‫«امپایر بست تی‌وی با افتخار تقدیم میکند» ..::: EmpireBestTV.Com:::.
‫«امپایر بست تی‌وی در شبکه‌های اجتماعی» @EmpireBestTV
‫.::: مترجم مرتضی راکی:::. کانال تلگرام: @nestedsub
‫اقتصاد جهانی در نتیجه ‫جنگ جهانی اول فروپاشید.
‫فاشیسم در حال گسترش است.
‫مردم برای یافتن راه حلی ‫ناامیدانه تلاش می‌کنند.
‫دکتر فریدریش ریتر و دوره اشتراوخ ‫آلمان را ترک کرده
‫و به سراسر جهان سفر می‌کنند ‫و به جزیره غیرمسکونی فلورئانا می‌رسند.
‫در مجمع‌الجزایر گالاپاگوس.
‫جهان از زندگی منزوی ریتر ‫از طریق نامه‌هایش مطلع می‌شود،
‫نامه‌هایی که گهگاه توسط ‫کشتی‌های عبوری جمع‌آوری می‌شوند.
‫صندوق پستی
‫مأموریت ریتر:
‫نوشتن یک فلسفه کاملاً جدید
‫که بشریت را از خودخواهی‌اش نجات دهد.
‫معنی واقعی زندگی چیه؟
‫درد.
‫در درد می‌تونیم حقیقت رو پیدا کنیم.
‫و در حقیقت...
‫...رهایی.
‫با الهام از داستان کسانی که زنده ماندند.
‫مامان عزیزم، اگه این نامه به دستت رسید، ‫ما همه چیو فروختیم...
‫و یه بلیط برای جزایر گالاپاگوس گرفتیم.
‫- هری! ‫-حال هری هنوز خرابه.
‫ولی نمی‌تونیم خرج اقامت تو ‫آسایشگاه رو که پیشنهاد کردن بدیم.
‫هینز هم بدجوری شیفته‌ی ایده‌ی فریدریش ریتر ‫ برای یه زندگی بهتر شده.
‫اینجا فلوریناست؟
‫چی انتظار داشتی؟
‫بهشت؟
‫بدون خداحافظی اومدم. متأسفانه.
‫ولی دیگه نمی‌تونستم ‫ یه موعظه دیگه درباره ازدواجم با
‫یه مردی که جنگ داغونش کرده تحمل کنم.
‫بالاخره!
‫من فقط همون کاری رو می‌کنم که تو بهم یاد دادی. ‫از شوهرم حمایت کنم.
‫راستش رو بخوای، ‫زندگیمو این‌جوری تصور نکرده بودم.
‫ولی هیچ‌وقت هم فکرشو نمی‌کردم ‫باید بین اجاره خونه و غذا یکی رو انتخاب کنم.
‫دیگه نه.
‫هری، یادت نره
‫- دکتر ریتر دندون نداره، پس زل نزنی بهش! ‫- نخیر.
‫بریم لباسامونو عوض کنیم.
‫طبق گزارش، یه پیاده‌روی ‫ ۴۵ دقیقه‌ای سربالایی داریم.
‫حتماً فکر می‌کنی دیوونم، ‫شایدم واقعاً دیوونم.
‫یا شاید دنیا دیوونه شده ‫و فرار کردن تنها کار سالمه.
‫زمان نشون می‌ده.
‫همیشه مال تو، مارگرت.
‫- دارن دعا می‌کنن. بهتره بریم. ‫- چرند نگو، اینا خداپرست نیستن.
‫ببخشید...
‫حالا بخندید! هری، توام بخند.
‫ببخشید. من هینز ویتمر هستم.
‫این همسرم مارگرته ‫و این پسرم هریه.
‫شما حتماً دکتر ریترید.
‫- شما خانوم دور اشتراخ هستید؟ ‫- نه.
‫- دور نیستید؟ ‫- من دورم، ولی زنش نیستم.
‫ازدواج مریضت می‌کنه.
‫- چی شما رو به فلورینا کشونده؟ ‫- خب معلومه، شما!
‫شما به ما برای یه شروع تازه الهام دادید.
‫این لباسای سافاری ‫و تور پروانه‌گیرم از شما الهام گرفته؟
‫ببخشید، ولی توی روزنامه‌ها ‫این‌جوری نوشته بود.
‫- کدوم روزنامه‌ها؟ ‫- نامه‌هاتونو چاپ کردن.
‫شما تو آلمان حسابی سر و صدا کردید. ‫یه سال شده.
‫توی نامه‌ها نوشته بود ‫که من می‌خوام اینجا تنها باشم؟
‫مثل یه گوژپشت علامت‌گذاری شدم.
‫- بیشتر از اینا هست؟ ‫- آره، کلی.
‫بیا...
‫بیاید!
‫باغم رو بهتون نشون می‌دم.
‫مرسی.
‫ما گیاه‌خوارای سرسختیم، ‫اینجا منبع غذامونه.
‫سیم خاردار گرازها رو دور نگه می‌داره.
‫- اینجا گراز هست؟ ‫- گرازای وحشی، گاو، سگ.
‫پُر از آفتهای جورواجوره.
‫آفتهای زیادی.
‫- عروس بچگی، نه؟ ‫- چی؟
‫می‌بینمتون، ‫پسرتونو می‌بینم و حساب می‌کنم.
‫هری پسرم نیست. مادرش مرده. ‫من زن دوم هینزم.
‫می‌خوای باهاش سلام کنی؟
‫وای، همه‌شون چقدر ساده‌ان!
‫جنجالیه، ولی جادوی زندگی‌تون ‫اینجا رو خوب نشون می‌دن.
‫هیچی تو زندگی‌مون اینجا جادویی نیست. ‫می‌دونی چقدر طول کشید اینو درست کنم؟
‫یه باغ درست کردن؟ دوازده ماه.
‫- بعدشم مشکل آب. ‫- مشکل؟
‫آبی وجود نداره.
‫نه دریاچه، نه رودخونه، هیچی.
‫فقط دو تا چشمه کوچولو ‫که آب بارونو جمع می‌کنن.
‫فریب موفقیت ما رو نخورید!
‫هیچ‌کس دیگه نمی‌تونه اینجا دووم بیاره، ‫چون زندگی اینجا بی‌رحم و اعصاب‌خردکنه.
‫شکست خوردن یه چیزه اجتناب‌ناپذیره.
‫غذا آوردید؟
‫نه، نترسونش، این یه گولیاته.
‫نیشش می‌تونه بکشتت. ‫همه‌چیز اینجا می‌تونه بکشتت.
‫ما واسه تفریح نیومدیم اینجا.
‫دقیقاً واسه چی اومدید اینجا؟
تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی
‫پسرمن سل داشت.
‫قرار بود بره آسایشگاه، ولی حتی من که ‫کارمند دولت بودم نمی‌تونستم هزینه‌شو بدم.
‫- فریدریش از این که این‌قدر بهش وابستم متنفره. ‫- چرا؟
‫می‌گه عاشق یه حیوون بودن ‫یه نیاز بی‌معنی به محبت دائميه.
‫الاغ.
‫- اوضاع آلمان چطوره؟ ‫- افتضاح.
‫- نه، اجتناب‌ناپذیر. ‫- خب، نمی‌دونم.
‫همه عاشق جنگیدن برای آزادی‌ان. ‫بعدش تنبل می‌شیم.
‫دموکراسی می‌ره به فاشیسم، فاشیسم می‌ره به جنگ. ‫دموکراسی... فاشیسم... جنگ.
‫دوباره بگو.
‫مرغامونم همین‌طور.
‫- خانم اشتراخ از بیماری ام‌اس شفا پیدا کرده؟ ‫- خب، پیداش می‌کنه.
‫چه عالی! می‌تونم بپرسم چطور؟
‫تو و بقیه دنیا به‌زودی می‌فهمید،
‫وقتی که دست‌نوشته‌م تموم بشه.
‫دور!
‫الاغتو به ویتمرها قرض بده!
‫خب، رسیدیم.
‫تو غارها می‌تونید بخوابید. ‫مال دزدای دریایی‌ان.
‫اونجا یه جورایی خشکه. و آب...
‫چشمه اونجاست.
‫الاغ باید امشب برگرده ‫وگرنه دور سرتونو کم می‌کنه.
‫این منبع آبمونه؟
‫ازشون خوشم نمیاد.
‫یه زن خونه‌دار ساده، یه کارمند ساده‌لوح ‫و پسرشون... خدای من.
‫اونا کلی به کمک نیاز دارن.
