Chanmi.
Nie zabiłem go.
Naprawdę.
To nie jest śmieszne.
Chanmi.
Co ty robisz?
Chyba czegoś nie rozumiesz. Zanieś plecak na policję.
To nie byłem ja.
Nie zabiłem go.
Co ty wyprawiasz?
Odbiło ci?
Czego chcesz?
Nie ruszaj się!
Daj spokój! Co ty robisz?
Tak, Sa Joongkyung to moja robota.
To ja zmiażdżyłem mu stopę.
Ale co to ma wspólnego z tobą?
Nie zabiłem tego nieletniego mordercy!
Czemu zabiłeś...
mojego brata?
Co powiedziałaś?
Że zabiłem Wonseoka?
Zamknij się!
Mam dowody.
Po co miałbym go zabijać?
Czemu nie odpowiadasz?
Czemu go zabiłeś, co?
Jesteś potworem.
Jak śmiesz się do mnie uśmiechać po zabiciu brata?
Jak śmiesz się do mnie odzywać?
Powinieneś umrzeć.
- Puść mnie! - Proszę, przestań!
Przestań już!
Jeśli ja zabiłem Wonseoka, to zabiję i siebie.
Jeśli naprawdę wierzysz, że go zabiłem...
sam się zabiję.
Powiedz.
Zabiłem go?
Powiedz!
Serio myślisz, że zabiłem Wonseoka?
OK CHANKYU
Halo?
Kim jesteś?
Skąd masz telefon Wonseoka?
Halo? No mów...
OK CHANKYU
Abonent czasowo niedostępny.
W SZALE ZEMSTY
Nieźle.
Podaj!
Na środek!
Nieźle!
Osung.
Czy Parka Wonseoka...
zabiłem ja?
Jaebum.
Po co miałbyś go zabijać?
Nie zabiłeś. Czemu tak myślisz?
Jaebum, co ci powiedziałem,
gdy przyniosłeś do szkoły wasze zdjęcie?
Że nawet go nie znałeś.
Jak mogłem go nie znać?
Zrobiliśmy sobie razem zdjęcie na koniach.
Dlatego jestem podejrzliwy.
Może mnie okłamujesz, bo zrobiłem coś Wonseokowi?
Jaebum.
Jak daleko sięgasz pamięcią?
Jak daleko?
Masz strzępy wspomnień?
Chyba tak.
Nie ufaj swojej pamięci, Jaebum.
Narobisz sobie kłopotów.
Nie wiesz, co jest prawdą.
Nie ufaj wspomnieniom.
Czyli mówisz,
że to był wypadek, a nie próba samobójcza?
Gdzie? Co to za wypadek?
Samochodowy? Ktoś mnie potrącił?
Próba samobójcza.
Ty wtedy...
skoczyłeś.
Nie mów rodzicom, że odzyskałeś pamięć.
To oni postanowili ci powiedzieć,
że to był wypadek.
Skąd skoczyłem?
Z budynku firmy rodziców.
Dlaczego?
Wiesz dlaczego?
Nie.
Nie wiem, czemu skoczyłeś.
Nie było listu.
Osung.
Co dokładnie zaszło między mną a Parkiem Wonseokiem?
Czy to dobrze, czy źle?
W każdym razie mamy postępy.
A co do ciebie i Parka Wonseoka...
Tamto zdarzenie...
Musisz coś zobaczyć.
Mam to w domu. Przyniosę następnym razem.
OK CHANKYU
Abonent czasowo niedostępny.
PLASTER
Doliczyć torebkę?
Tak.
Poproszę 12 000 wonów.
Ile to kosztuje?
Piętnaście tysięcy.
STUDIO FOTOGRAFICZNE
Co robisz?
Idź do lekarza w Seulu.
Nic mi nie będzie.
Nie ty o tym decydujesz.
Idź do lekarza i już.
Mam powiedzieć, że zostałem postrzelony?
