Nos confíns do territorio do Mundo Materno,
a pequena lúa de Veldt xira arredor de Mara, un planeta xigantesco gasoso.
Alí, unha aldea de humildes labregos levaba unha vida sinxela na terra,
ata que a sombra dunha nave de guerra apareceu nos seus campos.
O comandante da nave, o almirante Noble,
pedía máis do que a xente de Veldt lle podía dar.
Unha muller chamada Kora e un home chamado Gunnar
emprenderon camiño
para xuntar guerreiros que se alzasen contra o acoirazado.
En Neu-Wodi uniuse a eles o poderoso Tarak.
Nas minas de Daggus, a feroz Némese.
No coliseo de Pólux, o obstinado xeneral Titus.
E no planeta Sharaan,
Darrian Bloodaxe e a súa man dereita, Milius.
Nunha emboscada nos peiraos flotantes de Gondival,
Kora derrotou o almirante Noble,
e deixou o seu cadáver na costa pedregosa.
Os guerreiros que gañaron volveron a Veldt cobrar a súa parte
e a ameaza do acoirazado desapareceu.
Ou iso crían.
Comandante Cassius.
- Está vivo? - Está.
Por pouco.
Pero non está recuperado.
Estivo tempo sen actividade cerebral.
Non sabemos os danos que sufriu.
Saberemos que queda del cando o saquemos da crisálide.
As vías respiratorias funcionan.
Respira el só.
Almirante.
Almirante, son eu.
Cassius?
Si.
Onde estou?
A bordo da súa nave, señor.
O Ollar do Rei.
Estivemos na órbita de Gondival
esperando que se recuperase.
E os antigos deuses escoitaron as nosas pregarias.
Cassius, escóitame.
Está en Veldt.
Quen?
Quen está alí?
A que deixa marcas.
Está en Veldt.
Pon rumbo a Veldt.
Si, almirante.
Agora mesmo.
PARTE DOUS A QUE DEIXA MARCAS
Son Hagen.
Este é Den.
Dámosvos a benvida á nosa pequena aldea.
Traeredes fame e cansazo.
E sede.
Preparamos comida e bebida para vós na casa comunal.
Veña, xa veredes que bo anfitrión pode ser o meu pobo.
Levemos os urakis á corte.
Volveron.
Ben, e como están?
Fortes, coma guerreiros, supoño.
- Cantos son? - Seis.
- Con Kora e Gunnar. - Seis.
Non vai importar o fortes que sexan, verdade?
Comandante Cassius.
Soldado. Confío en que estea todo como debe.
Si, señor. Está todo encamiñado.
Nada fóra do común?
- Non, señor. - Moi ben.
Asegúrate de que a colleita vai segundo o previsto
e de que está lista en cinco días cando cheguemos.
Cinco días?
Pasade.
Comede, por favor. Debedes ter moita fame.
Vale.
A xente da aldea preparou comida e bebida en abundancia
para amosar a súa lealdade e gratitude ante a vosa chegada.
Pero onde están todos?
Como vos sentiriades
se non puidésedes defender e protexer o voso propio fogar?
Se tivésedes que pedirlles a outros que desen a súa vida por vós.
Non deberían avergoñarse de que esteamos aquí.
Tragar o orgullo e pedir axuda
tamén é valentía.
- Grazas. - Si.
De feito, ninguén ten que dar a súa vida.
Non fará falta defenderse.
- O almirante Noble morreu. - Que?
- Morreu? - De verdade?
Creo que llo tes que repetir, non o cre.
Está morto.
Non cres que vaian volver?
Non.
Cando morre un almirante, o protocolo imperial
é volver ao Mundo Materno deseguida.
Daquela estamos aínda máis agradecidos...
Equivocádesvos.
Acaban de contactar.
Chegarán en cinco días.
É certo?
- Cinco días? - Si.
Non dixeches que mataches o almirante Noble?
Mateino. O seu corpo caeu nas rocas. Está morto.
Vai contra o protocolo vir sen un almirante que comande a nave, non?
Certo,
pero a morte non é un impedimento para o Mundo Materno.
Deben ter máis necesidade de gran da que pensabamos.
- Hagen? - Si?
Chama os aldeáns, déixame falar con eles.
Moi ben.
