Alimentopía!
A FESTA DAS SALCHICHAS: ALIMENTOPÍA
Non temos moito tempo.
Se sodes maiores para usar utensilios, precisámosvos na primeira liña.
Xurei que nunca volvería coller un destes.
Prefires o abrandador?
Velaí.
- Canta comida teñen, Barriño? - Máis da que podemos asumir.
Pero a comida é o de menos.
Afirmativo.
Propoño que nos centremos
nos asasinatos en primeiro grao dos homis.
Se nos vemos apurados, en segundo grao.
Rutabaga leva razón.
Centraremos a loita nos papóns.
Porén, a súa verdadeira fraqueza reside na decrepitude das súas almas.
Propoño que vaiamos ao corazón.
Oído. Misión Ataque Cardíaco.
Mesmo se acabamos cos homis,
a comida aínda nos supera en número, 13 por cada un.
Non. Só hai un xeito de gañarmos esta guerra.
Non é matando os homis. É requisándoos.
- Non. - Non os precisamos.
- Son uns merdeiros. - Entendo as vosas dúbidas.
E o que conseguistes aquí vós sós
sen homis, é impresionante.
Pero coido que o que Barry quere dicir...
debe dicírvolo el.
Mirade, só digo que usemos homis como armas.
Non que vivamos con eles nin que traballen para nós na vila.
Non sería xusto nin para vós nin para eles.
Malia que me custa admitilo, somos iguais.
Pensan, senten e aman.
Logo aliémonos, metámonos nos seus cus,
usémoslles o cu con respecto e liberémolos.
Pero escoitade, entrar neses buracos non vos é nada doado.
Quen quere liderar a intrusión anal?
Coido que eu son
o que ten máis experiencia con isto.
Dádeme 12 guerreiros con forma fálica
e xa me encargo eu.
Precisaremos unha distracción.
Aquí entro eu.
O entretemento é a maior distracción.
É difícil concentrarse noutra cousa
cando pasa algo así.
- Ei, oh. - Leva razón.
Non lembro en que estaba a pensar antes disto.
Pode que a miña película non conseguise erradicar o conflito,
pero aprendín algúns trucos de produción no camiño.
Un chisco de po de fadas.
Fume e espellos. Iso pódenos dar vantaxe.
Moi ben. Andando.
Frank, ti que vas facer?
Arranxar as cousas con Jack.
Vale, referíame á guerra, a algo do que estivemos a falar.
Pero si, iso é algo que tes que facer.
Emocionados polo gran día?
Fíxenvos un aperitivo.
Xuntei cousas que quedaban na neveira.
Desmembrei tanta comida como puiden,
pero igual quedan algunhas luvas e zapatos.
Albóndegas de xalapeño con salsa de queixo e caramelo.
Tamén coñecidas coma as bólas de Jack.
Parecen cagallóns de chocolate.
Tendo en conta que estamos
camiño dun bufete libre, coido que paso.
Vale, non me comades as bólas.
Non é que pasase a noite facéndoas
esperando que vos gustasen para vos caer ben.
Parece que ningunha das dúas cousas vai pasar.
Daquela esquecédeo.
Oe, non. Ímoschas comer.
- As bólas de Jack teñen boa pinta. - Que?
- Eu non como iso. - Non si?
Que?
O chocolate resalta o xalapeño na salsa de queixo.
Grazas. Sabía que vos gustarían.
- Boas, Jack. - Ola.
Non te poñas nervioso. Só che queremos facer unhas preguntas.
Primeiro, como van as cousas con Jill?
E como te sentirías se algo malo lle pasase...
pola túa culpa?
Patacas preparadas.
Patacas preparadas. Gústame como soa iso.
E sabemos por onde van atacar.
Abofé. Menos mal que non cedemos á tortura.
Vexo algo. É pequeno.
Non. Está medrando.
Ou medra ou achégase.
Velaí veñen! Utensilios fóra!
Agardade.
Agora!
Non!
Ai, mimá!