Powiedz, że zadarłeś z jakimiś zbirami na ulicy
i wtedy oberwałeś.
DOTKNIJ CZEKAJ
Co robisz?
Rzadko się zostaje postrzelonym. Chyba że na wojnie.
GOTÓWKA
Trzeba upamiętnić ten dzień.
Co robisz?
PRZYGOTOWUJĘ
Cholera.
DRUKOWANIE
Nieźle.
Będę spadać.
- Na razie. - Cześć.
Do zobaczenia.
SA JOONGKYUNG
Jaebum, przepraszam, że musiałeś czekać.
Słuchaj.
Co ty, grasz w kosza, kiedy się umówiliśmy?
Przepraszam.
Musiałem zagrać, żeby było trzech na trzech.
Mogłeś zadzwonić...
Myślałeś, czemu chciałeś się zabić?
Nic nie pamiętasz?
Pamięci nie można
przywrócić tak sobie, bo się chce i już.
Czyli wspomnienia wracają losowo.
Jak doznasz szoku albo coś je wywoła.
Zrobiłem, co mówiłeś.
Wszedłem na budynek obok stajni.
Ale nie pamiętałem,
czemu skoczyłem.
Nic.
A przy okazji
skąd wiedziałeś, że to nie był wypadek,
tylko próba samobójcza?
Uczucie unoszenia się w powietrzu.
Strach przed upadkiem...
Przed długim upadkiem.
To uczucie wróciło niczym koszmar.
Dlatego pomyślałem,
że może tak było.
Nie mówiłeś o tym rodzicom?
Nie.
Osung.
Dziękuję.
Tylko tobie mogę zaufać.
Naprawdę dziękuję.
Nie przesadzaj, nie musisz za nic dziękować.
Chciałeś mi coś pokazać.
Coś związanego ze mną i Parkiem Wonseokiem, tak?
Jaebum.
Mam to w torbie.
Na pewno jesteś gotowy?
Ale na co?
Na kopertę.
Na to, co w środku.
To było twoje.
Przed próbą samobójczą poprosiłeś, żebym to wziął.
Na kilka dni.
Miałeś to zatrzymać?
Ale nie otwierać pod żadnym pozorem.
Ale po tym twoim skoku
straciłeś przytomność i nie budziłeś się.
Więc otworzyłem.
Przepraszam cię.
Jaebum...
Właśnie dlatego prosiłem,
żebyś nie mówił o Wonseoku.
Co teraz zrobisz?
Ostatni pociąg już odjechał.
Pojadę do Seulu porannym.
Nie o to mi chodziło.
Mówię o zabójstwie w warsztacie.
Wrabiają cię.
Nikt mnie nie wrabia. Po prostu mnie podejrzewają.
Jestem podejrzanym.
Gdyby nie ty, już siedziałbym w więzieniu.
Byłbym oskarżony o morderstwo.
Oby szybko złapali prawdziwego sprawcę.
Ale skąd wiedziałaś,
że policja szuka mojego plecaka?
Gi Osung mi powiedział.
Osung?
Osung.
Podobno wykorzystywałeś Parka Wonseoka.
Wyjaśnij mi wszystko.
Po to czekasz na mnie przed domem?
Musisz wracać do przeszłości? Wonseoka już z nami nie ma.
Muszę znaleźć zabójcę brata.
Jaki związek ma z tym fakt,
że wykorzystywałem Wonseoka?
Dlatego chcę, żebyś mi wyjaśnił.
Myślisz, że to ja go zabiłem?
Zanim złapię zabójcę...
każdy jest podejrzanym.
Policja ma już podejrzanego.
Co?
Widziałem, odwiedzając tatę na komendzie głównej.
Kilka dni temu doszło do morderstwa.
Policja uważa, że zabił ten koleś, który zaatakował w ciemni.
Według nich
on też odpowiada za Wonseoka. Zaraz go złapią.
Złapią go?
Mają go na nagraniach z kamer.
