Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hadi! Yardım et!
- Bu yokuş beni öldürecek. - Güçlüsün. Yapabilirsin.
Çok zor!
Evet!
Çık bakalım!
İki, bir.
- Evet. - Of be.
- Hadi. - Ne?
Bunda üç tane var.
Hadi oradan… Hayır!
Hey!
- Hile yapıyorsun. - Bilemedin.
- Sen de bazen bilemiyorsun. - Hiç de bile!
Ama ben daha iyiyim. Her şeyde.
- Hangi konuda daha iyisin? Söyle. - Her şeyde.
- Her şeyde daha iyiyim. - Örnek?
Kimin dersleri iyi?
Hiçbirimizin!
Hangi konuda daha iyisin?
- Futbol. Okul. - Futbol.
- Okul mu? - Çizim. Yok, çizimin daha iyi.
Birazcık.
Birazcık mı? Hiç çizemiyorsun ki!
Bir saniye. Kızlarla kim daha iyi?
Hadi oradan! Kiminle çıktın?
Bu yıl kimseyle çıkmadım ama geçen yıl?
- O sayılmaz! - Nedenmiş?
Maziyi bırak, şimdiye gel.
Sayayım mı? Aklında tutamazsın.
- Söyle. - Saymak için abaküs laızm.
- Söyle! - Defter lazım.
- Kim olduğunu söyle. - Söylemem.
- Söyle! - Söylemeyeceğim.
- Biliyorum… - Çoğunu tanıyorsun.
Şuradaki keçilerden bahsediyorsan
sayması zor, evet.
- Geçen sene kiminle çıktın? Hiç kimseyle. - Kes.
O geçen seneydi.
- Sen… - Sen de…
- Mazide kaldı. Kiminle çıkıyorsun? - Hayır.
Güneş batıyor.
BITERSWEET RAIN
N.
B.
R.
Ama hâlâ bulanık.
Tamam.
Annenin yanına geçip otur.
Her türlü zorluğun üstesinden bir şekilde gelinir.
- Üzülmenizi anlıyorum. - Bir sürü hayali var.
İnanasım gelmiyor.
Hayallerini gerçekleştiremeyecek, düşündükçe kötü oluyorum.
- Süslenip püslenmişsin. Nereye? - Senin okuluna.
- Nereye? - Senin okuluna.
Peki.
- Gerek yok. - Yine de gidiyorum.
- Neden? Konuşmak için mi? - Onlarla konuşmam gerek Bruno.
Hayır, gerek yok.
- Bruno. - Her şey yolunda.
Hayır oğlum, değil.
Yardıma ihtiyacın var. Benim de öyle.
Ne için yardım? Derslerim gayet iyi.
Mesele o değil.
- Bırak, sınıfta kalsın. - Sen karışma.
Sınıfta kalmasına izin veremem. O acı çekerse hepimiz çekeriz.
- Biz bir aileyiz. - Bu benim sorunum. Sen dert etme.
Sen de bu ailenin bir parçasısın Bruno.
Odaya birlikte gireceğiz.
Biz konuşurken sen de odada olacaksın
çünkü sana nasıl yardım edeceklerini bilmen gerek.
- İstediğini yap. Ben gelmiyorum! - Geliyorsun.
- Gelmiyorum dedim. Konu kapanmıştır. - Geliyorsun!
Geliyorsun dedim, geliyorsun.
Tek acı çeken sen misin?
Mütevazı ol biraz. Yardıma ihtiyacın olduğunu kabul et.
- Günaydın! - Günaydın!
Gelin.
Ben de onu konuşmaya geldim.
Size bir açıklama borçluyum.
Bruno bir yıldan uzun süredir okula gelemedi.
Nedeni sağlık sorunlarının olması.
Geçen yılı Bruno'yu tedavi ettirmek için
seyahat ederek geçirdim.
Ne yapacağımı bilmiyorum. Nasıl olacak…
Uzun zamandır gelmenizi bekliyorduk.
Bruno bir yıldır yoktu.
Ön yargı olmasın düşüncesiyle bir şey demedim.
Kimin ne tepki vereceğini, tedavinin nasıl olacağını bilmiyordum.
Düzelir diye de umuyordum
ama maalesef doktorun dediğine göre yapılabilecek bir şey yokmuş.
- Anlıyorum. - Kesinleşti.
Okulda gerekli kaynaklar yok,
edinmek de kolay değil.
Yapamaz… Şu anda yardıma ihtiyacı var.
Bir an önce halledilmesi lazım.
Ben burada yeniyim. Birbirimizi pek tanımıyoruz.
Diplomam var. Görme engelli öğrencilerim oldu.
- Braille ile mi? - Evet.
- Şey lazım… - Diplomanızı nereden aldınız?
- Salvador'dan. - Gerçekten mi? Hangi üniversiteden?
- Salvador Körler Enstitüsü'nden. - Ne öneriyorsunuz şimdi?
Hemen yardımcı olabilirim.
Kaynak aramamız yine gerekecek
ama şu anda, geçiş sürecinde yardımcı olabilirim.
Eğitimini aldım.
Her şeyi çözemem
ama Bruno okulu bırakmak zorunda kalmasın diye süreci başlatabilirim.
Zaten önünde bir sürü engel var, değil mi?
Okul olarak biz de engel çıkarmayalım.
Geçen yılı yardım arayarak geçirmişsiniz.
Şimdi de ihtiyaçlarını karşılayabilecek bir okul aramanız gerekecek.
Alışması için zaman lazım.
Öğretmenler zaten biliyor…
- Ben de onu diyorum. - Anlamaya çalışıyorum…
Diğer öğrenciler öğrenmeyecek.
Öğretmen arkadaşlarımın önünde beni sorgulamanız mantıklı değil.
- Bruno, oğlum. - Gördünüz mü?
