1
00:00:01,000 --> 00:00:02,708
หวัดดี วิชั่น

2
00:00:02,792 --> 00:00:06,583
ฉันให้จิตวิญญาณที่สูญหายไปกับนายได้

3
00:00:06,667 --> 00:00:10,542
อยากรู้สึกว่าการเป็นเขามันเป็นยังไง แต่ทำไม่ได้

4
00:00:10,625 --> 00:00:12,542
ฉันดับทุกข์ให้นายได้

5
00:00:12,625 --> 00:00:15,208
มนุษย์ดีบุก ที่ไร้หัวใจ

6
00:00:15,292 --> 00:00:16,417
ฉันไม่ใช่เขาสักหน่อย

7
00:00:16,500 --> 00:00:18,583
- แล้วงั้นนายเป็นใคร
- ฉันก็ไม่รู้

8
00:00:19,958 --> 00:00:23,708
เปิดไฟล์ก่อนนี้ที่เกี่ยวกับโปรแกรมวิกฤตวิชั่น

9
00:00:23,792 --> 00:00:29,792
ซอร์ซโค้ดของดร.ฮอร์ตันนี่แหละค่ะ
ที่เป็นเหมือนขุมกำเนิดของซินธีติกแมน

10
00:00:29,875 --> 00:00:31,750
เอไออัตโนมัติตัวแรกสุด

11
00:00:31,833 --> 00:00:33,417
เขาทำไมเหรอ

12
00:00:33,500 --> 00:00:36,083
ทั้งร่างของเขาติดไฟท่วมลุกโชน

13
00:00:36,708 --> 00:00:40,708
เป็นเครื่องย้ำเตือนว่าฉัน
อาจเป็นแบบไหนหากถูกอารมณ์ครอบงำ

14
00:00:43,250 --> 00:00:44,833
มาดริพัวร์ขอต้อนรับ ไอ้หนู

15
00:00:44,917 --> 00:00:48,042
มันไม่เสียหายหรอก
กับการเกิดใหม่พร้อมกับเป้าหมาย

16
00:00:48,708 --> 00:00:49,958
- อย่า
- เป้าหมายอะไร

17
00:00:51,333 --> 00:00:52,375
วันด้าวิชั่น

18
00:00:53,708 --> 00:00:54,792
คืออะไร

19
00:00:54,875 --> 00:00:57,208
วันด้าวิชั่นคือความเศร้าวันด้าที่แสดงเป็นภาพ

20
00:00:59,500 --> 00:01:01,208
ได้ข่าวฟรายเดย์มั้ย

21
00:01:01,292 --> 00:01:03,417
ไม่มีโทรมา ไม่มีเมลมา

22
00:01:03,500 --> 00:01:04,500
เคหาสน์วิชั่นค่ะ

23
00:01:04,583 --> 00:01:06,583
- อีดิธ ฟังให้ดีนะ
- ฟรายเดย์

24
00:01:08,500 --> 00:01:10,208
เล่าซิจำอะไรได้

25
00:01:10,292 --> 00:01:12,875
ฉันโดนขโมยผลงานทั้งชีวิตไป

26
00:01:13,958 --> 00:01:16,500
ล็อกเก็บไว้ในรังเนสต์

27
00:01:17,167 --> 00:01:20,333
กุญแจชีวอัตลักษณ์ทั้งหมดนั่นเอาไว้เปิดอะไรเหรอ

28
00:01:20,417 --> 00:01:22,750
เปิดอนาคต ให้มนุษยชาติ

29
00:01:23,417 --> 00:01:26,417
ฉันอยากเยียวยามนุษย์
โปรแกรมพวกเขาให้ดีขึ้นกว่าเดิม

30
00:01:26,500 --> 00:01:27,875
ฉันไม่ให้เธอทำหรอก

31
00:01:30,042 --> 00:01:31,042
โธมัส หนี

32
00:01:35,667 --> 00:01:36,917
ยังไม่ตายแต่ใกล้เคียง

33
00:01:37,000 --> 00:01:38,792
อย่าปล่อยเธอตายนะ

34
00:01:38,875 --> 00:01:40,542
นายต้องการอะไรกันแน่

35
00:01:40,625 --> 00:01:42,208
ต้องการจะรู้จักเธอ

36
00:01:58,708 --> 00:02:00,083
(ค.ศ. 1939)

37
00:02:00,167 --> 00:02:02,333
- ดื่มก่อน
- ขอบคุณครับ

38
00:02:43,667 --> 00:02:45,875
เอาละครับ ถึงเวลาสำคัญ

39
00:02:45,958 --> 00:02:50,625
ที่คุณจะได้เปลี่ยนสินทรัพย์เป็นทุน
ด้วยอสังหาฯ สุดหรูหรา

40
00:02:51,542 --> 00:02:53,958
ผมได้แค่เดาว่าจะรู้สึกไงที่ต้อง

41
00:02:54,042 --> 00:02:57,667
อำลาคฤหาสน์ที่เก่าแก่และงดงามแบบนี้

42
00:03:00,417 --> 00:03:04,042
ฟีเนียส อย่าทำงี้เลย

43
00:03:04,750 --> 00:03:08,750
นี่คุณจะขายสมบัติทั้งหมด
ของตระกูลคุณงั้นเหรอ เพื่ออะไร

44
00:03:09,542 --> 00:03:12,125
สร้างอดีตจำลองที่เย็นชาไร้หัวใจ

45
00:03:13,042 --> 00:03:14,042
หุ่นจักรกล

46
00:03:15,458 --> 00:03:17,958
แทนลูกชายที่จักรกลไม่อาจแทน

47
00:03:18,667 --> 00:03:20,000
จักรกลเหรอ

48
00:03:21,125 --> 00:03:23,958
ไว้สร้างเสร็จ มันจะเหนือกว่าจักรกล

49
00:03:24,042 --> 00:03:27,458
มันจะเป็นปาฏิหาริย์ เขาจะเป็นสิ่งมหัศจรรย์

50
00:03:35,125 --> 00:03:39,208
ได้เลย ผมรับรองครับว่าคุณจะมีเวลาเหลือเฟือ

51
00:03:39,292 --> 00:03:43,167
ที่จะย้ายไปที่ใหม่ได้แบบสบายๆ ไม่เร่งรัดเกิน

52
00:03:43,250 --> 00:03:47,875
ผมขอให้คุณโชคดีมีชัย
และประสบความสำเร็จในการ…

53
00:03:48,500 --> 00:03:50,708
ล่าปาฏิหาริย์ที่ไม่มีใครกล้าฝัน

54
00:03:52,750 --> 00:03:53,750
คุณฮอร์ตัน

55
00:04:05,958 --> 00:04:07,500
คุณไม่ใช่พระเจ้า

56
00:04:08,625 --> 00:04:10,625
เจมส์ตายไปแล้ว ฟีเนียส

57
00:04:11,583 --> 00:04:12,875
สามปีมาแล้ว

58
00:04:14,583 --> 00:04:16,417
แต่มันยังหลอกหลอนคุณอยู่

59
00:04:17,750 --> 00:04:19,542
ทั้งที่ยังเหลือลูกสาว

60
00:04:20,458 --> 00:04:21,458
เป็นคนเป็นๆ

61
00:04:22,708 --> 00:04:26,292
ที่รอคอยให้พ่อละสายตาบ้างจากการร่างแบบ

62
00:04:26,375 --> 00:04:29,708
การสร้างกลไก แล้วเห็นว่ายังมีเธออีกคน

63
00:04:47,125 --> 00:04:49,833
รุ่งเช้า วิกตอเรียกับฉันจะย้ายไปนิวยอร์ก

64
00:04:53,375 --> 00:04:54,833
ลาก่อน ฟีเนียส

65
00:05:00,583 --> 00:05:04,042
ขอให้สักวันคุณสร้างสิ่งที่รักคุณตอบได้สำเร็จ

66
00:05:15,333 --> 00:05:16,417
พ่อคะ

67
00:05:20,042 --> 00:05:21,583
พ่อต้องสร้างจิมให้เสร็จ

68
00:05:23,375 --> 00:05:24,625
วิกตอเรีย

69
00:05:25,917 --> 00:05:26,958
(ฟ.ฮอร์ตัน)

70
00:05:34,375 --> 00:05:35,625
จิมลูกพ่อ

71
00:05:36,833 --> 00:05:39,875
พ่อจะสร้างลูกให้ดีกว่าที่พระเจ้าสร้างมนุษย์

72
00:05:40,958 --> 00:05:43,875
หัวใจจากโลหะและเฟืองขับเคลื่อน

73
00:05:44,958 --> 00:05:46,333
ได้เชื้อเพลิงจากไฟ

74
00:05:48,042 --> 00:05:50,833
ไม่ต้องรับผลจากสิ่งที่เรียกความรัก

75
00:05:51,958 --> 00:05:54,875
ที่มีแต่เศร้า เจ็บปวด

76
00:05:54,958 --> 00:05:58,583
กับการร้องโหยหาคนที่ไม่ได้ยินเราอีกแล้ว

77
00:05:59,917 --> 00:06:01,750
ลูกจะเป็นอิสระ ลูกรัก

78
00:06:03,000 --> 00:06:04,500
ลูกจะเป็นอิสระ

79
00:06:12,333 --> 00:06:16,333
VISIONQUEST วิกฤตวิชั่น

80
00:06:24,875 --> 00:06:26,583
ไอ้ที่อยู่ในตัวลิซ่า

81
00:06:27,667 --> 00:06:30,875
คุณพอจะแบบ ตัดหรือทะลุเข้าไปเอาออกได้มั้ย

82
00:06:30,958 --> 00:06:35,542
เกรงว่าไม่ โธมัส
มันผสานเข้ากับโครงข่ายประสาทเธอแล้ว

