Co to za auto podjechało?
Przyjechał ten szmaciarz Ji Sooheon?
Twarzy nie widać, ale to chyba dwie osoby.
Dwie?
Tak.
Chwila.
Chłopak i dziewczyna.
Zaraz będzie seks w aucie.
Przegoń ich.
Żeby Ji Sooheon mógł wpaść bez podejrzeń.
Jasne. Bez odbioru.
Co oni sobie myślą, żeby tak przed czyimś domem?
Czemu te gnojki muszą przeszkadzać?
Ej!
Spadać.
Powaleni jacyś.
Cholera.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Ji Sooheon, ty szmaciarzu.
Mam cię.
W SZALE ZEMSTY
DZIEŃ WCZEŚNIEJ
EKSPRES PILSEUNG
Dobry wieczór.
Pamięta mnie pan?
Tak.
Co cię tu sprowadza?
Przyszłam coś panu powiedzieć.
Zrobimy to.
SZPITAL NEUNGHWA
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
POCZEKALNIA
Dzięki.
Co tu robisz o tej porze?
Jak z twoją mamą?
Bez zmian.
Sooheon.
Wracam ze spotkania z tatą Min Sunhy.
Byłam w porcie, gdzie on pracuje.
Potrzebujesz kasy, wiem.
Tata Min Sunhy ma kolejną prośbę.
Najwyraźniej ten łajdak Joongkyung znowu zaczął ją gnębić.
Taki z niego śmieć.
Zrobię to.
To niebezpieczne,
więc trzymaj się z daleka.
Poradzę sobie.
Ale Soyeon o tym nie wie.
Idę do szkoły.
Na razie, Ji Sooheon.
SZPITAL NEUNGHWA
Ajung!
Ajung…
NAPÓJ JABŁKOWY
Małe te puszki.
Dlatego wypiłem dwie.
Byłeś w szpitalu całą noc?
Tak. To mój plecak?
Tak, mam twój mundurek.
Wiem, jak się czujesz,
ale musisz o siebie dbać, żeby…
Nieważne.
Najpierw coś zjedzmy.
Chodźmy coś zjeść.
SZPITAL NEUNGHWA
Jedzmy.
Nie musiałaś tu przyjeżdżać.
Nie masz tu obowiązków.
Spójrz na siebie.
Nic nie jesz. Przyjechałam, żeby cię nakarmić.
A co ze szkołą?
Powinieneś tam chodzić.
Wiem, że to nie moja sprawa,
ale martwię się o ciebie.
Ji Sooheon.
Musisz być zdrowy i żyć normalnie,
żeby opiekować się mamą, prawda?
Jestem zdrowy. Żyję normalnie.
Uważasz, że to normalne?
Gdyby tak było, co bym tu robiła?
Poza tym…
dlaczego ukrywasz, że Ajung tu była?
To znaczy?
Muszę ci mówić o każdym, kto przyjdzie?
W sumie…
Przepraszam, że tak pytam.
Ale czy to źle, że pytam?
Sama masz dużo na głowie.
Nie jesteś strasznie zajęta?
Mam przestać się o ciebie troszczyć?
Były w szufladzie Osunga.
Szuflada była zamknięta.
Skoro tak często się spotykali,
musieli być blisko.
Wszystko wskazuje na to,
że Osung jest sprawcą.
Musimy dalej pogrzebać,
żeby odkryć, co się stało
między nimi dwoma.
Seok Jaebum na pewno znał mojego brata.
Tylko nie pamięta.
Kwon Sejin też się z nimi trzymał.
Przyjrzę się temu.
Ty skup się na swojej mamie.
Co robiłeś w moim pokoju?
- Po co miałbym tam wchodzić? - Mów wreszcie!
Ji Sooheon.
Grzebałeś mi w szufladach i zabrałeś zdjęcia?
Ożeż ty, koleś…
Trzeba z tobą skończyć.
Ktoś chce z tobą gadać.