Como cona deron coa entrada secreta?
Síntoo, Alimentopía. É culpa miña.
Salvade as vosas doces e salgadas vidas.
Teño dous bocatas detrás. Aló vou.
Que tal, Jack? Sénteste vivo e importante?
Brillante idea, usar a Jill para sacar información.
Grazas, Sherman.
Ti tes os ollos especialmente duros hoxe.
Grazas.
Melón, non.
Pódennos quitar a vida, pero nunca poderán quitarnos a liberdade!
Ai, Melón, non.
A liberdade para discriminar a comida que non é coma nós.
Ai, Melón, non.
- Si. - Ben.
O consello votou unha nova medida.
A comida que mate o traidor de Frank
daralle o seu nome á nosa praza maior.
Imos a Mach 2, bonito.
Iso é máis rápido ca...
Jack, onde estás?
Non.
Jack!
Jack, menos mal. Téñoche tanto que dicir...
Jack, non! Non é Jack. Merda.
Hostia.
Veñen todos por min?
Frank, xa es meu.
- Barry, quérenme matar todos. - Estupendo.
Que? Que hostia dis?
Últimos retoques. Rodando.
Ei, homis.
Queredes a Frank?
- Vide collelo, amores. - Hostia, meu.
Máis fume. Botade máis fume!
Vamos, dáde a cara!
Onde...?
Alí. Vainillas na néboa.
Hostia.
Os extras.
Queredes un pouco deste cu?
Vide collelo.
- Cona. - O meu dente.
Os suplentes funcionaron. Departamento de arte, entrades.
Patacas no sofá, xa.
Iso é. Quen di "pataca" agora, neno?
Curtis, coidado!
Perdón.
Síntoo, Curtis.
Non vexo nada.
Merda!
Jack! Jack.
Jack.
Só escóitame.
Ao principio tiñamos algo casual, pero logo foi a máis.
Xurdiron sentimentos que non...
Volve aquí.
Non.
Alerta.
Agora!
Tomate podre.
Non baixo o meu mando.
Non!
Ai, Deus!
Non!
Merda.
Non funciona. Ao carallo.
Abrir bloqueo de seguridade, 113.
Trae.
Coidado co embrague.
Si.
Non te resistas.
Iso é.
Jack, son eu. Teño que collerche o corpo prestado só un...
Síntoo moito, boliño de mel. Estás ben?
- Non sei. Estou sangrando? - Non.
- Síntoo moito. - Non.
Señor Benson, por favor. Vostede aprendeume a ler.
Síntoo moito.
É a hora, Barry. Preparado para un combate a morte?
- Preferiría que non. - Jill, coidado.
Perdón.
Non.
Non, non.
Protéxete máis.
Jack, cubre máis a cara.
Non!
Ven aquí.
Isto só podía acabar así, Barry.
Dijon, por favor, se che importei algunha vez, non me fagas facer isto.
Isto non é... Como se di? Democracia.
Es unha arma. Nada máis.
Que pasa?
Dixeches que non había escapatoria. Eu atopei unha.
LAXANTE
As bólas de Jack...
Así non ten que morrer ninguén máis. Nin humanos nin comida.
Ai, non.
Isto vaise pór feo.
Expulsar!
Os motores están inundados!
Deusiño.
Permiso! Permiso!
Mimá. Estades ben?
Non temos moito tempo, Jill, daquela serei breve.
Dende que era cativo,
sempre soñei con estar só nun faro.
Sen ninguén arredor a quilómetros. Sen barcos nin mariñeiros.
Isto éche bonito, pero longo.
Contigo, xa non me sinto só.
Es o meu faro.
Alúmasme o camiño
e miras que non tropece coas metafóricas pedras da vida.
Es forte, resistente,
e non precisas un fareiro para brillares.
Sexamos libres. Vaqueiros e pelo longo.
Humanos, á autocaravana.
Non! Intentan fuxir!
Que non escapen!
Vamos, por aquí.
Jack, agarda.