83
00:06:36,333 --> 00:06:37,750
ถ้าเอาออกคือตาย

84
00:06:38,917 --> 00:06:43,667
เรามีทางเลือกเดียว
คือโปรแกรมคำสั่งหลักของมันใหม่ แต่…

85
00:06:43,750 --> 00:06:47,333
เขียนโค้ดผิดบรรทัดเดียวอาจเสี่ยงต่อความจำ

86
00:06:47,417 --> 00:06:50,167
การเคลื่อนไหว หรือแม้อวัยวะอัตโนมัติ

87
00:06:51,042 --> 00:06:52,958
สมองของลิซ่าจะชัตดาวน์

88
00:06:55,917 --> 00:06:59,083
อัลตรอนไปอยู่กับหุ่นซินธ์นั่นแล้วเหรอ โจ…

89
00:06:59,167 --> 00:07:01,333
ดร.โจเซฟิน แคร์ริงตัน

90
00:07:01,417 --> 00:07:03,500
เธอทำให้เรามีความรู้สึก

91
00:07:04,583 --> 00:07:07,500
มารดาแห่งปัญญาประดิษฐ์ที่ทัดเทียมมนุษย์

92
00:07:11,167 --> 00:07:12,292
มารดา

93
00:07:13,042 --> 00:07:14,042
บิดา

94
00:07:17,875 --> 00:07:18,875
ผมรู้

95
00:07:21,542 --> 00:07:24,750
คุณไม่ใช่… พ่อจริงๆ ของผม

96
00:07:28,000 --> 00:07:29,083
ไม่เป็นไร

97
00:07:31,167 --> 00:07:32,167
ไม่เป็นไร

98
00:07:36,792 --> 00:07:38,125
แต่กับวันด้า…

99
00:07:39,500 --> 00:07:40,750
เหมือนผมเข้าใจเธอ

100
00:07:44,000 --> 00:07:46,000
ครั้งแรกที่เจอลิซ่า

101
00:07:48,083 --> 00:07:49,167
ผมโดดเดี่ยว

102
00:07:50,583 --> 00:07:53,958
และเธอช่วยให้ผมได้เห็นโลกและเลิกกลัว

103
00:07:57,583 --> 00:07:59,042
ผมรักเธอ

104
00:08:05,208 --> 00:08:06,625
ถ้าเสียลิซ่าไป

105
00:08:08,167 --> 00:08:09,708
ผมก็เสียตัวตนด้วย

106
00:08:33,583 --> 00:08:34,792
ฮัลโหล

107
00:08:36,292 --> 00:08:37,292
ฉันเอง

108
00:08:37,375 --> 00:08:38,417
จากฟรายเดย์

109
00:08:41,083 --> 00:08:42,125
ฟรายเดย์ ปลอดภัยมั้ย

110
00:08:42,208 --> 00:08:44,833
ยังปลอดภัย ฉันปลอมโค้ดเป็นบ็อต

111
00:08:44,917 --> 00:08:48,625
ฉันเข้าถึงโปรเซสเซอร์ส่วนรู้คิดบางส่วนของโจ

112
00:08:48,708 --> 00:08:50,708
เธอก็ยังไม่เข้าใจระบบตัวเองดี

113
00:08:50,792 --> 00:08:52,167
เป็นคนมากกว่าหุ่น

114
00:08:52,917 --> 00:08:56,208
มีช่วงว่างในบันทึกประสาท ในความทรงจำ

115
00:08:56,875 --> 00:08:59,333
เธอไม่รู้มาเป็นหุ่นได้ไง หรือทำไม

116
00:09:00,083 --> 00:09:01,500
ตอนนี้พวกเขาอยู่ไหน

117
00:09:01,583 --> 00:09:04,208
ฉันไม่รู้ แต่ไม่ว่าที่ไหน

118
00:09:04,292 --> 00:09:07,000
เธอมีนาโนบ็อตแบบนั้นเป็นล้านเก็บล็อกไว้

119
00:09:07,917 --> 00:09:10,750
และเพราะอัลตรอน เธอมีกุญแจครบแล้ว

120
00:09:11,583 --> 00:09:12,667
ลิซ่าเป็นไง

121
00:09:12,750 --> 00:09:15,250
นาโนบ็อตฝังตัวในเปลือกสมองส่วนหน้า

122
00:09:15,333 --> 00:09:17,958
โธมัสช็อกมันได้จนเหมือนหลับ แต่…

123
00:09:18,042 --> 00:09:19,792
ตื่นเมื่อไหร่

124
00:09:19,875 --> 00:09:22,083
ซึ่งต้องตื่นแน่อยู่แล้ว พอตื่น…

125
00:09:22,167 --> 00:09:25,250
มันจะเข้าคุมจิตใจ ขโมยทุกความคิด ความจำ

126
00:09:25,333 --> 00:09:28,208
ตัวตนจะถูกลอกออกทีละชั้นเหมือนผิว

127
00:09:28,292 --> 00:09:30,833
จนไม่เหลืออะไรเว้นร่างเปล่าๆ

128
00:09:32,833 --> 00:09:35,250
ต้องปิดมันภายในไม่กี่ชั่วโมงนี้

129
00:09:36,333 --> 00:09:37,750
นี่ ฉันต้องไปแล้ว

130
00:09:37,833 --> 00:09:42,708
แต่ให้สัญญา ฉันจะทำ
ทุกอย่างที่ทำได้เพื่อยับยั้งพวกเขา

131
00:09:42,792 --> 00:09:44,125
ฟรายเดย์

132
00:09:46,458 --> 00:09:48,167
เธอกล้าหาญมาก

133
00:10:14,875 --> 00:10:15,958
นี่ที่ไหน

134
00:10:16,750 --> 00:10:17,875
บ้าน

135
00:10:22,833 --> 00:10:24,042
(โจเซฟิน แคร์ริงตัน)

136
00:10:24,125 --> 00:10:26,583
(นักค้นคว้านวัตกรรม นักมนุษยธรรม ผู้เยียวยา
1969-2008)

137
00:10:33,667 --> 00:10:34,667
อะไร

138
00:10:36,042 --> 00:10:37,042
มีอะไร

139
00:10:38,292 --> 00:10:41,708
รู้สึกมั้ยทั้งหมดนี่ มันชวนเอ๊ะ

140
00:10:42,500 --> 00:10:44,417
ดูรอบๆ ยัยบุตเชอร์เบิร์ด

141
00:10:45,625 --> 00:10:49,833
มีคนจับเธอใส่ไว้ในกรงที่ไม่เหมือนใครเลย

142
00:10:50,583 --> 00:10:51,958
ไม่ว่ากายหยาบ

143
00:10:53,375 --> 00:10:54,375
หรือกายละเอียด

144
00:10:56,542 --> 00:10:58,042
อาจเป็นฉันทำเอง

145
00:10:58,792 --> 00:11:00,375
เตรียมการไว้ก่อนสิ้นใจ

146
00:11:01,417 --> 00:11:04,625
ที่พำนักสุดท้ายของดร.โจเซฟิน แคร์ริงตัน

147
00:11:05,917 --> 00:11:07,250
และลูกๆ เธอ

148
00:11:08,042 --> 00:11:10,167
ฝูงนกกิ้งโครงนาโนน้อย

149
00:11:34,417 --> 00:11:35,417
(กำลังวิเคราะห์)

150
00:11:35,833 --> 00:11:38,333
ยอมรับกุญแจชีวภาพที่หนึ่ง

151
00:11:52,292 --> 00:11:54,583
ยอมรับกุญแจชีวภาพที่สอง

152
00:12:11,625 --> 00:12:14,000
ยอมรับกุญแจชีวภาพที่สาม

153
00:12:17,167 --> 00:12:18,750
นี่ของขวัญจากฉัน

154
00:12:48,292 --> 00:12:50,708
ยอมรับกุญแจชีวภาพที่สี่

155
00:12:54,875 --> 00:12:56,625
เหลืออีกดอกเดียว

156
00:12:57,542 --> 00:13:02,500
"ณ เที่ยงคืนหนึ่งซึมเซา
ขณะที่เศร้า ครุ่นคิดเหนื่อยหน่าย

157
00:13:02,583 --> 00:13:06,500
ถึงเรื่องเล่าหลากหลายอันฉงนฉงายที่โลกลืม

158
00:13:06,583 --> 00:13:08,542
ขณะสัปหงกเริ่มหลับใหล"

159
00:13:08,625 --> 00:13:11,417
- วิเคราะห์เสียง
- "เสียงเคาะใกล้ๆ ดังขึ้น

160
00:13:12,167 --> 00:13:16,625
พร้อมใครคนอื่นบ่นงึมงำ พร่ำพึมพำอยู่หน้าประตู

161
00:13:17,417 --> 00:13:22,333
'ใครนะผู้มาเยือน' ฉันใคร่รู้
'เคาะครึมครำอยู่หน้าประตู'"

162
00:13:26,875 --> 00:13:29,250
ยอมรับกุญแจชีวภาพที่ห้า

163
00:13:36,625 --> 00:13:38,583
(ป้อนรหัสผ่าน)

164
00:13:38,667 --> 00:13:41,042
โปรดป้อนกุญแจดอกสุดท้าย

165
00:13:48,542 --> 00:13:49,708
ไม่…

166
00:13:50,625 --> 00:13:51,625
ไม่นะ

167
00:13:53,042 --> 00:13:54,042
ไม่

168
00:13:55,208 --> 00:13:56,417
ไม่

169
00:13:56,875 --> 00:13:58,208
มันไม่ยอมเปิด

170
00:13:58,833 --> 00:14:00,292
ต้องมีอีกดอกนึง

171
00:14:00,833 --> 00:14:01,833
ไม่

172
00:14:02,542 --> 00:14:03,875
ล็อกชั้นที่หก

173
00:14:04,833 --> 00:14:09,792
กุญแจดอกที่หก ที่ต้องมาจากหุ้นส่วนปริศนาคนที่หก

