- Grzywka spalona. - Co?
- Tak? - Ciekawe.
No nie.
Osung?
Osung. Ty znowu do mnie?
Tak.
Świętujecie urodziny Chanmi?
Wpadłeś na nią.
Wyszła stąd z bitą śmietaną na twarzy.
Może poświętujesz z nami?
Dołącz do nas.
Nie, nie byłem zaproszony.
Jaebum, zaczekam w kawiarni.
W porządku.
TATA
- To lecę. - Na razie.
Cześć, tato.
To był Osung?
Dzwonek Osunga?
Osung wpadł na moment, jak wyszłaś.
Wtedy usłyszałem ten dzwonek.
Mało kto go używa.
A on był blisko Wonseoka.
Dlatego myślę,
że to Osung do ciebie dzwonił.
Gi Osung.
Zabiję go.
- Nawet o tym myśl. - Czemu?
Ty gości masakrujesz, a ja mam zostawić mordercę?
Nie mówię, żeby zostawić go w spokoju.
- Pomyśl, co będzie potem. - Mam to gdzieś.
Zabiję wszystkich.
Nie wtrącaj się.
Chanmi.
Rozumiem.
Ale uspokójmy się.
Obiecaj, że nie będziesz go ścigać sama.
Obiecaj mi.
Nie ścigaj Gi Osunga sama.
Dobrze.
Jaebum, może wrócisz dziś do domu?
Mama się o ciebie martwi.
Czemu nie chcesz wracać?
Unikasz domu, odkąd dałem ci twoje zdjęcia z Parkiem Wonseokiem.
Zdjęcia nie mają nic do rzeczy.
Nie?
Po prostu boję się być w domu.
Ale jak to?
Tam wpadają mi do głowy szalone myśli.
Zaczynają się pokręcone urojenia.
Jakbym zrobił coś, czego nie zrobiłem.
A przecież nie pamiętam, co robiłem.
Chyba wariuję. Strasznie się boję.
- Jaebum? - Nie wytrzymam!
Nie mogę pozbyć się tych wizji.
Jaebum.
No już. Uspokójmy się.
Myślisz, że wariujesz?
Skoczyłeś z budynku i zraniłeś się w głowę.
Dochodzisz do siebie po utracie pamięci.
Dlatego jesteś taki skołowany.
Skąd ta pieprzona pewność?
Co?
Skąd niby wiesz?
Jakbyś wiedział o wszystkim.
Wiesz, co zrobiłem i co się dzieje w mojej głowie.
Jaebum, ale ja…
Sprawdzałeś, czy zawstydzi mnie fakt,
że spotykałem się z Wonseokiem?
To miało być przeciwko mnie?
Nie, daj spokój. O czym ty gadasz?
Czemu miałbym tobą manipulować?
Manipulowałeś też Wonseokiem.
To co innego.
Jak niby innego, łajzo?
Co chcesz osiągnąć, manipulując mną?
Mnie też zabijesz, jeśli cię nie posłucham?
Odbiło ci, do cholery?
Osung.
Naprawdę byłem w związku z Parkiem Wonseokiem?
Tak było?
Cholera jasna.
Ajung, nie jesteś głodna? Może zjemy pierożki?
- Kupić ci coś? - Przestań się tak starać.
Wiem, że czujesz się do kitu.
Daj już spokój.
Hej.
Wiedziałaś, że Ji Sooheon i Ok Chanmi mieszkają razem?
Praktycznie rzecz biorąc nie razem.
- W jednym budynku. - Pytam, czy wiedziałaś.
Wiedziałam.
Idiotka z ciebie. Trzeba było im zabronić tak mieszkać.
Jak ja mogłabym im zabronić?
Sądząc po chemii między nimi,
już przekroczyli granicę.
Weź.
Zamknij się.
Czemu wszystko jest takie popaprane?
Kupidyn lata i strzela do złych ludzi.
A Sooheon jeszcze jest podejrzanym.
Mimo wszystko…
fajnie było świętować urodziny.
Chanmi wydawała się szczęśliwa.