Sam widziałem.
Czyli...
zidentyfikowali sprawcę.
Mają same plecy.
Tylko jedno ujęcie z jego plecakiem.
Mówili, że zaraz go znajdą.
Nagle przypomniałam sobie ciebie w alejce.
Wracałeś z treningu,
ale plecak jakoś nie pasował.
Co to?
JI SOOHEON
STADION GOGO
Pomyślałam, że policja nie może cię złapać.
Bo jak cię złapią,
to nie dostanę szansy na wyjaśnienia.
Nie mogłabym spytać, czemu to zrobiłeś,
ani bym nie mogła...
sama cię zabić.
Skoro ja cię nie miałam...
nie chciałam cię oddać w ręce policji.
Prawie byś mnie zabiła.
Gdyby nie telefon.
Jak możesz żartować z tego, co się stało?
Życie i śmierć to nic takiego.
Prawie to samo.
Nie czas na takie gadanie.
Teraz...
Śmierć nie czeka na końcu życia.
Życie i śmierć po prostu biegną po równoległych torach.
Możesz umrzeć, skręcając w boczny tor.
Nie wydziwiaj. Czemu gadasz o śmierci?
Zdajesz sobie sprawę, że prawie zostałem zastrzelony?
Daj już spokój.
Chodzi o to,
że musimy żyć dalej.
Nawet na skraju śmierci, jeśli uda ci się przeżyć,
życie trwa.
Trzymajmy się tego życia.
To nasza jedyna odpowiedzialność.
Wielkie słowa i w ogóle, ale w sumie mnie wkurzasz.
Przepraszam.
Ten, kto dzwonił...
to pewnie morderca, co?
Na pewno.
Wypchnął go z okna,
więc musiał zabrać telefon mojego brata.
Ale po co by włączał ten telefon?
Przecież można go namierzyć.
Dlaczego zadzwonił z jego komórki?
Na pewno mnie śledzi.
Myślisz, że sobie ze mnie kpi?
Bawi się tak?
Co za gnida.
Co zrobisz z policją?
Powiesz, że ktoś dzwonił
z komórki Wonseoka?
Nie.
Abonent czasowo niedostępny. Zostaw wiadomość...
JI SOOHEON
Abonent czasowo niedostępny. Zostaw wiadomość...
Soyeon.
Czego tak się boisz?
A ty czego tak krzyczysz?
Chciałam was przedstawić bardziej oficjalnie, ale cóż.
To mój chłopak. Przywitaj się.
Miło cię poznać. Jestem...
Bang Wootak.
Boże, jak ty go poznałaś?
- Ma maseczkę. - Od razu widać, że z niego gwiazda.
Miło cię w końcu poznać.
Ajung dużo mi o tobie opowiadała.
Czyli nie jesteś już wielką gwiazdą, tylko wielkim tatą.
Soyeon, musisz go tak zawstydzać?
W każdym razie dbaj o Ajung, bo inaczej pożałujesz.
A z karierą w branży rozrywkowej będzie koniec.
Nie wiem, o co jej chodzi. Czemu jest taka zła?
Nie martw się.
Po kontrakcie kończę z tym i odbędę służbę w wojsku.
- A potem długie, radosne życie razem. - Czyli tak teraz mówisz.
Jak się nie wywiążesz, to koniec z tobą.
- Masz moje słowo. - Co w nią wstąpiło?
Mam nadzieję, że dalej będziesz się opiekować Ajung
z takim oddaniem.
Bo ja się nigdy nie zmienię.
- Co ja zrobiłam... - Cukiereczku.
To pewnie przez hormony.
Nic ci nie jest?
- Jestem wzruszona. - Głuptasku.
Nie płacz. Dobrze, kochaniutka?
Twoi rodzice wyjechali?
Nie będzie ich jakiś czas, bo pracują.
Może tu zostanę i zajmę się opieką prenatalną.
Jasne.
Musisz być zmęczona po randce. Odpocznij sobie.