Öğrencilerimizi buna maruz bırakmamalıyız.
Amacım yardım etmek.
Okulun hazır olmadığını bildiğim için yardım etmeye çalışıyorum.
Bruno?
Ne oldu?
Artık burada okuyamam Ângela.
Ne? Neden?
Körlerin okuduğu nerede görülmüş?
Bir yolunu buluruz. Sakin ol.
Öğretmenler en öne senin adının yazılı olduğu
bir sıra koyacaklarmış.
- Ne işe yarayacak? - Tahtayı daha iyi görürsün.
Ben de yanına otururum, defterime bakabilirsin.
İstersen okuyabilirim de.
Sakin ol!
- Hadi sınıfa gidelim. - Hayır.
- Hadi. - İstemiyorum.
Saçmalama. Kalk hadi.
Hadi.
- Söz dinle. - Tamam.
Pardon.
Heraldo'nun evindeki partiden bahsetmiştim ya…
Boşuna uğraşma. Gitmeyeceğim.
- Hadi ama. Eğlenceli olacak! - Gitmeyeceğim.
Bruno!
- Ne? - Buraya gel. Sana bir şey göstereceğim.
- Ne? - Bak.
Ne güzel.
- Güzel olan ne? - Gün batımı oğlum!
- Vay, çok güzelmiş. - Gerçekten öyle.
- Her gün oluyor. - Kesinlikle. Minnettar olmalıyız.
Bu fırsat herkesin eline geçmez.
Niye geçmesin? Güneş orada duruyor işte!
Evet, o yüzden minnettar olmalıyız zaten.
Okul nasıl gidiyor?
Pek iyi değil.
- Konuşmak ister misin? - Hayır.
Pazar günü kiliseye gidiyoruz.
Anne, daha önce de söyledim, kiliseye gitmek istemiyorum.
Gitmek lazım oğlum.
Tanrı senin hayatında, hepimizin hayatında bir fark yaratabilir.
Birlikte arayalım.
İnancını yitirme.
Birazcık olsun inan.
Doktorları duymadın mı? Tedavisi yok dediler ya.
Duydum ama Tanrı'nın kendisi "Tedavisi yok" demedikçe umut kesilmez.
"Seni kanatlarının altına alacak."
Yani bizi kanatlarıyla, hakikatle örtecek.
"Kanatlarının altında sığınak bulacaksın."
Çünkü o varken
hiçbir şey bize zarar veremez.
- Âmin. Dua edelim. - Âmin.
Rab, Tanrımız ve Babamız, Nasıralı İsa.
Kutsal Babamız, senin adına bir kez daha toplandığımız için
şükrediyor ve İsa'nın adıyla hamdediyoruz.
Ve diyoruz ki…
Âmin!
Rab İsa'ya hamdolsun.
Merhaba Ângela. Benim, Bruno.
Parti hâlâ devam ediyorsa haber ver. Heraldo'nun partisi.
Öyleyse haber ver. Geleceğim.
- Ben çıkıyorum anne. - Nereye Bruno?
Dışarı. Geç geleceğim, tamam mı?
Ronny.
- Ronny. - Ne?
- Bruno nereye gidiyor? - Bilmiyorum.
- Bir şey söylemedi. - Az önce çıktı. Vakit çok geç.
Giyin, sen de git.
- Hayır, telefondayım! - Lütfen oğlum.
Benim hatırım için.
Sadece sen böyle şeyler istiyorsun.
- Ne yiyeceksin? - Hiçbir şey.
Bruno, buraya neden geldik?
- Konuşmak için. - Hayır, yemek için.
Büyük bardak yok mu?
İlk gördüğüm buydu.
Tam şapşalsın.
- Selam Ângela. Bir içki alayım. - N'aber?
- Nasılsın? - İyiyim.
- Merhaba dostum. - Bruno, bu Jonas.
- Bruno! - Tanıştınız mı?
- Hey! - Atıştıracak bir şeyler alayım.
Hepsini kapmışsınız.
Bruno, Jonas'ın hayatıyla ilgili bir film var.
- İzledin mi? Sen izledin. - Evet.
- Ona da gönder. - İzlemedim.
- Linki sonra gönderirim. - Senin de tanımadığın kimse yok.
- Selfie çekelim mi? - Evet.
Ağzımdakini bitireyim.
- Yok, ben çekerim. - Hadi o zaman.
Gözünü kırpma.
Bruno?
- Merhaba! - N'aber?
- Nasılsın? - İyidir.
- Nasıl gidiyor? Ne zamandır görüşemedik. - Evet.
Eğleniyor musun?
- Herkesi tanıyor musun? - Hayır.
Tanıştırayım o zaman.
Zambumba'da Ramon var.
Üçgendeki Bay Euzébio.
- Bu, Bruno. - Merhaba evlat.
- Bu André, arkadaşım. - Selam.
Bu Camila.
Akordeondaki Julinho. Diğer akordeondaki Rafa.
Güzel.
- Bu Pimpim. - Merhaba Pimpim.
- Bu Gegê. - Nasılsın?
Bay Fernando. Tanıştınız mı?
- Merhaba. - Memnun oldum.
Seni kendi yaşıtlarının yanına bırakayım, kaynaşın.
Hatırlıyor musun bilmiyorum. Bu benim kızım.
- Terena. - Selam!
Bu Bruno. Eskiden birlikte oynardınız, hatırladın mı?
Nasılsın?
Hatırlıyorum.
- Tanıştır. Ben sahnede olacağım. - Tamam.
- Hey! - Elektrik gitti!
- Gerçekten gitti. - Değil mi?
Hadi.
Deveye benzemedi.
Dame tu cosita
Dur, ters çevir.
Lama gibi oldu.
Salyası akıyor.
Parmağını kaldır.
Böyle. Evet!