Pierwszy raz widziałam jej uśmiech.
Nie musiałeś za mną iść.
Dziękuję
za dzisiaj.
Nie ma sprawy.
A co do Osunga…
Nie powiesz o nim policji, prawda?
Nie.
Tej policji, która sądziła,
że mój brat się zabił?
Jak mam im ufać? Poza tym jego ojciec jest komendantem.
Fakt.
W każdym razie zacznijmy od potwierdzenia,
czy dzwonek telefonu sprawcy
był Osunga.
Szukasz potwierdzenia?
To nie może być przypadek, że dzwonek Osunga
- był taki sam. - Trzeba sprawdzić raz jeszcze.
Jeśli się pomylimy, sprawca nam ucieknie.
Co masz na myśli?
Jeśli dopasujemy godzinę, o której usłyszałaś dzwonek
z połączeniem przychodzącym do Osunga,
wtedy będziemy pewni.
Musi mieć rejestr na telefonie.
Mamy zgarnąć jego telefon i sprawdzić?
W tym problem.
Gdy tu trafiłam, ukradli mi komórkę.
Ktoś walnął mnie cegłą w głowę
i odblokował komórkę moim palcem.
Czyli co, sugerujesz,
żebyśmy walnęli go cegłą w łeb?
Czemu nie?
Boże.
Przemyślmy to jeszcze.
Odpoczywaj. Wracam na dół.
Jasne.
Prawie zapomniałem.
Przepraszam.
Nie zdążyłem ogarnąć ci prezentu.
Daj spokój.
Nie wiedziałeś o urodzinach.
Ale i tak…
Nie chcesz niczego?
Mówiłam, że nie trzeba.
No ale ja…
Ja bym...
chciał…
coś ci dać.
Zastanowię się.
- Dobranoc. - Cześć.
Sooheon.
A co powiesz
na te sznurówki z twoich butów?
Sznurówki?
Tak.
Po co ci takie stare sznurówki?
Po nic.
To po prostu najfajniejsza twoja rzecz.
O rety.
Chcesz mnie obrazić?
Mam też drogie rzeczy.
- Nie masz. - Nie mam.
Nie musisz mi ich dawać. Po co komu używane sznurówki?
Tylko żartowałam.
Do jutra.
Tadam.
A to co takiego?
Co to za czerwone sznurówki?
Mamo, nie poznajesz ich?
Czy to nie sznurówki z moich butów?
Tak jest. Wyjąłem je od ciebie.
Sooheon.
Po co chłopakowi czerwone sznurówki w białych tenisówkach?
Skoro ty nie możesz w nich chodzić,
to ja będę chodzić za ciebie.
Twoje tenisówki są na mnie za małe,
więc zabrałem same sznurówki.
Będę dużo chodzić i modlić się, żebyś szybko wyzdrowiała.
W porządku.
Co powiesz? Ładne, nie?
W SZALE ZEMSTY
STATUS ŚLEDZTWA WS. MORDERSTWA W INNO MOTORS
Tutaj znaleźliśmy paragon.
KOMISARIAT YONGTAN
Oto i on.
Znaleziony na podłodze w warsztacie.
Reszty tam nie było.
Podkreślam znaczenie paragonu,
ponieważ prawdopodobnie należał do podejrzanego.
Czy nie jest możliwe,
że należał po prostu do jakiegoś klienta?
KAMERA NA MIEJSCU ZBRODNI: TUŻ PRZED ZDARZENIEM
PO ZDARZENIU
Tutaj paragon leży na miejscu zbrodni.
A tu widać, że nie było go przed wizytą podejrzanego.
A co do kodu kreskowego…
nie jest on typowy dla restauracji.
Jest to raczej kod
używany przez firmy w celach własnych.
Mógł być wystawiony za przepustkę, kartę członka.
Takich kodów używają w siłowniach i tak dalej.
Tak jest. Dlatego sprawdzę okoliczne centra.
Dobry dowód. Proszę sprawdzać dokładnie.
Bo jak na razie zero postępów!
Ale…
Właśnie miałam nakarmić Thor.