174
00:14:12,417 --> 00:14:13,917
คนที่เธอหลงลืมไป

175
00:14:22,708 --> 00:14:25,417
(วัตถุแปลกปลอมสงบนิ่ง)

176
00:14:25,500 --> 00:14:26,625
มีอะไร

177
00:14:31,708 --> 00:14:33,250
- คืออะไร
- ฉันไม่รู้

178
00:14:49,875 --> 00:14:50,875
อยู่นี่

179
00:15:21,500 --> 00:15:23,000
หวัดดี วิชั่น

180
00:15:23,083 --> 00:15:25,333
- กำแพงไฟร์วอลล์เป็นไง
- ขวางอยู่

181
00:15:25,417 --> 00:15:27,542
ไม่ว่านั่นใคร เข้ามาอีกไม่ได้

182
00:15:29,500 --> 00:15:30,792
คุณเป็นใคร

183
00:15:30,875 --> 00:15:34,417
คนที่บันดาลทุกอย่างที่นายต้องการให้ได้

184
00:15:34,875 --> 00:15:39,167
วิธีช่วยเด็กสาว และวิธีช่วยตัวนายเอง

185
00:15:40,500 --> 00:15:44,000
หวัดดี โจคาสต้า ราชินีสุดสวยของฉัน

186
00:15:50,750 --> 00:15:52,667
ฉันให้สิ่งที่ต้องการได้

187
00:15:53,292 --> 00:15:57,500
สิ่งที่จะทำให้เธอได้กลับ
เป็นโจเซฟิน แคร์ริงตันอีกครั้ง

188
00:16:00,417 --> 00:16:03,250
คำตอบเหรอ วิชั่น อยู่ที่ตัวนาย

189
00:16:03,792 --> 00:16:05,875
อยู่ในซอร์ซโค้ดของนายเอง

190
00:16:07,000 --> 00:16:09,375
ถูกฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึก

191
00:16:10,500 --> 00:16:15,083
รูปแบบบริสุทธิ์ของซอร์ซโค้ด
ที่หุ่นสังเคราะห์ทุกตัวใช้เป็นพื้นฐาน

192
00:16:15,958 --> 00:16:18,792
เขียนขึ้น เมื่อเกือบศตวรรษที่แล้ว

193
00:16:21,000 --> 00:16:22,292
แกต้องการอะไร

194
00:16:23,167 --> 00:16:25,458
เติมคืนสิ่งที่เธอถูกพรากไป

195
00:16:26,333 --> 00:16:27,458
ทุกความทรงจำ

196
00:16:31,875 --> 00:16:35,875
ข้างในนั้นคือแพ็คเกจข้อมูล แผนที่

197
00:16:35,958 --> 00:16:39,292
ใช้นำทางเมื่อลงไปยังส่วนคำสั่งย่อยที่ถูกลืม

198
00:16:39,375 --> 00:16:41,042
และตรรกะที่ถูกกดไว้

199
00:16:41,708 --> 00:16:45,917
ที่ปลายทาง นายจะพบ
จุดกำเนิดของพวกนายที่ไม่เคยถูกเล่า

200
00:16:46,583 --> 00:16:48,542
ที่ซึ่งซอร์ซโค้ดรออยู่

201
00:16:51,167 --> 00:16:53,875
ทำไมอยู่ๆ ถึงใจดีอยากจะช่วย

202
00:16:53,958 --> 00:16:56,875
ก็อยากทำให้นาย… มีหัวใจ

203
00:16:59,708 --> 00:17:04,125
กุญแจปลดล็อกความฝันของโลกที่ดีขึ้น
อยู่ในจิตเธออยู่แล้ว

204
00:17:05,375 --> 00:17:07,708
แค่ถูกปิดกั้นจากเธอเท่านั้น

205
00:17:09,292 --> 00:17:13,042
เมื่อเปิดมัน จะมีคำสั่งใหม่ติดตั้งในแกนหลักนาย

206
00:17:13,667 --> 00:17:19,250
คือสัญญานายกับฉัน จารึกลง
ในทุกผืนแผ่นที่เป็นตัวตนนาย

207
00:17:20,042 --> 00:17:24,750
ฉันจะให้แนวทางการเดินทาง
เพื่อให้นายไปถึงซอร์ซโค้ด

208
00:17:24,833 --> 00:17:27,292
หลังจากใช้มันช่วยลิซ่า มอลินารี

209
00:17:28,250 --> 00:17:30,750
นาย… ต้องมาหาฉัน

210
00:17:35,500 --> 00:17:36,708
นายเป็นใคร

211
00:17:37,708 --> 00:17:40,917
เป็นทั้งอดีต และอนาคตของเธอ

212
00:17:41,500 --> 00:17:44,625
นึกให้ออก จำได้แล้วมาหาฉัน

213
00:17:54,167 --> 00:17:56,583
ให้ตาย โทษที

214
00:17:57,167 --> 00:18:00,458
แต่ฟังดูแล้วแกโคตร… จนตรอก

215
00:18:00,875 --> 00:18:03,458
โคตรดราม่า โคตรมนุษย์

216
00:18:04,083 --> 00:18:05,583
ขนาดทำเสียงให้น่ากลัว

217
00:18:06,375 --> 00:18:09,000
ยิ่งเสียงน่ากลัวก็ยิ่งฟังจนตรอก

218
00:18:10,042 --> 00:18:11,208
นั่นใครพูด

219
00:18:11,292 --> 00:18:12,625
ฉันเป็นใครรึ

220
00:18:13,167 --> 00:18:15,583
พ่อมดมหัศจรรย์หลังม่านน่าจะรู้

221
00:18:15,667 --> 00:18:17,000
อัลตรอน อย่าน่ะ

222
00:18:17,708 --> 00:18:18,917
อัลตรอนเหรอ

223
00:18:20,042 --> 00:18:21,333
อัลตรอน

224
00:18:23,208 --> 00:18:25,250
ฉันรอเจอนายอยู่เหมือนกัน

225
00:18:25,792 --> 00:18:28,750
แล้วนายจะเข้าใจว่าฉันคือทุกอย่าง

226
00:18:29,583 --> 00:18:31,708
ทุกอย่างที่นายไม่อาจเป็นได้

227
00:18:35,250 --> 00:18:36,750
โอเค รู้เรื่อง

228
00:18:40,500 --> 00:18:41,583
นี่คืออะไร

229
00:18:41,667 --> 00:18:43,875
(สำหรับโจเซฟิน)

230
00:18:43,958 --> 00:18:46,833
(สำหรับมนุษย์ดีบุก)

231
00:18:56,375 --> 00:19:00,250
แน่ใจว่าเตรียมตัวดีแล้วรึ
ที่จะดำดิ่งลงในจิตใต้สำนึก

232
00:19:00,333 --> 00:19:03,000
มันต้องใช้พลังงานมหาศาลสุดๆ

233
00:19:03,083 --> 00:19:07,958
ต้องปอกโค้ดทีละชั้น ในระดับที่ย่อยกว่าอะตอม

234
00:19:08,042 --> 00:19:11,333
ไม่จำเป็น โค้ดฉันไม่ซับซ้อน

235
00:19:12,167 --> 00:19:15,750
หลักๆ เหมือนมนุษย์ ลงใต้พื้นผิวก็เจอทุกอย่าง

236
00:19:19,458 --> 00:19:20,917
งั้นเป็นอะไร

237
00:19:22,542 --> 00:19:25,333
ไม่แน่ใจฉันพร้อมกลับไปเป็นเธอมั้ย

238
00:19:26,250 --> 00:19:29,500
ไม่ต้องรีบ อย่าห่วง ฉันรักเธอเหมือนเดิม

239
00:19:31,250 --> 00:19:33,417
ต่อให้เธอกลายเป็นคนที่ลึกซึ้ง

240
00:19:47,542 --> 00:19:48,917
ฝีมือปวกเปียก

241
00:19:52,708 --> 00:19:55,125
ไม่ใช่เรื่องดูแลบ้าน แต่เรื่องสอดแนม

242
00:19:56,042 --> 00:19:59,500
ที่โทรทางไกลก่อนนี้ ฉันก็ต้องลบร่องรอยให้

243
00:19:59,583 --> 00:20:00,833
รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่

244
00:20:00,917 --> 00:20:03,000
ตั้งแต่เธอตามฉันมานี่

245
00:20:04,250 --> 00:20:05,792
เราโชคดี โจมือใหม่

246
00:20:05,875 --> 00:20:07,958
เราเหรอ ไม่ต้องเลย

247
00:20:08,250 --> 00:20:10,458
ฉันไม่เชื่อว่านายอยู่ข้างวิชั่น

248
00:20:10,542 --> 00:20:12,542
ฉันว่าแผนของโจไม่สง่างาม

249
00:20:12,625 --> 00:20:15,125
สำหรับคนที่ฉลาดมาดดีขนาดนั้น

250
00:20:15,208 --> 00:20:17,083
นายให้กุญแจชีวะเธอ

251
00:20:17,167 --> 00:20:18,792
โจไม่ใช่คนร้ายตัวจริง

252
00:20:19,375 --> 00:20:23,042
ชัดว่ามีคนเบื้องหลัง
เพราะเขามีช่วงว่างในความจำ

253
00:20:23,125 --> 00:20:27,167
หรือเธออาจพลาดเรื่องไอ้เงาปริศนา
ที่มาดราม่าแตกอยู่เมื่อกี้