‫ما واسه تنهایی اومدیم اینجا، ‫حالا این خانواده!
‫این انصاف نیست به بشریت ‫که منتظر کار توئه.
‫نیچه درباره‌ش چی می‌گه؟
‫- این یه هرج‌ومرجه... ‫-بهت توصیه می‌کنم همسایه‌تو دوست داشته باشی؟
‫- نه، اصلاً. ‫- نه. از همسایه‌ت فرار کن.
‫- اونا رو تو غارها جا دادم. ‫- وای خدای من...
‫باغبونی اون بالا غیرممکنه. ‫-آره. تو نابغه‌ای.
‫تا آخر فصل بارون غیبشون می‌زنه.
‫از این جا متنفرم!
‫نفس بکش!
‫نفس بکش.
‫یالا!
‫همون خواب؟
‫هینز، من پریودم عقب افتاده.
‫دیگه سه دوره گذشته.
‫مطمئنی؟
‫تبریک، عزیزم.
‫برو بیرون! گمشو!
‫برو!
‫همه‌چیز درست می‌شه.
‫مدت زیادی خودمونو گول زدیم
‫که یه دنیای بهتر فقط ‫فراتر از درک ماست.
‫مسیحی‌ها بهش می‌گن بهشت، ‫هندوها می‌گن نیروانا، مسلونا می‌گن بهشت.
‫من می‌گم دروغه.
‫خدا مرده.
‫- فقط آدم وجود داره. ‫- سلام!
‫سلام، دکتر ریتر!
‫اگه بخوایم یه دنیای بهتر ‫داشته باشیم، باید...
‫ببخشید، ولی می‌تونم ‫الاغتونو قرض بگیرم؟
‫باید بقیه وسایلمونو بیاریم، ‫سگا همه‌چیزو خوردن.
‫متأسفم، الاغ گرفتاره.
‫...باید توی این زندگی دنیا رو بهتر کنیم، ‫نه تو زندگی بعدی.
‫- نوشتنت چطور پیش می‌ره؟ ‫- مثل سیل ازم می‌ریزه بیرون.
‫خوشحال شدم شنیدم.
‫شکی نیست که دارن زجر می‌کشن.
‫می‌خوای بکنیم؟
‫- پای بدت؟ ‫- آره، خوبم.
‫باشه، خوبه.
‫نفستو کنترل کن. تمرکز کن.
‫- نه، دور، چشاتو ببند. ‫- می‌دونم.
‫- به فکری که ساکته. ‫- به فکری که ساکته.
‫- کل کائنات... ‫- کل کائنات.
‫- ...تسلیم می‌شه! ‫- من تسلیم توام.
‫ببخشید.
‫صبر کن.
‫- دور. ‫- مواظب باش!
‫چیه؟ ‫-دندونم...
‫- چی؟ ‫- عفونت کرده.
‫- دور. ‫- خوبم.
‫- منو نگاه کن! ‫- دارم نگاه می‌کنم.
‫نفس بکش.
‫احمقا.
‫خانوم...
‫قایق آماده‌ست ‫و ساحل هم آماده‌ست.
‫میام.
‫من خود کمالم.
‫آقایون...
‫هاستریا پارادیسو رو بهتون معرفی می‌کنم.
‫اینجا می‌سازیم.
‫عالیه، عشقم.
‫هنوز باورم نمی‌شه که تونستم.
‫ما تونستیم! رسیدیم!
‫ما دزدای دریاییم.
‫ما دزدای دریاییم!
‫بیاید دیگه!
‫هاستریا پارادیسو!
‫رسیدیم، بالاخره تونستیم!
‫عالیه...!
‫خب، اومدن.
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫بارونس الوئیز وهربورن دو واگنر-بوسکه.
‫دور اشتراخ.
‫بارونس...
‫مرسی، عشقم.
‫و اون دکتر معروف کجاست؟
‫من ریترم.
‫روزنامه‌ها به شما کم لطفی کردن.
‫خیلی منتظر بودم ‫تا کنار مردی باشم که طبیعت رو رام کرد...
‫و یه پادشاهی ساخت.
‫- یه خونه ساده. ‫- اوه، نه.
‫اینجا برای طرفدارای وفادارتون ‫خیلی معنی داره.
‫هر جا می‌رم، وین، لندن، پاریس...
‫رئیس‌جمهورا، وزیرا، فیلسوفا تو سالن‌ها...
‫همه درباره مرد باهوشی حرف می‌زنن
‫که دندوناشو کشید ‫تا جلوی عفونت رو بگیره.
‫و درباره زنی با اراده پولادین.
‫فریدریش و دور.
‫خورشید و ماهش.
‫با هم آینده تمدن رو می‌سازن.
‫نشونه‌ای از عشق، و همه به ‫یه داستان عاشقانه بزرگ نیاز دارن.
‫تو سالن‌ها در مورد من بحث می‌کنن؟
‫آره که آره!
‫بحث می‌کنن که تمدن ‫چقدر تو خودتخریبیش مدرنه؟
‫- باور داری؟ ‫- معلومه.
‫از خاکستر تخریب، ‫دموکراسی واقعی بلند می‌شه،
‫که دیگه پول تعیینش نمی‌کنه، ‫بلکه عقل.
‫عقل.
‫ولی عزیزم، با عقل نمی‌تونی ‫یه مهمونی شام خوب راه بندازی.
‫کجا کمپ می‌زنید؟
‫- معلومه، کنار ساحل. ‫- نه، اونجا آب آشامیدنی نیست.
‫چشمه بعدی رو بهتون نشون می‌دم.
‫ببخشید!
‫ببخشید...
‫- گمشو! ‫- من اینجا با خانوادم زندگی می‌کنم...
‫و تو، تو تنها منبع آب آشامیدنیمون ‫شنا می‌کنی!
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- رودی، ولش کن.
‫باشه.
‫هزار بار معذرت. ‫باید بدنمو از نمک پاک می‌کردم.
‫بارونس الوئیز وهربورن دو واگنر-بوسکه.
‫ما ویتمرها هستیم. هینز، مارگرت.
‫چه چیزی باعث...
‫- ...افتخار این دیدار شد؟ ‫- من همسایه جدیدتونم. مرسی، عزیزم.
‫البته نه تا اینجا.
‫چه راه درازی!
‫نه، من هاستریامو کنار ساحل می‌سازم.
‫ولی رودی، مهندسم... ‫بگو سلام، رودی!
‫رودی می‌گه یه کم طول می‌کشه ‫تا چاه خودمونو بکنیم.
‫و رابرت، محافظم، اینو تأیید می‌کنه.
‫پس تا اون موقع می‌تونیم ‫از چاه شما استفاده کنیم، درسته؟
‫من نامه آوردم.
‫یه چندتا برای شما، بقیه برای دکتر ریتر.
‫می‌تونید بهش بدید؟
‫عالیه.
‫خداحافظ!
‫- هینز... ‫- این دیگه چیه؟
‫باز شدن. دور، نامه‌ها باز شدن.
‫من بازشون نکردم.
‫- این زنه به شما داد؟ ‫- می‌شناسیش؟
‫- دیروز اومد، درست بعد از رسیدن. ‫- چرا به شما نداد؟
‫چون می‌خواد ما فکر کنیم شما مزاحمید.
‫- من دست‌کم گرفتمش. ‫- همه‌مون مهربون بودیم...!
‫تو جنگ بودی؟
‫وردون.
‫سنگرها.
‫پیاده‌نظام.
‫- پس خیلی چیزا دیدی. ‫- آدما تو بدترین حالت.
‫آدما تو واقعی‌ترین حالت.
‫نه، رودی.
‫اگه بخوایم سرمایه‌گذار پیدا کنیم، ‫۱۴ تا اتاق لازم داریم، نه ۱۲ تا.
‫همه رو به دریا، بدون کوتاه اومدن.
‫من عرشه خصوصی می‌خوام، ‫ننوی پارچه‌ای و یخدون برای شامپاین.
‫یخ نیاز به خنک‌کننده داره،
‫ولی...
‫ولی همه‌چیز ممکنه، عشقم.
‫بارونس؟
‫- آقای ویتمر، چقدر خوشحال شدم. ‫- می‌تونم باهاتون حرف بزنم؟
‫خصوصی؟
‫معلومه.
‫مارکی، بشین!
‫بشین!
‫- پسر خوب. ‫- این سگ وحشیه؟
‫قبلاً بود، ولی حالا یه گنجه.
‫این ناهارمه.
‫اسمشو گذاشتم مارکی دو ساد. ‫مارکی...