Trzeba ostrożnie.
Będzie udawać, żeby jeść dwa razy.
Rety, ale z ciebie gruby kotek.
Ustalmy, kto karmi kiedy.
Co to?
Serio mi je dajesz?
Sama prosiłaś.
Dzięki.
Czekaj.
Na serio musiałaś aż zmienić sznurówki?
A czemu nie?
Do czego innego służą sznurówki?
Mam wrażenie, że coś ci nie pasuje.
Po prostu… tak jakbyś…
nosiła moje ubrania.
Czyli to tak?
Ale nie wyrzucaj ich.
Jeśli będziesz chciała wyrzucić, oddaj mi je.
A są jakieś wyjątkowe? W sumie niepotrzebnie prosiłam, co?
Nie, to nic wielkiego.
W każdym razie chodź w tych butach, gdzie chcesz.
Zobacz czadowe miejsca.
Jakieś rozrywkowe też.
Co ty tak gadasz?
Nakjun!
Sooheon!
Szybko, stary.
- Dzisiaj bez spóźnienia? - A kiedy ja się spóźniłem?
Zaufaj mi.
No co tam?
Nic?
Nic a nic.
Chodźmy do następnego budynku.
Rozchmurz się.
Dostaję pensję za niezły trening.
- Chodźmy. - Dobrze.
To ten.
Nasz paragon ma kod kreskowy pośrodku.
- Racja. Dziękuję. - Oczywiście.
Proszę zaczekać.
- Wygląda jak nasza przepustka. - Słucham?
SALA DO NAUKI
Proszę tutaj rzucić okiem…
Wygląda tak samo.
Czy sprawdziłby pan datę wydania paragonu?
Brakuje tylko przedniej części, więc mamy większość danych.
Oderwano część z danymi sklepu.
Ale tutaj mamy datę, czas,
- tego typu rzeczy. - Tak? Może pan teraz sprawdzić?
Uzupełnię przód i spróbujemy.
- Dziękuję. - Jasne.
- Nic? - Nic nie ma.
Czyli kazałam nam ganiać na próżno?
Zaufajmy twojemu przeczuciu.
Próbujemy dalej?
Co ty taki odpowiedzialny?
Jasne.
Dajemy!
Możesz mi zaufać, Sooheon.
Wiem.
Wierzę, że nie zabiłeś tego gnoja, Joo Hyukguna.
Gdybym nie wpadła na niego u ginekologa, nic by się nie stało.
Ale nie winię ciebie, Sooheon.
Zgadzam się, że takim dupkom trzeba zęby powybijać.
Chciałyśmy się spotkać,
bo skoro gliny tak bardzo cię szukały,
to mogą coś wiedzieć.
Podzielmy się tym, co wiemy,
żeby uzgodnić nasze wersje.
Gliny wpadły na siłownię,
żeby znaleźć dowody.
Miałem plecak ze wszystkimi narzędziami,
których użyłem.
No i co?
Chanmi…
wzięła plecak przed nimi.
Gdyby nie ona, już by mnie aresztowali.
Gdyby mnie złapali,
wrobiliby mnie w morderstwo.
Co za ulga. Chanmi jest niesamowita.
W takim razie zawołajmy też Chanmi,
żebyśmy wszyscy wymienili się informacjami.
Bądźmy ostrożni.
A jak myślisz,
kto uszkodził jej hamulce
i zbił u mnie szyby?
Kto by wpadał do niej, żeby niszczyć
i rozedrzeć jej ubrania?
Czy ostatnio Kook Jihyun nie ma na pieńku z Chanmi?
Ona ma pokręcone kumpele.
Mnie też kiedyś pobiły.
Nie ufam Gi Osungowi.
Po co miałby atakować Chanmi?
W końcu są rodzeństwem.
Jeśli Osung to zrobił, może ma jakieś zdjęcia na komórce?
Jeśli to on, pewnie ma.
Żeby pokazać Kook Jihyun.
Może sprawdzimy…
jego komórkę?
Chcesz oberwać, gnoju?
Co ci odbiło?