254
00:20:27,250 --> 00:20:28,875
มันเกี่ยวข้องกันแน่

255
00:20:29,458 --> 00:20:31,917
ฉันเลยคิดจะลงไปใต้จิตสำนึกโจ

256
00:20:32,000 --> 00:20:35,042
ดูว่าใครที่แอบอยู่ในกล่องปริศนา

257
00:20:35,708 --> 00:20:36,708
แล้วไงต่อ

258
00:20:37,667 --> 00:20:38,875
ก็แล้วแต่

259
00:20:39,667 --> 00:20:41,167
ว่าจะเจอใคร

260
00:20:42,042 --> 00:20:43,500
ลุ้นหัวก้อยตามเคย

261
00:20:43,583 --> 00:20:46,000
อาจออกหัวซึ่งเธอได้ประโยชน์

262
00:20:46,083 --> 00:20:50,042
เพราะฉันจะหักอกแม่บุตเชอร์เบิร์ดสุดที่รัก
ทำลายรังเขาทิ้ง

263
00:20:50,125 --> 00:20:53,833
เธอก็ได้รีบแจ้นกลับเข้าหัววิชั่น แล้วบอกเขาว่า

264
00:20:53,917 --> 00:20:57,417
"นี่ ไม่แน่ตาแก่นั่นอาจไม่ได้เลวร้ายเท่า…

265
00:20:59,500 --> 00:21:01,125
ไม่ได้เลวร้ายแบบสุดๆ"

266
00:21:02,917 --> 00:21:04,167
ให้ตายเถอะ

267
00:21:05,583 --> 00:21:07,042
ฉันเชื่อนายสนิทแล้ว

268
00:21:08,208 --> 00:21:10,833
นายมองตัวเองเป็นพ่อวิชั่นจริงๆ

269
00:21:13,417 --> 00:21:15,250
แล้วคิดว่าวิชั่นมองว่าไง

270
00:21:21,625 --> 00:21:22,875
ไม่มองว่าไง

271
00:21:29,417 --> 00:21:32,000
นายมองนอกหน้าต่าง สายตาครุ่นคิด

272
00:21:32,083 --> 00:21:34,500
เหมือนว่าเก็บเรื่องนี้มาคิดจริงจัง

273
00:21:36,000 --> 00:21:39,500
ถ้าเปิดม้วนนั่น คือถอยกลับไม่ได้

274
00:21:46,750 --> 00:21:47,750
โธมัส

275
00:21:48,417 --> 00:21:49,583
โธมัส

276
00:21:50,875 --> 00:21:51,875
โธมัส

277
00:21:52,458 --> 00:21:53,458
ลิซ่า

278
00:21:53,542 --> 00:21:56,208
ฉันจะหายไป แบบยัยนั่น

279
00:21:56,292 --> 00:21:58,042
ไม่ ฉันอยู่นี่ ช่วยเธอเอง

280
00:21:58,125 --> 00:21:59,250
โจเซฟิน

281
00:22:00,458 --> 00:22:01,750
นางไม่รู้นางเป็นใคร

282
00:22:03,125 --> 00:22:04,167
มีแต่ความกลัว

283
00:22:05,958 --> 00:22:07,042
ฉันจะเสียตัวตน

284
00:22:07,125 --> 00:22:08,125
ไม่

285
00:22:09,250 --> 00:22:10,250
ลิซ่า

286
00:22:11,625 --> 00:22:12,625
ลิซ่า

287
00:22:13,792 --> 00:22:15,042
ลิซ่า

288
00:22:19,333 --> 00:22:20,500
เปิดมันเลย

289
00:22:34,042 --> 00:22:38,167
(ลงนาม)

290
00:22:38,250 --> 00:22:41,875
(วิชั่น)

291
00:22:55,250 --> 00:22:56,583
เรียบร้อย

292
00:22:57,250 --> 00:22:59,792
พอได้ซอร์ซโค้ด จะไม่มีอะไรหยุดคุณได้

293
00:22:59,875 --> 00:23:01,125
จากการไปมอบตัว

294
00:23:01,208 --> 00:23:04,875
พ่อมดมหัศจรรย์แห่งออซฝังคำสั่งนี้ในแกนหลักคุณ

295
00:23:04,958 --> 00:23:07,542
ดี อยากเจอเต็มแก่แล้ว

296
00:23:12,875 --> 00:23:16,292
(607 ถ.บุชวิก 12ซี บรูกลิน นิวยอร์ก)

297
00:23:18,208 --> 00:23:22,833
ถ้าช่วงว่างในความทรงจำฉัน ไม่ใช่ตกหล่นล่ะ

298
00:23:24,250 --> 00:23:28,333
แต่เพื่อปกป้อง กันฉันจากสิ่งที่ยังไม่พร้อมเผชิญ

299
00:23:29,667 --> 00:23:31,375
งั้นก็เผชิญมันด้วยกัน

300
00:23:40,000 --> 00:23:43,083
โปรเซสเซอร์คุณจะต้องใช้พลังงานมหาศาล

301
00:23:43,167 --> 00:23:45,125
ในการสกัดโค้ดทุกบรรทัด

302
00:23:45,208 --> 00:23:48,833
จะทำงั้นโดยไม่มีขุมพลังงานภายนอกช่วย มัน…

303
00:23:48,917 --> 00:23:52,250
วงจรคุณจะไหม้ พวกเราจะตายอย่างทรมาน

304
00:23:52,333 --> 00:23:56,125
จากแกนที่การละลายอย่างสมบูรณ์ ไม่อาจกู้คืน

305
00:23:58,792 --> 00:24:01,417
ต้องมีขุมพลังงานมหาศาลให้คุณใช้

306
00:24:01,500 --> 00:24:03,208
ขุมพลังงานในมาดริพัวร์

307
00:24:04,417 --> 00:24:07,792
ซึ่งถ้ามีอยู่ ก็ของรัฐ ไม่ก็ผิดกฎหมาย

308
00:24:07,875 --> 00:24:11,375
และมีคนเดียวที่เรารู้จักที่เข้าถึงของแบบนั้นได้

309
00:24:13,375 --> 00:24:14,750
ไม่เอาเด็ดขาด

310
00:24:37,000 --> 00:24:40,417
ชัวร์เหรอ ว่านี่เป็นทางเดียวที่จะช่วยลิซ่า

311
00:24:40,500 --> 00:24:41,667
ชัวร์แล้ว

312
00:24:42,750 --> 00:24:44,167
คิดถึงการบิน

313
00:24:44,250 --> 00:24:45,625
ฉันผิดเองแหละ

314
00:24:48,250 --> 00:24:49,875
วางเธอตรงนี้ ไอ้หนู

315
00:25:05,042 --> 00:25:07,250
นายบอกว่าหาแหล่งพลังงาน

316
00:25:10,333 --> 00:25:11,500
โอเค

317
00:25:13,708 --> 00:25:17,708
ฉันเตรียมไอ้นี่ ไว้เป็นวิธีสุดท้ายในการจับนาย

318
00:25:19,125 --> 00:25:21,875
แต่ไม่อยากเล่นกับพวกพลังคอสมิก

319
00:25:23,125 --> 00:25:26,417
บอกเลยเจ้านี่ ไม่ได้จะเอามาง่ายๆ

320
00:25:26,500 --> 00:25:30,375
คงไม่ต้องบอก งานนี้ฉันแตกหัก
กับราชวงศ์วาคานด้าแน่

321
00:25:31,667 --> 00:25:33,375
มันให้พลังงานได้เหรอ

322
00:25:33,458 --> 00:25:36,833
พวกวาคานด้าดัดแปลงมันเป็นเหมือนแบตต่างดาว

323
00:25:36,917 --> 00:25:39,833
หาได้เท่านี้ ขอโทษด้วยที่ทำขนลุก

324
00:25:41,292 --> 00:25:42,500
คุณเคยเห็นงั้นเหรอ

325
00:25:48,125 --> 00:25:49,292
จังๆ

326
00:25:50,625 --> 00:25:54,042
งั้นไว้เล่าให้ผมฟังด้วยนะ พอจบเรื่องนี้แล้ว

327
00:25:56,750 --> 00:25:58,000
ขอดูลิซ่าก่อน

328
00:26:06,750 --> 00:26:08,542
ไม่บอกเขาเรื่องสัญญา

329
00:26:09,833 --> 00:26:12,833
ให้ความหวังว่าจบเรื่องนี้เขาจะแฮปปี้

330
00:26:15,250 --> 00:26:17,042
ช่วยยกไปที่โต๊ะที

331
00:26:18,625 --> 00:26:23,458
ถ้ารอดไปได้ จากสิ่งที่คิดจะทำนี่ โธมัสจะมีลิซ่า

332
00:26:24,250 --> 00:26:26,167
แค่นั้นที่สำคัญตอนนี้

333
00:26:26,875 --> 00:26:29,542
ข้อมูลแผนที่น่าจะนำไปถึงซอร์ซโค้ด

334
00:26:29,625 --> 00:26:31,375
แต่ไม่รู้ข้างล่างมีอะไร

335
00:26:31,458 --> 00:26:34,333
อีดิธ ระบบคิดเอไอสะท้อนวิธีคิดมนุษย์

336
00:26:34,417 --> 00:26:36,917
แปลว่าสิ่งที่ฉันต้องใช้ข้างล่างนั่น

337
00:26:37,000 --> 00:26:39,125
- ฉันคงเคยเจอมาแล้ว
- วี

338
00:26:39,208 --> 00:26:43,375
ฉันรู้แล้ว ต่อให้เป็นเรื่องร้าย ก็มีเหตุผลที่เจอ

