bardzo dawna prześladowały tę część Teksasu.
W pewnym momencie zaczęły prześladować mnie.
Jeździłam z mężem z Houston do Galveston
na weekend albo na plażę.
Mijaliśmy billboard ze zdjęciem jednej z dziewczyn.
Jedziesz na wyborną kolację.
A zastanawiasz się,
czemu ginie tutaj tyle kobiet.
Sukcesywnie zbierałam artykuły z gazet.
Wtedy zaczęłam pisać książkę.
To stare sprawy.
Gdy zaczęłam pisać, nic się z nimi nie działo.
Jednak rodziny ofiar nie pozwalały o nich zapomnieć.
Najpierw skontaktowałam się z Timem Millerem.
Gdy zostajemy wezwani,
to ja rozmawiam z rodzinami ofiar.
„Wiem, przez co przechodzicie.
Naprawdę”.
Liniejesz, koleżko.
Pierwsze ciało znalazłem, jadąc na tym koniu.
Stąd nazwa EquuSearch.
Byliśmy w 42 stanach i w 11 krajach. Od żadnej z rodzin nie wzięliśmy zapłaty.
Tim Miller jest znaną postacią na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej.
Świadomość, że gdzieś ktoś zaginął
i nikt nie szuka tej osoby, to dla niego za dużo.
Dlatego się angażuje.
Ale czasem…
gdy z nim rozmawiam, zastanawiam się, czy nadal szuka Laury.
Muszę odsapnąć.
Nigdy nie zapomnę dnia, w którym zniknęła moja córka.
Jakby to było wczoraj.
Przed siódmą stałem na zewnątrz.
Laura chciała pogadać.
Spytałem, co ją trapiło.
Spytała, czy Vernon mógł do nas wpaść.
Vernon był jej chłopakiem.
Zgodziłem się.
„Mama będzie zajęta, zrobię grilla na zewnątrz.
Gdy wróci, niech cię zawiezie do telefonu”.
Dopiero co się wprowadziliśmy.
Wtedy na podłączenie telefonu trzeba było czekać.
Mama Laury wróciła do domu i zabrała ją do automatu.
Laura rozmawiała przez telefon.
Mama ją ponaglała, bo nie chciała się spóźnić do pracy.
Laura odparła, że nie skończyła gadać z Vernonem i że wróci sama.
Niecały kilometr od telefonu.
Później wróciłem do domu, mama Laury też.
Ktoś zapukał do drzwi. Vernon.
Nie wiedział, gdzie była Laura.
Laura nie wróciła.
LAURA MILLER, 16 LAT
ZAGINĘŁA 10 WRZEŚNIA 1984 LEAGUE CITY, TEKSAS
Spanikowaliśmy.
Miała 16 lat. Miewała napady padaczkowe.
Laura musiała brać dilantin dwa razy dziennie,
inaczej miałaby kłopoty.
„Boże. Laura wracała do domu ze sklepu.
Miała napad.
Pewnie jest w jakimś szpitalu jako NN”.
Nie było jej w dwóch szpitalach w okolicy.
Nie było tam Laury.
Zgłosiliśmy zaginięcie na policji.
Uznano, że uciekła z domu.
Kazano nam wracać do domu i czekać na telefon od Laury.
Millerowie usłyszeli to, co usłyszało wielu innych rodziców.
„Po prostu uciekła z domu.
Jest ze znajomymi. Cierpliwości. W końcu wróci”.
Laura kochała muzykę.
Linda Ronstadt. Fleetwood Mac.
Miała wielu przyjaciół.
Zadawała się z łobuzerią.
Niektórzy palili trawkę i tak dalej.
Każdy chce się wpasować.
Millerowie mieszkali w Dickinson w Teksasie
Zamieszkali w League City w Teksasie,
by przenieść Laurę do innej szkoły.
DOM LAURY MILLER
Żeby zaczęła od nowa.
Wyjaśniłem policji,
że Laura miała kłopoty. I że musiała wziąć leki.