- Co? - Rety.
Za co mnie walisz? O co ci chodzi?
Obgadujesz mnie za plecami, śmieciu!
O czym ty w ogóle pleciesz?
Weź już spadaj.
Za kogo się masz?
- Ej. - Weź…
Ty zasrańcu.
Na łeb ci padło?
Zostaw!
Zostaw, mówię!
- Już ja ci dam! - Puszczaj!
- Chodź tu. - Chcesz oberwać?
Dobra, ale…
- Daj mi chwilę. - Kiedy ja niby z tobą spałam, świnio?
Co, u licha? Czemu ja miałbym z tobą spać?
Śmieciu jeden! Zostaw!
- Puszczaj! - Ja ci dam.
Sooheon, biją się. Chodź zobaczyć.
- Soyeon, wyluzuj. - To dziewczyna.
Tak, ty idź popatrzeć.
Albo i nie trzeba. Żałosne leszcze.
Nie są za starzy na bójkę?
- Nakjun. - No?
Ciekaw jesteś, to sprawdź.
Wcale nie jestem.
Ajung, kto tam się bije? To twoja klasa.
Osung z Soyeon.
Co? Dlaczego?
- Czekaj. - Mów, wariatko.
Mów jeszcze raz.
Uspokój się.
Odbija ci?
Usłyszałam dzwonek mordercy
- o 20.17, ósmego. - Ósmego…
Co?
Ma nowy telefon.
Nie ma rejestru połączeń.
ZNAJDŹ TELEFON SYGNAŁ W ZASIĘGU 100 METRÓW
Kradniesz mi nowy telefon cztery dni po utracie starego?
GI OSUNG
Już nie żyjesz.
KOOK JIHYUN
MĘSKA TOALETA
GI OSUNG
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE KOOK JIHYUN
Ty ohydny złodzieju.
Zostawił telefon w łazience i uciekł.
Słuchaj, złodzieju.
Jak cię dorwę, to zobaczysz.
Akcja toczy się w Korei Południowej i Północnej,
a także na Oceanie Indyjskim,
dokąd podąża bohater.
Narrator jest wszechwiedzący.
Tematem jest konflikt ideologiczny i sposób…
Osung ma nowy telefon?
Od czterech dni.
Zupełnie nowy. Połączenia tylko z ostatnich czterech dni.
Po co go wymieniał?
Mówił, że kupił nowy, bo zgubił stary.
Podejrzany zbieg okoliczności.
Pewnie próbował ukryć dowody.
Myślisz, że nas nakrył
i pozbył się telefonu mojego brata oraz reszty dowodów?
GI WANGDO
Detektywie Hyun.
Co tu robisz?
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
To moje dzieci.
Czołem.
Witamy.
Przepraszam, że nachodzę państwa tak późno.
- Przyniosę wam kawę. - Dzięki.
O co chodzi? Chodźmy.
Mamo, widziałam tego detektywa w szkole.
Wpadł z powodu tego śledztwa?
Wątpię.
Pewnie sprawy osobiste.
Kwon Sejin?
Dziękuję.
Ale…
jesteś pewna?
To na pewno nie Sooheon zabił Wonseoka?
To nie on.
Sooheon nie jest mordercą.
Jest nim ktoś inny. Mam już trop. Na pewno.
Widziałem, jak morderca ucieka.
Miał białe tenisówki z czerwonymi sznurówkami.
Tylko Sooheon takie nosi.
Może morderca udaje, że jest Sooheonem?
Ale czemu…
Mówiłaś, że masz trop.
Czyli kto?
Czyli sami nie wiecie.
Słuchaj, Sooheon.
Przepraszam cię.
Nie szkodzi.
Nic się nie stało.
Chanmi, ciebie też przepraszam.
Przepraszam, że powybijałem te szyby,
zdemolowałem pokój i podarłem ci ubranie.
Co?
To byłeś ty?
No bo powiedziałem ci, że Sooheon jest sprawcą,
a ty nic nie robiłaś.
Dlatego przyszedłem tutaj, patrzę,
a ty mieszkasz sobie z Sooheonem.