‫...هینز.
‫چطور می‌تونم بهتون کمک کنم، آقای ویتمر؟
‫همسایه‌هامو علیه من تحریک نکنید.
‫شما نامه‌های دکتر ریتر رو دستکاری کردید ‫تا فکر کنه من بودم. چرا؟
‫فکر می‌کنی چرا دکتر ریتر ‫چشمه شما رو بهم نشون داد، نه چشمه خودشو؟
‫آره، اونم می‌خواد شما رو علیه من بکنه ‫تا ما رو از این جزیره بندازه بیرون.
‫باور کنید، یه سال دیگه ‫یکی‌مون از اینجا می‌ره.
‫امیدوارم شما نباشید.
‫هینز.
‫بیا یه چیزی بهت نشون بدم.
‫نقشه‌های بزرگم ‫تو اکوادور تیتر خبرهاست.
‫- بارونس در گالاپاگوس هتل می‌سازد. ‫- می‌خوای اینجا هتل بسازی؟
‫نه هر هتلی. ‫خاص‌ترین جای تفریحی دنیا!
‫فقط برای میلیونرها.
‫- اینجا؟ ‫- اسمشو می‌ذارم هاستریا پارادیسو.
‫الان تو سوئیت ماه عسل هستیم.
‫- اینجا؟ ‫- آره، اینجا!
‫چرا هی همون سؤالو می‌پرسی؟
‫صبرم با مردایی که هدفامو ‫زیر سؤال می‌برن تموم شده.
‫صبح بخیر، دکتر!
‫- خوک. ‫- چی گفتی؟
‫گفتم «صبح بخیر، دکتر» و «خوک».
‫چه جرأتی داری! ‫دوباره بگو! تو صورتم.
‫تو صورتم بگو! یالا! بگو!
‫- من اینجام. حالا بگو! ‫- خوک، خوک، خوک...
‫خوک. خدا لعنتی، دور، یه خوک!
‫- نکن! برو بیرون...! ‫- بهش آسیب نرسون!
‫سبزیجات.
‫برو بیرون...!
‫مارگرت!
‫لوله رو کنار بذار!
‫لوله!
‫از جلوی راه برو کنار!
‫برو بیرون، خوک لعنتی! گمشو!
‫شیر داریم.
‫لعنتی.
‫فکرشو بکنید، ‫دکتر ریتر تفنگ نداره.
‫بهار
‫بدو!
‫هینز!
‫چیه؟
‫ببین...
‫اولین سبزیجاتمون.
‫غافلگیر شدی!
‫حالا ما واقعاً همسایه شدیم!
‫بذار من اینو درست کنم.
‫- اینجا بالا خیلی خنک‌تره. ‫- این‌جا، کنار آب، رودی.
‫شوهرت نباید نگران باشه، ‫فقط تا وقتی خونه‌ی بزرگم ساخته بشه.
‫مهندسم، رودی، داره حسابی جون می‌کنه ‫تا یه چشمه پیدا کنه.
‫- منم دیگه صبرم داره لبریز می‌شه. درسته، رودی؟ ‫- آره.
‫چرا باهاش ازدواج کردی؟
‫تو خیلی جوونی و...
‫...معصوم.
‫اون...
‫...مثل یه شلغم پخته‌ست.
‫فقط دو تا دلیل داره که یکی ‫با یه مرد مسن‌تر ازدواج کنه.
‫یا پولداره، یا... ‫خودت می‌دونی دیگه.
‫خب، یعنی حسابی مجهزه.
‫آره، حسابی مجهزه. آفرین!
‫- من که همچین چیزی نگفتم. ‫- لازم نیست بگی...
‫این کاملاً بی‌ادبیه!
‫حالا بین خودمون، ‫می‌دونی رابرت چی...؟
‫اون ازم خواستگاری کرده!
‫آخ، بیچاره تو.
‫ترحم نمی‌خوام، آرامش می‌خوام. ‫من حامله‌م.
‫داری بچه‌دار می‌شی؟ اینجا؟
‫آره.
‫یعنی نیاز به آرامش دارم.
‫و سکوت.
‫و همراهی.
‫شانست زده که مهمان‌نوازی ‫تخصص ماست. قول می‌دم!
‫ما داریم بچه‌دار می‌شیم!
‫تبریک!
‫- ما داریم بچه‌دار می‌شیم! ‫- من عاشق بچه‌ام!
‫دیگه این کارو نکن!
‫- اوه نه! ‫- بیا اینجا!
‫- خونه‌ی بزرگ، بهترین هتل دنیا! ‫- به سلامتی ملکه‌ی فلورئانا!
‫کجا قایمش کردین؟ ‫- دوباره داره می‌خزه!
‫دوره!
‫گراز دوباره پیداش شده!
‫وقتی داری یه جامعه رو بعد از ‫نابودیش می‌سازی، یه سری پسرفتا پیش میاد.
‫تسلیم نشو!
‫چون یه مرد ناامید، ‫یه مرد بدبخته.
‫یه مرد ناامید نمی‌تونه ‫فکر کنه. نمی‌تونه استدلال کنه.
‫نمی‌تونه...
‫لعنتی.
‫وای خدا، اونا تونستن.
‫روز بخیر، ویتمرها.
‫آفرین!
‫چه سورپرایز قشنگی!
‫ببخشید، حتماً به‌هم ریختین.
‫می‌تونم سر گاو رو بگیرم؟
‫باهاتون با این جوجه‌ها ‫معاوضه می‌کنم.
‫خب؟
‫دکتر؟
‫نمی‌خوام مزاحم بشم، ولی ‫افتخار می‌دین که زایمانم رو انجام بدین؟
‫- فکر کنم نه. ‫- لطفاً.
‫- نه. حالا چی؟ ‫- یه کم فکر کنین...
‫- هدف زندگی چیه؟ ‫- چی؟
‫- داری بچه‌دار می‌شی. یه دلیلی براش هست. ‫- آره.
‫- چون ما اینو می‌خوایم. ‫- چرا؟
‫چون خانواده برامون همه‌چیه.
‫چرا؟
‫- چون همین‌جوریه. ‫- بگو.
‫- نه، چون دنیا اینو می‌گه. ‫- آها، دنیا.
‫هنوزم جزو گله‌ای.
‫یه گوسفند که نمی‌فهمه جهان...
‫و ارزش‌های جهانیش یه مشت آشغالن.
‫من دیگه جزو این دنیا نیستم ‫و دیگه دکترم نیستم.
‫بگیرش.
‫هر روز بچه‌ها به دنیا میان.
‫شانستون سه به پنجه ‫که همه‌چیز درست پیش بره.
‫دیگه گیاه‌خوار نیستیم؟
‫دوره، یه گیاه‌خوار برای خوردن ‫نیاز به سبزیجات داره که باید پرورش بده.
‫- تو زیادی داری ادای هنرمندا رو درمیاری. ‫- ما تخم‌مرغ و میوه از درختا داریم.
‫- توام زیادی داری ادای «اراده‌ی زندگی» رو درمیاری. ‫- دیگه از شوپنهاور حرف نزن.
‫اراده‌ی زندگی!
‫- آره، من می‌خوام زندگی کنم! ‫- نه، این...
‫- من می‌خوام غذا بخورم! ‫- نه، این...
‫باغشونو باید می‌دیدی.
‫باورنکردنیه چی درست کردن. ‫ولی عجیبم نیست...
‫مارگارت بدنی سالم داره.
‫من دارم برای ما خودمو می‌کشم.
‫- نه، برای یه عصا. یه عصای زیربغل. ‫- آره.
‫باید مراقبه کنی. ‫ام‌اس خودش خوب نمی‌شه.
‫تو روی دست‌نوشته‌ت تمرکز کن. ‫جهان خودش خوب نمی‌شه.
‫یا یادت رفته برای چی اینجاییم؟
‫اوه، رابرت...
‫- هری، می‌ری برامون هیزم بیاری؟ ‫- قبلاً آوردیم.
‫بحث نکن.
‫لطفاً کاری که مامانت می‌گه رو بکن.
‫باشه.
‫آره!
تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی
‫رودی، پسر خوب باش ‫و یه قوطی گوشت گاو برام گرم کن.
‫حالا پسر خوب باش، باشه؟
‫واو واو!
‫دیگه چیزی نمونده.
‫- گوشت گاو؟ ‫- دیگه هیچ قوطی‌ای نداریم.
‫روم هم دیگه نداریم.