Nie zapomnę odpowiedzi detektywa.
„Laura jest zaradna, wszędzie zdobędzie leki”.
Policja nie potraktowała zniknięcia Laury
tak poważnie, jak należało.
Ale Tim nie wiedział,
że nie tylko Laura zniknęła w tej okolicy.
Była taka dziewczyna, Heide Fye.
WRZESIEŃ 1984
PAŹDZIERNIK 1983
JEDENAŚCIE MIESIĘCY PRZED ZAGINIĘCIEM LAURY MILLER
Następne nagranie
zarejestrowano kilka lat temu.
To głosy Heide, mamy i mój.
Tuż przed świętami
Heide kupiła mi magnetofon.
Powiedz coś, żeby sprawdzić, czy ruszysz igłę.
Igło, rusz się!
Heide to urodzona w 1958 roku
córka Joego i Janie Villarealów, moich dziadków.
Jest znana jako Heide Fye.
Ale nasza rodzina nazywa ją Heide.
Ciocia była promykiem światła,
który zgasł, gdy Heide zaginęła.
Siódmego października 1983 roku.
Moja córka Heide wybierała się do Houston.
Do przyczepy, którą remontował jej chłopak.
Planowaliśmy przenieść ich przyczepę na podwórko mojej matki.
Mieli tam zamieszkać i odłożyć pieniądze.
Spakowała się i na odchodne zajrzała do mnie.
„Do zobaczenia jutro, tato”.
Miała iść do sklepu.
Pewnie dzwoniła z automatu
do znajomych i pytała, czy ktoś ją podwiezie.
Ale…
nie dotarła do Houston.
HEIDE VILLAREAL FYE, 25 LAT
ZAGINĘŁA 7 PAŹDZIERNIKA 1983 LEAGUE CITY, TEKSAS
Kasjerka powiedziała, że widziała, jak Laura dzwoniła
z automatu.
Telefony były na uboczu.
Ulica nie była oświetlona.
Postanowiliśmy zawiadomić policję.
Nie wiem dokładnie, kiedy zaginęła,
bo nikt tego nie wie.
Ale była przeciętną 25-latką, pracowała w barze Texas Moon.
Potem zniknęła.
Policja uważała, że Laura
uciekła z domu i nie było powodów do obaw.
Że wróci w ciągu kilku dni.
Nie trzeba angażować mediów.
Że plakaty są zbędne.
Mieliśmy dać Laurze czas.
Mój dziadek nie zamierzał bezczynnie czekać.
To nie było w jego stylu.
Jest zbyt zżyta ze mną i dzieckiem,
by wywinąć taki numer.
Muszę ją znaleźć.
Mój dziadek codziennie jej szukał.
Pytał o nią w klubach nocnych,
jeździł przez miasto, nie mówiąc nam o tym.
Notowałem, co mi mówili.
W domu nagrywałem wszystko na taśmę.
Dwa lub trzy razy dziennie robił nagrania.
Opisywał ludzi, z którymi rozmawiał.
Zapisywał nazwiska, numery telefonów.
Dobrze wiem, że ci ludzie coś wiedzą.
Oni wiedzą.
Jej szczątki znaleziono dopiero w kwietniu 1984 roku.
Pół roku później.
Jej szczątki odkryto w polu
w okropnych okolicznościach.
SZCZĄTKI HEIDE FYE
Za drzewami po drugiej stronie.
Do jednego z domów pies przyniósł szczątki.
Znalazł ludzką czaszkę.
ODKRYTO LUDZKĄ CZASZKĘ
IDENTYFIKACJA STOMATOLOGICZNA HEIDE M. VILLAREAL
To była czaszka Heide.
Policja zareagowała i zaczęła przeszukiwać teren.
Ciało Heide znaleziono pod drzewem.
Przepraszam.
HEIDE VILLAREAL FYE ZNALEZIONA 6 KWIETNIA 1984
Była w stanie daleko posuniętego rozkładu.