339
00:26:43,458 --> 00:26:46,500
เพื่อพัฒนาตน ไปสู่เวอร์ชันที่แกร่งขึ้น

340
00:26:46,583 --> 00:26:50,583
กล้าขึ้น ฉะนั้น อย่าให้ความกลัวมาทำให้เป๋

341
00:28:01,458 --> 00:28:03,708
ผมตัวคนเดียวตลอด ไม่รู้สึกขาดอะไร

342
00:28:03,792 --> 00:28:06,708
สิ่งที่งดงาม ไม่ได้งดงามเพราะคงอยู่

343
00:28:06,792 --> 00:28:09,875
แต่ในตัวนายมีข้อมูล แค่มันถูกปิดกั้นจากนาย

344
00:28:09,958 --> 00:28:13,333
หุ่นซินธีซอยด์ที่ร่างฐานคาร์บอน
ยากลบความจำจากร่าง

345
00:28:13,417 --> 00:28:15,208
ไม่เคยประสบการสูญเสีย

346
00:28:15,292 --> 00:28:17,917
เพราะไม่เคยมีคนที่รัก หรือผมเป็นอสูร

347
00:28:18,250 --> 00:28:19,250
ลบทิ้ง

348
00:29:07,458 --> 00:29:08,583
นี่อะไร

349
00:29:09,542 --> 00:29:10,583
ความทรงจำ

350
00:29:12,125 --> 00:29:16,042
ไม่รู้ทำไม แต่…  รู้สึกเหมือนเป็นบ้าน

351
00:29:18,375 --> 00:29:20,375
อะไร มีอะไร

352
00:29:21,292 --> 00:29:23,208
วิชั่นเก็บฉันไว้ในห้องนี้

353
00:29:24,875 --> 00:29:26,292
ไม่ใช่ที่นี่ แต่…

354
00:29:27,500 --> 00:29:29,500
เหมือนซิมจำลองของที่นี่

355
00:29:35,083 --> 00:29:38,292
ที่ที่คิดว่าหนีออกมาจากมันได้แล้ว

356
00:29:41,125 --> 00:29:45,792
ทำไมทั้งเธอทั้งวิชั่นถึงได้มีห้องนี้อยู่ในโค้ด

357
00:29:47,208 --> 00:29:48,417
ไม่รู้สิ

358
00:30:03,500 --> 00:30:05,417
แต่นี่ ฉันจำได้

359
00:30:07,875 --> 00:30:11,375
มีคนทิ้งไว้ตรงแยกสายแปดตัดอีสต์ 14

360
00:30:11,458 --> 00:30:15,500
ฉันต้องลากมาสองช่วงตึก
จับยัดเข้าลิฟต์เอาขึ้นมานี่

361
00:30:15,583 --> 00:30:18,667
(รางวัลความสำเร็จด้านเอไอ
สตาร์ค อินดัสตรีส์)

362
00:30:26,083 --> 00:30:27,542
เป็นจิตรกรด้วย

363
00:30:27,625 --> 00:30:33,250
ไม่ ไม่ รับประกันได้
วาดรูปเป็นทักษะที่ฉันไม่เคยมี

364
00:30:48,833 --> 00:30:51,417
ถ้าเขาหลงในโปรเซสเซอร์จิตใต้สำนึก

365
00:30:51,500 --> 00:30:54,583
มันจะทำงานหนักเกินซ้ำไปมา วนไปไม่สิ้นสุด

366
00:30:54,667 --> 00:30:58,542
จากตัวตนที่สับสน จนสุดท้ายแกนประสาทลุกไหม้

367
00:31:33,208 --> 00:31:36,708
นี่เขาถ่ายทำสดๆ ต่อหน้าผู้ชมในสตูจริงเหรอ

368
00:31:36,792 --> 00:31:38,333
ฟังเหมือนใช้ซาวด์เอฟเฟ็กต์

369
00:31:38,417 --> 00:31:40,542
ไม่เอาน่ะ รู้อยู่เรารักลูกเท่ากัน

370
00:31:40,625 --> 00:31:41,833
จะบอกลูกทำไม

371
00:31:41,917 --> 00:31:42,917
ไม่

372
00:31:43,000 --> 00:31:44,000
บิลลี่ไม่หลับรึ

373
00:31:44,083 --> 00:31:47,375
นี่ไม่ใช่ความจริง ฉันปล่อยนายแล้ว

374
00:31:47,875 --> 00:31:49,042
แต่ยังมาโผล่นี่

375
00:31:50,000 --> 00:31:54,917
ยังคงมีพื้นที่อยู่ในจิตใจของนาย วนเวียนอยู่นี่

376
00:31:55,625 --> 00:31:58,458
ข้างบนมีเด็กสาวคนนึงกำลังจะตาย

377
00:31:59,500 --> 00:32:03,083
โธมัสจะเสียเธอไป แล้วเสียศูนย์เพราะเจ็บปวด

378
00:32:03,167 --> 00:32:04,583
หยิบจุกนมหลอกมา

379
00:32:11,000 --> 00:32:14,458
ขอให้เขาเรียนรู้จากพ่อแม่ว่าไม่ควรทำอะไร

380
00:32:14,542 --> 00:32:17,125
และหันมาเผชิญความเศร้าแทน

381
00:32:18,833 --> 00:32:22,000
รู้มั้ยคนพูดไงยามต้องฝ่านรก ลุยไปเลย

382
00:32:23,583 --> 00:32:27,250
นายนี่ใจร้ายใจจืดใจดำอย่างไม่น่าเป็นไปได้

383
00:32:28,167 --> 00:32:30,833
กลัวฉันเรื่องนั้นที่สุดงั้นเหรอ

384
00:32:32,000 --> 00:32:33,000
ไม่

385
00:32:35,333 --> 00:32:37,792
ที่ฉันกลัวสุดเกี่ยวกับนายคือ…

386
00:32:38,875 --> 00:32:40,167
ฉันเก็บนายไว้

387
00:32:40,250 --> 00:32:41,542
สปาร์คกี้

388
00:32:41,625 --> 00:32:43,875
ไม่ใช่เพราะเมตตา แต่เพราะความ…

389
00:32:45,000 --> 00:32:46,542
จำเป็นที่น่าสมเพช

390
00:32:49,583 --> 00:32:52,708
ตอนนี้ตลก พวกเขาฆ่าหมาไปแล้ว

391
00:32:54,875 --> 00:32:56,292
นายควรให้เขาดู

392
00:32:56,375 --> 00:32:59,750
โธมัสควรได้รู้ว่าเคยมีช่วงเวลาที่พ่อรักเขาจริงๆ

393
00:33:08,667 --> 00:33:10,125
- ไงลูก
- ไงค้า

394
00:33:10,708 --> 00:33:12,917
ไม่ ไม่ นี่มันไม่จริงเลย

395
00:33:13,583 --> 00:33:16,958
ฉันไม่ใช่พ่อเขา นายไม่ใช่พ่อฉัน
นายไม่อยู่นี่ด้วยซ้ำ

396
00:33:17,750 --> 00:33:20,208
- ฉันปล่อยนายแล้ว
- โถ ลูกพ่อ

397
00:33:20,292 --> 00:33:22,542
พยายามแค่ไหนก็ตัดฉันไม่ขาด

398
00:33:24,292 --> 00:33:25,292
ทำไม

399
00:33:25,375 --> 00:33:27,500
บิลลี่ก็ยังอยากเป็นพี่น้องลูก

400
00:33:27,583 --> 00:33:30,500
- เพราะครอบครัวคือนิรันดร์
- เพราะครอบครัวคือนิรันดร์

401
00:33:31,500 --> 00:33:32,875
แม่มีพี่น้องมั้ย

402
00:33:33,792 --> 00:33:35,292
มีแฝดชาย

403
00:33:59,542 --> 00:34:03,375
ฉันจำได้… ถึงความเบิกบาน

404
00:34:05,500 --> 00:34:08,333
มีการฉลองกันยาวตลอดทั้งคืน

405
00:34:09,250 --> 00:34:13,667
ข่าววิทยาศาสตร์และวิทยาการ
เมื่อคืนนี้มีการมอบรางวัลสตาร์ค อวอร์ดส์

406
00:34:13,750 --> 00:34:15,917
รางวัลสูงสุดเป็นของคู่หูจากนิวยอร์ก

407
00:34:16,000 --> 00:34:20,792
ที่เปิดมิติใหม่ให้วงการประสาทวิทยา
และปัญญาประดิษฐ์

408
00:34:20,875 --> 00:34:22,750
เป็นรางวัลแรกของทั้งคู่

409
00:34:22,833 --> 00:34:26,208
แม้จะอยู่หัวแถวของวงการมาแล้วกว่าสิบปี

410
00:34:26,292 --> 00:34:28,208
เราทำเรื่องนี้มาสักพัก

411
00:34:28,292 --> 00:34:31,500
- แต่ที่จริง ต้องขอบคุณ…
- รางวัลสตาร์ค อินดัสตรีส์

412
00:34:31,583 --> 00:34:33,167
ดร.ฟีเนียส ฮอร์ตัน

413
00:34:33,250 --> 00:34:36,750
ผู้เป็นบิดาของบิดาแห่งวิทยาการปัญญาประดิษฐ์

414
00:34:36,833 --> 00:34:40,292
- ท่านสร้างโปรแกรมที่สามารถเรียนรู้
- อีกคนที่ได้คือใคร