Kto?
A kto inny by chciał w tym domu?
Wejdź.
Czemu nie jesz śniadania?
Nie jestem głodny.
Nie musisz się martwić aresztowaniem i dochodzeniem.
O ile jesteś niewinny.
Nic nie zrobiłem.
Pogorszyłeś sprawę przez ukrycie.
Masz rację. Powinienem był to przemyśleć.
Chodzi o morderstwo?
Nic nie zrobiłem, spokojnie.
Muszę iść do szkoły.
Osung.
Usiądź na chwilę.
Słyszałem…
wczoraj od Jihyun przy śniadaniu,
że detektyw Jin przyszła wczoraj do domu,
jak biłeś się z chłopakiem z klasy Jihyun.
To nic takiego.
Po prostu za bardzo się nie lubimy i tyle.
Zawsze się bijesz z tymi,
których nie lubisz?
Przeglądał moje rzeczy i się wkurzyłem.
Przeglądał twoje rzeczy?
Jak się nazywa?
Pytam, jak się nazywa.
Ji Sooheon.
Po co ten Ji Sooheon miałby przeglądać twoje rzeczy?
Taki już jest.
Nie wiem, czemu Jihyun tak go lubi,
że aż go tu zaprosiła.
Nie rozumiem.
Czy ty i ten Ji Sooheon
jesteście jakoś zamieszani w morderstwo?
Co?
Czemu mielibyśmy być zamieszani w morderstwo?
Nie jesteśmy.
Co twój paragon z kawiarni robił na miejscu zbrodni?
Skoro ciebie tam nie było,
pytam, czy Ji Sooheon mógłby jakoś zdobyć ten paragon.
Nie wiem.
Nic o tym nie wiem.
Tak czy siak
zabójca celowo zostawił twój paragon
na miejscu zbrodni.
To fakt.
Ktoś próbuje cię wrobić w morderstwo.
Czyli…
co mam zrobić?
Trzeba znaleźć zabójcę.
Musimy szybko znaleźć tego,
który cię wrabia, żeby już nikogo nie obrał za cel.
Za to ty, Osung,
nie martw się i zajmij nauką.
Rozumiesz, co mówię?
Tak, tato.
Dobrze, możesz już iść.
Dzień dobry, panie Choi.
Czołem, Chanmi.
Od samego rana pan w pracy.
Byłem umówiony z klientem.
Gdzie Sooheon?
Nie wiem.
Pewnie w szpitalu z mamą.
Dużo ma chłopak na głowie.
- Panie Choi. - Tak?
Mogę prosić o przysługę?
Jasne. Jaką?
Zastanawiam się, czy może sprzedałby pan mój skuter?
Lepiej go nie wymieniaj.
- Chyba że kończysz z tym? - Tak jest.
- Wiesz, jak przygotować dokumenty? - Tak, włożyłam pod siedzenie.
Naprawdę?
Czyli mówisz poważnie.
Panie Choi, proszę zadbać o to, by cena była wysoka.
Potrzebujesz szybkiej forsy?
Dziękuję.
Kurna.
Chodzi o Ji Sooheona.
Wymyśliłem, jak się go pozbyć.
Jaki masz plan?
Poharatamy go i już.
Mój kuzyn i jego kumple stłuką go na miazgę.
Nie wystarczy?
Nie możemy pierwsi zaatakować.
Stąd nasze spotkanie.
Czemu nie możemy pierwsi?
Zabiję tego, kto mnie tak załatwił.
Nie masz dowodów.
A co, jeśli temu zaprzeczy?
Jak go spierzemy, będzie błagał o litość.
Jak go spierzecie, trafisz do więzienia.
Nie masz zawiasów
za pobicie Min Sunhy?
Skończysz w więzieniu.
Więc co mamy zrobić?
Zastawimy pułapkę.
Gdy ten drań Ji Sooheon do niej wejdzie,
ta się zatrzaśnie.