Zwierzęta rozniosły jej kości.
Trudno było znaleźć charakterystyczne ślady,
które mógł zostawić sprawca.
Znalezisko niewiele wniosło do sprawy.
Przyczyną śmierci był uraz.
Miała połamane żebra.
Dopiero odkrycie szczątków
przykuło uwagę policji.
Policja pojęła, że należało słuchać jej rodziny.
Jest 1:45.
Wracam do Texas Moon.
Z Texas Moon, gdzie pracowała Heide,
do Calder Road jest jakieś osiem kilometrów.
POLE PRZY CALDER ROAD
Poprosiłem policję o sprawdzenie tych nazwisk.
Będzie ich więcej, bo będę szukać dalej.
Było kilka osób
z otoczenia Heide,
które według niego powinny być przepytane.
Niestety ich odpowiedzi
go rozczarowywały.
Było wielu różnych podejrzanych,
ale na żadnego nie było wystarczających dowodów.
Bardzo często
z jego zapisków i nagrań
wyłania się jego rozczarowanie.
Trzeba coś z tym zrobić.
Moja córeczka nie może tak umrzeć.
Ciało Heide znaleziono w kwietniu 1984 roku.
Laura zniknęła we wrześniu.
Na rogu był automat telefoniczny.
Przy nim ostatni raz widziano Laurę.
I to przy nim ostatni raz widziano Heide.
Nie musieliśmy tego długo rozgryzać.
Coś łączyło te sprawy.
Wróciliśmy na policję i powiedzieliśmy,
że wiemy o znalezionej Heide Fye.
„Mieszkają w tej okolicy”.
Detektyw zatrzymał mnie i powiedział,
że to jednorazowe zdarzenie.
„Heide pracowała w barze. Ktoś ją zabrał po zamknięciu.
Zamordował ją i porzucił”.
Zabronił nam rozmawiać z rodziną Heide.
„Próbują pogodzić się ze stratą Heide”.
Rodzice Heide nie znali Tima.
I, podobnie jak Millerom, zabroniono im mówić o sprawie.
Milczeliśmy, bo policja zabroniła nam
poruszać temat poza naszym gronem.
Rodziny czuły się osamotnione.
Czuły, jakby zostały pominięte w sprawie.
Śledztwo ciągnęło się tak ślamazarnie,
że rodzice byli zmuszeni przeprowadzić własne.
Poprosiłem, by przeszukano posiadłość, na której znaleziono ciało Heide.
Poprosiłem policję o wskazanie tego miejsca.
Chcieliśmy wiedzieć i sami tam pojechać.
Usłyszeliśmy, że to teren prywatny.
„To ogrodzony teren. Nikt nie ma wstępu”.
Błagałem policję.
„To świeża sprawa. Może coś je łączy?”
Robili wszystko, by wmówić mi, że oszalałem.
2 LUTEGO POLA PRZY CALDER ROAD
Tędy biegła ścieżka.
Była zawalona śmieciami, lodówkami
i gratami, które ludzie tu wyrzucali.
Jakieś dzieciaki jechały tędy
i poczuły okropny fetor.
Okazało się…
że to dziewczyna.
Gdy detektywi i technicy zjawili się na miejscu zbrodni,
nie znali jej tożsamości.
Ale lekarz sądowy udzielił nam pewnych informacji.
Miała od 20 do 30 lat.
Miała przerwę między zębami.
Jej tożsamość nie została wtedy ustalona.
Detektywi i technicy na miejscu zbrodni
zaczęli przeszukiwać większy obszar.
I znaleźli ciało innej kobiety.
Znaleźliśmy niezidentyfikowane zwłoki
jakieś 100 metrów od pierwszego.
POLE PRZY CALDER ROAD SZCZĄTKI HEIDE FYE
SZCZĄTKI NN OFIARA NR 3
Wiedziałem, gdy przeczytałem o tym w gazecie.