Soyeon. Coś mi przyszło do głowy.
Co powiesz na podwójną randkę?
Ale jak? Nie mam chłopaka.
Masz Ji Sooheona. Zabierz go ze sobą.
- Powaliło cię? - Powinniście być parą.
Od razu widać. Bierz go i już.
On pewnie na to czeka.
Lepiej na ciebie nie wrzeszczeć, co?
Bo to złe dla dziecka.
Weź, smarkulo. Idę się myć.
Wiem, jak bardzo się martwiłaś.
Przez Sooheona.
Weź się przymknij.
WYGODNIE I HIGIENICZNIE PRALNIA CAŁODOBOWA
Co teraz zrobisz?
Wszystko się ułoży.
„Wszystko się ułoży”? Wrabiają cię w morderstwo.
Nic na to nie poradzę.
Poza tym jestem winny.
To nie było przestępstwo.
Było.
Napadłem na kogoś.
Nie chciałem być bohaterem, czy jak tam mnie nazywają.
Nie.
Nie jestem bohaterem.
Potrzebowałem pieniędzy.
Na leczenie mamy.
Nie bądź dla siebie taki surowy.
Postąpiłeś słusznie.
Co się ze mną stało?
Wczoraj na pewno bym nie przewidział,
że będę siedzieć w pralni w Pusan.
Ja tak samo.
Jak się lepi bałwana,
to dobrze zacząć od kamienia.
To ja.
Ja jestem tym kamieniem.
Jakby ktoś mnie wcisnął w bałwana
i toczył, żebym urósł.
Im bardziej mnie toczy, tym większy jestem.
Aż w końcu kula jest zbyt duża...
żebym z niej wyszedł.
Wspaniale, ale i tak do kitu.
Przepraszam, dobra?
Słyszałam telefon.
- Co? - Kiedy ten drań do mnie zadzwonił.
Halo?
NAGRANIE ROZMOWY: OK CHANKYU
Halo?
Kim jesteś?
Skąd masz telefon Wonseoka?
Halo? No mów...
PRALNIA CAŁODOBOWA
Zapomnij, że byłem w Pusan.
Dzięki.
SEUL YONGSAN, SINCHON
Proszę pana!
LICEUM YONGTAN
Co z nim? Co się dzieje?
Nic takiego. Z policji jest.
Z policji? W sprawie Parka Wonseoka?
Plus Sa Joongkyunga.
- Chce złapać sprawcę? - Nie gap się. Chodźmy.
Ale uważaj! Jestem w ciąży, wiesz?
Psycholka.
- Mogę w czymś pomóc? - Dzień dobry.
Jestem detektywką z komisariatu Yongtan.
Ji Sooheon parkuje tu motocykl, prawda?
Tak, a o co chodzi?
Wczoraj nie wrócił na noc do domu.
W szkole też go nie ma.
Faktycznie miał wyłączony telefon.
Co się dzieje?
Też chcemy się tego dowiedzieć.
Wie pan, gdzie możemy go znaleźć?
Na siłowni chyba też go nie było.
Dzień dobry.
Chanmi. Wiesz, gdzie jest Sooheon?
Czemu nie odbiera?
Chyba się zaprzyjaźniłaś z Ji Sooheonem.
Jesteśmy w tej samej klasie.
Od kiedy mieszkasz nad siłownią?
Nie wolno mi tam mieszkać?
Boisz się odpowiadać.
Jakieś postępy w tropieniu zabójcy brata?
To sarkazm?
Teraz to ja się boję. Nie wiem, co powiedzieć.
Muszę iść do szkoły.
Przestępców łapie policja.
Jeśli kogoś podejrzewasz,
zgłoś to policji.
To najszybszy sposób, żeby złapać zabójcę brata.
Pewnie.
Gdyby policja była sprawna, inaczej byśmy rozmawiały.
Powodzenia.
Moim zdaniem nie powinnaś być tak blisko z Sooheonem.