Nie będzie mógł się poruszyć.
Jak chcesz zastawić pułapkę?
Ponoć naciskasz na Min Sunhę?
Tak. Min Sunha na pewno wie.
Musiała kogoś poprosić, żeby tak mnie załatwił.
Dlatego tak na nią naciskam.
Rób tak dalej.
Ale nic więcej.
Nie zbliżaj się do Ji Sooheona.
Nie domyśli się, że go namierzyliśmy.
Z drugiej strony…
wiesz, że musimy zabić Ji Sooheona, nie?
O co ci chodzi?
Jesteś zboczeńcem czy złodziejem?
A może jednym i drugim?
Zboczonym złodziejem, który ukradł zdjęcia?
O czym ty mówisz?
- Idę sobie, jeśli gadasz bzdury. - Ej.
Nie wstyd ci kłamać, skoro obaj znamy prawdę?
Zabrałeś mi zdjęcia z polaroida.
- Nie nadążam. - Wziąłeś je.
Odbiło ci po aresztowaniu?
Już mówiłem, że to nie ja.
A przez kogo mnie aresztowali?
Przez ciebie, łajzo. Czemu zgrywasz kretyna?
Wrobiłeś mnie.
Komuś tu do reszty odbiło.
Spójrz mi w oczy i powiedz.
Byłeś w warsztacie tuningowym.
- Tamto morderstwo to twoja sprawka? - Odwaliło ci, nie?
Pleciesz bzdury i ci oko nie lata.
Dobra.
Zobaczymy, kiedy prawda wyjdzie na jaw.
Też jestem ciekaw.
Jak długo będziesz gadał bzdury.
Oddawaj moje zdjęcia.
Jak mam ci oddać, skoro ich nie mam?
Sam sobie ich poszukaj.
Jak zdobędę dowody,
będzie po tobie.
A jak ja zdobędę dowody,
to już nie żyjesz.
Nie do wiary.
Nie mam teraz dla ciebie czasu.
Gadaj sobie takie bzdety do lustra, jasne?
Zobaczysz tam bydlaka.
Nawet ty go zauważysz.
W kajdankach też będziesz tak szczekał?
Co? Zobaczymy.
O czym chciałaś porozmawiać?
No tak.
Chciałam cię o coś zapytać.
Tak.
Nauczysz mnie prowadzić?
Prowadzić?
Oczywiście, mogę cię nauczyć. Chcesz zrobić prawo jazdy?
Tak, chcę je zrobić.
W takim razie
przyda mi się samochód do jazd.
Plus jakieś ustronne miejsce.
Co to?
Możesz na to spojrzeć?
Czy widzisz…
Znaczy…
Czy możesz coś o tym powiedzieć?
O tym zdjęciu.
Przepraszam.
Niewiele pamiętam, wiesz.
Czy to nie Park Wonseok?
Kilka dni temu
Osung pokazał mi podobne zdjęcie.
Moje z Parkiem Wonseokiem.
Ale tego tutaj nie znam.
Kwon Sejin.
Był blisko z moim bratem.
Gra na skrzypcach.
Tak naprawdę chciałam cię spytać…
Co tu robi Osung?
Sądząc po zdjęciu, byliście ze sobą blisko.
Nie wierzę, że mój brat z Osungiem też.
Coś tu nie pasuje.
Dlatego pytam. Na wszelki wypadek.
Przepraszam.
Nie, nic nie szkodzi.
Tak w ogóle,
skąd masz to zdjęcie?
To?
Ktoś mi je dał.
Ale nie mogę powiedzieć kto.
Rozumiem.
No tak.
Jutro zaczynasz naukę jazdy.
Do zobaczenia.
NOWY POST #RODZEŃSTWO #SIOSTRA
Osung, co się dzieje?
Z czym? Możemy pogadać później?
Rozwijam swoje konto.
POST OPUBLIKOWANY POTWIERDŹ
Było więcej zdjęć.