Znaleziono szczątki dwóch kobiet.
Dlatego…
Dobrze pamiętam ten dzień.
Ciała leżały pod drzewami, dość blisko siebie.
Leżały na plecach.
Wyglądało to tak, jakby je tam ułożono.
NN została postrzelona z broni kalibru 5,6 mm.
Miała kulę w kręgosłupie.
Technicy zaczęli badać drugie ciało.
Wykorzystali dane dentystyczne.
POLE PRZY CALDER ROAD
Okazało się, że to szczątki Laury.
LAURA MILLER ZNALEZIONA 2 LUTEGO 1986
Przy ciele Laury znaleziono niebieską koszulę w kratę.
Była poplamiona.
W latach 80. nie było testów DNA.
Ale policja oznaczyła koszulę numerem sprawy morderstwa Laury.
Dwa ciała tego samego dnia.
Tego dnia w lutym 1986 zrobiło się naprawdę źle.
W 1984 roku powstał film o Czerwonych Khmerach
pod tytułem Pola śmierci.
Pola śmierci.
Gdy w polu przy Calder Road zaczęto odnajdywać ciała,
ludzie zaczęli nazywać pole teksańskim polem śmierci.
Sprawa zyskała rozgłos.
Pojawiały się kolejne ofiary
rytualnych zabójstw młodych kobiet.
Ciała ustawiono jak dzieła sztuki.
Nikt nie potrafił rozgryźć tej zagadki.
Laura przeleżała tam 17 miesięcy.
Niemal dokładnie tam, gdzie kazałem im szukać.
A co, gdyby mnie posłuchali?
Znaleźliby Laurę.
Martwą, ale…
pewnie znaleźliby jakieś dowody.
Pewnie ustaliliby przyczynę śmierci.
Sporo wycierpiałem.
To ja powinienem był…
pogadać z rodzicami Heide.
Nie zrobiłem tego.
Wiem, jak to jest być sparaliżowanym i nie wiedzieć, co robić,
bo wiem, czego nie zrobiłem
dla własnej córki.
Gdybym wcześniej spiknął się z tatą Heide,
nie wracalibyśmy do tego po tylu latach.
To właśnie dlatego tata Heide odszedł
przed czasem.
Zmarł, bo pękło mu serce.
Nie wyobrażam sobie utraty córki.
To niewyobrażalne.
W małym spokojnym miasteczku ni stąd ni zowąd, w ciągu dwóch lat,
dochodzi do uprowadzeń, porwań i morderstw.
To dość nietypowe.
To właśnie wtedy
ludzie zdają sobie sprawę,
że w ich otoczeniu grasuje seryjny morderca.
Niepokoi mnie to,
że ktoś zabija ludzi i uchodzi mu to płazem.
Co takiego się tu działo?
Młode kobiety ginęły już w 1971 roku.
W latach 70. w Houston mieszkało milion osób.
Było tam Centrum Kosmiczne NASA.
Trwał boom na ropę.
Exxon zaczął budowę
jednej z największych rafinerii na świecie.
Miasto rozkwitało.
Chcieliśmy zobaczyć, jak jest w większym mieście.
A jest wspaniale.
To centrum przemysłu naftowego w Houston.
Jestem geologiem. Postanowiłem spróbować.
Widać, że tu jest fajnie.
Miasto się rozwijało i łatwo było zdobyć pracę.
Wielu ludzi się tu przeprowadziło.
Mniejsze osady kolejowe wzdłuż I-45
przerodziły się w przedmieścia.
Centra handlowe, dzielnice i osiedla.
Wszystko się rozwijało.
Pojawili się też włóczędzy.
Notowani mężczyźni.
Plaże przyciągały ludzi na weekendy.
W końcu doszło do zderzenia dwóch kultur.
To Maria Johnson.
A to jej najlepsza przyjaciółka, Debbie Ackerman.
Miały po 15 lat, gdy zniknęły w listopadzie 1971 roku.