Burası okyanus…
Olamaz, uçup gidiyor.
Yakala!
Sana bir şey diyeceğim.
Seneye üniversiteye gidiyorum.
Öyle mi?
Evet.
Tıp okuyacağım.
Ne oldu Bruno?
Bir şey olmadı.
Birden bozuldun sanki.
Ne?
Yapamam Bruno.
Özür dilerim.
Dün partiden kayboldun.
Elektrik gittikten sonra herkes kayboldu.
Terena'yla dans ettiğini gördüm.
Neredeydin? Ben de seni görmedim.
Kızın seni reddettiğini bile gördüm.
Beni mi gözetliyordun?
Hayır, ortadan kaybolunca merak ettim, o zaman gördüm.
Çifti rahatsız etmek istemedim.
Dans etmemizi o istedi.
Tavlamaya çalışıyorsun, biliyorum.
- Yanlış bir şey mi yapmışım? - Tabii ki!
Tanrı aşkına Ângela.
- Herkese günaydın! - Günaydın.
Edebiyat kitaplarınızı çıkarın.
Merhaba Bruno. Gelsene.
Selam Terena.
Selam.
Ne oldu? Konuşsana.
Yok, şey… Baban evde mi?
Hayır, sanırım dışarı çıktı.
Bir şey mi lazımdı?
Hayır ama hazır gelmişken
dün olanlar için özür dileyeyim dedim.
Ne diye özür diliyorsun?
Bir şey olmadı ki Bruno.
Salvador'a ne zaman dönüyorsunuz?
Bilmiyorum. Karnavaldan sonra sanırım.
Bir saniye.
Bak Bruno.
Dün olanlar
sadece arkadaşça bir şeydi.
Yanlış bir fikre kapılmanı istemem.
Tamam mı?
Biliyorum. Gerçekten babanla konuşmaya geldim.
Tamam.
- Burada değilse gideyim. Görüşürüz. - Görüşürüz.
Yarın. Teslimatı yarın yapabilirim.
Sorun olmaz.
İlk iş teslimatınızı yaparım.
Hayır, sorun olmaz.
Tamam.
Kusura bakmayın.
Merak etmeyin. Yarın ulaşacak.
Neden dışarıda oynamıyorsun?
Yorgunum.
Neden yorgunsun?
Çünkü o partiye gittin.
Bir rahatsızlığın var. Geç yatarsan daha da kötüleşir.
Neymiş kötüleşecek? Kötüleşecek olan ne?
Söylesene.
Nasıl olsa kör olacaksam partiye niye gitmeyeyim?
Beni rahat bırak.
- Al şunu! - Bruno!
Pas versene kanka!
- Faul! - Hadi ama.
Abartmayın.
Pas ver.
- Pas versene! - Pas vermeyi öğren.
- Önce sen öğren, o zaman pas veririm! - Ne?
- Ne zaman topu alsam… - Berbatsın!
- Uyuzluk yapma. - Ben mi?
Bu takımda bir sürü kız var, o yüzden berbat! Belli değil mi?
Hadi arkadaşlar!
Bak! Hiç pas vermiyorsun!
Bir şey görmüyor ki.
Hadi!
- Bir pas ver! - Hepinizin canı cehenneme!
Defolun gidin!
Hâlâ burada mısınız?
Yürüyün gidin!
Gelsene! Dayak istiyorsan gel!
Gelsene geri zekâlı. Gelsene!
Evet, git başka yerde oyna!
Git cehennemde oyna!
Benim takıma gelmeyi sen istedin!
- Yürü git! - Oynamayı bilmiyorsun!
Hem kadın düşmanı hem beceriksiz.
- Sakin. - Yürü git, kadın düşmanı!
Gidiyorum!
- Hey, Ronny! - Git!
- Sen bu aptallarla oynamaya devam et. - Sakin ol!
- Beceriksizsin kadın düşmanı! - Evet.
- Kızlarla öyle konuşamaz! - Tamam da sakin ol!
- Onu savunmuyorum. - Böylelerinin ağzının payını vermeli.
- Takımdan çık, o zaman düzelir. - Yürü git!
Gitmemi mi istiyorsun? Tamam.
- Ben yokum. Ronny, sen oyna. - Sorun çıkarıyor.
Ben yokum!
- Sorun çıkarıyor. - Beceriksiz.
Sorun çıkarıyor.
- Tamam. - Tamam falan değil
Oynamayı öğrenince beni ara.
Sakin ol!
Maria.
VINÍCIUS HOCA İBNENİN TEKİ!
Bir iş çeviriyorlar.
N'aber Bruno?
Merhaba.
Yine mi gözlük takmadın?
Azarlamıyorum.
Surat asmaya gerek yok.
Kitaplara baktım.
İstersen Braille derslerine hemen başlayabiliriz.
- Bence daha erken. - Yavaştan başlarız.
Ne demişler?
"Yarından sonranın işini yarına bırakma."
Senin felsefen bu.
- Tabii ki değil. - Evet, öyle.
Bugünün işini niye yarına bırakıyorsun?
Fırsatı değerlendir.
- Görüşürüz. - Görüşürüz.
Hey, ne yapıyorsun orada?
Manzarayı izliyorum.
- Neyi? - Manzarayı.
Ne manzarası? Sadece yaprak var.
- Sen ne yapıyorsun? - Dersi asıyorum.
- Sen de mi? - Buraya gelsene.
Tehlikeli değil mi?
Hayır.
Sıkıştım.
- Ayağını çeksene! - Acele et.
Vay be, ne güzel manzara!
- Manzara mı şimdi bu? - Bana göre öyle.
Sadece yaprak var.
Çok sessiz.
Sessizliğe dayanamıyorum.
Hadi. Bir şarkı söyle.
Bilmiyorum ki.
- Söyle işte bir tane! - Sen söyle!