Os días escuros agardan por todos nós.
Cando chegue o momento,
imos ter que manternos unidos,
nunha batalla, coma irmáns.
Para vencer,
temos que confiar uns nos outros.
Co tempo, aprenderémosvos a loitar.
Pero primeiro debedes amosarnos a vosa forza.
O camiño da terra.
Se non actuamos con rapidez, a destrución da vosa aldea...
está máis que asegurada.
Canto tempo vos leva traer a colleita?
Medio ciclo arredor de Mara.
Non, hai que facelo en tres días.
- Que? - Imposible.
Precisamos todos os homes e mulleres capaces.
O gran é a nosa arma máis poderosa.
Sen el
corremos o risco de que nos aniquilen desde a órbita.
Se o recollemos rápido,
podemos usalo tanto para negociar como para protexernos.
Agora descansade.
O traballo comeza ao amencer.
Xa escoitastes.
Ao amencer.
Cres que aprenderán a confiar?
Téñenlles medo...
aos forasteiros, á próxima batalla, a morrer.
Non sei se confiarán.
Espero que teñan a coraxe para loitar, chegado o caso.
Eu non sabía como ía ser loitar.
O que me ía asustar.
Tes medo a morrer.
Tranquilo, todos temos medo.
No momento non pensei en morrer.
Se me preguntases antes,
diría que estaría morto de medo.
E tiña medo.
Nunca antes tiven tanto medo.
A que lle tiñas tanto medo
se non era á morte?
A ti.
Perderte.
Noble dixo...
que es a criminal máis buscada de todo o universo coñecido.
Non te convertes niso por escapar.
Lembras que che dixen que me criou Balisarius,
o rexente do Imperium?
E que era a gardacostas da princesa Issa?
Si.
E que eras unha guerreira condecorada.
Amiga da familia real.
Que lles pasou?
Baixo a influencia curadora da súa filla,
o rei empezou a ver moitas cousas con outros ollos.
Foi a consagración do que sería o último acoirazado.
Un fin simbólico dunha era de expansión.
Segundo a tradición, o rei tiña que consagrar todas as naves,
pero desa vez non.
Ía ser o primeiro deber real da princesa,
o seu primeiro acto oficial.
A nave íase chamar Pacificadora e levar o escudo real.
Non te equivoques.
Eu era a filla leal de meu pai adoptivo.
Non podía traizoalo nin desafialo.
Dixérame que a princesa debía morrer.
E ía morrer.
Meu pai dixo que non ía cruzar os brazos
e ver como esa rapaza desmantelaba a máquina de guerra
pola que tanto nos sacrificamos.
Eu confiaba en que Balisarius me protexese a min
e o imperio que tanto amaba.
Atención!
Que raro.
Algo pasa.
Balisarius.
Onde están os Kali? Por que están as caldeiras apagadas?
Balisarius, estou falando contigo.
Contéstame!
Issa, corre! Issa!
Desgraciado.
Non!
Faino.
A que esperas?
A que esperas, nena? Faino!
- Faino. - Non.
- Non, non. - Faino, mátaa.
- Mátaa! - Non!
Perdóote.
Non.
Que fixeches?
Collédea!
Aí está, cabaleiros.
A asasina da familia real.
Unha foránea.
O cancro das impurezas étnicas.
Asasina!
- Asasina! - Asasina!
- Traidora! - Víbora!
Escoura!
Abrinme camiño ata a lanzadeira.
E desde aquela vivo coma unha foraxida.
Pensei en deixar que me matasen ou en non loitar.
Non sei como, as últimas palabras da nena...
O seu perdón.
Sentín que a única forma de honrala era escapar.
E intentar ser, non sei...
máis ca unha arma.
Máis ca unha arma.
É o que intentan ser todos.
É o que es.
Bo día!
Moi bo día!
Hora de erguerse! A espertar todos!
A erguerse todos.
É hora de traballar.
Veña, preguiceiros! Espertade!
Non temos moito tempo!
Comandante, o técnico médico xefe.
Pásamo.
- Sóltame! - Comandante,
- creo que debería baixar aquí. - Isto é traizón. Eu comando esta nave.
Xuro polos deuses que farei que vos xulguen nun consello de guerra!
Xúroo! Morreredes todos! Non preciso ninguén!