Debbie królowała na nartach wodnych.
Piętnaście lat.
Przyjaźniły się.
Młode surferki.
Dobrze się bawiły w latach 70.
Potem zniknęły.
Ich ciała znaleziono dość szybko.
Ciało 15-letniej Marii Johnson znaleziono 17 listopada
w wodzie 80 kilometrów na zachód od Houston.
Nazajutrz w tym samym miejscu znaleziono ciało
15-letniej Debbie Ackerman.
Szacuję, że ciało było w wodzie od 48 do 60 godzin.
Przed ich zniknięciem dochodziło już
do tajemniczych zaginięć.
26 listopada przy zbiorniku Addicks niedaleko Houston
znaleziono częściowy szkielet 13-letniej Colette Wilson.
Wzdłuż I-45 w tajemniczych okolicznościach znikały nastolatki.
Same albo w parach.
W ciągu pół roku
siedem nastolatek i młodych kobiet w wieku od 13 do 21 lat
zostało zamordowanych w pobliżu Houston w Teksasie.
Wraz z upływem lat
dochodziło do brutalnych morderstw.
Nikt nie wiedział, kto był sprawcą.
Policjanci szukają wskazówek,
ale obawiają się, że znajdą kolejne ciała.
Od 1971 do 1977 roku.
Jedenaście dziewczyn.
I zero odpowiedzi.
Trzeba pamiętać,
że wtedy na parkingach nie było kamer.
Nie było czytników rejestracji przy autostradach.
Było 11 różnych jurysdykcji.
To był problem, bo policja nie dzieliła się informacjami.
Myślę, że to pokazuje, że jeśli wzdłuż I-45
morderstwo uszło komuś na sucho,
to z kolejnymi byłoby podobnie.
W latach 80. dochodziło do kolejnych morderstw
na innym odcinku I-45 w League City.
Teksańskie pola śmierci.
Jeździliśmy tędy do i z Galveston.
Od zawsze.
Dziewczynom…
rodzice wpajają ostrożność i zasady bezpieczeństwa.
Moi rodzice rozwiedli się, zanim poszłam do przedszkola.
W piątej klasie wszystko się zmieniło.
Wtedy…
moja matka poznała kogoś nowego.
Przyprowadziła go do domu,
by poznał mnie i brata.
Uważałam go za kolejnego chłopaka mamy, nie wiedziałam,
jak długo zabawi.
Lubiła go.
Nazywał się Clyde Hedrick.
To tutaj był klub taneczny,
w którym „przypadkiem” wpadł na moją matkę.
Dlaczego tak to ujęłaś?
Bo tak to zaplanował.
Clyde Hedrick był przystojnym mężczyzną.
Lubił nosić czarny kapelusz kowbojski.
Lubił bary i zawody taneczne.
Często je wygrywał.
Uważał się za kobieciarza.
Był raczej podrywaczem i oszustem.
Udało mu się…
dowiedzieć…
dokąd chodziła.
Spotkali się w barze.
Zabrała go do domu.
Ponieważ…
umiał tańczyć.
Clyde’a Hedricka przyciągnął do Houston boom budowlany
w latach 70. i 80.
Przyjechał tu z Florydy
i dostał pracę jako dekarz.
Budowlańcy
raczej nie są prześwietlani.
Nie mieliśmy pojęcia, kim był, ale z czasem…
odkryliśmy to i owo.
Bo mój tata go prześwietlił.
Miał wydruk jego kartoteki.
Za co Clyde wtedy siedział?
Chyba za…
profanację zwłok.
Okazało się, że Hedrick był zamieszany w tajemniczą śmierć
niejakiej Ellen Beason.
LIPIEC 1984
TRZY MIESIĄCE PRZED ZAGINIĘCIEM LAURY MILLER
Ellen Beason była młodą kobietą.
Mieszkała z rodzicami i bratem we Friendswood w Teksasie.
Była przed trzydziestką.
Miała dobrą pracę.