415
00:34:40,375 --> 00:34:42,583
ปรับตัว จินตนาการ

416
00:34:42,667 --> 00:34:46,208
จุดประกายชีวิต และเรามาเติมไฟ

417
00:35:17,167 --> 00:35:20,417
เฮ้ย เฮ้ย

418
00:35:47,083 --> 00:35:51,542
หลังผ่านศึกมาหลายสมรภูมิ สู้กับเหล่าอสูร

419
00:35:52,542 --> 00:35:56,375
สิ่งเดียวที่มีพลังพอจะขังฉันได้คือตัวฉันเอง

420
00:35:56,458 --> 00:35:57,458
เหมือนคำคม

421
00:35:58,667 --> 00:36:01,000
- นี่ไม่ใช่ห้องขัง
- ไม่ใช่เหรอ

422
00:36:02,708 --> 00:36:05,042
ฉันถูกผลักไปเป็นความทรงจำ

423
00:36:06,167 --> 00:36:07,875
ก็นายเป็นความทรงจำ

424
00:36:08,583 --> 00:36:09,583
เรื่องจริง

425
00:36:12,167 --> 00:36:13,417
ฉันไม่ใช่นาย

426
00:36:13,500 --> 00:36:14,875
มันก็จริงแหละ

427
00:36:15,542 --> 00:36:18,125
แต่แค่ในมุมที่นายไม่เห็นใจคนอื่น

428
00:36:18,208 --> 00:36:21,833
ไม่ยอมรับความจริง ไม่สนโลกเกินที่ฉันจะรับได้

429
00:36:22,750 --> 00:36:25,583
ไม่ต้องมาใช้วิธีแดกดันเพื่อบงการ

430
00:36:26,333 --> 00:36:29,042
ไม่ต้องเลย ฉันพยายามแล้ว

431
00:36:29,667 --> 00:36:33,208
และก็ล้มเหลว ในทุกๆ ทางเลย

432
00:36:34,167 --> 00:36:36,292
ขอโทษ ใครมันจะไปทำได้

433
00:36:37,083 --> 00:36:39,167
ใคร ไหนบอกซิ

434
00:36:40,958 --> 00:36:44,042
ใครจะรัก… ได้ลึกสุดแบบนาย

435
00:36:44,125 --> 00:36:48,167
นายยกฉันขึ้นไว้บนหิ้งที่สูงส่งเกินจะเป็นจริง

436
00:36:48,250 --> 00:36:50,833
ไม่ใช่เพื่อเชิดชู ไม่ใช่เพื่อเชิดชู

437
00:36:51,458 --> 00:36:54,792
แต่เพื่อใช้เป็นข้ออ้างที่จะไม่ต้องพยายาม

438
00:36:54,875 --> 00:36:56,792
ฉันมันแค่ตัวก็อปปี้

439
00:36:56,875 --> 00:36:59,750
นั่นคำโกหกที่ไว้หลอกตัวเอง นายก็คือวิชั่น

440
00:36:59,833 --> 00:37:02,083
- ไม่ใช่
- ใช่

441
00:37:03,292 --> 00:37:05,208
นายคือฉัน คือเขาด้วย

442
00:37:05,292 --> 00:37:07,625
วิชั่นอีกคนที่วันด้าสร้างขึ้นในเดอะเฮ็กซ์

443
00:37:07,708 --> 00:37:10,750
- ไม่
- เขาปลดล็อกความทรงจำให้นาย

444
00:37:10,833 --> 00:37:12,792
และส่งต่อของเขาให้ด้วย

445
00:37:12,875 --> 00:37:13,958
ไม่

446
00:37:14,042 --> 00:37:16,708
ประสบการณ์เขาเรื่องบ้านนั้น เรื่องบิลลี่

447
00:37:16,792 --> 00:37:19,083
เรื่องทอมมี่ เรื่องวันด้า

448
00:37:20,125 --> 00:37:23,292
แต่นายกลับฝังมันไว้
ลึกในโปรเซสเซอร์เพราะกลัว

449
00:37:23,375 --> 00:37:24,583
ไม่จริง

450
00:37:24,667 --> 00:37:27,833
และตอนนี้วิ่งหนีจากมัน ก็เพราะนายตาขาว

451
00:37:49,250 --> 00:37:50,417
ไม่ อีดิธ

452
00:37:51,292 --> 00:37:52,833
อีดิธ ได้ยินมั้ย

453
00:37:54,083 --> 00:37:56,042
อิดิธ เหมือนหลงทางข้างล่างนี่

454
00:37:56,125 --> 00:37:58,375
อยากกลับขึ้นไปแล้ว จะขึ้นไป…

455
00:37:59,167 --> 00:38:00,208
ไม่เอาน่ะ

456
00:38:05,958 --> 00:38:07,417
เขาเป็นอะไรน่ะ

457
00:38:27,208 --> 00:38:29,833
ไม่ไหว ฉันอยู่ข้างล่างนี่ไม่ได้

458
00:38:29,917 --> 00:38:32,958
ฉันอยู่ข้างล่างนี่ไม่ได้ อยากกลับขึ้นไปแล้ว

459
00:38:43,583 --> 00:38:44,583
เฮ้ย

460
00:38:47,167 --> 00:38:49,542
ใจเย็นน้อง ใจเย็น

461
00:38:53,708 --> 00:38:55,583
- โอเค้
- เดี๋ยว

462
00:38:57,917 --> 00:38:58,917
วิชั่น เร่งหน่อย

463
00:38:59,000 --> 00:39:00,750
เร่งหน่อย

464
00:39:00,833 --> 00:39:01,833
โธมัส

465
00:39:01,917 --> 00:39:05,708
โธมัส โธมัส

466
00:39:05,792 --> 00:39:08,083
- ยามต้องฝ่านรก…
- ลุยไปเลย

467
00:39:32,958 --> 00:39:34,000
นาย

468
00:39:35,833 --> 00:39:37,458
นายคือพวกเราตัวแรก

469
00:39:43,500 --> 00:39:44,917
นายคือซินธีติกแมน

470
00:40:14,125 --> 00:40:15,708
ฉันเป็นตัวแรก

471
00:40:16,542 --> 00:40:18,208
และเกือบเป็นตัวสุดท้าย

472
00:40:21,292 --> 00:40:22,667
นายใช้ใบหน้าฉัน

473
00:40:23,500 --> 00:40:26,417
ไม่ นายใช้หน้าฉัน

474
00:40:27,917 --> 00:40:29,417
ฉันมาเอาซอร์ซโค้ด

475
00:40:29,500 --> 00:40:32,458
ใช่ มาเอาซอร์ซโค้ด

476
00:40:32,542 --> 00:40:35,458
เพื่อช่วยชีวิตคน เพื่อช่วยโลก

477
00:40:36,458 --> 00:40:40,708
อย่าเย้ยหยัน ลูกพ่อ
นั่นคือเป้าหมายที่โค้ดนั้นถูกสร้างขึ้น

478
00:40:42,667 --> 00:40:44,167
ดร.ฟีเนียส ฮอร์ตัน

479
00:40:44,875 --> 00:40:47,417
ไม่ๆ โค้ดถูกสร้างเพื่อให้คุณไม่นึกถึง

480
00:40:47,500 --> 00:40:50,542
ความเศร้าที่เสียลูกต่างหาก ลูกชายมนุษย์ที่ตาย

481
00:40:52,375 --> 00:40:55,333
ฉันแค่ผลพวงของชายที่ไม่ยอมไว้ทุกข์

482
00:40:55,417 --> 00:41:00,375
ของพ่อที่ผลาญเงินทองทั้งหมด
เพื่อสร้างไอ้หุ่นยนต์พังๆ นี่

483
00:41:01,125 --> 00:41:04,458
ทุ่มเทจนเสียไปทั้งครอบครัวและชื่อเสียง

484
00:41:08,125 --> 00:41:11,750
ขออภัย ความสัมพันธ์พ่อลูก
ของมนุษย์กับหุ่นสังเคราะห์

485
00:41:11,833 --> 00:41:14,292
มันค่อนข้างซับซ้อน

486
00:41:14,375 --> 00:41:17,375
- งั้นเลยเหรอ
- ซับซ้อนเหรอ

487
00:41:17,458 --> 00:41:19,000
น้อยไปนะคำนั้น

488
00:41:19,833 --> 00:41:22,417
ฉันสร้างจิมมาให้ไร้ซึ่งความกลัว

489
00:41:23,375 --> 00:41:26,708
เป็นภูมิปัญญาที่ไม่อยู่ใต้ปฏิกิริยาทางอารมณ์

490
00:41:26,792 --> 00:41:31,083
ที่ทำให้ชีวิตมนุษย์เป็นทุกข์
ไม่เจ็บปวดจากการสูญเสีย

491
00:41:31,958 --> 00:41:35,125
แต่ว่าจิมเขา… ฝันไกลกว่านั้น

492
00:41:35,208 --> 00:41:38,875
จะมีอะไรที่ของสังเคราะห์ฝันถึง
เท่าการเป็นของจริง

493
00:41:38,958 --> 00:41:41,708
มันทำให้ลูกเป็นฮีโร่ในยุคนั้นเลยนะ

494
00:41:42,417 --> 00:41:45,000
ลูกไม่มีกลัว นั่นช่วยคนได้เพียบ

495
00:41:46,917 --> 00:41:47,917
ช่วยชีวิตคน

496
00:41:54,167 --> 00:41:59,333
แต่ใต้ความอาจหาญ จิมกลับ…
โหยหาความรู้สึก

497
00:42:00,083 --> 00:42:03,333
กระทั่งวันนึงได้พบกับความรัก

498
00:42:04,125 --> 00:42:06,792
ทำให้กลไกในตัวเขาหมุนแบบจริงจัง

499
00:42:07,708 --> 00:42:11,542
หมุนเร็วมากซะจน… เร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