- Ten que baixar deseguida. - Xa vou.
De feito, matareivos eu mesmo!
Almirante, non está listo.
Aínda son o comandante desta nave!
Que facedes aí quietos mirándome? Covardes!
- É unha traizón! - Benvido, señor.
Está listo para coller o mando?
Claro que o estou. Dilles a estes parvos que me solten.
Señor, como xa lle dixen,
hai protocolos antes de que poida coller o mando.
Debemos facerlle probas para avaliar o seu estado mental e...
Déixame axudarche coa avaliación.
Soltádeo!
Estamos lonxe de Veldt?
A uns días, señor.
Almirante, as miñas desculpas pola marca que lle deixou
este equipo médico incompetente.
Seguro que se pode eliminar.
Non.
Non, déixaa.
Fíxoma ela.
Cando lla entregue a Balisarius
e o seu corpo se exhiba na rotonda do Senado,
espirei o peito.
Quedará como símbolo
de que fun eu quen levou á xustiza a que deixa marcas,
de que fun eu o salvador do pobo.
Como vai a colleita? Protestaron os aldeáns?
Non, señor.
Vai todo segundo o previsto.
Non vin a Faunus nin a Marcus nos teus informes.
Están ocupados cos aldeáns, señor.
Esprémenos ao máximo no traballo.
Moi ben.
Traballan día e noite.
Deberiamos ter o gran moído
para cando cheguen.
Excelente, soldado.
Se os aldeán cumpriron coa súa parte,
pode haber algo de piedade.
Estes cans non merecen máis que pauazos.
Dis ti?
Veremos...
cando rematen de traballar.
Polo rei caído.
É evidente que Faunus, Marcus e o resto dos homes están mortos.
Está a que deixa marcas.
E ese soldadiño xa escolleu bando.
A ver, atención...
Quero dar a benvida aos nosos novos amigos.
Quero darvos estes detalliños que fixen.
Procededes de lugares
moito máis ricos e sofisticados ca este,
así que espero que a sinxeleza dos meus detalles non vos insulten.
Fíxenos con gratitude.
Cando vos vin de camiño á nosa aldea,
pensei que o xeneral Titus era coma as montañas:
forte e inamovible.
Grazas.
Tarak.
O teu espírito é indómito,
pero a túa nobreza é innegable.
Coma o cervo das neves.
Grazas. Grazas.
Milius, na flor da vida,
brillas coma o sol que nos ilumina,
dásnos calor e reconfórtasnos,
firme e leal.
Grazas.
Némese.
Feroz coma unha tormenta con lóstregos,
pero con choiva que dá a vida.
É a fonte da vida.
A tormenta é a nai de todos nós.
Grazas.
Gunnar.
Es o noso corazón.
Dásnos esperanza.
É fermoso. Grazas.
Mira isto.
E Kora.
Es a nosa loba gardián que ensina os dentes.
Es o que nos separa da aniquilación.
A forza da nosa unión.
A comer!
Estás ben?
- Ben? - Si.
Un brinde.
- Den, a ver ese movemento! - Listas?
E xa está!
Moi ben.
Hoxe empezamos a preparar a nosa defensa.
Comezaremos movendo o gran á aldea
para que non poidan disparar desde a órbita sen destruílo.
As armas que deixaron os do Imperium
axudarannos a manternos firmes.
Detonadores explosivos perforantes.
- Temos radios. - Ben.
O sangue non sairá fácil, pero pódese intentar.
Non, está ben, déixao así. Hai máis?
Hai.
Xuntade e contade todos os rifles de caza.
Todos os coitelos.
Toda a munición que haxa na aldea.
Hai que cavar posicións defensivas para poder collelos por sorpresa.
Moi ben.
Astrid, a ver de que es capaz.
Espera.
Pega o cóbado.
Ollos abertos.
Vale. Hoxe imos aprender as bases do ataque e da defensa.
Convertemos as ferramentas da colleita en armas.
O que imos intentar facer é...
iso.
Si.
Coma un profesional.
Xenial.
Moi ben.
Ten talento nato.
Listo.
Dálle!
Baixando.
A nave de Kora.
Estaba moi mal cando a saquei de aí.
Canto leva aí?
- Dúas estacións. - Vamos!