- Hadisene. - Sen söyle. Hadi.
Başla.
Eşlik edecek misin?
- Evet. - Öyle mi?
Evet.
Isınmam lazım.
Evet, gitarda Ângela!
Salvador'da
kız arkadaşın var mıydı?
Hayır.
Hiç mi?
Çok geride kalmışsın.
Peki erkek arkadaşın?
Bana ibne mi diyorsun? Bir yürü git ya. Of.
Geçen hafta televizyonda bir kadın oyuncu gördüm,
hem kadınlardan hem erkeklerden hoşlanıyormuş.
Sen de inandın mı?
Beğeni almak için söylemiştir.
Takipçi kazanmak için.
Oğlum, hâlâ ayakta mısın?
Yat artık.
- İyi geceler anne. - İyi geceler.
- Çok geç yatma. - Tamam.
Terena.
Sen misin Bruno? Gelsene.
Evet….
Ne vardı? Geç kalıyorum da. Bir şey mi lazım?
Hayır, babana baktım sadece.
- Burada mı? - Evet, gel.
Baba. Bruno geldi. Seninle konuşacakmış. Gel.
Tamam.
Hikâyenin son hâlini birkaç hafta içinde gönderebilirim sanırım.
Tamam.
Tekrar konuşuruz. Görüşürüz.
Merhaba Bruno.
Gelsene. İçecek bir şeyler getireyim.
Buyur.
Evet, ne var ne yok?
Sana bu çizimi getirdim.
- Baba. - Evet tatlım?
- Kızlarla çarşıya gidiyoruz. - Tamam.
Bir öpücük ver.
- Görüşürüz Bruno. - Görüşürüz.
Güzel çizmişsin.
Bir daha hiç çizmeyeceğim.
Ben de meslek olarak düşün diyecektim. Neden çizmeyeceksin?
Körler çizim mi yaparmış?
Şu kitaba bir bak.
Perulu bir arkadaşım yazdı.
Yani?
Kendisi kör.
Hâlâ sevdiği işi yapıyor.
Yazıyor.
Gel.
- Şu evi görüyor musun? - Evet.
Ne görüyorsun?
Eski bir ev.
- Başka? - Terk edilmiş.
Orada biri yaşıyor desem?
İmkânsız. Kapı da pencereler de kapalı.
O evde biri var. İpteki çamaşırlara bak.
- Onlar hep orada. - Hayır.
Bu sabah asılmış. Yerdeki ıslaklığı görmüyor musun?
Hem de bir kadın asmış.
Sadece kadın kıyafetleri var.
Kahverengi pantolon hariç.
Eski bir pantolon.
Ölmüş birinden, sevdiği birinden kalan son hatıra olmalı.
O ev terk edilmiş değil Bruno.
Orada yaşayan her kimse özlediği biri var.
Evet, her şeyi kaldıralım. Sadece kalem kalsın. Kolay gelsin.
Sırt çantanı kaldırır mısın? Sandalyenin altına.
Sadece kalem kalsın. Kolay gelsin.
Bruno, bugün kendi sıranda değilsin. Burası daha mı iyi?
Evet hocam.
Sadece kalem kalsın. Kolay gelsin.
Sıraların üzerinde sadece kalem kalsın.
Kolay gelsin.
Gel Ângela.
O evde kim yaşıyor?
Çamaşırlar nereye gitmiş?
Ne çamaşırı? Sadece mandal var orada.
Hey.
Gidelim hadi. Çatlaksın sen.
Şuna bak. Çok tatlı.
Hey.
Baksana, karnı ne kadar büyük.
- Adı ne? - Bito.
- Senin mi? - Evet.
Parmağımı istemiyor.
Seni sevdi.
Korkma. Isırmaz.
Dişleri var mı?
- Tabii ki. - O zaman ısırır.
- Hayır. - Evet.
Acıtmaz.
Acırsa parmak gitmiş demektir.
Yavaş!
Çok agresif.
Sahibine çekmiş.
Tabii ya, ne demezsin!
Tut şunu Bruno.
Annenin bitkilerini yiyecek.
O zaman annem canıma okur.
Şöyle yap… İstemiyor!
Şişmanmış, değil mi?
- Sen de öylesin. - Acıkmış.
- Acıkmış mı? - Evet, acıkmış.
- Ne? Şey yedi ya… - Az daha yerse patlayacak.
Fazla yerse rahatsız olur.
- Bruno! - Oyalanmayın da fotoğrafı çekelim.
- Evet. Dik dur. - Çek bakalım.
Keçinin ayağını kaldır.
- Hey. Kamerayı kıracaksın. - Ayağını kaldır!
- Hadi! - Güzel.
Poz verin.
Sen tut Bruno.
Yeter. Telefonumun hafızası dolacak.
Telefonumu alayım.
Hey, Ronny. Çıkalım hadi.
- Tamam. - Hadi kanka.
İbne!
Dişime geldi!
Kesti mi?
Ayağın leş gibi kokuyor.
Kokuşmuş ayaklarını yatağıma uzatma!
Önce sen güldün.
Çok komiksin.
Boğazım…
Of be kanka.
Of…
Artık komik değil.
Delisin sen ya.
- Bırak güleyim. - Bana gülmüyor musun?
- Nefes alamıyorum. - Ölme.
Gözümden yaş geldi!
- Ne oldu peki? - Nasıl yani?
- O nerede? - Kim?
- O kız. - Hangisi?
Hangisi mi? Biliyorsun işte.
Hem de çok iyi biliyorsun.
Kızla yattın mı?
- Kimden bahsettiğini bilmiyorum. - Tabii.
Minezi mi oldun?
"Amnezi."
"Amnezi" derler ona.
Gömlek.
Kör müsün ulan?
İşte, bak.
- Bahsettiğin gözlükler mi? - Bak.