Jeśli znowu
nie będę tu przychodził,
to zajmiesz się Lunchem?
Uwaga. Ukłon.
Dzień dobry.
Widzę, że Seoka Jaebuma dzisiaj też nie ma.
Może jest chory? Osung, sprawdzisz, co z nim?
- Tak jest. - Dobrze.
Policja wciąż się kręci po terenie szkoły.
Ostrzegam raz jeszcze.
Nie rozpowiadajcie fałszywych informacji.
Klasa czwarta to same anioły. Nie dajcie się rozproszyć.
A dziś będzie dobry dzień!
Tak jest.
Jazda!
Tak jest.
Czyli nawet taki bogaty dzieciak
czasem wagaruje, co?
Wszyscy ludzie są tacy sami.
Co?
Halo, zlewasz mnie?
Ok Chanmi, wróciłaś do szkoły po zawieszeniu, więc się zachowuj.
Tak jest.
Czemu znów nie ma Sooheona? Komórki nie odbiera.
- Sprawdzi ktoś? - Może Kook Jihyun.
Dobrze. Jihyun, zajmij się tym.
- Tak jest. - Kiedy ten Sooheon dorośnie?
Każdy z was jest najcenniejszy na świecie.
A jak należy o siebie dbać?
Nie ma innego sposobu niż nauka! Skończyliśmy.
Gratuluję powrotu.
Może spróbujmy się dogadywać?
Będzie świetnie. Jak w piekle.
Możesz chcieć odejść,
ale musisz zostać, żeby znaleźć zabójcę brata.
Piekło...
w szkole.
Jak otwierałaś szafkę Ji Sooheona na siłowni,
to ja dopiero tam biegłem.
Spotkałem po drodze Ok Chanmi zbiegającą ze schodów.
Czyli mówisz, że Ok Chanmi zabrała plecak Ji Sooheona?
Pomogłaby ukryć dowody na podejrzanego w sprawie zabójstwa jej brata?
Też się nad tym zastanawiam.
Skąd wiedziała, że go podejrzewamy?
Albo że plecak jest ważnym dowodem?
W dodatku skąd wiedziała, że jedzie tam policja?
No i jak otworzyła jego szafkę?
Chyba...
Też myślę, że coś tu nie gra.
Ale ma dziwny plecak. Poza tym jest noc.
Abonent czasowo niedostępny...
JI SOOHEON
DZISIAJ JI SOOHEON (9)
STADION GOGO
Cześć.
STADION GOGO MISTRZOWIE WALKI
Tutaj mieszka Ji Sooheon.
Co tu robi Chanmi?
Przepraszam, Osung.
To dla ciebie kłopot.
Nie, proszę pani.
Też się martwię.
Jaebum od ciebie też nie odbiera?
Tak.
Jesteś dla mnie jak drugi syn.
Dlatego ci ufam i proszę o pomoc.
Z przyjemnością. Ja też traktuję Jaebuma jak brata.
Dziękuję.
Wygląda na to, że Jaebum powoli odzyskuje pamięć.
Prawda.
Gdy tamtej nocy zadzwonił do mnie ze stajni,
powiedział, że się boi i nie wie, gdzie jest.
Być może od tego się zaczęło?
Co pani powiedział?
Nic szczególnego.
Ale po tej rozmowie zainstalowałam mu aplikację śledzącą.
Sam mnie o to poprosił.
- Mówił, że nie wie, dokąd może pójść. - A czy...
może pani sprawdzić, gdzie teraz jest?
SEOK JAEBUM, NOWA WIADOMOŚĆ
Chanmi, masz chwilę?
Jasne. Co tam?
Nie było cię w szkole.
Byłem na spacerze pomyśleć.
Gdzie się spotkamy?
Może przed centrum Lucky Mall?
Dobra.
ŻYCIE PRZED SOBĄ
To nie ten policjant?
Tae Soyeon, poznajesz mnie?