A nave en que atoparon a Kora aínda está nas montañas do leste.
Con suor e traballando xuntos podemos sacala de aló.
Pode ser de grande axuda.
Vaia, aínda funciona.
Agárrate.
- Cantos? - Mira, tes 15 rifles...
Non importa cantos teñamos.
Canta xente sabe usalos...
- Ivar non debe ter arma. - Estou de acordo.
Afiaremos as follas.
- Temos que saber que... - Escoitade.
As confesións nunca foron o meu forte.
Todos nós sabemos que debemos facer.
Estades aquí porque quero que saibades contra quen diantres ides loitar.
Todos temos que contar a verdade.
Vou eu primeiro.
Sarawu.
O rexente Balisarius envioume coa nave como demostración de forza
sobrevoar o parlamento de Sarawu
e que a decisión de votar a favor da independencia do Reino
quedase clara.
Pero os valentes dese mundo votaron desafiantes pola liberdade,
e como resposta, ordenáronme abrir fogo no capitolio.
Negueime, e derrubaron a miña nave.
Saímos das ruínas
e loitamos contra as forzas do Mundo Materno ata quedar sen munición.
Sabía que os meus loitarían comigo ata a morte,
así que fixen un trato:
a vida dos meus homes pola miña rendición.
Supliqueille ao rexente que lles perdoase a vida,
pero o rexente Balisarius non entende de perdón.
Para castigarme, executou os meus homes diante da cara.
Querer desafiar a Balisarius foi decisión miña.
Non hai un día que non pense naqueles homes que morreron por min,
en que a miña rendición traizoou a súa coraxe e os condenou á morte.
Nunca xamais.
Nunca me renderei.
Debedes entender isto hoxe antes de seguirme mañá.
Nunca loitei nunha batalla coma a que está por vir,
pero crieime nun sitio moi parecido a este.
Cando as naves apareceron no ceo do meu mundo,
busquei resposta nos anciáns da miña tribo.
Acovardáronse,
rendéronse e déronlles todo porque tiñan medo de loitar.
Dixeron: "Que imos facer contra o poderío do Mundo Materno?"
Asasinaron quen era débil ou moi vello para traballar.
Ao resto mandáronnos a campos de traballos por todo o universo.
Separaron familias.
Coma se o meu pobo nunca existise.
A Resistencia liberou o meu campo.
E atopei unha nova familia que me ensinou un camiño distinto.
Cando chegue o momento,
darei a miña vida por protexer esta aldea se é necesario.
Morrer por un lugar ao que chamar fogar.
A fin máis honorable que alguén pode desexar.
Antes tiña unha vida.
Hai moitísimo.
Ou iso parece.
Eramos unha aldea de pescadores.
As tropas do Imperium masacraron todo canto había.
Eramos un pobo pacífico,
pero non sempre o fomos.
En tempos remotos...
fomos un pobo guerreiro.
Nunca matara ninguén,
nunca derramara sangue,
ata que derramei o meu.
A miña dor converteuse en ira.
E a miña ira converteuse en vinganza.
A sede de sangue dos meus devanceiros aínda vivía nesas antigas luvas.
O meu sangue espertounos.
Aprendéronme a loitar.
E volvín nacer.
Con todo, desde aquel día,
a vinganza apoderouse de min.
E si...
Si, vounos matar.
Ninguén pode escoller os pais.
E os meus eran o rei e a raíña.
Meu pai, o rei,
insistiu en comunicar as nosas condicións ao exército do Mundo Materno en persoa.
E responderon enviando o seu corpo coa promesa de invadirnos.
Miña nai díxome: "Un neno non se converte en home
ata que seu pai morre.
Logo o príncipe convértese en rei."
Foi a última vez que chorei.
Pouco despois, as súas naves invadiron o noso ceo.
E miña nai, por manter o honor, non escapou.
Quería quedar a protexela,
pero a raíña quixo preservar a liñaxe e o trono.
Perdín a miña nai...
e o meu mundo aquel día.
Sacáronme do planeta
agochado nun transporte de refuxiados rumbo a unha estrela próxima.
Fuxín polo deber,
para preservar un reino e unha liñaxe que xa non existe.
Quitáronme a oportunidade de defendelos.
Pero nunca máis. Cando acabemos,
irei aló.