Dlaczego pokazałeś tylko jedno z Wonseokiem?
Było też zdjęcie z tobą i kimś innym, jakimś Kwonem Sejinem?
Czemu pokazałeś mi tylko moje zdjęcie z Wonseokiem?
Jaebum.
Nie wiem, o czym mówisz, ale pogadamy później.
Jestem trochę zajęty.
Jihyun.
Jestem zajęta.
Zobacz.
Co to?
Kto je zrobił?
Osung wreszcie założył konto. Wrzuca masę ciekawych fotek.
Aha.
NAJLEPSZA FOTA ZABIJE MNIE
Boże, on w końcu zwariował.
To całkiem śmieszne.
Masa ludzi lubi jego posty. Zaobserwowałam go.
Chce zwrócić na siebie uwagę.
Zastanawiałam się, czemu wcześniej nie miał konta.
Wrzucił też pytania testowe na najbliższy egzamin
i mapę, gdzie się spotykają gnębiciele.
Ma już kupę obserwujących.
Robi się popularny.
Akurat, popularny.
Osung założył profil na mediach społecznościowych.
Wykorzystuje Kook Jihyun.
Żałosny frajer.
Ja tam go zaobserwuję.
Ciekawa jestem.
Robi wrażenie.
Co? Ale…
Wrzuciłem. Sprawdź sobie.
Dodasz więcej pytań z egzaminu?
Wrzucasz za darmo to, co masz od drogich korepetytorów?
Dam wam same najprzydatniejsze pytania.
- Czad! - Serio?
Mnie też.
Jasne, tobie też.
Ej, Osung.
Masz ciekawe konto.
Wrzuć więcej zdjęć Kook Jihyun.
Spokojnie, nie martw się, będą.
Co najmniej pięć dziennie.
Pięć? O tak!
„O tak”?
Co zrobisz z moimi zdjęciami?
Profil na Insta?
Sprzedajesz moje zdjęcia? Bo razem mieszkamy?
Czemu tak to ujmujesz? Wszyscy je lubią.
Usuń je, póki ładnie proszę.
Teraz już nie mogę ich usunąć.
- Wytrzymasz dwa lub trzy dni? - Że co?
Tyle chyba wystarczy.
Knujesz coś?
Co tam wymyśliłeś?
Nic nie knuję.
Chciałem wypróbować popularność.
Czemu tyle dni?
Coś się wtedy skończy?
Bo wtedy…
zdjęcia trochę powiszą.
Robiłeś mi fotki z ukrycia?
Co?
Dla żartu.
Ile zrobiłeś?
Gadaj.
Nie za wiele.
Ile mogłem zrobić? Tylko tyle.
Mówiłeś, że dasz pięć dziennie.
Chciałem gościa zachęcić.
- Trzeba zachęcać ludzi… - Mam to gdzieś.
Skasuj te posty teraz. Plus zdjęcia z telefonu.
Daj mi telefon.
Weź.
Co ty…
Dawaj…
Przepraszam.
Kilka dni i koniec. Potem usunę.
Przepraszam.
Co za gnojek.
Co on, u licha, knuje?
Kuźwa.
No nie.
Smacznego.
Co?
Myślisz, że cię zabiję?
Zasługuję na śmierć.
Kroisz makaron?
Tak, cztery razy.
Co za...
Pocięłabym i ciebie, gdybym mogła.
Boże.
Przepraszam. To się nie powtórzy.
Naszą pracę mamy wykonywać porządnie, wiesz?
Twoi krewni, znajomi, koledzy, ktokolwiek!
Trzeba się od nich odciąć.
Będę o tym pamiętał.
Jeśli przyłapię cię na ukrywaniu dowodów
i łażeniu z nimi do przełożonych bez mojej wiedzy,
to taki cię czeka los.
Tak jest!
Jin, zdobyłem nagranie.
Jakie nagranie?
W sprawie z warsztatu.