- Jestem z komisariatu Yongtan. - Tak.
W czym mogę pomóc?
Przeglądaliśmy biling Jo Sooheona.
Ty najczęściej do niego dzwoniłaś.
Co w tym złego?
Gdzie jest...
Ji Sooheon?
Skąd mam wiedzieć?
Macie nakaz?
Mogę zadać pytanie.
A my możemy nie odpowiadać.
Przekaż Ji Sooheonowi,
że ukrywanie się w niczym nie pomoże.
Jeśli pomoże w śledztwie, weźmiemy to pod uwagę.
Każ mu wyjść z ukrycia.
W śledztwie?
O czym on mówi?
Co się dzieje?
Panie detektywie.
Nie wiem, po co zajmujecie się Sooheonem.
Następnym razem proszę o nakaz.
Czemu pan tak wyskakuje znienacka?
Chodźmy już.
- O co chodziło? - Nie wiem.
- Co z Sooheonem? - Daj spokój.
Nie mam pojęcia.
Że co? Sooheon jest tym bohaterem, który załatwił Sa Joongkyunga?
No nie mogę, ale akcja!
Nie spodziewałam się po nim.
Tak samo mordercę z twojego gimnazjum.
Tego z kliniki.
Tego pieprzonego...
Co z nim?
Jego też pobił Sooheon.
Powaga?
Nieźle. Naprawdę z niego bohater, co?
Co za akcja.
Tamten morderca...
nie żyje.
Co?
Nie żyje?
Ajung.
Przepraszam, że o to poproszę,
ale jeśli detektyw cię spyta, to nic nie wiesz.
Czyli mnie też będą pytać?
Ten detektyw cię widział.
Na nagraniach z monitoringu kliniki...
zobaczy twoją twarz.
Powiem, że go nie znam i tyle.
Ale co z Sooheonem?
On go nie zabił.
Oczywiście.
On taki nie jest.
Ale jak to się stało?
GOGO
Hejka, Osung.
Co tu robisz?
STADION GOGO
Szukam Jaebuma. A ty?
Co?
- Tutaj mieszka Sooheon. - Sooheon?
Ji Sooheon tu mieszka?
Co się dzieje?
Wszyscy wagarowicze przyszli tu bez telefonów?
Urocze. Strasznie.
Przyszłaś do Sooheona?
Tak, miałam sprawdzić, co u niego, bo ciągle wagaruje.
LICEUM YONGTAN
„Ok Chanmi”?
Czemu jest tu jej imię?
Jaebum!
Jaebum.
Jest tu Ok Chanmi?
Nie ma jej.
Ok Chanmi?
Tu mieszka Sooheon, nie?
Co tu robią ubrania Ok Chanmi?
Mieszka z Sooheonem?
Nie wygląda na to, żeby mieszkali razem.
Jest tam Sooheon?
Nie ma go.
To co tam robiłeś?
Wpadłem, bo myślałem, że to mieszkanie Sooheona.
Czyli Ok Chanmi tu pomieszkuje?
Chyba tak.
Co wy tu w ogóle robicie?
Twoja mama się martwiła, że nie wracasz do domu.
Powiedziała, gdzie jesteś.
Jasne.
Pójdę już.
JI SOOHEON
Abonent czasowo niedostępny.
ZAPOMNIJ, ŻE BYŁEM W PUSAN DZIĘKI
Życie i śmierć po prostu biegną po równoległych torach.
Możesz umrzeć, skręcając w boczny tor.
SEOK JAEBUM
Przepraszam, Chanmi. Wypadło mi coś pilnego.
Chyba nie dam rady wpaść.
Co to ma być?
STADION GOGO
Durna dziunia, ta Ok Chanmi!
Co to ma być, Osung?
Miałeś się nią zająć.
- Prosiłam cię. - A co tym razem zrobiła?
Ślepy jesteś?
Ok Chanmi uwiodła Sooheona.
Mieszkają u niego.
Ta świnia Ok Chanmi jest lepsza, niż myślałam.
A to co, jej skuter?
No co?
NAGRANIE ROZMOWY: OK CHANKYU
Halo?
Kim jesteś?
Skąd masz telefon Wonseoka?
Halo? No mów...
Sooheon.
Chyba jutro już możesz wyjść.
Dziękuję.
Wyniki badań nie wykazują poprawy,
ale nie ma też pogorszenia.
Zostawmy sprawę bogom.
Tak jest.
Ostatnio też pan tak mówił.
Wpadaj do szpitala i nie przejmuj się rachunkami.
Na świecie jest wielu dobrych ludzi.
Wiele organizacji charytatywnych. Skontaktuję cię z nimi.
Dziękuję panu.
Poza tym...
Proszę.
Nieważne w jakiej sprawie
dzwoń do mnie.
JEON INSUN, NEUROCHIRURG
Dobrze.
Jak rana na ramieniu?
O wiele lepiej.
Po co w ogóle wszczynasz bójki na ulicy?
STADION GOGO
Co?
Czemu hamulce nie działają?
Z drogi! Przepraszam!
Cholera!
Kurde!
- Nic ci nie jest? Możesz wstać? - Żyjesz tam?
Co się stało, u licha?
Hamulce nie działały?
Tak, proszę pana. W ogóle.
Coś się zepsuło?
Chanmi.
One nie są zepsute.
Ktoś ci je przeciął.
Co?
Żaden kabel hamulcowy tak się nie psuje.
Widać, że było cięte.
Ktoś go przeciął nożem.
Czyli że celowo?
Mogłaś przez to zginąć.
Co z tymi ludźmi?
Chanmi. Czy ktoś źle ci życzy?
Słuchaj, ty morderco!
Nic mi nie jest!
Próbuj dalej, szalony psycholu.
Nie zabijesz mnie. Nigdy!
Nie umrę.
Zamiast tego cię znajdę.
Teraz jej serio odbiło.
Boisz się?
No chodź, psycholu jeden!
Nie ukrywaj się, tylko chodź.
- Zaraz oberwiesz! - Przestań.
- Puść mnie! - Przestań!
Z kolanem i bólem nadgarstka idź do lekarza.
Możesz mieć powikłania, więc odwiedź szpital.
Tak zrobię. Dziękuję.
PIELĘGNIARKA SZKOLNA
Wszystko w porządku?
Tak.
Może pojedziemy z tobą do szpitala?
Nic mi nie będzie.
Wrócę do domu odpocząć.
Dzięki.
Rety.
Dziś są urodziny Chanmi.
Jak to?
Co masz na myśli?
Skąd o tym wiesz?
Dzięki urodzinom Wonseoka.
Mam o nich powiadomienia od trzech dni.
No tak.
Byli bliźniakami.
OK CHANMI
Tak?
Cześć, skarbie.
Co tu robisz?
Mieliśmy się spotkać na zewnątrz.
Dawno nie byłam u ciebie w gabinecie.
Nie znosisz szpitali.
Chciałam zobaczyć twój gabinet, a nie szpital.
Czy to lekarz, czy policjant, gabinety mają nudne, co nie?
Bo jesteśmy nudnymi ludźmi.
Nie zaprzeczę.
Co jemy? Byle nie wegańskie.
Niech ci będzie.
Proszę.
Tak, Sooheon? Wracasz już do domu?
Tak, panie doktorze.
Cały ten czas byłeś w szpitalu?
Tak.
Czemu nie włączyłeś telefonu? Przyjaciele się martwili.
Nie chciałem mówić, że tu jestem.
Rozumiem cię.
Wyciągnęłam pochopne wnioski.
Oczywiście nikomu nie powiem o chorobie.
Nie musisz ze mną rozmawiać, jeśli nie chcesz. Możesz już iść.
Żaden problem.