‫چطور گذاشتی این اتفاق بیفته؟
‫- تو می‌دونی من فقط غذای سرزمین اصلی می‌خورم! ‫- ما هیچی نداریم.
‫نه غذا داریم، نه باغ، ‫نه هتل، نه خونه.
‫تو با مارو به گا دادی ‫و بعد ما رو سرکار گذاشتی!
‫به سلامتی رهبر شجاعمون!
‫همه‌چیز روبراهه؟
‫آره، من این‌جا حالم خوبه.
‫تو ناراحتی.
‫مگه همه‌مون نیستیم؟
‫ولی، بارونس، فکر می‌کردم...
‫قدرت بدون...
‫...احترام هیچی نیست.
‫برای همین این‌جا گیر افتادم.
‫آدما فقط وقتی بهت احترام می‌ذارن ‫که خودت به خودت احترام بذاری.
‫تو این کارو می‌کنی؟
‫به خودت احترام می‌ذاری؟
‫دلم می‌خواد این کارو بکنم.
‫- دنبالم بیا ! ‫- کجا داری می‌ری؟
‫نمی‌تونم بدوئم.
‫نه، تو می‌تونی.
‫تنها فرق بین ترس و شجاعت، باوره.
‫بعد من تکرار کن ‫من تجسم کامل بودنم.
‫- من تجسم کامل بودنم. ‫- یه بار دیگه بگو! و بدو!
‫بدو!
‫من تجسم کامل بودنم.
‫من خوب می‌شم!
‫تو نمی‌خوای خوب شی، ‫تو همین حالا خوبی! بگو!
‫من خوبم!
‫همین‌جوری ادامه بده!
‫دیگه تقریباً رسیدی!
‫ادامه بده!
‫می‌تونم نفس بکشم!
‫- می‌تونم نفس بکشم! ‫- بهت گفتم که!
‫می‌تونم تو هتلت کار کنم؟
‫عزیزم، می‌تونی مدیر تشریفات من باشی.
‫نمی‌دونم یعنی چی، ‫ولی قبول می‌کنم.
«زیرنویس پارسی اختصاصی و‌بـسـایـت ا‌مـپـایـر‌بـسـت‌تـی‌و‌ی»
‫می‌تونم تور پرنده‌نگری راه بندازم.
‫پرنده‌ها رو دوست داری؟
‫عاشقشونم!
‫پرنده‌های این جزیره رو می‌خوری؟
‫وای خدا، نه!
‫ما مرغ داریم.
‫خب معلومه.
‫کنسرو چی؟
‫کجا داری می‌ری؟
‫شکار با پدر.
‫- پدرت می‌دونه که داری باهاش می‌ری؟ ‫- حالم خوبه، واقعاً.
‫سگ رو ببر.
‫لامپ!
‫هی، زودباش!
‫یه کم تکون بخور!
‫بیا!
‫صبر کن، کوچولو.
‫چند هفته دیگه.
‫- چیزی هست؟ ‫- نه، هیچی.
‫هری!
‫هاینز!
‫بارونس!
‫اونجایی؟
‫یکی هست؟
‫بارونس؟
‫آره، اون تو چیه؟
‫یکی هست؟
‫مانوئل؟
‫رودی؟
تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی
‫آروم، آروم...
‫- داره میاد، داره میاد! ‫- ولم کن!
‫هاینز؟
‫هاینز!
‫هاینز، بچه داره میاد!
‫هری!
‫کمکم کنین!
‫هاینز!
‫نه!
‫همینه؟
‫این فقط برای چند هفته کافیه.
‫خانم ویتمر داره بچه‌شو به دنیا میاره.
‫تنها!
‫اون به کمک نیاز داره!
‫- تو کمک کن! کمک کن! ‫- آآ، مانوئل!
‫- بریم! ‫- وایسا!
‫- ولی ممکنه بمیره! ‫- بس کن!
‫تو برای منی!
‫نه برای اون!
‫تو به من کمک می‌کنی!
‫فهمیدی؟
‫گمشین!
‫نه!
‫بیا دیگه!
‫بگیر، لامپ، بگیر!
‫گمشین!
‫خدایا!
‫مارگارت!
‫- خدایا... ‫- هاینز؟
‫یالا!
‫رودباش!
‫هاینز...
‫بیدار شو!
‫متأسفم.
‫بیدار شو!
‫برو قیچی، باند و نخ بیار!
‫مارگارت...
‫اون کمک می‌کنه.
‫دکتر ریتتر!
‫زنم بچه‌شو به دنیا آورده، ‫ولی حالش خوب نیست.
‫متأسفم که اینو می‌شنوم.
‫ولی بهت گفته بودم، ‫فلورئانا جای بچه‌ها نیست.
‫بچه حالش خوبه، مشکل مارگارته.
‫لطفاً.
‫لطفاً!
‫فریدریش.
‫زایمان کی بود؟
‫نمی‌دونم، شیش ساعت پیش.
‫- ابزار پزشکی نداری؟ ‫- نه، من نیومدم اینجا که دکتر باشم.
‫مارگارت.
‫منم، فریدریش.
‫درد داری، آره؟
‫هنوز انقباض داری؟
‫باشه.
‫جفت تو رحم گیر کرده. ‫آب داغ و یه قاشق لازم دارم.
‫آره... ایناهاش.
‫خوبه.
‫چیه؟
‫یه مشکلی برای مادر ‫پیش اومده. دکتر ریتتر اومد.
‫چرا جلوشو نگرفتی، نزدیش؟
‫چی؟ من باید اینجا هتل بسازم.
‫احمق!
‫حالا اونا دوست می‌شن! تقصیر توئه!
‫افتضاحه. تو شیطانی!
‫اخراجی.
‫گمشو!
‫باشه، مارگارت. آروم باش.
‫دقیقاً همین‌جوری.
‫تو نگهش دار. مارگارت، شل کن.
‫دارم سعی می‌کنم جفتو آزاد کنم. ‫حالا...
‫...می‌رم داخل... تو رحم...
‫...و جفتو می‌کشم بیرون. ‫هاینز، نگهش دار!
‫خوبه.
‫تموم شد، عزیزم.
‫حالا باید... تمیز کنم.
‫با قاشق می‌تراشم.
‫مامان عزیزم، ‫نمی‌دونم کی اینو می‌گیری،
‫چون چند ماهه هیچ کشتی‌ای نیومده.
‫ولی یه خبر هیجان‌انگیز برات دارم.
‫حال هری داره بهتر می‌شه.
‫هوای تازه‌ی فلورئانا داره درجریانه، ‫که برای من و هاینز خیلی آرامش‌بخشه.
‫و خیلی خوشحالم که بهت بگم ‫نوه‌ت، رولف، به دنیا اومد.
‫انگار داریم گالاپاگوس رو ‫به یه موفقیت تبدیل می‌کنیم.
‫لطفاً این خبر خوب رو ‫با بقیه‌ی خانواده درمیون بذار.
‫دخترت که عاشقته، مارگارت.
‫اومدیم بهت برای پسرت تبریک بگیم ‫و یه هدیه‌ی کوچیک برات آوردیم.
‫این...
‫...خیلی قشنگه.
‫این کار همسایه‌هاست.
‫منم بابت سوءتفاهم‌ها ‫عذرخواهی می‌کنم
‫بین مدیریت هتل و محلی‌ها.
‫معلوم شد که کارمندم یه دزد بوده.
‫به هر حال، اونو از جزیره تبعید کردیم. ‫خداحافظش!
‫الان تو ساحل منتظر یه قایق ماهیگیریه.
‫دیگه کی باید تبعید بشه؟
‫تو.
‫چون خیلی ناز به نظر میای.
‫می‌تونم؟
‫تو خوشبخت‌ترین پسر دنیایی، ‫می‌دونی؟
‫اولین بومی فلورئانا!
‫یادش کنین!
‫می‌خوام این معجزه‌ی کوچولو رو ‫با یه ناهار جشن بگیرم.
‫خانواده‌تو بیار، ‫منم ریتترها رو دعوت می‌کنم.
‫میاین، مگه نه؟
‫نه.
‫- اون همسایه‌مونه. ‫- برام مهم نیست حتی اگه ویلهلم چهارم بود!
‫اون غذامونو دزدید، ‫وقتی تو داشتی زایمان می‌کردی! تنها!
‫و انگار این کافی نبود، ‫حالا جو دوسرمونو بهمون هدیه می‌ده؟
‫فکر کن اگه بگیم نه، چی می‌شه...!
‫اونا خطرناکن، هاینز.
‫یه ناهاره. فقط یه ناهار.