Sprawdziliśmy wszystkie nagrania z kamer. Nie ma niczego nowego.
Mówisz, że masz jakieś nowe?
Zupełnie co innego.
Skąd to nagranie?
Z dachu warsztatu.
- Z dachu? - Tak.
Dobra, chodź ze mną.
Ale jak to? Jeszcze nie zjadłem.
Boże…
Tu są tylne drzwi warsztatu.
Dron złapał podejrzanego, jak tędy wychodzi.
Czyli był jakiś wspólnik.
Na to wygląda, ale coś tu nie pasuje.
Szli różnymi drogami, wyszli o różnych porach.
Jeden wyszedł frontowymi drzwiami,
drugi tylnymi, jakieś 10, 15 minut później.
Nie pomyślałam, że może ich być dwóch.
Z tyłu nie było aut, kamer,
więc nie mogliśmy wiedzieć.
Tak w ogóle, to skąd to masz?
Szukałem nowych informacji,
więc poszedłem na miejsce zbrodni.
Zobaczyłem tam dziwnego faceta.
Panie!
Co pan tam robi?
Zapraszam na dół.
Szybko, pan schodzi!
Kto to był?
Cho Dohyun, mężczyzna, 27 lat.
Bezrobotny z wyższym wykształceniem. Drony to jego hobby.
Z drogi, gościu, bo nic nie widać!
Widzę! Tutaj!
Konkretniej ujmując,
jego hobby to podglądanie bloków i hoteli w nocy.
Nagrywa ludzi uprawiających seks. To zboczeniec.
W noc morderstwa
zajmował się swoim perwersyjnym hobby,
ale jego dron miał awarię i spadł.
Mam przerąbane.
Namierzył uszkodzonego drona
i znalazł go na dachu warsztatu.
Cholera.
Postanowił wrócić następnego dnia, gdy będzie jasno.
Ale jak wrócił do warsztatu,
wszędzie była policja.
Nie mógł przejść przez taśmę, więc kręcił się w pobliżu.
Wtedy ja go znalazłem.
Po odzyskaniu drona
sprawdziłem jego nagrania.
Mnóstwo erotycznych.
Ale w końcu znalazłem i to.
Jongguk.
Dobra robota.
Ten zboczeniec był tak obleśny, że oskarżyłem go o złamanie
ustawy o przestępstwach seksualnych.
Jasne.
WSZYSTKIE SEKUNDY 24
Sunha, spóźniłaś się.
Trzeba było przyjść po szkole, szlajo.
Czemu każesz na siebie czekać?
Dlaczego mi to robisz?
Mówiłam, że nic nie wiem.
Na litość boską.
Nie kłam.
A kto niby ma wiedzieć, kto mi to zrobił?
Mów, zanim naprawdę cię zabiję.
Kogo na mnie nasłałaś?
Mów, ty szlajo jedna!
No co…
Kazałem ci mówić, nie?
Kto to był, do cholery?
Wrócę jutro, Sunha.
Rozumiesz?
LICEUM YONGTAN
Ej! Co ty…
Co robisz?
Nic ci nie jest?
Nic.
Co ty wyprawiasz?
Przeproś ją.
Jaebum.
Ok Chanmi to kiepski pomysł.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Tato, przepraszam.
Nie powinnaś, Sunha.
Nie masz za co przepraszać.
Nie zrobiłaś nic złego.
Tato, czy mogę…
Czy mogę się przenieść do innej szkoły daleko stąd?
Czemu masz się przenosić, skoro nie zrobiłaś nic złego?
Przeczekaj to, Sunha.
Powiedział, że wróci jutro.
Ten diabeł Sa Joongkyung mówił, że jutro przyjdzie do domu.
Nie wiem, co robić.
Chciałabym go zabić.
Sunha, posłuchaj mnie.
Złożyłem kolejną prośbę.
Tym razem on może go zabić.