Xa o sei. Síntovolo. Queríavos dicir
que as miñas bólas tiñan laxante,
pero preocupábame que alguén...
Tolo fillo de puta, Jack.
Grazas por nos provocares diarrea. Agora lisquemos de aquí.
Nós intentámolo. Estamos mortos.
Tranquilo, facíalle pontes á colleitadora de meu tío.
Isto será parecido.
Dijon.
Canseime de loitar contigo, vale?
Se me queres matar, adiante...
Hostia, que carallo?
Non desertaches só da cidade. Desertaches de min.
Non signifiquei nada para ti?
En serio? Nunca ninguén me fixera sentir así de ben.
Hostia, deixa de apuñalarme. Lisca.
Jack! Jack, óesme?
Téñoche que dicir algo importante.
Dijon, tiña que marchar.
Non podía deixar morrer comida inocente.
Mira os estragos da túa guerra.
Ves?
O leite da miña vila exhalando o seu derradeiro alento
soa igual ca o leite da túa cidade.
Derramei o meu derradeiro cartón.
Coidado coas miñas puñaladas.
- Acendino. - Non marchedes, por favor.
Quedade. Seremos indulxentes.
Igualaremos a vosa inxesta calórica.
Rehabilitaremos os martes de tacos. Que alguén máis pense algo.
Podemos facer unha liga de pickleball.
Hostia.
Merda.
Frank, cabrón. Mira o que fixeches.
O que fixen eu?
Comezaches ti esta guerra de tolos. Sóltame.
Nunca!
Por que tes a testa tan dura?
Deixa de loitar comigo. Que tes?
Somos todos comida. Somos iguais.
Eu son moito máis lista ca ti.
Como podes pensar que somos iguais?
Porque os dous estamos tolos de carallo.
Gaña o si. Colleremos a conselleira que está a caer...
Merda.
Xesús. Menos mal que non tes ósos. Estás ben?
Estou.
Ola, rapaces. Coido que non vos presentei
nun contexto de non tortura.
- Esta é Dijon, a miña... - Princesa guerreira.
Abofé que si. Que perdín? Que miramos? Que foi?
Barry, non viches o paxaro xigante de metal
que secuestrou os humanos todos?
Mira para aí.
Arranxaches as cousas con Jack?
Iso espero.
FRANK "PEDÓN, JAK"
¿Hai comida tan sofisticada
como para pilotar un UH-60 Black Hawk?
Estaríame cagando enriba se me quedase algo no corpo.
Manda "ca...".
Tranquilos. Estades a salvo.
As racións de comida que temos aquí non vos mancarán.
Ti debes de ser Jack.
Tes moitos fans aquí.
Teño?
Coido que fala doutro Jack.
Pasáchelas apuradas.
Miramos os teus movementos por satélite.
Todos? Mesmo cando Frank e eu...?
Todos.
Nunca vira un humano enganar así unha salchicha.
Se saímos desta,
darás clases sobre iso en West Point.
Seguídeme.
Cando estalou a revolución,
as nosas forzas armadas non estaban preparadas.
Tiñamos a vista no ceo,
monitorizando ovnis e globos meteorolóxicos chineses.
Non sabiamos que o inimigo real estaba nas nosas panaderías,
nas nosas xeaderías,
nas nosas propias neveiras.
Os homes e mulleres valentes que hai nesta base son os que quedan.
Vaites, non che son moitos.
Grazas á vosa presenza, temos dez máis.
A tendencia está cambiando á fin.
En serio? Só porque nos tedes a nós?
Non.
Porque temos isto.
É incrible. Como fixestes isto?
Non, iso é unha Keurig.
A arma secreta é ese obxecto xigante do outro lado da parede blindada.
Xa, iso tamén é incrible.
Cando espallemos isto sobre a comida,
van lamentar a súa existencia,
o seu procesamento, o empaquetado ou a venda a granel.
Benvidos ao exército dos Estados Unidos.
Hurra?
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Paula Maneiro