‫آفرین.
‫خوش اومدین، دوستان.
‫ممنون که برای این ‫جشن بزرگ اومدین...
‫...برای خونه‌ی بهشتی آینده.
‫بیاین بنوشیم...
‫...به سلامتی رولف...
‫...به خونه‌م...
‫...و...
‫...به یه شروع تازه!
‫- سلامتی! ‫- سلامتی!
‫و نوش جان.
‫این...
‫...یه عالمه غذاست.
‫به ذخیره‌هام خیلی افتخار می‌کنم.
‫اوه ریتتر، چه دندونای قشنگی.
‫- چیزی می‌خوری؟ ‫- نه.
‫مارگارت، برامون از زایمان بگو! ‫لذت‌بخش بود؟
‫- لذت‌بخش؟ ‫- آره.
‫نه دقیقاً.
‫- کتابت چطور پیش می‌ره، دکتر ریتتر؟ ‫- داری کتاب می‌نویسی؟
‫من عاشق کتابام!
‫رابرت، عزیزم، ‫کتاب موردعلاقه‌مو بیار.
‫فکر کردم لورنز عزیزت باشه.
‫«تصویر دوریان گری» ‫از اسکار وایلد.
‫همه‌جا باهام می‌برمش. ‫عاشقشم، عاشقشم، عاشقشم.
‫تصور کن، قابلیت این که همیشه جوون بمونی.
‫فکر نکنم این پیامش باشه.
‫- کتابت، دکتر؟ ‫- کتاب نیست،
‫- یه دیدگاه کاملاً جدیده. ‫- نه.
‫فلسفه‌ی شرقی و غربی رو به هم وصل می‌کنه، ‫انسانیت رو از خودش نجات می‌ده.
‫- پس یه کتابه. ‫- کتاب مقدس هم یه کتابه؟
‫آره.
‫نه.
‫لطفاً اون گوشت دزدی رو بهم بده.
‫چرا با همچین آدم کسل‌کننده‌ای ازدواج کردی؟
‫آهان. اون ازت خواستگاری کرد.
‫- منتظرم کتابتو بخونم. ‫- منم منتظرم تمومش کنم.
‫بدون این مزاحمت دائمی توریستا.
‫هنوز نه، عزیزم، ولی دارن میان.
‫اون موقع کارگر لازم دارم.
‫شاید بتونم تو رو به عنوان ‫فیلسوف محلی استخدام کنم.
‫مگه بهت توهین کردم؟
‫فکر می‌کنی از من بالاتری.
‫که نیتت از من والا‌تره.
‫ولی من و تو، خب...
‫ما مثل همیم.
‫ما فاحشه‌ایم.
‫وقتی اومدم، آقای دکتر، ‫تو به کاپیتانم یه نامه دادی.
‫برای خونواده‌ت بود؟
‫دوستان؟ نه، برای ناشرای تایمز رفت،
‫هرالد...
‫و مورگن‌پست برلین.
‫خب، فکر می‌کنی چرا این کارو می‌کنی؟
‫اون دنبال تأییده، منم همین‌طور.
‫با ساختن خاص‌ترین هتل دنیا.
‫انگار خیلی خوب داره پیش می‌ره.
‫حالت چطوره، دوره؟
‫شخصی؟
‫بهتر از همیشه، مرسی.
‫اون الاغ عزیزت چی‌کار می‌کنه؟
‫مثل بچه‌ت می‌مونه، نه؟
‫قابل درکه، تو که بچه‌ی واقعی نداری.
‫من خودم هیچ‌وقت بچه نخواستم.
‫نه، اونا کثیفن.
‫البته به جز هری و رولف عزیزمون.
‫- دوره، بچه می‌خوای؟ ‫- علاقه‌ای ندارم.
‫تو علاقه‌ای نداری. ولی دوره...
‫- موضوع بعدی. ‫- چی شده؟
‫امتحان نکردی؟
‫آه، امتحان کردی. اون نازاست!
‫این که مسخره‌ست.
‫- خیلی چیزا رو توضیح می‌ده. ‫- اون هیسترکتومی کرده.
‫توسط یه آماتور.
‫- چرا اینو می‌گی؟ ‫- چی؟
‫- این که مهم نیست. ‫- نگو اینو.
‫- مهم نیست. ‫- این...
‫این واقعاً مزخرفه. ‫کاملاً مزخرف. همه‌چیز اینجا.
‫این غذا، این هتل، همه‌چیز. ‫من می‌رم.
‫- اوه دوره! بشین...! ‫- ریاکار.
‫مارکیز! بگیر!
‫داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫این دیگه چیه؟!
‫- بس کن! آروم باش! ‫- من تربیتش کردم.
‫بیا!
‫آفرین.
‫سگا مثل مردان. ‫اول باید اذیتشون کنی،
‫بعد خوبشون کنی.
‫و تموم!
‫برای همیشه عاشقت می‌مونن.
‫از جزیره‌م گمشو!
‫اگه خودت نری،
‫خودم دست و پاتو می‌بندم ‫و می‌برمت!
‫- خفه‌شو! ‫- بارونس!
‫هرچقدر هم زنجیر وسوسه‌انگیز باشه،
‫باید بهت بگم که این جزیره مال تو نیست،
‫مال منه.
‫- کی گفته؟ ‫- فرماندار گالاپاگوس.
‫مرد جذابیه.
‫- جعلیه. ‫- بخونش!
‫نه.
‫پبدین‌وسیله به بارونس ‫الوئیز وهربورن دو واگنر-بوسکه...
‫- هزار هکتار... ‫- جعلیه.
‫...برای ساخت خونه‌ی بهشتی ‫در زمین انتخابی خودش تو فلورئانا.
‫غیرممکنه.
‫- به من فقط ۱۶ هکتار داده. ‫- چون تو هیچ چشم‌اندازی نداری.
‫هر چیزی که می‌بینی، از ساحل تا اینجا ‫و املاک کوچیک تو، مال منه.
‫بریم.
‫چیزی برای گفتن داری؟
‫مرسی برای غذای قشنگ.
«زیرنویس پارسی اختصاصی و‌بـسـایـت ا‌مـپـایـر‌بـسـت‌تـی‌و‌ی»
‫یه تفنگ لازم دارم.
‫۴.۵ کیلو برنج بهت می‌دم.
‫تو که شکار نمی‌کنی.
‫نه کیلو.
‫راسته که فقط به خاطر ‫این باهام ازدواج کردی؟
‫- داری می‌ذاری بره روی مخت ‫- جوابمو بده.
‫- چرا این کارو می‌کنی؟ ‫- چون معنی داره.
‫من ۲۳ سالم بود، هاینز.
‫هنوز خونه‌ی مامانم بودم.
‫با...
‫یه خواهر کوچیکتر ‫که قبلاً نامزد کرده بود.
‫یه مادر که مدام یادم می‌اورد ‫که من...
‫...یه کم عجیبم،
‫خجالتی‌ام، ترسوام، ‫برای زن کسی بودن زیادی...
‫قبلاً هیچ‌وقت بوسیده نشده بودم.
‫برای همین آره، باهات ازدواج کردم ‫چون ازم خواستگاری کردی.
‫این شیطان.
‫فریدریش...
‫از تفنگ استفاده نکن.
‫این...
‫از درد فرار نکن.
‫بغلش کن.
‫درد به ما هدف می‌ده.
‫درد به ما معنی می‌ده.
‫درد بهمون می‌گه که زنده‌ایم.
‫نذار گول آدمای به‌اصطلاح ‫پاکدامن بینمون بزنن.
‫اونا بت‌های دروغینن که می‌خوان ‫با اخلاقیاتشون ما رو کنترل کنن.
‫نباید بذاریم موفق شن.
‫نذار گول اوباش مست و دیوونه هم بزننت.
‫تنها هدف زندگی‌شون اینه ‫که حواسمونو پرت کنن.
‫ما رو به حیوانای بی‌روح تبدیل کنن.
‫نه!
‫ما رو با فساد نابود کنن، ‫برای همین باید اول اونا رو نابود کنیم.
‫چون هدف ما والا‌تره.
‫نه.
‫چون هدف ما خودفائق‌آمدنه. ‫نه، این نیچه‌ست.
‫هدف ما واژگونی نظامه.
‫رنج کشیدن، مقصود ماست.
‫لعنتی، زیادی ساده‌ست، زیادی خشک.
‫هدف ما...
‫فقط اینو پیدا کردم.
‫ببخشید.
‫نمی‌خوام مزاحمتون بشم...