Á casa.
Para expiar...
o erro dese honor fóra de lugar.
Kora.
Non che escoitamos falar. Cal é a túa historia?
Son orfa de guerra.
Adapteime á disciplina militar.
Servín nunha nave moi parecida ao Ollar do Rei.
Nunca tivera familia, e pensei que a atopara.
Ata que cheguei a Veldt.
Este lugar ensinoume como son en realidade un fogar e unha familia.
Queres engadir algo máis?
Non.
Segura?
Que tal a auga mineral?
Que?
Xa hai uns días
que Titus finxe beber alcohol
porque non quere que saibamos o que lle preocupa a batalla.
É auga.
Hai historias que son difíciles de superar.
Si, son.
Amigos...
Eu só podo dicir...
grazas por vir a esta aldea
e darnos esperanza.
Grazas.
Non sei que será de todos nós mañá á fin do día.
Só podo rezar para que o voso pasado non sexa unha carga.
Ben dito, brindemos.
A aldea está preparada.
Ben. Todos os oficiais que envíen para recoller o gran
liquidámolos.
Con toda a forza no campo de batalla, sen piedade,
eliminaremos quen poña un pé nesta terra.
E logo?
Facemos un troco?
Cres que van escoitar?
Creo.
Pero se non sae ben, que é posible,
ocúpate de que a nave siga funcionando
e estea ben agochada pola mañá cedo.
De acordo.
Auga.
De veras, Titus?
Son o xeneral Titus.
- Por suposto. - Para ti.
Ola, James.
A última persoa que me chamou así
foi o antigo comandante de Mechanicas Militarium
mentres morría nos meus brazos.
Síntoo.
Non pasa nada, gústame como soa.
Faime sentir algo máis que desesperanza.
Sabes?
Déronme recordos dun mundo que nunca verei,
lealdade a un rei que non podo servir
e amor por unha nena que non puiden salvar.
Pero cando ti dis ese nome
faime ver, aínda que sexa moi pouco,
a razón da miña existencia.
Por iso salvaches a Sam?
Non estou seguro.
Só sei que pensar que lle poden facer dano ou liquidala
abriu unha parte de min que estaba pechada.
Estás escollendo bando, James.
Ti mais eu somos parecidos, deseñados para matar por eles.
Entende que o seu pesadelo é que ti mais eu loitemos xuntos.
Non porque nolo ordenen ou manden,
senón por defender algo que amamos.
Debes saber que non podes gañar.
Todo listo.
O acoirazado.
Acabade! Acabade, veña!
Rápido, bulide!
Acabade o traballo! Ós vosos postos!
Tapádeo!
Estas son as novas formacións.
É o gran.
Amoreárono diante da casa para que non a destruamos.
E aí e aló, amontoárono para que non disparemos.
Que enxeñosos.
Non parece idea dos labregos.
O xeneral Titus aínda non afogou o xuízo co alcohol.
Mire aquí.
As imaxes térmicas amosan xente na casa comunal
na parte alta da aldea.
Son mulleres e nenos certo.
Ben. Intentaremos evitar unha batalla campal na aldea.
Mentres negocio, que os Krypteia
capturen as mulleres e nenos.
Despregaremos algúns blindados.
Non os precisaremos cando vexan coitelas no pescozo.
Xa veremos canta gana teñen de loitar.
Todos dentro!
- Veña, todos. Rápido! - Vamos!
Dentro, veña. Vamos!
Non nos dades a benvida?
E a aperta cordial?
Nunca me deron a cervexa.
Arthelais.
Dime que queres conseguir.
O mesmo que a última vez.
Matarte.
Xa.
Foi un honor.
Unha marca. Da que deixa marcas.
Non hai que derramar sangue.
Douche a oportunidade de evitar un masacre.
Sabes que me vai dar o rexente Balisarius
cando te leve ante el?
Supoño que o que buscas é un escano no Senado.
É o que merezo.
Leva gran para alimentar os homes
na viaxe de volta ao Mundo Materno.
Nin máis nin menos.
Que os labregos queden ilesos.
Informa a Balisarius de que os guerreiros escaparon.
Sen nada a cambio, non?
Nada de nada.
Seguides vivos.
Podes escoller.
Deshonra e relegación, ou córtoche a cabeza.