- Çok güzeller. - Evet.
Bruno'ya lazım. Değil mi Bruno?
- Bruno? - Oy.
Bruno.
- Bruno! Nerede bu? - Yanımızdaydı!
Bruno.
Bruno!
Nerede bu çocuk?
Bruno!
Bruno.
Neredeydin oğlum? Yapma böyle şeyler!
- İyi misin? - Evet ama kötü de olabilirdim.
Özür dilerim.
Tüm çantaları bana taşıtıyorsun.
- Doğru, Ronny'ye ver. - Kör oluyorum, unuttun mu?
Hadi. Eve gidelim.
Oradaki kapılar…
Baksana Bruno.
Çıkıyorlarmış diye duydum.
- Kim? - Terena ve Ângela.
- Kim söyledi? - Herkesin dilinde.
Birinden duydum işte.
- Sana söylemeyecektim. - Haberim yoktu.
- Hayır… - Dedikodu yapmayın.
Her duyduğunuza inanmayın.
- Kız kıza çıkmak diye şey mi olurmuş? - Ben öyle duydum.
Saçmalık. Buralarda öyle şey olmaz.
Bruno yardım etmeyecek mi?
- Onu rahat bırak. - Ne diye geldi o zaman?
Her şeyi kendim taşıyorum zaten.
- Oğlum, o hasta. - Gözü görmüyorsa eli kolu da mı tutmuyor?
Alışman gerek. Ona sen yardım edeceksin.
Bayan Vilma gönderdiyse boşuna geldin.
O göndermedi.
- Terena'nın lezbiyen olduğunu kim söyledi? - Okulda herkesin dilinde.
Teresa, Ângela'yla takılıyormuş, öyle diyorlar.
- Yalan söylüyorlar. - Öyle diyorlar işte.
Onu seviyor musun?
Hayır. Sen ne düşünüyorsun? Erkeklerden hoşlanıyor mudur?
Ne bileyim? Onunla çıkmak istiyor musun?
Öyle mi?
- Kızı seviyor musun? - Yapma.
- Seviyor musun? Söyle! - Kes şunu!
- Söylesene! - Kes şunu kanka!
- Öyle mi? - Beni rahat bırak.
O kızı da herkes seviyor.
- Ne? Yoksa sen de mi? - Yok daha neler!
Hadi ama. Güzel kız sonuçta.
- Ne? Güzel mi? - İtiraf et.
Evet, seviyorum ama onu değil.
- Kimi peki? - Takıldığım kızı.
Bunu.
- Bizim sokaktaki deli kız mı? - Evet, o.
Yok artık! Sofia mı bu?
Yok, Papa. Tabii ki o, şapşal.
Kör müsün nesin?
- Güzel, değil mi? - Evet.
- Çıkıyor musunuz? - Çıkamaz mıyız?
Senden başkasını bulamamış mı?
Ben başkalarına benzemem.
Vay be!
Gerçekten diyorum.
- Şuna bak! - Güzel kız.
- Hepsine bakacak mısın? - Ne olacak ki?
Aşkın gözü kördür.
Kör olan tek şey aşk değil.
Benden mi bahsediyorsun?
Kendi kendinle dalga mı geçiyorsun? Kör olan sensin.
- Kanka. - Artık ciddiyim.
Şey…
Sofia ile okulu asıp Juazeiro'ya gideceğiz.
- Ailesiyle mi? - Hayır, sadece ikimiz.
- Orada tek başınıza ne yapacaksınız? - Seni ilgilendirmez.
Nehirde yüzeceğiz.
- Teknelerin olduğu yere gideceğiz. - Para olmayınca anca yüzersiniz tabii.
- Hey! Her şeyi önceden planladık. - Dondurma bile alamazsınız.
Her şeyi planladık.
- Başarısız olma planı! - Kıskanıyorsun.
Kız mı ödeyecek?
- Sen burada resim yap dur. - Her şeyi kız ödeyecek!
- Hayır. - Erkek ol, erkek!
Kız beğenmiş ya. Senin sadece defterin var.
Ben deftere resim yapıyorum, sen kızdan para alıyorsun.
- Geri zekâlı. - Randevu parası kızdan!
- Palavracı. - En azından kızla çıkıyorum.
Evet, kimin parasıyla?
Dikkat et, defteri hamile bırakma sakın.
Bruno.
Hey.
Dışarı çıkmak ister misin?
Dışarı mı? Nereye?
Bilmem. Dolaşırız işte.
Hadi Bruno. Kalk.
Şu anda olmaz.
Neden? Gidelim hadi.
Güzel olur.
- Ne oldu? Anlamıyorum. - Hiçbir şey.
- Ne saklıyorsun? - Hiçbir şey!
Hadisene!
- Dışarı mı çıkacağız? - Evet.
O zaman içeri girin. Üzerimi değiştirmem lazım.
Ciddiyim. İçeri girin.
Mutfağa gidin. Evi gezin.
Ne?
- Ciddiyim. - Tamam.
Ha, şimdi anladım.
Bu ne?
Göz mü bu?
Tuhaf.
Hayır, asıl bu tuhaf.
- Gidelim. - Hadi.
- Nereye gidiyoruz? - Ne bileyim? Beni siz çağırdınız.
Birkaç seçenek var.
Çukur var.
Kulüp var, sonra da parti var.
- Evet. - Dans partisi.
Siz seçin.
- Evet? - Üçünü de yapalım.
- Üçünü de mi? - Evet!
Çocukluğumuzu hatırladım şimdi.
Ay taşına ilk kim varacak diye yarış yapardık.
O ne?
Ay taşı işte. Ay taşı.
Çok yardımcı oldun, sağ ol.
Bir.
İki.
- Ciddi misiniz siz? - Üç!
Yürüyün gidin ya.