Właściwie nie chciałem powiedzieć,
żeby go zabił tak na poważnie,
ale żeby go ukarał niemalże na śmierć.
Żeby już na zawsze dał nam spokój.
To prawda, tato?
Oczywiście.
Złożyłem…
kolejną prośbę.
Nie martw się, Sunha.
Wkrótce ten drań Sa Joongkyung
da ci spokój już na zawsze.
Naprawdę tak będzie?
Tak, Sunha.
Zostanie surowo ukarany.
Schowa się przed wszystkimi.
Nie mogę już tego znieść, tato.
Tato…
WYTRZYMAŁE OPONY
Jesteś.
Joongkyung.
Jutro albo pojutrze
Ji Sooheon cię zaatakuje.
Co?
Jesteś tego pewien?
Słyszałem rozmowę pod domem Min Suhy.
Rozmawiała o tym z ojcem.
Ostatnio było to w ciemni.
Gdzie będzie tym razem?
W mojej nowej szkole?
A może na ulicy?
Jak mam się przygotować?
Łowca decyduje o miejscu łowów.
- Dlatego to pułapka. - Czyli gdzie?
W twojej przyczepie kempingowej.
Ten drań Ji Sooheon będzie cię śledził
i szukał miejsca do ataku.
A gdzie będziesz sam w nocy?
W twojej przyczepie.
Idealne miejsce na atak.
Kuzyn ze znajomymi ukryją się przy kamperze,
a jak przyjdzie, poharatają mu stopy.
A potem wybiją zęby.
- Tak robimy? - Nie.
Nie możesz go pobić.
Nie możesz mieć wsparcia.
Zamiast tego…
musisz zostać pobity.
Co?
Znowu mam oberwać?
Odbiło ci?
Słuchaj, smarku.
Gdzie w tym sens?
Cholera.
Nie idź jutro do domu po szkole.
To znaczy…
nie wracaj do przyczepy.
Dobra.
Przepraszam.
Lekko w lewo.
W ten sposób?
Nie, za daleko.
Tak jest dobrze.
Chyba bardziej w tę stronę.
Tutaj?
Jeszcze trochę.
- A teraz? - Jeszcze.
- I jak? - Dobrze.
Gnojek ma się za mojego szefa czy co?
Ji Sooheon.
Już nie żyjesz.
Muszę przeprosić.
Wiszę ci przeprosiny.
Mówisz, że mam jechać tym autem?
Przecież nawet ja wiem, jakie ono duże i drogie.
Sorki, nie znalazłem auta do jazd.
Ale one są takie same.
Czekaj.
Dzisiaj poćwiczymy wolną jazdę i hamowanie.
Przepraszam, chyba nie dam rady. Możemy już stąd jechać?
Zacznij jeździć teraz, bo potem będzie trudniej.
Zmiana miejsc.
Dawaj.
Będziemy hamować.
Noga na hamulec.
- W porządku. - Dobra.
Jeszcze raz.
Powoli. Tylko powoli.
Teraz hamulec.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Dobrze jest.
Nie naciskaj za mocno. Powoli, stopniowo.
Wyczuj hamulec pod stopą.
- Dobra. - Próbuj.
Właśnie tak. Trzymaj stopę na pedale gazu. Powoli.
Tak jest.
Jedź.
A teraz powoli hamuj.
Dobrze! Tak trzymaj.
Trzymaj stopę i włącz na „P”, żeby parkować.
„P” jak parkować.
Dobrze.
Ręce mi się trzęsą.
Jeszcze raz. Włącz znowu „D” do jazdy.
Co? Tak szybko?
No co?
Przepraszam.
Przypomniałem sobie, jak mnie uczyłaś strzelać.
Pamiętasz?
Kazałaś unieść broń, ramiona luźno,
broda w dół.
W dół.
Unieś broń.
Nie kłam. Kiedy kazałam ci tak robić?
Tak było.
Widzisz? Pamięta tylko ofiara.