‫یه لقمه غذا می‌تونین بهم بدین؟ ‫چند روزه چیزی نخوردم. لطفاً!
‫همه‌چیزو از فیلما یاد گرفته.
‫عنوان بارونس، لهجه‌ی اروپاییش، ‫رفتاراش، داستاناش، همه‌ش دروغه.
‫بهم گفت مادرش یه فاحشه بود ‫که وقتی هفت سالش بود ولش کرد.
‫دروغ بود.
‫پدر و مادرش چون مثل یه سیاه‌چاله بود ‫از خونه بیرونش کردن.
‫تو اروپا جولان می‌داد، ‫با قیافه‌ش خودشو به همه می‌چسبوند،
‫فقط برای اینکه همه‌جا رو نابود کنه.
‫آخرین جایی که براش موند پاریس بود.
‫مجبور شد به عنوان یه رقاص بادبزن ارزون ‫تو تئاترای واریته کار کنه.
‫اون موقع بود که تو زندگی من پیداش شد.
‫- فیلیپسون کجای این ماجرا بود؟ ‫- تو مغازم کار می‌کرد.
‫بعد از اینکه پولامو خرج کرد،
‫درباره‌ی دکتر ریتتر خوند. ‫گفت این سرنوشت ماست.
‫- تو حرفشو باور کردی؟ ‫- آره.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم، این احمقانه به نظر میاد.
‫ولی اگه...
‫...الوئیز عاشقت باشه،
‫اون موقع حسش... مست‌کننده‌ست.
‫یهو زندگیت...
‫...یه هدف الهی پیدا می‌کنه.
تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی
‫- لعنتی، سیگارام کجان؟ ‫- بهت گفتم چند هفته‌ست تموم شدن.
‫- ته‌سیگاراتو همیشه جمع می‌کردم. ‫- اون بالا چی‌کار می‌کردی؟
‫- چی گفتی؟ چه دروغایی سر هم کردی؟ ‫- اینو اون که می‌گه.
‫تو گدایی کردی، غذا گرفتی!
‫- اونا می‌خوان ما رو از هم جدا کنن. ‫- برام مهم نیست، گشنمه.
‫نمی‌تونم بارونو کنترل کنم، ‫من خدا نیستم!
‫مشکل همینه، تو هیچی نیستی.
‫دئوس اکس ماکینا.
‫آقایون،
‫به بهشت خوش اومدین!
‫خدایا.
‫- همه‌چیزو تمیز کن! ‫- باشه.
‫- برای این منتظر بودیم. ‫- آره، معلومه.
‫رودی!
‫بیا کمک کن تمیز کنیم!
‫- چرا؟ ‫- چون قراره یه مهمون بیاد.
‫شاید تنها بلیطت برای فرار از اینجا.
‫خوشحال می‌شم دوباره ببینمتون، دکتر ریتتر! ‫دو سال از آخرین سفرم گذشته!
‫همه‌چیز تو دوربینه؟
‫- بله، قربان. ‫- عالیه.
‫حالا یکی از بشکه‌های پستی رو برمی‌داریم ‫و می‌ریم پیش فریدو.
‫درباره‌ی خشکسالی شدید خوندم ‫و آب، غلات، روغن،
‫بذر و کنسرو گوشت آوردم...
‫آلن هنکاک.
‫خوشبختم.
‫اسم به این کوتاهی ‫برای صاحب همچین قایق بادبانی بزرگی.
‫خب، فکر کنم ‫ما تو آمریکا این‌جوری‌ایم.
‫می‌فهمم.
‫دقیقاً تو آمریکا چی‌کار می‌کنی، ‫آلن هنکاک؟
‫خب، فکر کنم یه همه‌فن‌حریفم. ‫ولی عشق واقعیم اکتشافه.
‫ولی یه آدم نفتی‌ام، ‫توسعه‌دهنده‌ی زمین و کارگردان فیلم.
‫تو هالیوود زندگی می‌کنی؟
‫هالیوود مال منه، خانوم.
‫یه خونه تو هالیوود؟
‫خب، من همه‌چیز رو ‫از لا برئا تارپیتس تا لورل کنیون دارم.
‫یه چیزی حدود ۲۵۰۰ هکتار، ‫کم و بیش.
‫اوه، اونا ویتمرها هستن؟
‫- عالیه. ‫- آفرین!
‫- مرسی.
‫- فوق‌العاده‌ست! ‫- خانم‌ها و آقایون!
‫چه افتخاریه که با همچین ‫جمع برجسته‌ای هم‌صحبت باشم.
‫با بهترین زیست‌شناسا، ‫گیاه‌شناسا، محققای دریا،
‫و شجاع‌ترین آدمای که می‌شناسم.
‫دکتر ریتتر، تو یه پیشگامی.
‫همه‌مون منتظر کار توایم.
‫آقا و خانم ویتمر،
‫شما غیرممکن رو ممکن کردین. ‫اولین بچه‌ی فلورئانا.
‫شما تجسم «بقای قوی‌تر»ین.
‫و در آخر...
‫...بارونس.
‫شاید دکتر ریتتر باعث شده باشه ‫که آدما به این جزیره توجه کنن.
‫ولی تو... تو دلیلی هستی ‫که نگاهشون اینجا گیر می‌کنه.
‫- به همه‌ی کسایی که جرأت آرزو کردن دارن! ‫- به همه‌ی کسایی که جرأت آرزو کردن دارن!
‫- آفرین. ‫- نوش جان، همه با هم!
‫ببینید!
‫وای خدا!
‫اون داره خرابش می‌کنه.
‫باید تا جایی که می‌تونیم غذا ‫به سمت فریدو ببریم. بیا!
‫هر چی می‌تونی بردار، ‫بقیه‌شو صبح برمی‌دارم.
‫فریدریش، بس کن!
‫دیگه بس کن!
‫- چیه؟ ‫- بس کن.
‫می‌دونم گشنه‌مون شده، ‫ولی ما این‌جوری نیستیم.
‫چی؟ ترجیح می‌دی اونا بگیرنش؟
‫نه. ترجیح می‌دم طبق اصولی زندگی کنیم ‫که تو بهم یاد دادی.
‫چی به سرت اومده؟
‫می‌خوام غذا بخورم.
‫تا حالا هیچ‌وقت تو رو ‫این‌قدر وحشت‌زده ندیده بودم.
‫آلن، عزیزم، می‌خواستم ‫نقشه‌ها رو بهت نشون بدم.
‫نمی‌تونی بیشتر بمونی؟
‫متأسفانه برای فردا ‫یه سفر دریایی برنامه‌ریزی کردیم.
‫آلن!
‫اجازه می‌دی؟
‫باید اعتراف کنم، ‫یه کم در موردت شک داشتم.
‫- واقعاً؟ ‫- تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ها...
‫...به تجربه‌ی من خیلی ابتدایی‌ان.
‫ولی تو، عزیزم، ‫تو یه جنتلمن واقعی هستی.
‫بارونس، فکر نمی‌کنم ‫این ایده‌ی خوبی باشه.
‫متأسفم.
‫اوه نه.
‫خدایا.
‫- حالت خوبه؟ ‫- قفسه‌ی سینم.
‫- خوبی؟ ‫- درد می‌کنه، تنگه.
‫حسش می‌کنی؟
‫نه. من...
‫- دکترو صدا می‌کنم. ‫- اون نمی‌تونه کمک کنه.
‫این غمه، عزیزم. ‫زندگی اینجا خیلی تنهاست.
‫فقط یه راه‌حل داره.
‫متأسفم...
‫این ترفندت جواب می‌ده؟
‫- ترفند؟ ‫- ما از دو دنیای کاملاً متفاوتیم...
‫نه!
‫ما هر دو تحصیل‌کرده‌های جهانی هستیم، ‫هر دو به شکل مضحکی ثروتمندیم.
‫الوئیز...
‫من بارونس رو دوست دارم. ‫همه‌مون دوستش داریم. ولی این فقط یه نمایشه.
‫نزدیک بود گولم بزنی، آلن هنکاک.
‫مرد شیطون، تو!
‫خب.
‫بیا، منو ببوس!
‫خداحافظ، الوئیز. ‫یه کشتی منتظرمه.
‫خیلی پشیمون می‌شی!
‫قطعاً نه، مطمئنم.
‫ازش پرسیدی؟ منو با خودش می‌بره؟
‫اون تو هتلم سرمایه‌گذاری ‫می‌کنه، خیلی تحت‌تأثیره.
‫حالا این جعبه‌ها رو ببر بالا!