Buldum!
Buldum.
İlk ben dokundum!
Hani, nerede?
Bu mu yani?
- Evet! - Aman ya.
- Eskiden bulması daha zordu. - Bunun neresi eğlenceli? Tanrı aşkına.
Burası babamı hatırlatıyor.
Ne oldu?
- Uykun mu geldi? - Hayır, eskilere daldım.
Peki.
Babamı hatırladım.
- İyi misin? - Evet.
Neşeli bir insandı.
- Burada ne yapardınız? - Şey…
Piknik yapardık.
- Piknik mi? - Piknik.
Güzel olurdu.
Babam turta yapardı.
- Turta mı? - Turta.
Nasıl turta?
- Tavuklu turta. - Yok artık.
Acıktım şimdi.
Keşke onu görebilseydim.
- Kanka. - Yavaş.
Masayı kıracaksın.
- Acıktım. - Ben de.
- Hadi yiyecek bir şeyler getir. - Hadi Bruno.
Hadi.
Ne? Neden ben?
- Neden mi? Neden olmasın? - Aç değilim.
Az önce açım dedin ya!
- Artık değilim. - Kaybeden getirsin.
- İstemiyorum. - Hadi.
- Çabuk. - Hadi.
- Sıfır, bir. - Sıfır, bir.
- Hadi Bruno. - Güle güle.
Hadi!
Pardon, üç börek alabilir miyim?
- Çok güzel kokuyorsun. - Bence senin parfümün daha güzel.
Yapma böyle. Uslu durmaya çalışıyorum.
Arkadaşların birbirleriyle oynaşıyor. Yazık oluyor.
Bu kadarcık mı?
- Ne varsa alsa mıydım? - Olabilirdi.
İstemiyor musun?
- Tuvalete gidiyorum. - Tamam.
- Benimkini yemeyin! - Bekleriz.
Bruno, o ezik sana ne dedi?
Tipsiz mi? Hiçbir şey.
Gelip "Hiçbir şey" deyip gitti mi yani?
- Evet, dalga geçiyordu. - Görmedim sanma!
Söylesene.
Bruno?
Ne?
- Söylesene! - Tamam, söyleyeceğim.
Terena'nın numarasını istedi.
Biliyordum.
Gidecekmiş, onun için istedi ama vermedim.
- Emin misin? - Evet. O elemanı sevmiyorum zaten.
Hey!
Ne oldu?
Bruno?
Ne oldu Ângela?
Her zamanki şeyler.
Sen ve kaçamakların.
Ne kaçamağı Ângela?
Ne kaçamağı mı?
Herkese cilve yapıyorsun.
İnsanların benden hoşlanması benim suçum değil ki.
Ama hoşuna gidiyor, sorun orada.
Asıl sorun ne, biliyor musun Ângela?
Ben ne zaman ciddileşsem sen sadece eğlenmek istiyorsun.
Ben eğlenmeye başlayınca da ciddileşiyorsun. Anlamıyorum.
Ne yapıyoruz biz?
- Başkaları varken niye öpüşmüyoruz? - Bunu daha önce konuşmuştuk.
Öyle değil mi? Babam şu anda tehlikeli olduğunu söylüyor.
Yani baban çıkmamıza karşı mı?
Babamı tanıyorsun, karşı olmadığını biliyorsun.
Öpmeyecek misin şimdi beni?
Burada olmaz.
O zaman hoşça kal. Partide ayrı ayrı takılalım.
- Peki. İstediğin bu mu? - Senin istediğin bu mu?
Gına geldi artık, anlıyor musun?
Ben dans edeceğim.
Ronny!
Ne oldu kanka?
Kör oldum Ronny!
- Deli misin oğlum? Kes şunu. - Kör oldum!
- Kes şunu! - Gerçekten diyorum!
Kör oldum Ronny!
Sonunda oldu!
Sakin ol.
Yardım et Ronny!
Yardım et kardeşim.
Sakin ol.
Evet Doktor Hanım?
- Üzgünüm. - Niye bu kadar çabuk oldu?
- Bruno. - Sakin ol tatlım.
Yavaş yavaş olacaktı hani?
Sakin ol. Üzgünsün şu anda.
Bir uyudum, kör uyandım!
Tamam da Doktor'un bir suçu yok ki.
Tabii ki var anne!
- Sadece işini yapıyor. - İnsanlara yalan söyleyerek mi?
- Bir su iç. - Al.
- Su istemiyorum!
Sakin ol.
- Sakin ol tatlım. - Sakin.
- Al. - Buyurun.
- Bayan Vilma, sonra konuşuruz. - Eve gidelim anne.
Tamam. Çantamı al.
- Beni eve götür. - Gidiyoruz. Sakin ol.
- Anne. - Efendim canım.
Işık açık mı?
Evet bir tanem.
En kötüsü de
yarın kalkınca
gözümü açacağım ama güneş ışığını göremeyeceğim.
Bir sürü güzel şey gördün zaten.
Farklı yerler,
bitkiler,
tepe…
…renkler,
ışıklar.
Şimdi dinlen biraz.
Oğlum.
Yanındayım.
Hadi bakalım, kalk.
Nefes al.
Sakin ol.
Derin bir nefes al.
Sakin ol canım.
Nefes al.
Burada mı uyudun anne?
Evet bir tanem.
Belin ağrımıştır.
Yok, iyiyim ben.
Sakinleştin mi?
Yanındayım.
Seni giydireceğim, tamam mı?
Kolunu geçir.
Tutuyorum, tamam mı?
- Bu benim sandalyem mi? - Evet, her zaman oturduğun yer.
Teşekkür ederim.
Rahat mısın?
Ronny.
- Ronny. - Evet?
Yardım eder misin?
Ne vardı?
Mesaj atan kim?
Ângela.
Merhaba Bruno. Nasılsın?