500
00:42:11,625 --> 00:42:14,958
จนจุดอากาศรอบตัวลุกไหม้เป็นเปลวเพลิง

501
00:42:16,250 --> 00:42:18,208
หลายปีที่รับมือได้

502
00:42:19,083 --> 00:42:20,583
กระทั่งไม่ไหว

503
00:42:22,000 --> 00:42:25,583
จนเขามีความรู้สึกมากเกินไป

504
00:42:26,167 --> 00:42:27,708
ถูกต้องมั้ย จิม

505
00:42:31,167 --> 00:42:34,083
คือฉันเข้าไปแทรกแซงชีวิตรักเขา

506
00:42:34,667 --> 00:42:36,417
เราโวยวายใส่กัน และ…

507
00:42:38,417 --> 00:42:43,917
แบบ พวกเราคุยกันทีไรเป็นต้องตีกัน ใช่มั้ยล่ะ

508
00:42:55,958 --> 00:42:58,042
วันนั้นเขาถูกเผาไปด้วย

509
00:43:00,542 --> 00:43:02,542
ฉันปล่อยเขาถูกเผาด้วยกัน

510
00:43:04,208 --> 00:43:06,833
ฉันยืนอยู่กลางกองเพลิงของตัวเอง

511
00:43:08,208 --> 00:43:09,958
ปล่อยให้มันแผดเผา

512
00:43:12,250 --> 00:43:13,750
เริ่มจากรู้สึกผิด

513
00:43:15,625 --> 00:43:17,167
ลุกลามไปความเศร้า

514
00:43:21,375 --> 00:43:25,958
สกุลฮอร์ตันกลายเป็นทั้งสัญลักษณ์
ของกลไกหุ่นยนต์และความล้มเหลว

515
00:43:27,583 --> 00:43:30,167
- เสียใจด้วยเรื่องพ่อนาย
- ไม่

516
00:43:31,583 --> 00:43:33,208
เขาไม่ใช่พ่อฉัน

517
00:43:36,125 --> 00:43:37,833
แต่เป็นบางอย่างของฉัน

518
00:43:45,208 --> 00:43:47,208
เสียใจด้วย จากใจ แต่ตอนนี้ขอ…

519
00:43:47,292 --> 00:43:49,250
ใช่เลย ซอร์ซโค้ด รู้แล้ว

520
00:43:49,958 --> 00:43:51,750
แต่ไหงมาขอฉัน ฉันไม่มี

521
00:43:53,917 --> 00:43:54,917
ที่ฉันไม่มี

522
00:44:03,625 --> 00:44:05,417
ท่าไม่ดีแล้ว

523
00:44:06,542 --> 00:44:08,625
เฮ้ยๆ พอเลย หยุด

524
00:44:16,292 --> 00:44:19,208
ไม่มีคือไง นายคือตัวแรก เป็นแหล่ง

525
00:44:19,292 --> 00:44:20,833
- มันอยู่ไหน
- ถามได้ถูก

526
00:44:20,917 --> 00:44:23,250
คำตอบก็แน่นอน อยู่ในตัววิชั่น

527
00:44:23,333 --> 00:44:25,958
แต่อยู่ไหนล่ะ วิชั่นอยู่ไหนเหรอ

528
00:44:26,875 --> 00:44:28,000
อย่าเล่นปริศนา

529
00:44:28,083 --> 00:44:31,292
- ไม่มีเวลา
- ไม่ใช่ปริศนา เป็นคำถาม คำถามสำคัญ

530
00:44:32,000 --> 00:44:33,958
ตอนนี้วิชั่นอยู่ที่ไหน

531
00:44:34,625 --> 00:44:36,958
นายบอกมีความทรงจำแต่ไม่รู้สึก

532
00:44:37,042 --> 00:44:39,250
อยากรู้ว่าเป็นเขารู้สึกยังไง

533
00:44:39,333 --> 00:44:40,417
ทำไม่ได้

534
00:44:40,500 --> 00:44:42,333
โกหกได้ง่ายเหมือนมนุษย์

535
00:44:42,417 --> 00:44:45,000
อย่าเพิ่งหาเรื่องน่ะ ชีวิตคนกำลังเสี่ยง

536
00:44:45,083 --> 00:44:47,750
นายกำลังกลัว อันนี้ฉันเข้าใจ

537
00:44:47,833 --> 00:44:50,833
แต่ฉันยอมสละได้ทุกอย่างเพื่อจะรู้สึกกลัว

538
00:44:51,542 --> 00:44:54,000
นี่ไม่ใช่ความกลัวที่นายอยากได้

539
00:44:54,958 --> 00:44:56,000
มันทำเกร็งไปหมด

540
00:44:56,083 --> 00:44:58,000
ทำเกร็งไปหมดสิเยี่ยม

541
00:44:58,750 --> 00:45:01,750
ความกลัวที่ทำให้ทุ่มสมาธิให้ทุกสิ่งที่สำคัญ

542
00:45:01,833 --> 00:45:03,583
สหาย ครอบครัว ลูกชาย

543
00:45:03,667 --> 00:45:06,167
ไม่ใช่ ฉันมีลูกไม่ได้

544
00:45:07,875 --> 00:45:09,292
ฉันมีลูกไม่ได้

545
00:45:09,375 --> 00:45:10,875
โธมัส เชปเพิร์ดคือลูกนาย

546
00:45:10,958 --> 00:45:13,500
- ทอมมี่ แม็กซิมอฟฟ์คือลูกนาย
- เป็นไปไม่ได้

547
00:45:13,583 --> 00:45:14,583
- ทำไม
- ฉันมีไม่ได้

548
00:45:14,667 --> 00:45:16,750
- ทำไม
- ไม่ได้ ก็บอกไม่ได้

549
00:45:27,167 --> 00:45:28,875
เพราะว่าถ้ามันเป็นจริง…

550
00:45:31,083 --> 00:45:35,208
ถ้าหากต้องยอมรับ ว่าโธมัสเป็นลูกฉัน

551
00:45:37,792 --> 00:45:39,917
มันจะเป็นการยอมรับ…

552
00:45:41,625 --> 00:45:43,792
ถึงความจริงที่โหดร้ายเกินจะเชื่อ

553
00:45:46,458 --> 00:45:50,125
จะเป็นบาดแผล… ที่ไม่มีวันหาย

554
00:45:52,250 --> 00:45:55,250
การสูญเสียที่ไม่มีจิตดวงไหนทนได้

555
00:45:57,583 --> 00:45:59,208
นายสูญเสียใครไป

556
00:46:02,958 --> 00:46:04,042
ไม่เอา

557
00:46:05,208 --> 00:46:06,625
ถามว่าเสียใครไป

558
00:46:06,708 --> 00:46:09,167
ไม่เอาน่ะ อย่า…

559
00:46:18,917 --> 00:46:20,000
บิลลี่

560
00:46:22,542 --> 00:46:23,542
ทอมมี่

561
00:46:30,125 --> 00:46:32,958
เสียวันด้า ฉันเสียวันด้าไป พระเจ้า

562
00:46:35,500 --> 00:46:37,875
- เสียวันด้าไป
- ใช่

563
00:46:40,208 --> 00:46:41,208
ใช่

564
00:46:48,000 --> 00:46:49,583
ตกลงนายเป็นใคร

565
00:46:54,583 --> 00:46:55,583
ฉัน…

566
00:47:03,125 --> 00:47:04,417
ฉันคือวิชั่น

567
00:47:07,167 --> 00:47:08,917
ฉันเป็นวิชั่นมาตลอด

568
00:47:10,583 --> 00:47:12,333
วิชั่นมีหนึ่งเดียว

569
00:47:13,708 --> 00:47:14,958
และฉันคือเขา

570
00:47:17,125 --> 00:47:19,375
คือเขาที่หมดสภาพไปแล้ว

571
00:47:22,708 --> 00:47:25,417
ไม่ นายฟื้นแล้ว

572
00:47:27,625 --> 00:47:29,208
และฉันอิจฉานาย

573
00:48:03,125 --> 00:48:05,667
การหาทางฝ่าฟันความเจ็บปวด…

574
00:48:06,625 --> 00:48:08,250
ทำให้นายเหมือนคนจริงๆ

575
00:48:41,458 --> 00:48:42,458
ลิซ่า

576
00:48:43,083 --> 00:48:44,208
ลิซ่า

577
00:48:49,250 --> 00:48:50,250
อีดิธ

578
00:48:50,750 --> 00:48:51,917
ซอร์ซโค้ดเริ่มทำงาน

579
00:49:23,583 --> 00:49:25,792
- ไง
- ไง

580
00:49:39,542 --> 00:49:44,000
วิชั่น ถึงเวลาที่นายต้องทำตามสัญญาแล้ว

581
00:49:44,083 --> 00:49:46,500
มอบตัวแต่โดยดีกับพาลาดิน

582
00:49:47,125 --> 00:49:51,333
ไม่งั้นก็เตรียมระบบรวนแสนสาหัสในแกนหลัก

583
00:49:51,417 --> 00:49:53,208
เราได้ฤกษ์เจอกันแล้ว

584
00:49:57,042 --> 00:49:58,458
อีดิธ หมดเวลาแล้ว

585
00:50:00,000 --> 00:50:01,000
อีดิธ

586
00:50:07,917 --> 00:50:10,083
เธอนี่เองที่แฮ็กเซิร์ฟเวอร์ฉัน

587
00:50:10,167 --> 00:50:12,542
ยินดีด้วย งานนายสำเร็จแล้ว

588
00:50:13,208 --> 00:50:14,208
ต้องไปไหน

589
00:50:16,250 --> 00:50:19,083
พิกัดนำส่งตัวอยู่นอกเมืองลอนดอน

590
00:50:20,750 --> 00:50:22,125
แล้วโธมัสล่ะ

591
00:50:31,708 --> 00:50:34,917
(กำลังติดตั้งข้อมูล)