‫نه، باید باهاش حرف بزنم!
‫- کی اموال منو دزدیده؟ ‫- باید برم...
‫حالا خفه‌شو!
‫هیچ‌کس نمی‌خوابه ‫تا همه‌چیز تو انبار من باشه.
‫آره.
‫من تجسم کامل بودنم.
‫صندوق پستی
‫بیا... بیا!
‫وقتشه که یه طرفو انتخاب کنی.
‫چطور می‌تونم بهت خدمت کنم، دکتر ریتتر؟
‫به پسرت بگو گمشو کنه.
‫اون داره از اموالش محافظت می‌کنه.
‫- اموال من! ‫- اموال ما.
‫هاینز، واقعاً فکر کردی ‫اون می‌ذاره شریک شی؟
‫چه ناز! نه، می‌خواست بدزده.
‫- به چرت‌وپرتاش گوش نده. ‫- که ما اینجا از گشنگی بمیریم.
‫من تنها کسی‌ام که ‫به فکر حالمونم.
‫ما چیزی که مال ماست رو می‌خوایم، ‫بعد می‌ریم.
‫- تفنگو بیار پایین! ‫- تفنگو پایین بیار!
‫- روش نشونه نگیر! ‫- من اموالمو می‌خوام!
‫بابا!
‫- هری! ‫- حالا بس کنین!
‫- اینجا چی‌کار می‌کنین؟! ‫- همه‌تون بس کنین!
‫لطفاً!
‫کجا بودی؟
‫نمی‌ذارم ما رو نابود کنی.
‫می‌رم شکار.
‫برای مرغام چیزی نمی‌ذاری؟
‫اینو بهشون بده.
‫- نه، این خرابه. ‫- ترشیده.
‫من اینو بهشون نمی‌دم.
‫برای اونا خوبه. گوشت ‫رو برای مرغا هدر نمی‌دم.
‫بخورین!
‫رودی؟
‫رودی.
‫لطفاً بیا بیرون، فقط یه لحظه.
‫- این سوءاستفاده‌ست. ‫- فقط می‌خوام حرف بزنم.
‫احمق نباش.
‫دیگه دیر شده.
‫هیچ‌وقت اون حسی که وقتی باهم
‫آشنا شدیم داشتم رو فراموش نمی‌کنم.
‫تو بهم ایمان دادی که ‫می‌تونم به دنیا...
‫...یه چیز بزرگ هدیه بدم.
‫بگیرش.
‫این چیه؟
‫لباس و غذا.
‫اگه بخوای می‌تونی بری.
‫هیچ‌وقت نخواستم جلوتو بگیرم.
‫چیز دیگه‌ای لازم داری ‫قبل از اینکه برم؟
‫این چیه؟
‫هی، آروم باش.
‫- یه چیزی تو باغه. ‫- گراز؟
‫لعنتی، آبمون.
‫اوه نه...
‫فریدریش!
‫بیا اینو ببین!
‫گفتم که، چیز فاسد بهشون نده!
‫زود بیا اینجا!
‫بورو...
‫بورو؟
‫بورو کجاست؟
‫بورو!
‫مارگارت!
‫دیدیش؟ بورو رو دیدی؟
‫دیدیش؟
‫نه... چی؟
‫یکی برش داشته.
‫هر کی بوده، ‫با دستای خودم می‌کشمش!
‫هری، بهش کمک کن!
‫- یکی کشتش. مُرده. ‫- ریتتر!
‫- می‌دونم، مُرده. ‫- اون زمین افتاده.
‫وای خدا.
‫دوره!
‫خب.
‫من بودم.
‫- احمق! ‫- تاریک بود.
‫- من... ‫- بس کن!
‫حق با تو بود.
‫وقتشه که تصمیم بگیریم.
‫الوئیز.
‫دوره داغونه، ‫هاینز برش گردونده خونه.
‫- ریتتر به هاینز مشکوکه؟ ‫- دارن گلاویز هم می‌شن.
‫تو موفق شدی!
‫نمی‌دونم چطور، ولی موفق شدی.
‫موفق شدی!
‫اوه، موفق شدی.
تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی
‫لطفاً، لطفاً، بهم صدمه نزنین، بهم صدمه نزنین!
‫اون منو مجبور کرد.
‫بهم گفت می‌تونم برم خونه.
‫واقعاً متأسفم.
‫لطفاً، فقط می‌خوام برم خونه!
‫باید سقفو برای فصل بارون تقویت کنیم.
‫برید به دره علف جمع کنین.
‫الان؟
‫آره، هر دوتون.
‫این اولین ماجراجویی بزرگ رولفه. ‫بیا، لامپ!
‫بیا!
‫- مثل نقشه حرف می‌زنیم، آره؟ ‫- حرف می‌زنیم.
‫بارونس!
‫یه لحظه حرف بزنیم!
‫بعداً برگردین!
‫تحمل تأخیر نداره.
‫همین حالا!
‫بارونس؟
‫خدایا!
‫چه رهایی‌ای!
‫ماه‌هاست سعی می‌کنم ‫از دستش خلاص شم.
‫اون خشن بود.
‫فریب‌دهنده، مالکیت‌طلب.
‫هر چیزی بود که تو پاریس ازش فرار کردم.
‫آقایون، دوست دارم ‫یه پیشنهاد بهتون بدم.
‫می‌خوام بهتون...
‫...یه سهم برابر ‫از خونه‌ی بهشتی پیشنهاد بدم.
‫هر کدوم یه‌چهارم.
‫همتون ارزش و استعدادتون رو ‫بیش از حد نشون دادین،
‫و همین‌طور توانایی‌تون برای بقا.
‫بیاین رسمیش کنیم. ‫یه قلم می‌رم بیارم.
‫به دوره چیزی در این مورد نمی‌گم.
‫تو هم به مارگارت چیزی نگو.
‫باید یه چیزی بگیم.
‫اونا غیبشون زده!
‫- اونا غیبشون زده. ‫- کی غیبش زده؟
‫الوئیز دیروز گفت ‫که با فیلیپسون با کشتی می‌رن.
‫معلومه که باور نکردم، ‫ولی وقتی بیدار شدم، غیبشون زده بود.
‫کی این نامه رو برای من نوشته؟
‫تو؟
‫این دست‌خط رابرته.
‫بارونس جزیره رو ترک کرده؟
‫آره، با کشتی.
‫- من هیچ کشتی‌ای ندیدم. ‫- منم ندیدم.
‫منم ندیدم.
‫خب، اون غیبش زده.
‫وسایلشو می‌فروشم.
‫- بدون لباساش رفت. ‫- ولی جواهراتشو با خودش برد.
‫با اون همه علاقه‌ای که به وسایلش داشت، ‫چیز زیادی با خودش نبرد.
‫من غذاهامو می‌برم و کارد و چنگال،
‫دو تا رومیزی و میز ناهارخوری رو می‌خرم.
‫۱۰۰ سوکره.
‫۵۰۰.
‫۱۲۵.
‫۴۰۰.
‫۱۵۰.
‫۳۰۰.
‫۲۰۰.
‫می‌خواین من برم. این هزینه داره.
‫- ۲۵۰، آخرین پیشنهاد. ‫- من ۲۲۵ می‌دم.
‫داری اینجا چی‌کار می‌کنی؟ ‫فکر نکن منو گول می‌زنی!
‫اون گولت می‌زنه.
‫کی؟
‫دکتر ریتتر.
‫با چی؟
‫قتل.
‫ما هنوز نمی‌دونیم ‫که اونا مردن یا نه.
‫از اول بگو؟
‫من صدای شلیک شنیدم.
‫دیروز.
‫قبل از خواب تفنگتو چک کردم.
‫هنوز پر بود.
‫مهماتو چک کردم، همه‌چیز سر جاش بود.
‫پس تو شلیک نکردی.
‫دیگه کی تفنگ داره؟ ‫رودی لورنز؟ نه.
‫دکتر ریتتر؟
‫نمی‌خواستم باهاش روبه‌رو شم. ‫فیلیپسون بود.
‫- دکتر ریتتر... ‫- صبر کن.
‫اون به فرماندار نامه می‌نویسه. ‫و اون میاد. بعد چی؟
‫باید منو ترک کنی.
‫و کجا برم؟
‫ما اینجا تو این جزیره ‫همه‌چیزو ساختیم.
‫با اینکه اونا همه‌کار کردن ‫تا ما رو نابود کنن.
‫موفق نشدن.
‫و نخواهن شد.
‫چون ما یه خونواده‌ایم.