Poczułem się zdradzony i nie mogłem ci wybaczyć.
W weekend lecę do Stanów.
Nie zostało mi dużo czasu, więc nie mogłem polecieć,
nie rozwiązując sprawy Sooheona.
Dlatego tak dzisiaj wyszło.
Przepraszam.
Musiałeś być bardzo wściekły.
Prawie zginęłam w wypadku na tym skuterze.
Na skuterze?
A co?
To nie ty przeciąłeś hamulce
w moim skuterze?
O czym ty mówisz? Na pewno nie ja.
Co cię tu sprowadza o tej porze?
Komendancie…
ja w sprawie odmawianej na odprawie.
- Morderstwa w warsztacie. - Chcesz mówić o tym?
Sądziłem, że to sprawa osobista.
Na przykład ślub.
To jak? Mów.
Chodzi o…
ten paragon z kodem kreskowym.
Tak, co dalej?
Wejściówka do kawiarni.
Kiedyś była tam biblioteka, teraz kawiarnia do nauki,
Znam to miejsce.
Osung i Jihyun czasami tam chodzą.
Rozumiem!
Czyli paragon to zakup w tej kawiarni?
Na podstawie kodu kreskowego wiadomo, kto tam wszedł.
A jeśli sprawdzić nagrania z kamer przed wejściem,
wiadomo od razu.
Jongguk, do czego zmierzasz?
Kto to był?
To był Gi Osung.
Facet, o czym ty gadasz?
Daj spokój…
No mówże prawdę. Kto to?
Jongguk.
Ej, Jongguk.
To na pewno był Osung?
Tak.
Jestem pewien,
że to pański syn.
Ale to nie…
To nie jest definitywny dowód, że Osung był na miejscu zbrodni, prawda?
Nie jest.
Musimy się dowiedzieć,
dlaczego paragon Osunga
tam się znalazł.
Tak, komendancie.
Czy tylko…
Czy tylko ty wiesz…
że to paragon Osunga?
Muszę to zgłosić detektyw Jin Sojeong.
Czemu tego jeszcze nie zgłosiłeś?
Chciałem zacząć od pana.
Poczekać na dalsze rozkazy.
Dobrze.
WESOŁE MIASTO YONGTAN BIBLIOTEKA DLA DZIECI
- A to co? Bogacz jeździ autobusem. - Jaebum.
Co?
Wy też tym jeździcie?
Zawsze podjeżdżasz Rolls Royce’em.
Od teraz autobusem.
A co, Jaebum, próbujesz życia zwykłego szaraczka?
Nie.
Wolę większe pojazdy.
Skończyłaś się z nim spoufalać?
No co? Chodziliśmy razem do gimnazjum.
Gimnazjum Cheongwoo.
Tam jest wolne, siadaj.
Znaliście się w ogóle w gimnazjum?
Pochodzi z bardzo bogatej rodziny. Każdy go znał.
Ja też znałem Ajung.
Świetnie tańczy i śpiewa.
Nawet ludzie z bogatych rodzin mnie znają.
KOMISARIAT YONGTAN
Sprawdziłem lokalizację telefonu Osunga.
Nie było go w pobliżu miejsca przestępstwa
od godziny 23 do drugiej rano.
Naprawdę?
Według zapisów był w kawiarni.
Widzisz? Uczył się.
Ale…
zgodnie z rejestrem wejść i wyjść kawiarni,
nie było go tam po 18.
Czyli…
Co dokładnie się stało?
Czy to znaczy, że zostawił tam komórkę i wyszedł?
To znaczy…
Spytam o to samego Osunga.
Jongguk,
możesz tego nie ujawniać jeszcze przez dzień?
Wypełnię pańskie rozkazy, ale…
ofiara, Joo Hyukgun,
chodził do gimnazjum z Osungiem.
Osung jest rok starszy.
Kiedy Joo popełnił zbrodnię,
Osung chodził z nim do gimnazjum.
Dzisiaj po pracy…
dowiem się prawdy od syna.
Proszę zachować te informacje do jutra.