Na pewno jeszcze się spotkamy,
ale będę udawać, że nie widziałam cię w szpitalu.
Jest pani z policji i ma swoje zadania.
Tak jak lekarz ma swoje.
Może to trochę nie na miejscu,
ale jesteś bardzo dojrzałym człowiekiem.
Może też trochę nie na miejscu...
ale myślę,
że świetnie pani wybrała.
Mówisz o mężu?
Tak.
Uważam, że doktor Jeon jest bardzo miły.
Nigdy nie opowiadam mężowi o swoich śledztwach.
Nie stresuj się spotkaniem z moim mężem w szpitalu.
Skup się na leczeniu.
Dobrze.
Dziękuję.
Ale chyba nie muszę jeszcze udowadniać swojej niewinności?
O tym porozmawiamy kiedy indziej.
Pójdę pierwsza.
Nigdy się tutaj nie spotkaliśmy.
Co?
Gdzie są zdjęcia?
Włożyłam je do książki. Co to ma być...
Pewnie pan od okien.
Tak, już idę!
Co się stało z drzwiami? No i z twoim czołem?
Ty żyjesz?
Co tu się działo?
No co?
Miałam wypadek na skuterze.
- A szyby stłukł włamywacz. - Powinnaś bardziej uważać.
Skradziono coś?
Nie.
- Nie ma tu nic wartościowego. - Czyli dobrze.
- A tobie co było? - Mnie?
Jestem podejrzanym.
Dlatego się ukrywałem.
Dlatego wyłączyłeś telefon?
Tak było.
Przed chwilą włączyłem. Dzwoniłaś.
Ze 30 razy.
Tak.
- Miałem 29 nieodebranych. - Wiesz, jaka byłam wkurzona?
Przepraszam.
Nie musisz za to przepraszać.
Ja też nie miałem łatwo sam.
Z wyłączoną komórką.
Na pewno.
Może pójdziemy razem się odstresować?
Dobra myśl.
Super.
- Ładnie śpiewasz. - Ty lepiej.
- Gratulujemy i świętujemy - Gratulujemy i świętujemy
- Twoje wyjątkowe urodziny! - Twoje wyjątkowe urodziny!
Szybko, bo się wypalą.
Już.
Jak to się stało?
- Skąd wiedziałeś? - Ja znałam datę urodzin Wonseoka.
Dodaliśmy dwa do dwóch z Soyeon, że i ty masz.
A Sooheon w porę włączył komórkę.
Miał tyle nieodebranych połączeń, że było mu głupio i oddzwonił.
Ja też do niego sporo dzwoniłem, więc i do mnie się odezwał.
Może założymy klub nieodebranych połączeń?
Super! Jestem za.
- Brzmi nieźle, co? - Tak.
Fajny klub.
Ale skoro to klub nieodebranych połączeń,
to czy ktoś przyjdzie?
W takim razie rezygnuję.
Co to ma być?
A masz!
Ślicznie wyglądasz, Soyeon.
Tak, proszę pani.
Poszedłem za pani mapą.
Jaebum chyba tu jest.
Tak.
Przekonam go, żeby wrócił dziś do domu.
Proszę się nie martwić.
Tak.
KARAOKE HIGH TEEN
Jaebum jest jakiś dziwny. Od kiedy chodzi na karaoke?
Zaraz...
Czy to nie Ok Chanmi?
- Jestem umazana. - Ty...
- Nie wiedziała. - Ej.
Proszę.
SZCZĘŚLIWYCH 19. URODZIN
Osung?
Osung.
Ty znowu do mnie?
Tak.
Świętujecie urodziny Chanmi?
Tak, pewnie wpadłeś na nią.
Wyszła stąd z bitą śmietaną na twarzy.
Może poświętujesz z nami?
- Dołącz do nas. - Nie trzeba. Nie byłem zaproszony.
Jaebum, zaczekam w kawiarni.
W porządku.
- To lecę. - Na razie.
Napisy: Cezary Kucharski