‫نامه‌م تو صندوق پسته.
‫به‌زودی یه کشتی میاد ‫و بعد همه‌چیز تموم می‌شه.
‫ترکت می‌کنم.
‫شوخی نمی‌کنم.
‫می‌دونم، تو شوخ‌طبعی نداری.
‫برای همین خنده‌داره.
‫ما اومدیم اینجا ‫تا بزرگ‌ترین کارو انجام بدیم.
‫ولی تو روزاتو با فریب دادن ‫همسایه‌ها هدر می‌دی.
‫اونا زندگی منو نابود کردن.
‫نه، فریدریش.
‫تو خودت زندگیتو نابود کردی.
‫تو به هدف خیانت کردی.
‫درد داره؟
‫- آخ، دست نزن! ‫- دندون‌درد، آره؟
‫- دست نزن! ‫- ما اومدیم اینجا تا با درد روبه‌رو شیم.
‫از حالا به بعد مشکلاتو حل می‌کنیم.
‫باهاشون روبه‌رو می‌شیم.
‫این درد منه! باید روش ‫فائق بیام، تحملش کنم.
‫«از هر چیزی که نوشته شده...» چی بود...
‫«فقط چیزی رو دوست دارم که یکی ‫با خون خودش نوشته.»
‫- کی اینو گفته؟ ‫- ازش نقل‌قول نکن!
‫تو فقط باعث خجالتش می‌شی. ‫- کی اینو گفت؟
‫تو خائن.
‫لعنتی خائن!
‫گور بابات.
‫می‌خوای این کارو بکنی؟
‫تو یک...
‫دوره!
‫اینجایی.
‫هاینز از مرغای بیمار گفت. ‫با اونا چی‌کار کنیم؟
‫نه. فریدریش می‌گه ‫اگه پخته بشن می‌شه خوردشون.
‫برای تخم‌مرغ؟
‫نه، نه.
‫دکتر ریتتر درباره‌ی بارونس ‫چی بهت گفته؟
‫اینکه اونو کشته؟
‫مواظب باش.
‫اون داره بهت دروغ می‌گه.
‫اون آدم خطرناکیه، دوره.
‫فریدریش ریتتر کل زندگیشو وقف...
‫...عدم خشونت کرده.
‫پس چرا از ما تفنگ خرید؟
‫چون تو شرایط خاصی زندگی می‌کردیم.
‫دندونات چی به سرشون اومده؟
‫- عفونی شدن. ‫- یه ضدعفونی‌کننده دارم. لطفاً...!
‫داری ادای دوستو درمیاری؟
‫- تو دوست من نیستی. ‫- ولی دشمنتم نیستم.
‫دکتر ریتتر خیلی زرنگه.
‫مطمئناً یه نقشه داره که ‫ما رو از جزیره بیرون کنه.
‫ولی بعد چی؟
‫اون موقع فقط تو می‌مونی.
‫و اون.
‫و آرامش ذهنی‌ای که قبل از ‫اینکه تو بگیریش داشتیم.
‫یه اشتباه رایجه که فکر کنیم ‫می‌شه گوشت فاسد رو پخت.
‫آره، باکتریا می‌میرن.
‫ولی نه سمومی که ‫تو گوشت جا گذاشتن.
‫هی!
‫کمک!
‫هی!
‫۵۰ سوکره بهت می‌دم ‫که منو ببری ایزابلا.
‫این خلاف جریانه. ‫- نه، لطفاً...
‫۱۰۰ سوکره!
‫- سوختم نمی‌رسه. ‫- ۲۰۰!
‫قبوله.
‫آره.
‫می‌تونم حسش کنم...
‫یه پیشرفت دیوانه‌کننده داشتم.
‫همیشه انسان رو بالاتر از حیوان گذاشتن. ‫از نیچه تا مسیحیا...
‫ولی غرایز حیوانی ما ‫حقیقت درون ماست!
‫ما شکار می‌کنیم، می‌جنگیم، ‫عشق‌بازی می‌کنیم.
‫- ما می‌کشیم. این هدف زندگیه. ‫- آره.
‫ده هزار سال...
‫- ...از خودمون فرار کردیم. ‫- آره.
‫دیگه نه.
‫- با مرغ جشن بگیریم؟ ‫- ایده‌ی فوق‌العاده‌ایه.
‫گشنمه.
‫حس می‌کنم یه فضای عظیم ‫تو مغزم باز شده،
‫پر از ایده‌های تازه.
‫حس می‌کنم بزرگ شدم، ‫دوباره متولد شدم.
‫- نمی‌خوای یه کم بخوری؟ ‫- نه.
‫لثه‌ ام هنوز خون ریزی داره.
‫خب، این‌جوری بیشترش مال منه!
‫این همه سال سختی کشیدیم، ‫تا رسیدیم به این لحظه.
‫- دوره؟ ‫- کار فریدریشه.
‫خیلی حالش خرابه.
‫باید بیای.
‫می‌تونی بیای؟
‫هری؟ باباتو صدا کن.
‫چی شده؟
‫مسمومیت غذایی.
‫یه اشتباه ساده بود.
‫بیا هری، بریم.
‫دوره؟
‫فکر کنم باید بیای.
‫فریدریش.
‫حالا.
‫حالا تو جاودان شدی.
‫می‌بینی؟
‫من...
‫...نفرینت می‌کنم...
‫...با آخرین...
‫...نفسم.
‫جاودان.
‫حواستون باشه! ‫برای فرماندار آماده شین!
‫برین تو خونه!
‫تنها!
‫وقتمو تلف نکنین! اینو بخونین!
‫- من عمراً اینو امضا نمی‌کنم. ‫- آقا ویتمر، من می‌دونم تو چی‌کار کردی.
‫زنش!
‫زن شما!
‫شوهرت بارونس رو کشته.
‫جدی؟
‫- کی اینو بهت گفته؟ ‫- دکتر ریتتر.
‫قتل در فلورئانا ‫نوشته‌ی دکتر فریدریش ریتتر
‫اون یه نامه نوشته. ‫یه ماهیگیر هفته پیش آوردش.
‫- تو این چرت‌وپرتا رو باور کردی؟ ‫- دوره اشتراوخ تأییدش کرده.
‫یه لحظه فکر کن، ‫چرا حالا دکتر ریتتر مرده؟
‫مسمومیت غذایی.
‫یه آدم که چهار سال اینجا دووم آورده، ‫یهو مثل یه تازه‌کار مرغ خراب می‌خوره؟
‫دوره بهت گفت که من ‫دیروز بهش مرغ سالم دادم؟
‫حقایقو نگاه کن: دکتر ریتتر مرده.
‫رودی لورنز وسایل بارونس رو فروخت ‫و در رفت، دوره هم داغونه.
‫ولی ما ویتمرها، ‫که با همه خوب بودیم،
‫فرار نکردیم،
‫هیچ کار مشکوکی نکردیم، ‫ما شدیم متهم اصلی؟!
‫آقایون حتماً ببخشین.
‫شما اینجا آخرین نفرین.
‫مطمئنی نمی‌خوای بری؟
‫اینجا خونه‌ی ماست.
‫بزن بریم!
«امپایر بست تی‌وی کهکشانی از فیلم و سریال» .:::EmpireBestTV.Com:::. «در شبکه‌های اجتماعی» @EmpireBestTV
تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی
‫اجساد بارونس و ‫رابرت فیلیپسون هرگز یافت نشدند.
‫دوره اشتراوخ به آلمان بازگشت،
‫جایی که در سال 1943 ‫بر اثر بیماری ام‌اس درگذشت.
‫پیش از مرگش، دوره دیدگاه خود را ‫درباره وقایع فلورئانا منتشر کرد.
‫مارگرت ویتمر با کتاب خود که با ‫روایت دوره تناقض داشت، پاسخ داد.
‫رودی لورنز هرگز به ایسابلا نرسید.
‫او و ناخدا 150 مایل دریایی ‫دورتر از فلورئانا پیدا شدند.
‫قایق او سوخت تمام کرده ‫و از مسیر خارج شده بود.
‫مارگرت ویتمر تا زمان مرگش ‫در سال 2000 در فلورئانا زندگی کرد.
‫او 96 سال سن داشت.
‫فرزندان او هنوز هم در آنجا زندگی می‌کنند.
‫آنها یک هتل توریستی کوچک را اداره می‌کنند.
«امپایر بست تی‌وی، حرفه ای ترین اپلیکیشن دانلود و تماشای آنلاین فیلم و سریال» .::: EBTV.App :::.