Tak, komendancie.
Hyun…
GABINET KOMENDANTA
Tak?
Ominąłem egzamin praktyczny, bo nie było mnie w szkole.
Dlatego się martwię. Co się dzieje?
Wiem, że jesteś zajęta, ale mogę cię o coś prosić?
Dasz mi korki?
- Takie prywatne? - Tak.
Jasne. Gdzie będziemy się uczyć?
Gdzie będzie ci wygodnie.
Kawiarnia do nauki?
Wszystkie materiały mam w domu.
Może wpadniesz do mnie?
Nie masz nic przeciwko?
Pewnie, że nie. Pouczymy się.
Chodźmy do mnie po szkole.
Dzięki, Jihyun.
Nie ma za co.
Chanmi.
Cześć.
- Jaebum. - Tak?
- Mogę cię prosić o przysługę? - Jasne. O co chodzi?
Muszę pogadać z Osungiem.
Możesz być ze mną podczas tej rozmowy?
Chcesz, żebym tam był?
Tak.
Pobiłam się z Kook Jihyun wcześniej,
a Osung z Tae Soyeon.
Nie chcę, żeby tak to wyglądało.
Dlatego pomyślałam, że przeproszę i spróbuję się pogodzić.
Ale to tak dziwnie by było, gdybym sama poprosiła.
Dobra, spytam Osunga.
A kiedy?
Dziś po szkole.
Dzisiaj?
Nie mogę kiedy indziej.
Proszę, bardzo mi zależy.
Dobra, umówię was.
Dziękuję. Bardzo ci dziękuję.
FUNKCJONARIUSZ HYUN JONGGUK, ZESPÓŁ ŚLEDCZY 1
Policja Yongtan.
Mogę rozmawiać z detektywem Hyunem Jonggukiem?
Nie ma go teraz. W czym mogę pomóc?
Chciałem spytać,
co zamierza zrobić z tym nagraniem?
Jakim nagraniem?
Detektyw Hyun obejrzał nagranie, gdy wczoraj u mnie był.
Dzwonię z kawiarni do nauki, skąd był paragon.
Tak, oczywiście.
Zamierzają państwo coś zrobić z nagraniami?
Jeśli włączę kamery, nadpiszę stare nagrania.
Prowadzę biznes bez włączonego monitoringu.
Proszę jeszcze nie włączać.
Zaraz tam będę.
Jaki pański adres?
- Ten. - Tak, zgadza się. Przepustka.
Wygląda jak ten, który pokazał mi wczoraj detektyw.
Gdzie jest nagranie?
O rety. Proszę, tutaj.
Kiepsko wykonujecie swoje obowiązki.
Proszę pana.
Czy może pan tu przybliżyć?
Jasne. Proszę.
GI OSUNG
Syn komendanta?
Powiedz, co dzisiaj chcesz, to ci zrobię.
Co powiesz na kalguksu?
Z małżami i cukinią.
- A do tego świeże kimchi. - Ale ty…
Przepraszam.
Poznajesz mnie?
Jestem ojcem Min Sunhy.
Nie jesteś studentką.
Jesteś ledwo rok od niej starsza.
Panie Min.
Może porozmawiamy w środku?
Kiepski mam makijaż.
To nic takiego, przestań.
Nie sądziłam, że kiedyś pójdę z tobą do ginekologa.
Ja też nie.
EKSPRES PILSEUNG
Znasz go?
Nie.
W ten sposób…
dowiedziałem się, że tu mieszkasz.
Przyszedłem tu, bo…
Wszystko w porządku. Proszę mówić.
Przyjaciółka wie, co się stało.
Dzięki tobie
Sunha czuła się dobrze,
dopóki nie wrócił ten drań, Sa Joongkyung.
Sa Joongkyung…
Przejdę do rzeczy.
Zrób znowu to samo.
Tylko tym razem upewnij się, proszę,
że nigdy więcej nie stanie przed Sunhą.
Powiedz temu komuś,
że potrzebuję pomocy.
- Fajne miejsce. - Mnie się tak nie podobało.
Jin.
Wyglądasz na zmęczoną. Może wyjdziesz dziś wcześniej?
Ty powalony człowieku.
- Masz ty ludzkie uczucia? - Ale o co chodzi?
Jin, co ty robisz?
Co ja robię?
Nazywasz się gliną, dupku?
Jak mogłeś pójść prosto do komendanta z tymi dowodami?
Zasrany gnoju.
Śmiesz tak stać jak gdyby nigdy nic?
Zawszony kundlu!
Jak mogłeś mi to zrobić?
Bydlaku!
Nie chcę cię więcej widzieć!
Czemu Chanmi jeszcze nie ma? Zadzwoń do niej.
Dzwoniłem przed chwilą.
Już jedzie, poczekajmy.
Sama prosiła o spotkanie. Powinna być wcześniej.
To mój dom.
Ładny.
Pierwszy raz w tej okolicy?
Jesteś tam?
Tak.
Chodź.
Czujesz się niezręcznie?
Nie, ani trochę.
Nikogo nie ma. Tak będzie wygodniej, co?
Jasne.
Gdzie będziemy się uczyć?
Mój pokój jest na górze. Ale może wygodniej w kuchni?
Chyba tak.
A gdzie pokój Osunga?
Tam.
Pójdę się przebrać.
Pewnie.
Sooheon.
Zaczynamy?
Przepraszam,
ale może najpierw zjemy makaron?
Naprawdę? Ugotować ci?
Jasne. Dzięki.
Robię najlepszy w rodzinie. Każą mi zakładać restaurację.
Zaczekaj chwilę.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Jesteś gościem.
Mogę dodać jedno jajko?
Jak najbardziej.
Dzięki.
MA_ROCKROCK
Jaebum? Co my tu jeszcze robimy?
Napiszę do Chanmi.
NOWY POST OD JIHYEONY (KOOK JIHYUN)
Co?
Jihyun jest w domu.
Czyli nauka była wymówką, żeby coś zjeść z Sooheonem?
Nie przesadzaj.
Sooheon, a może zjemy u mnie?
Chanmi napisała, że prawie tu jest.
Co?
OK CHANMI
W cholerę z tym.
Sooheon, draniu niemyty.
Co robiłeś w moim pokoju?
Po co miałbym tam wchodzić?
Nie byłem tam.
Nie kłam, draniu!
Co robiłaś w moim pokoju? Mów wreszcie!
Osung, co ty odwalasz?
Ukradłeś mi dziś telefon.
Widziałem, że to ty.
O czym ty mówisz?
Ogarnij się.
Ścierwo.
Gi Osung.
A pani to kto?
Detektyw Jin Sojeong z komisariatu Yongtan.
Taty jeszcze nie ma.
Pojedziesz ze mną na komendę.
Dlaczego?
Jesteś aresztowany.
Co?
Aresztowany?
O czym pani mówi? Niby za co?
Dzwonię do taty.
On już o tym wie.
Aresztuję cię, by zapobiec możliwemu niszczeniu dowodów.
Walić to! Ja nic nie zrobiłem!
Chodź dobrowolnie albo cię skuję.
Jihyun.
Dzwoń do taty, ale już.
DOM OPIEKI NEUNGHWA
POGOTOWIE RATUNKOWE
Hej!
Nic ci nie jest?
Osung wziął i wybiegł.
Spotkaliśmy się.
Co się stało?
Całkiem sporo.
Nie wiem, od czego zacząć.
W pokoju Osunga nie było jego komórki.
Wonseoka też nie.
Naprawdę?
Ale znalazłem coś dziwnego.
Zdjęcia z polaroida w szufladzie…
SZPITAL MAMY
Chwila.
Jasne.
Tak, słucham?
Dzień dobry pani.
Jak?
Moja mama?
W którym szpitalu leży?
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Przywieziono ją z zatrzymaną akcją serca, więc podjęliśmy resuscytację.
Podłączyliśmy ją do ECMO.
Podtrzymujemy jej funkcje życiowe.
Czyli mówi pan…
że już się nie obudzi?
Ale żyje, prawda?
Tak, żyje.
Może stać się cud.
Przykro mi to mówić,
ale przedyskutuj z rodziną,
czy utrzymywać ją przy życiu.
Chodzi o koszty.
Powyżej pewnego progu czeka cię rachunek.
Jeśli będzie nieopłacony,
dalsze podtrzymywanie życia może stać pod znakiem zapytania.
W porządku.
Zbiorę pieniądze, choćby nie wiem co.
Proszę.
Nie dajcie jej umrzeć.
Przestań płakać.
Dlaczego płaczesz?
Bo jest mi przykro.
Nie mogę nic dla ciebie zrobić.
Tak mi przykro.
Nigdy tam nie byłem.
Nie wiem, czemu znaleziono tam
mój paragon.
Tego dnia, między 23 a drugą w nocy, spałem w domu.
Ile razy mam to powtarzać?
Twój ojciec, Gi Wangdo, komendant policji,
ukrył fakt, że przepustka jest twoja. Dlaczego to zrobił?
Proszę go zapytać.
Co cię łączy z Ji Sooheonem?
A nie widać? Chodzimy do jednej szkoły.
Pożyczyłeś mu kiedyś swoją wejściówkę do kawiarni?
Nie.
Dlaczego zostawiłeś telefon w kawiarni?
Czasami zapominam.
Twierdzi pani, że celowo?
Z kim się wtedy spotkałeś?
Ze wszystkimi w szkole.
Jin, chodź na chwilę.
Tak jest.
Jeśli chce mnie pan przekonać, lepiej wrócę na dół.
Źle zrozumiałaś.
Detektyw Jin, przepraszam.
Nie chciałem ukrywać dowodów.
Jako ojciec chciałem tylko chronić syna.
Możliwe,
że mój syn nic nie zrobił
i po prostu…
przypadkowo wmieszał się w tę sprawę.
Sądziłem, że bycie podejrzanym będzie dla niego trudne
ze względu na młody wiek.
Niepotrzebnie tak sądziłem.
Popełniłem błąd i przepraszam.
Jeśli od teraz będzie pan ingerować w śledztwo,
zrezygnuję ze służby.
Pan musi być gotów na to samo.
Co?
Osung?
Hejka, Osung, co cię tu sprowadza?
Siadaj i chlapnij sobie co nieco.
Tak jest.
Musimy pogadać.
Ale że co, teraz?
Przegracie, jak wrócę.
Co tam się urodziło?
Policja mnie przesłuchała.
Ciebie? Po co?
Przez śmiecia, który złamał ci stopę.
Znaleźli go?
Nie.
Zaatakował kogoś jeszcze
i próbował mnie w to wrobić.
Podejrzewają cię w tej sprawie?
Powinniśmy go znaleźć i zabić.
Nie mów nikomu.
Zauważyłem coś podczas przesłuchania.
Wydaje mi się…
że chodzi o Ji Sooheona.
Ji Sooheon.
Tego typa?
Kto tam?
To ja, Sooheon.
Późno trochę. O co chodzi?
Co chcesz powiedzieć?
Mów i już.
Soyeon.
Zróbmy to jeszcze raz.
Spuśćmy gnojkom łomot
i zbierzmy kasę.
Postradałeś zmysły?
Podejrzewają cię, wiesz?
Poważnie?
Potrzebuję kasy na już.
Moja mama…
jest na OIOM-ie.
Nie przeżyje bez sprzętu.
Nie możemy.
To zbyt niebezpieczne.
Damy radę.
Ten jeden raz.
Chyba do końca ci odwaliło!
Weź się ogarnij.
Nie możemy i już.
Wyjdź.
Mam dość tych bzdur.
Wychodź, mówię.
Ej.
Już.
Powiedziałam coś.
Spadaj stąd.
EKSPRES PILSEUNG
Dobry wieczór.
Pamięta mnie pan?
Tak, pamiętam.
Co cię tu sprowadza?
Przyszłam coś panu powiedzieć.
Zrobimy to.
Napisy: Cezary Kucharski