Que a nave sexa a tumba.
E que as familias e todo o Mundo Materno
saiban que vos liquidaron os campesiños de Veldt.
Ordenáronme honrar o Mundo Materno.
E teño intención de cumprilo.
O máis gracioso de todo isto
é que cres que tes algún poder para negociar, e non o tes.
Cres que non sei que agochas mulleres e nenos?
Mentres falas comigo, o teu plan derrúbase.
A non ser que poidamos chegar a outro tipo de acordo.
Podería coller o gran que ofreces.
Podería facer o que pides e deixar os aldeáns con vida.
Con todo, esa concesión tería un custo.
E ese custo es ti.
Todos os membros da banda son moi valiosos para o Imperium,
pero sen dúbida, a máis buscada
polo honorable rexente es ti.
A mesma Arthelais.
A decisión é túa.
Arthelais, entrégate.
E permitirei que os aldeáns vivan.
Con todo, se te negas,
os máis queridos desta aldea,
os anciáns, os nenos,
que están agochados na casa comunal,
serán masacrados polos meus homes.
Non se derramou sangue abondo nesa preciosa casa?
Estás disposta a ser a responsable disto?
É a hora, Arthelais.
Que?
Kora.
Kora, que fas?
Iso pensaba.
Despídete do teu amigo.
Teu pai agarda por ti.
Kora, mírame.
Que pasa?
Perdoa.
Este lugar non vai desaparecer por min.
Sei que fago.
Está mentindo.
- Déixame ir! - Non!
Non.
Non!
- Non! - Vamos.
Vamos!
Veña, Kora! Tes que chegar á túa nave.
Veña, es a nosa única oportunidade.
Vamos.
Arre, veña!
- Levanta, soldado! - Non podo.
Veña!
Á fronte!
AA-77, sae de aí decontado.
Hai que engalar xa!
Xira o canón principal.
Ai, merda.
- Sigue! - Vamos!
Non disparedes!
Á dereita!
Listo, dálle!
Vamos!
Agárrate.
Aí!
Poñémonos en formación.
Ao meu sinal, coloca o fume.
Hostia.
Kora, estás segura?
Agora. Colócao xa.
Solicito atracar.
Esa nave sufriu danos.
Hai feridos.
Os instrumentos non responden.
Cedo o control.
Acudirémoslle, soldado. Lévote ao hangar principal
para reparacións e atención médica.
Chegou o momento, por todo o que amades.
Polo voso fogar.
Protexédevos uns aos outros sen mostrarvos clementes.
Por Sindri!
Titus e os demais non poden facer todo o traballo.
Listos?
A loitar e a morrer!
Que morran só os inimigos!
Almirante, a estas alturas os Krypteia xa terán as mulleres e os nenos.
Seguimos esperando novas, señor.
Teño un na bodega!
Escóitasme? Eh, estás ben?
Vou intentar moverte.
Xa está, vaste poñer ben.
Moi ben.
- Tranquilo. - Dous feridos, inconscientes!
As padiolas!
Poñédeos aí. Veña, levádeo.
Ti colle o ombreiro, eu as pernas.
Levántalle o brazo. Así.
Veña, vamos. Vou avisar.
Danos por metralla. Soldado con posible ferida de bala.
Dous minutos. Inspección no ascensor.
Vamos.
Non.
Tranquilo.
Fixéchelo ben.
Si.
Axúdame co casco. Suxéitalle o pescozo.
Que raro, non vexo feridas.
E o outro? Está estable?
Pulso elevado.
Non vexo feridas, pero hai sangue.
- Baixo a armadura? - Quítalle o pasamontañas, está ferido.
Comprobando pulso.
Ten o pulso moi baixo.
Espera, esa é...
Dáme as cargas.
- Cargas. - Espera.
Volve á nave e mantena en marcha.
Non tardaremos en marchar, vai explotar.
Vale.
Esperareite.
- Por aí debe haber un ascensor. - Si. Vai rápido.
Todo o persoal alerta.
Recibido. Apuntando...
Alerta, intrusos. Repito. Intrusos.
Envío reforzos. Quen e cantos son os intrusos?
Houbo disparos e hai feridos.
É unha muller, dígoche...
Unha que? Que está pasando?