Bugün seni sınıfta göremedim. Neden gelmedin?
Bir şey mi oldu?
Cevap verecek misin?
Evet.
Merhaba Ângela.
Bir daha okula gelebileceğimi sanmıyorum.
Kör oldum.
Okula neden gitmiyorsun?
Bu hâlde gidemem ki.
Tabii ki gidebilirsin.
Bir daha okula gitmemek de ne demek?
Hadi oğlum. Başına dikkat et.
Evet…
Dikkat et, burada basamak var.
- Nasılsınız bakalım? - Merhaba hocam. İyiyiz.
- Gelecek demiştim. - Evet.
- Basamağa dikkat. - Merhaba Bruno.
- Nasılsın? - Merhaba.
- Yavaş. - Ne var ne yok?
Merhaba Ronny.
Bak bakalım. İlk başta kullanacağımız malzemeler bunlar.
Bu, hesap makinesi. Tüm işlemleri yapabilecek.
- İlginç. Oyuncağa benziyorlar. - Evet.
Bunlar da ilave kaynaklar. Bu, alfabe.
Vay!
Şu anda okuduğum bazı kitapçıklar.
Bak Bruno. Bu bir kitap.
Rastgele bir sayfa açacağım. Bir bak.
Braille alfabesini tanımaya başlamış olursun.
- Yakında bu kitabı okuyabileceksin. - İlginç.
Bu, Braille makinesi.
Bir süre sonra kullanmaya başlar.
Çok ilginç.
Dediğim gibi, hafta içi hep müsaitim.
- Her gün olabilir. - Evet.
Bunu başlangıçta ne kadar sık yaparsak o kadar çabuk üzerinden atar.
Alışkanlık kazanır.
- Tabii Bruno'nun da istekli olması lazım. - Elbette. Duydun mu?
Güzel. İyi olacak gibi.
Bilyeyi tuttun mu? Dünyaya benziyor.
Bu, mavi kalem.
Güzel, değil mi?
Bu da başka bir kalem.
- Ne bu? - Yaprak.
Yeşil kalem.
Şuna bak.
Sesli, neşeli. Sarı kalem.
Güzelmiş.
- Beğendin mi? - Evet.
- Biliyordum. - İyi düşünmüşsün.
Değil mi? Kalemleri yapmama Ronny de yardım ediyor.
Çünkü yine resim yapmanı istiyormuş.
Doğru.
Bir deneme yapalım mı?
Ne gibi?
Terliklerini çıkar.
Neden ki?
Çıkar Bruno. Anlayacaksın.
Yürümeye başla.
Yerdeki farkları hissediyor musun?
Girintili çıkıntılı.
Burası daha mı engebeli?
Evet, bir sürü taş var. Çok farklı, değil mi?
Hop! O ne?
- Ağaç. - Ağaç.
- Devam et. Evet. - Öyle mi?
Aman.
Sallanıyor.
Bir bank var.
Oturalım mı?
Burada bir köpek var. Sevmek ister misin?
Adı Oreo.
Evet. İşte böyle.
Az daha yaklaştırayım. İşte böyle.
Karşımızda ne var?
En yakınımızda,
meydanın ortasında bir elektrik direği var,
üzerinde teller var.
- Tellere uçurtma ipi takılmış. - Öyle mi?
Uçurtma uçurmayı sever misin?
Eskiden severdim.
Nasıl?
- Artık sevmez mi oldun? - Hayır.
Bir ara deneyebiliriz.
Uçurtma uçururuz.
Meydanda kimse var mı?
Evet.
Tam önümüzde bir kız var.
Karşımızdaki bankta.
Kız nasıl biri?
Çok ciddi görünüyor.
Endişeyle telefonuna bakıyor.
- Hadi ya? Terk mi edildi acaba? - Öyle mi dersin?
Hep aynı yöne bakıyor.
Bir motosiklet geliyor. Sürücüsü kız.
Durdu. Onu bekliyormuş.
Arkadaşı ya da sevgilisi. Bilemiyorum.
- Güldüklerini duydum. - Evet.
Arkamızdan geçecekler. Bak.
Üzgün müsün Bruno?
Hayır.
Futbol oynayalım mı?
Bu hâlde nasıl futbol oynayayım? Delirdin mi?
İstemiyor musun?
İstiyorum da nasıl oynayayım?
Orada bekle. Sana bir sürprizim var.
Al.
- Bunu sen mi yaptın? - Evet.
Vay be!
Bayan Vilma da yardım etti ama ben yaptım. Benim fikrimdi.
Nasıl yaptın?
Kadın şapkası kullandık.
Evet.
Sıkı olmuş mu bakayım.
Parmağım koptu!
Buranın ilk sakinleriyle, Brezilya yerlileriyle ilgili
bir proje yapacağız.
- Hocam. - Evet?
Ses kaydı alabilir miyim?
Evet, tabii ki.
Sen hazırlanırken ben de tahtaya yazmaya başlayayım.
Saat 11.01.
Ekran kilidini açmak için iki parmağınızla kaydırın.
Ekran kilidi açıldı.
Ses kaydedici. "Kaydet" düğmesi.
Etkinleştirmek için "seç"e basın.
- Hazırım hocam. - Tamam.
Konularınızı listeden seçmenizi isteyeceğim
ama farklı bir fikriniz olursa paylaşabilirsiniz.
Aman.
Otur.
Burayı seviyorum.
Ben de. Gözüm kapalı bile olsa anlıyorum.
Terena'yla geldiğimiz zamanı hatırladım.
Güzel olmuştu.
Terena demişken,
onunla mesajlaşıyor musunuz?
Bazen konuşuyoruz.
Çıktığı biri var mı?
Sanırım var Bruno.
Ama onu hâlâ seviyorsun, değil mi?
Niye soruyorsun?