Dawaj z powrotem na „D” i jedziemy.
Co?
Startuj.
Na „D”.
„D”?
Powiedz prawdę.
Dlaczego chcesz nauczyć się prowadzić?
Dlaczego?
Co w tym dziwnego?
Bo to tak niespodziewanie.
Jest środek semestru.
Chcesz znać prawdę?
Tak.
Zawiozę mordercę brata w góry i tam go zakopię.
Już wkrótce
złapię tego, kto zabił mojego brata.
Spytam go, czemu to zrobił,
a potem wymuszę na nim przeprosiny.
Jeśli nawet wtedy mu nie wybaczę, to go zabiję.
Uznałam, że auto się przyda.
Czyli ja…
jestem twoim wspólnikiem?
Nie jesteś wspólnikiem.
Tylko uczysz mnie jeździć.
Ale teraz znam twój plan.
To donieś na policję.
Nie mam wyboru.
Też ci coś zdradzę.
Tajemnicę?
Jak się czułaś, kiedy twój bliźniak…
odszedł?
Dziwne pytanie.
Też miałem bliźniaka.
Poważnie?
Tak.
Gdy miałem 14 lat,
latem w pierwszej gimnazjum…
nagle zmarł.
Był…
tym młodszym.
Zabrała go choroba.
Miał chore serce.
Zmarł nagle po zawale.
Wyglądaliśmy identycznie.
Tylko moja rodzina potrafiła nas odróżnić.
Dwie krople wody.
Po śmierci brata
przez rok było dziwnie.
Surrealistyczne uczucie,
że osoba,
która była dla mnie jak odbicie w lustrze,
osoba mi najbliższa, po prostu odeszła.
Chyba wiem, co czułeś.
Ale…
w drugiej klasie gimnazjum
było już dobrze.
Surrealistyczny świat nagle stał się zwyczajny.
Pogodziłeś się z tym?
Nie wiem.
Tak czy inaczej
przyzwyczaiłem się do uczucia, że zawsze ktoś jest obok.
Jak to obok?
Czujesz przy sobie swojego bliźniaka,
tak jak kiedyś?
Nie mojego brata.
Po roku zacząłem akceptować to,
że mój brat nie żyje.
Trudno to wyjaśnić…
W każdym razie czuję, że nie jestem sam, że ktoś mi towarzyszy.
Może czujesz tak po tym, jak pogodziłeś się
ze stratą.
Nikomu nie powiem.
Ja też.
Nie zdradzę twojego planu.
Mówię poważnie.
Ja też.
Nawet teraz czuję, że ktoś przy mnie jest.
To naprawdę tajemnica.
Dobrze.
Skoro znamy swoje tajemnice
pora wracać do nauki jazdy.
Wsiadaj. Jedziemy.
ORTOPEDA SHIN DONGHYUK
Boże…
Dlaczego?
To nieprawda.
Jestem sam.
Nie wiadomo, czy Ji Sooheun nas obserwuje.
Nie wyglądaj na zewnątrz.
Rozumiem, ale co robić, jeśli teraz mnie zaatakuje?
Raczej nie jest gotowy. Na razie się wstrzyma.
Pewnie sprawdza, czy to dobre miejsce na atak.
Chce ocenić, czy będziesz tutaj sam.
Niezauważony.
Psiakrew.
Mam przerąbane, jak mnie dorwie.
Jestem tu sam.
Słuchaj.
Nie przesadzaj i zachowaj spokój.
Musi uwierzyć, że nikt cię nie odwiedzi.
Dobra.
SOBOTA, 16 KWIETNIA
SZPITAL NEUNGHWA
Dzień 17 kwietnia 2022 roku, godzina 00.01.
Pani Shin Yukyung…
właśnie odeszła.
RODZINA: JI SOOHEON
TELEFON: 010-0292-7736 SYN PACJENTKI
NR KONTAKTOWY KO DUKJUN 010-0925-2734
Dobry wieczór, dzwonię ze szpitala Neunghwa.