Lubiła tańczyć.
Wszystko zmieniło się, gdy poznała Clyde’a Hedricka.
W lipcu 1984 roku jej przyjaciółka Candy Gifford zabrała Ellen Beason
do miejscowego baru Texas Moon.
Tam przedstawiła Ellen Clyde’owi Hedrickowi.
Złapali ze sobą dobry kontakt.
Nazajutrz Ellen nie pojawiła się w pracy.
Jej bliscy nie mogli jej zlokalizować
i zaczęli pytać Clyde’a.
„Gdzie jest? Co się stało?”
Hedrick odparł, że widział, jak Ellen odjechała.
Odjechała ze znajomymi.
W miarę upływu czasu
Candy zaczęła się martwić.
Często poruszała temat Ellen z Clyde’em.
On coraz bardziej się niecierpliwił.
Pewnego dnia Clyde miał dość.
W złości powiedział: „Pokażę ci, gdzie ona jest”.
Clyde zawiózł Candy
w pobliże mostu na wyspę Galveston.
To była gruntowa droga.
Przy torach kolejowych stał mały budynek.
Na starej kanapie leżały opony,
które ktoś tam wyrzucił.
Clyde usunął opony.
Candy zobaczyła szczątki Ellen Beason.
Minęło pół roku od zaginięcia Ellen.
Dlaczego Candy zgłosiła się na policję dopiero jakieś pół roku później?
Tego nie wiem.
Ale myślę, że bała się Clyde’a.
Tamtego wieczoru
powiedział jej,
że podzieli los Ellen, jeśli komuś o tym powie.
Do baru jechało się w tym kierunku.
To spory dystans,
co najmniej 40 km w tamtą stronę.
Panował tu mały ruch, teren był mocno zarośnięty.
Łatwo było pomyśleć, że coś się tam kryje.
Zasadniczo tutaj się jej pozbył,
jakby pozbywał się starej kanapy czy materaca
i tym podobnych gratów.
Policja znalazła Ellen w zaawansowanym stanie rozkładu.
Miała na sobie naszyjnik, który założyła do baru.
Clyde powiedział, że poszli z Ellen popływać,
a ona chciała popływać nago.
Twierdził, że zobaczył, jak unosiła się na wodzie.
Utonęła.
Clyde twierdził, że Ellen utonęła.
Spanikował, wsadził ją do auta.
A potem w drodze do szpitala, to jego słowa,
postanowił porzucić ciało z obawy, że zostanie podejrzany o przestępstwo.
Wtedy umieścił ją pod kanapą i oponami.
Gdy ktoś…
porzuca ciało w miejscu, gdzie jest tyle śmieci…
Nie widział w niej osoby.
Nie widział w niej człowieka.
Była śmieciem, który musiał ukryć
przed policją i władzami.
To wiele mówi o człowieku.
Szczątki Ellen zabrano do lekarza sądowego hrabstwa Galveston.
Wciąż była wystawiona na działanie żywiołów.
To był podmokły teren.
Jej skórę zniszczyły żywioły.
Zostały same kości.
Lekarz sądowy wskazał, że nie można było ustalić
przyczyny śmierci Ellen Beason.
Jedynym zarzutem, jaki prokuratura mogła postawić,
było manipulowanie dowodami.
Czyli wyrzucenie zwłok Ellen.
Oskarżono go o profanację zwłok.
Został skazany.
Dostał 2000 dolarów grzywny i rok więzienia.
Po roku spędzonym w więzieniu okręgowym
Clyde Hedrick był wolny.
Był sądzony. Został skazany.
Nic więcej byśmy nie wskórali.
Bez dowodów naukowych pojawia się wiele wyzwań.
Pogoda w tej części Houston nie rozpieszcza.
Ulewne deszcze i powodzie nawiedziły wybrzeże.
To nadmorska równina.
Mamy tu huragany.
I powodzie.
W całym południowym Teksasie wypatrujemy powodzi.