Hai un problema na sala de máquinas.
Dixo que unha muller se infiltrou na nave.
Arthelais.
Arthelais está a bordo da nave.
É imposible.
Non, é ela.
Veu xunto de nós.
Perfecto.
Avisa todos os sectores, que a capturen.
E Cassius,
podes abrir fogo na aldea.
Señor, o gran.
Agora non precisamos o gran.
A que deixa marcas veu onda nós.
Temos homes no terreo.
Si. Menos bocas que alimentar.
Cando teñamos a que deixa marcas, iremos ao Mundo Materno
e non precisaremos o gran.
Destrúea.
Xa escoitaches o almirante. Carga os canóns.
Canón principal.
- Si, señor. - Apunten á aldea.
Cargade os canóns.
Deseguida, señor.
Ordenaron apuntar á superficie.
Perdemos contacto coa sala de máquinas.
- Onde está? - Estamos buscando.
Vai do subnivel tres ao catro.
Que diantres está pasando?
Todo o persoal dispoñible, á sala de máquinas.
Quero saber que pasa!
Señor.
Tenente. Señor.
Comandantes, informen ao mando do reconto.
- Adiante! - Vamos!
Non!
- Vou eu! - Corre!
Déronche? Estás ben? Vamos.
Pensei que quería morrer en batalla.
Loitar por algo.
Coido que me equivocaba.
Creo que non quero morrer.
Pero se debo morrer...
Non estás só.
Vamos.
Kora. Kora, onde estás?
A nave está en marcha, espérote.
Quedamos sen tempo.
Case estou.
Vale, ben.
Todo o persoal alerta. Hai unha fuxitiva a bordo.
Arthelais.
Grazas por non aceptar a miña oferta de renderte.
Unha mellor balada cando te mate en combate.
Fixéchelo moi ben.
Mellor do que esperaba.
Mellor do que esperaba calquera duns labregos de merda.
Si.
Obxectivo á vista.
Aldea fixada.
Confirmado.
Señor!
Que?
Canón cargado e listo para disparar.
Ai, non.
Fogo a discreción.
É Kora!
Collédea.
Non!
Kora!
Ven aquí!
Abre os ollos. Abre os ollos!
Mírame!
Vamos!
Veña.
Eh. Eh.
Eh, ven aquí. Ven.
Ven aquí.
Espera. Vale.
Queda comigo.
Queda comigo, queda comigo.
Por que nin isto podo ter?
- Aguanta, por favor. - Tranquila.
Mira que fixeches.
Salváchesnos.
A todos.
Eh.
Quérote.
Por favor.
Sei o que es.
E quérote.
Por favor.
Mira!
En formación!
Á orde, comandante.
Apuntade ás naves!
Á orde, comandante.
Escuadrilla Montaña Negra, a polos cazas.
Titus! Si!
Si!
Mira, é Devra Bloodaxe, e toda a frota de rebeldes.
Acabouse de verdade. Aca...
Non.
Quérote.
Viñeron loitar por nós desde outros mundos.
E morrer por nós.
Que descansen en paz.
Imos honralos da única forma que sabemos.
Lembrando os seus nomes
cando recollamos a próxima colleita.
Na próxima estación e nas cen seguintes.
E seguindo adiante.
Seguindo adiante.
Honrade os caídos.
Honrade o meu irmán e a súa valentía.
Non fales de min se falas de honor e valentía.
Mentinvos.
A todos vós.
Titus.
Xa o sei, rapaza.
Xa o sei.
Sabes que son Arthelais?
A filla adoptiva do rexente Balisarius?
E a asasina da princesa Issa?
Sei quen es, si.
Pero non es a súa asasina,
pois a princesa segue viva.
Pensaches que ía ser tan fácil matala?
Non. É máis que a morte.
E que vou facer?
Agora tes motivos, non?
Para encontrala e loitar.
Se escolles loitar,
eu voute apoiar.
Todos nós.
E eu tamén.
Se podo ser de axuda...
Tamén teño isto.
Queres loitar connosco e axudarnos a atopar a princesa perdida?
Se o que dis é certo e a princesa vive,
non teño elección.
Sirvo a liñaxe do rei caído. Será un honor loitar.
Atopala e loitar.
Subtítulos: María Suárez Seijas