WŁAŚCICIEL SIŁOWNI
Halo?
Chanmi, tu właściciel siłowni.
Dobry wieczór panu.
Tylko bez paniki.
Zmarła matka Sooheona.
Co?
Sooheon ma wyłączony telefon.
Zobacz, czy jest na dole.
Tak, już idę.
Ji Sooheon!
- Abonent czasowo niedostępny. - Co teraz?
Chanmi, co się stało?
Nie żyje?
O nie.
Ji Sooheon?
Nie odbiera?
Nie ma go w siłowni?
Nie mam pojęcia.
Zaczekaj chwilę.
Ajung!
Tak, Soyeon?
- Wiesz, gdzie jest Ji Sooheun? - Co?
Zmarła jego matka. Nie mogą się z nim skontaktować.
Co?
Chanmi.
Ajung nie będzie wiedzieć.
Co mam robić? Kogo można spytać?
Seoka Jaebuma.
Kontaktowałaś się z nim?
Chanmi, uspokój się.
Czyli mówisz,
że zmarła matka Ji Sooheona,
a nie możesz się z nim skontaktować?
Chanmi, przyjadę do ciebie. Próbuj dalej.
Tak, zaraz wychodzę.
Soyeon, co robimy?
A co?
Ji Sooheon chyba jest tam i dlatego wyłączył komórkę.
Bądźcie czujni.
- Co to? - Będzie niespodzianka.
Joong…
JOONGKYUNG I OSUNG?
Jak to on tam jest?
Po co by tam był?
Ajung.
Czy ty…
rozmawiałaś z ojcem Min Sunhy?
Powiedziałaś Ji Sooheonowi?
Z powodu pieniędzy?
Przepraszam. Nie wiedziałam…
Gdzie jest Sa Joongkyung?
Gi Osung czeka na Ji Sooheona w swojej transmisji.
To pułapka! Cholera.
Gdzie jest Joongkyung?
Mieszka sam.
Powiedział mi to ojciec Min Sunhy.
Raz tam zaciągnęli Min Sunhę.
Ma zmiażdżoną stopę, więc pewnie gdzieś blisko szkoły.
Przeniósł się do Hankyung.
Jaebum i Chanmi, jedźcie do liceum Hankyung.
My sprawdzimy, gdzie była Min Sunha.
- W kontakcie. - Ostrożnie.
Kto tam?
Co się dzieje?
Możemy porozmawiać z Sunhą? Musimy ją o coś zapytać.
Pilna sprawa.
Jest i on.
ZACZYNA SIĘ PRAWDZIWA ZABAWA!
CO TO? MASKA?
CHCE DOPAŚĆ SA JOONGKYUNGA? TO CZĘŚĆ PLANU GI OSUNGA?
EKOCENTRYZM LEOPOLD
GI OSUNG ROZPOCZĄŁ TRANSMISJĘ
Osung ma transmisję?
Przyczepa Sa Joongkyunga?
- Donghee, obudź się. - Co?
- Czy to nie ten bohater w masce? - To on.
- Prawda? - Tak.
Haksoo!
- Co? - No już.
- Szybko. Chodź. - Po co?
Szurnięty idiota.
Po to stworzył konto?
To ten bohater? Cholera jasna.
Tak jest!
TO SIĘ DZIEJE?
Ji Sooheon, szmaciarzu.
Już po tobie.
Co robimy? Co się stanie z Ji Sooheonem?
Osung, kanalia jedna.
- Wszystko przeze mnie. - Ty gnoju!
Zawszony kundel!
Szmato jedna!
Ty...
To musiało boleć.
Cholera…
Zapłacisz mi za tę stopę, gnojku!
To nie fair. Używa kul.
Zdejmij to, łajzo! No dalej!
Sukinsyn…
Osung.
Udana transmisja?
Napisy: Cezary Kucharski