Huragany są tu niemiłosierne.
W huraganie Gilbert zginęło co najmniej 66 osób.
Straty sięgają miliardów dolarów.
Ludzie wiedzą, że woda niszczy dowody.
Niszczy ślady DNA
i niszczy to, czego szuka policja w trakcie śledztwa.
Woda przyspiesza rozkład, tutejszy żar robi to samo.
Tu żar leje się z nieba.
Dlatego najczęściej znajdowano szkielety.
Sprawy z Calder Road
były ze sobą powiązane.
Zwłaszcza w okresie zaginięcia Ellen Beason.
Podobieństwa mogły wskazywać na tego samego sprawcę.
Ellen zaginęła w 1984 roku,
rok po zaginięciu Heide Fye.
Musieliśmy brać pod uwagę ewentualne powiązania.
Historia Clyde’a o Ellen się nie składała.
Ellen zginęła wtedy,
gdy na polach śmierci znaleziono trzy inne kobiety.
League City i Dickinson są blisko siebie.
Gdy Clyde Hedrick stał się głównym podejrzanym
w sprawie morderstwa Ellen Beason,
stał się też jednym z głównych podejrzanych
w sprawie pól śmierci.
Ale wtedy,
ponieważ chodziło o nierozwiązane sprawy,
policja nie była skora do współpracy, teraz też macie ten problem.
POLICJA ODMÓWIŁA UDZIAŁU W PROGRAMIE
Gdy skontaktowałam się z Timem Millerem,
spędził ze mną cały dzień.
Mówił o Laurze i o tym, jak wciąż walczył,
by znaleźć osobę, która zabiła jego córkę.
Niemal od razu zasugerował, żebym przyjrzała się
sprawie Ellen Beason i Clyde’a Hedricka.
Miałem go na oku, odkąd dowiedziałem się o Ellen.
Zachowałem się jak każdy rodzic,
zacząłem o niego wypytywać.
To mój dom w Dickinson.
Dwa domy dalej jest dom Clyde’a.
Tu mieszkał Clyde.
Nie znałem go.
Widziałem go może raz,
gdy złapał gumę i go poratowałem.
W warsztacie miałem oponę i felgę.
Przyniosłem mu je i powiedziałem, że powinny pasować.
Spytał o należność.
„Nie trzeba. Wyglądasz na pracowitego faceta”.
To chyba był Clyde.
Jestem w kontakcie z jedną z przyjaciółek Laury.
Chodziła z Laurą na spacery
po okolicy,
bo Laura bała się Clyde’a.
Nie wiem, jak do tego doszło.
Mogę tylko snuć domysły.
Nieważne, czy to był wypadek, czy zginęła z przyczyn naturalnych.
Czemu porzucił ciało
jak śmieci, na poboczu,
jeśli chodziło o coś innego?
Ellen Beason.
Moja matka pytała o to Clyde’a i…
jego odpowiedź jej wystarczyła,
bo go nie zostawiła.
Trzymała go przy sobie.
Nawet…
się pobrali.
Policjanci nie podchodzili do tych morderstw z cynizmem.
Nie byli sceptyczni.
Tylko nie wiedzieli, co robić.
Jeśli chcesz popełnić przestępstwo, tutaj ujdzie ci to na sucho.
W latach 70. w tej części stanu popełniono wiele morderstw.
W 1986 roku
w ciągu dwóch lat znaleziono trzy ciała.
W promieniu 50 metrów od siebie.
Chodziło o jednego sprawcę?
Czy może kilku?
Co się tam działo?
Nie było odpowiedzi.
A potem…
to się powtórzyło.
Policję zaskoczyło odkrycie
tak zwanego pola śmierci.
Zwłoki czwartej kobiety odkryto zaledwie dwa tygodnie temu.
Na tym samym terenie znaleziono kolejne ciało.
Czwarte ciało znaleziono w tym samym miejscu.
I znowu to samo
Napisy: Łukasz Białk