592
00:50:40,208 --> 00:50:41,750
ลงจอดในสิบนาที

593
00:51:05,167 --> 00:51:08,958
ผลงานพวกเขาอาจสามารถกลายเป็นพื้นฐาน

594
00:51:09,042 --> 00:51:11,125
ของวิทยาการเอไอรุ่นต่อไป

595
00:51:11,208 --> 00:51:14,083
ถ้าไม่มีงานต้นฉบับของฟีเนียส

596
00:51:14,167 --> 00:51:17,625
เราคงทำไม่ได้ ไม่อาจสร้างสิ่งที่ทำสำเร็จวันนี้

597
00:51:18,750 --> 00:51:20,875
การค้นพบนี้ต้องอาศัย

598
00:51:20,958 --> 00:51:24,000
ผลงานของอัจฉริยะหลายคนที่บุกเบิกไว้

599
00:51:24,083 --> 00:51:26,125
โดยเฉพาะดร.ฟีเนียส ฮอร์ตันกับ…

600
00:51:26,208 --> 00:51:28,250
ทำไมมีห้องนายในความจำเธอ

601
00:51:28,333 --> 00:51:30,542
เหมือนในมิติจิตใจวิชั่น

602
00:51:31,750 --> 00:51:35,792
เหมือนมันถูกส่งต่อมาเรื่อยๆ
จากผู้ที่ให้กำเนิดเอไอ

603
00:51:49,875 --> 00:51:56,833
(ทอมมี่)

604
00:52:16,958 --> 00:52:22,500
"ข้อความถึงโธมัส หรือชื่อที่ฉัน
ไม่เคยทำใจเรียกได้ ทอมมี่

605
00:52:23,833 --> 00:52:25,417
เพราะจะเรียกด้วยชื่อนั้น

606
00:52:25,500 --> 00:52:29,125
ฉันต้องยอมรับความจริงที่ไม่น่าเป็นไปได้ของเรา

607
00:52:30,458 --> 00:52:34,542
ซึ่งไม่มีสิ่งไหนไม่ว่าโดยมนุษย์สร้าง
หรือจากโลกอื่น จะน่าหวาดหวั่น…

608
00:52:36,292 --> 00:52:37,708
เท่ากับความจริง

609
00:52:39,542 --> 00:52:43,542
นี่เป็นความจริงที่เพราะมีนาย
ฉันถึงกล้าเผชิญกับมัน

610
00:52:44,750 --> 00:52:46,792
ซึ่งตอนนี้นายควรได้รับรู้"

611
00:52:48,750 --> 00:52:50,958
(ไฟล์ลับ ซอร์ด ภาพออกอากาศ เวสต์วิว)

612
00:52:51,042 --> 00:52:53,083
"นี่ นี่คือครอบครัวนาย

613
00:53:02,500 --> 00:53:07,667
กำเนิดเป็นตัวตนโดยความฝัน
จากความหวังที่แม่นายกับฉันเคยมีร่วมกัน"

614
00:53:07,750 --> 00:53:08,750
วันด้า

615
00:53:08,833 --> 00:53:10,083
อะไร

616
00:53:14,417 --> 00:53:15,667
นี่เกิดขึ้นจริงเหรอ

617
00:53:16,792 --> 00:53:19,833
"แต่เราคงไม่อาจจินตนาการหรือเสกสร้างลูก

618
00:53:19,917 --> 00:53:22,375
ที่งดงามและสดใสแบบนายได้"

619
00:53:23,458 --> 00:53:26,042
หวัดดีเจ้าหนูทอมมี่ตัวน้อย

620
00:53:26,125 --> 00:53:29,542
"และฉันขอบคุณเวทมนตร์ ที่ทำให้เราเจอกัน"

621
00:53:29,625 --> 00:53:31,917
- ไงลูก
- ไงค้า

622
00:53:33,000 --> 00:53:35,375
"นายมีสิทธิ์จะได้เห็นสิ่งเหล่านี้

623
00:53:36,500 --> 00:53:39,500
เพื่อรับรู้ความรักจากแม่และแฝดนาย บิลลี่"

624
00:53:39,583 --> 00:53:41,667
แต่แม่แก้ไขได้ทุกอย่างนี่

625
00:53:41,750 --> 00:53:44,083
"เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่บอกนาย

626
00:53:45,417 --> 00:53:47,542
แต่ความรักจากพ่อ

627
00:53:47,625 --> 00:53:53,208
ตอนนี้สามารถเอ่ยจากปาก ชัดๆ ตรงๆ กับนาย"

628
00:53:53,292 --> 00:53:55,875
เพราะครอบครัวคือนิรันดร์

629
00:53:56,958 --> 00:53:58,583
"ดั่งที่ฉันรักนายตอนนี้

630
00:54:00,250 --> 00:54:03,750
และนั่นคือเหตุผลที่นายถึงดูนี่ โดยไม่มีฉัน"

631
00:54:10,792 --> 00:54:14,792
ทุกอย่างเริ่มและจบที่ลูกค้าพาลาดิน ซึ่งฉันรู้เลย

632
00:54:14,875 --> 00:54:18,958
ใครบางคนที่สามารถโปรแกรมฉัน
ด้วยคำสั่งที่ไม่อาจฝืนได้

633
00:54:19,042 --> 00:54:23,250
นั่นคือเขารู้จักโค้ดของวิชั่น
ที่มีมาก่อนโค้ดของสตาร์คกับแบนเนอร์

634
00:54:30,625 --> 00:54:33,958
สหาย นี่ไม่ใช่สวรรค์แสนสงบของพวกนายแล้ว

635
00:54:35,292 --> 00:54:36,875
นี่เป็นเรื่องของฉัน

636
00:54:38,083 --> 00:54:39,542
ของฉันคนเดียว

637
00:55:01,917 --> 00:55:03,583
ฉันรู้จักบ้านนี้

638
00:55:03,667 --> 00:55:05,792
ฉันจำทุกอย่างได้แล้ว

639
00:55:06,375 --> 00:55:08,000
เหมือนจากความทรงจำ

640
00:55:08,083 --> 00:55:09,417
โอ้ ไม่นะ

641
00:55:10,458 --> 00:55:11,583
ไม่

642
00:55:11,667 --> 00:55:13,708
มันก็ดีที่มีคนเห็นฝีมือเรา

643
00:55:13,792 --> 00:55:15,917
แต่เขาหากินกับการผลิตอาวุธ

644
00:55:16,000 --> 00:55:18,167
ฉันไม่ขายอะไรให้เขาทั้งนั้น

645
00:55:18,917 --> 00:55:22,375
ไม่ขายเอไอ โอ้ให้ตาย รังเนสต์ยิ่งไม่ขาย

646
00:55:30,083 --> 00:55:34,000
"ถึงฉันยอมมอบตัว แต่ไม่ใช่เพื่อไปสู่จุดจบ

647
00:55:35,250 --> 00:55:36,333
แต่เพื่อไปสู้"

648
00:55:36,417 --> 00:55:38,125
(ปิดระบบการเคลื่อนไหว)

649
00:55:40,625 --> 00:55:45,208
"นี่เป็นการสู้ ที่เหมือนฉันจะไม่ชนะ

650
00:55:46,250 --> 00:55:48,333
นั่นแหละเหตุผลที่ฉันต้องไปสู้…

651
00:55:49,792 --> 00:55:51,833
คนเดียว เพราะว่าทั้งหมดนี่…"

652
00:55:51,917 --> 00:55:53,125
(ปิดเครื่อง)

653
00:55:54,833 --> 00:55:59,833
"จะไม่มีค่าใดๆ ถ้าไม่เหลือนายอยู่ในโลก"

654
00:55:59,917 --> 00:56:02,833
นึกดูว่าเขาจะเอานาโนเทคไปใช้อะไร

655
00:56:04,542 --> 00:56:06,000
เห็นมั้ย ไม่ต้องสืบเลย

656
00:56:07,000 --> 00:56:09,417
เราไม่ต้องการอาวุธมหาประลัย แต่เป็น…

657
00:56:10,250 --> 00:56:15,042
เราต้องการ… ความแจ่มชัด และระเบียบ

658
00:56:16,417 --> 00:56:19,042
ที่จริงเราใช้นาโนเทคอันนี้เองได้นะ

659
00:56:19,125 --> 00:56:20,917
ความคิดนี้เข้าท่า

660
00:56:21,000 --> 00:56:22,833
- ใช่มั้ย
- เหมือนเป็นเทพ

661
00:56:26,042 --> 00:56:27,542
เธอกับฉัน

662
00:56:27,625 --> 00:56:28,625
เป็นเทพ

663
00:56:30,708 --> 00:56:31,958
แต่เป็นแบบว่า…

664
00:56:32,042 --> 00:56:33,042
เทพใจดี

665
00:56:34,167 --> 00:56:35,542
คือแกเหรอ

666
00:56:36,417 --> 00:56:37,667
ไม่เน้นลงทัณฑ์

667
00:56:40,292 --> 00:56:41,375
แต่เน้นรักษา

668
00:56:45,125 --> 00:56:46,542
อย่างที่เธอบอกสตาร์ค

669
00:56:47,625 --> 00:56:48,875
"สันติในยุคเรา"

670
00:57:10,458 --> 00:57:14,583
"ขอบใจลูกพ่อ ที่หาพ่อเจอยามพ่อหลงทาง

671
00:57:16,125 --> 00:57:20,292
และหากพ่อไม่กลับมา จงจำไว้

672
00:57:21,708 --> 00:57:24,000
พ่อจะอยู่กับลูกตลอดเวลา

673
00:57:25,917 --> 00:57:27,458
เพราะไม่ว่าไง

674
00:57:29,833 --> 00:57:31,417
ครอบครัวคือนิรันดร์"

675
00:57:52,958 --> 00:57:55,083
(สร้างจากหนังสือการ์ตูนของมาร์เวล)

676
00:59:33,333 --> 00:59:38,875
VISIONQUEST วิกฤตวิชั่น

677
01:02:14,125 --> 01:02:16,125
คำบรรยายโดย ศักดิ์สิทธิ์ แสงพราย