Sen onu seviyor musun?
Ben mi? Tabii ki hayır Ângela.
O zaman neden soruyorsun?
Söylesene.
O partiyi hatırlıyor musun?
Evet, ne olmuş partiye?
Yemek için sıraya girmiştim ya hani?
Birisi Terena'nın numarasını istemişti.
Aslında Terena'nın numarasını istememişti.
Saçma sapan bir yorum yaptı.
Size lezbiyen dedi.
Anlamadım?
İkinizin de lezbiyen olduğunuzu söyledi.
Başka bir şey demedi mi?
- Demedi. - İnanmıyorum sana Bruno ya.
Sevdiğim kişiden senin yalanın yüzünden mi ayrıldım?
- Takılmıyorlar mıymış? - Tabii ki hayır Ângela.
Niye yalan söyledin?
Hem de yok yere.
- Onu çok seviyordum. - Özür dilerim.
Özür dilemekle olmaz ki Bruno!
Ne zamandır söylemek istiyordum.
Ne olmuş yani? Niye yaptın böyle bir şeyi Bruno?
Ben sana yapsam hoşuna gider miydi?
- Hayır. - Neden yaptın?
Özür dilerim Ângela.
- Özür dilemekle olmaz Bruno! - Ângela.
- Bırak! - Sözümü bitireyim Ângela!
- Ângela, ben de ondan hoşlanıyordum! - Umurumda değil Bruno!
- Ângela, dur! - Bırak!
Sözümü bitireyim Ângela!
Ângela!
Ângela.
Ângela!
Kimse yok mu?
İmdat!
Yardım edin!
Kimse yok mu?
Hey!
Nerelerdeydin?
At şunu!
Bruno!
- Neredeymiş? - Bilmiyorum. Ben şuradaydım.
Oğlum benim!
- Merhaba anne! - Çok endişelendim!
Bir yerini mi incittin?
Tanrı aşkına.
- Neredeydin? - Başardım Ronny!
Başardım Ronny!
- Neyi başardın? - Alo, Vinícius!
Bruno az önce döndü.
Bilmiyorum. İyi görünüyor.
- Sonra konuşuruz. - İyi olduğumu söyle.
İyiymiş. Daha konuşmadık.
- Neredeydi, bilmiyorum. Hoşça kal. - Neredeydin?
Gel canım. Yaralarına bakalım.
Her yerin çizilmiş. Eşyaların nerede?
- Acıyor mu? - Hayır.
Şurada.
Önde de var.
Her yeri haşat olmuş.
Şöyle dön.
Bak. Burnuna da darbe almış.
Tavuk kümesine girmiş hırsız gibi.
Kolunu ver.
İyiyim anne. Duş alınca bir şeyim kalmaz.
- Vilma! - Evet?
- Vilma, Bruno nerede? - Burada.
Çok şükür!
- İyi misin? - İyiyim.
Her yerde seni aradım.
Şu çiziklere bak Ângela.
Çok kötü olmuş.
Anne, iyiyim ben.
Eşyalarını getirdim.
Çukura mı gittin?
Vilma, pamuk verir misin?
Al.
Şurası.
Çok şükür hayattasın.
Endişelenmiştim.
Niye? O çukuru gözüm kapalı da olsa bilirim, dememiş miydim?
Bruno, seni orada bıraktığım için özür dilerim.
O kadar kızmıştım ki kör olduğunu unuttum.
Duş alırken hatırladım.
Ne? Duşa girene kadar kör olduğum aklına gelmedi mi yani?
Evet.
Her yerim sabunluydu.
O sırada aklıma sen geldin.
Hemen fırladım,
bulduğum ilk kıyafeti giydim
ve seni aramak için çukura gittim.
Terena'yı hâlâ seviyorsun, değil mi?
Ah Bruno.
Kız Salvador'da.
Sevgilisi de var.
Artık bitti.
Bu olay bir şeyi fark etmemi sağladı. Ben gerçekten kızlardan hoşlanıyorum.
Hocam.
Size bir hediye getirdim.
Hediye mi?
Nerede?
Hemen imzala.
Ünlü bir ressam olduğunda
ben de bununla övünürüm.
Şuraya, köşeye.
- Kenarı hissediyor musun? - Evet.
- Buraya atabilirsin. Güzel. - Buraya mı?
İmza güzel oldu mu?
Hepsi çok güzel.
Güzel bir resim. Çerçeveletip duvara asacağım.
- Beğendim, sağ olasın. - Bir şey değil.
Bruno.
Seni okula götürmeye geldim. Yağmurda oyun mu oynuyorsun?
Dur biraz Ângela. Gelsene.
Hayır, gidelim.
- Gel. - Geç kaldık.
- Hayır, daha erken. - Hadi!
Gel, yağmurun tadını çıkar.
Geldim.
Başını kaldır.
Gözlerini kapat.
- Hissediyor musun? - Evet.
Bir saniye Ângela.
Müziği duyuyor musun?
Evet.
Bana gösterdiğin evden geliyor.
Oraya gidelim.
Tamam.
…benim evim
Sarıya, sarıya
Sarıya boyattım
Boyattım
Sarıya boyattım
Boyattım
Oldu mu Bito'cuk?
Bruno'nun elinden nasıl yediğine bak.
- Gitme. - Boğazına duracak.
Bakalım yiyecek mi?
Hayır, sütünü içtin zaten.
Karnı ne kadar büyük!
Yaramaz.
Hâlâ süt mü istiyor?
Yok artık.
Fazla verme.
Aman!
Kanka.
Ronny!
Düşeceğim şimdi!
Başım döndü!
Dön baba dönelim
Döndükçe dönelim
Karnıma ağrı girdi.
İmdat!
Biraz kalori yakalım. Hadi!
Ay, düşeceğim şimdi!
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram