Zaczekaj chwilę.
Wystraszyłem cię?
Nie chciałem.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Co ty tu w ogóle robisz?
Bo wiesz, ja...
A ty?
Coś mi się przypomniało.
Przed feriami...
chłopak popełnił tu samobójstwo.
Skoczył.
Z mojej klasy.
Co...
ci się przypomniało?
Myślałem o nim dzisiaj.
Chociaż nie trzymaliśmy się razem.
Park Wonseok.
Ale widziałem, jak spada...
i wezwałem policję.
Zastanawiam się,
dlaczego Park Wonseok skoczył.
Czemu się zabił?
Czy naprawdę...
nie ma nic po śmierci?
Takie pytanie mi przyszło do głowy.
Sportowcy nie mają teraz zajęć.
- Czemu wagarujesz? - A ty?
Czemu wróciłeś po paru dniach?
- Myślałam, że rzuciłeś szkołę. - Co?
- Czemu miałbym rzucać? - Co?
Tydzień wagarów w ostatniej klasie? Jakbyś już odszedł.
Lunch. Tęskniłem.
Dlatego wróciłem.
Lunch? Żarty sobie robisz?
Wróciłeś do szkoły, żeby się najeść?
To Lunch.
Tylko ja go tak nazywam, bo sam dałem mu imię.
Chyba był bardzo głodny.
Jeśli znowu nie będę tu przychodził,
to zajmiesz się Lunchem?
Jasne.
Czas na lunch.
Jak to było...
że zostałeś wtedy świadkiem?
Co?
Karmiłem tam Luncha
i usłyszałem walnięcie.
Podszedłem...
i zobaczyłem leżącego Wonseoka.
- Idziesz pograć w kosza? - Sooheon!
- Bez jaj. - Co ci się stało?
Tydzień cię nie ma i przychodzisz jeść?
Do szkoły wpadasz się nażreć?
- Nie zasługujesz na ananasa. - Co z tobą?
Wiesz, że opuściłeś próbny test?
- Mam kopię. Przyjdź po nią później. - Dobrze. Dzięki.
A teraz mów. Co robiłeś w zeszłym tygodniu?
Oglądałem wschód nad Morzem Wschodnim.
Miałem ochotę.
Jaki wariat.
Jechałem motocyklem wzdłuż wybrzeża
i oglądałem wschód nad horyzontem.
Co miałbym się testem przejmować?
Krejzol z ciebie, no serio.
- Siadaj. - Ja spadam.
- Idę. - Jedzmy.
Kopnij.
- Jeszcze raz. - Dawaj.
- Już! - Jest beznadziejny.
- Patrzcie. - Nie da rady.
Mówiłem wam, prawda?
Guza mózgu?
Tak, bardzo niebezpiecznego.
Czy ja... umrę młodo?
Ile mi zostało?
Sześć miesięcy.
Do roku.
W obecnym stanie może nieco dłużej.
Prawdę mówiąc,
udawałam, że nie wiem.
Że nic nie słyszałam w szpitalu.
Co ona się tak gapi? Jakby mnie chciała pożreć żywcem.
Sunha!
O rety!
Co? Ktoś chce coś powiedzieć?
No proszę!
Co z nim?
- Chodźmy. - Już.
Rety.
Z drogi.
Jakim cudem Sa Joongkyung zdołał wrócić do szkoły?
Co się dzieje?
Ona była w klubie fotograficznym z tym dupkiem, Sa Joongkyungiem.
Nie wydaj mnie!
To drugoklasistka.
- W zeszłym roku ten szmaciarz... - Przepraszam.
...napastował ją w ciemni.
Co za drań.
Nie powinni go zamknąć?
O ile dobrze pamiętam, policja nie znalazła dowodów.
Śmiech na sali.
Szkolna komisja dyscyplinarna orzekła nękanie słowne,
więc miał zmienić szkołę.
Ale wygląda, że nadal tu jest.
W SZALE ZEMSTY
Ja nie.
- Stary. - Dawaj.
No co ty...
- Niby dałbyś mi radę? - Co jest...
Patrzcie...
Kim ona jest?
Nie wychodzisz?
- Szkoła jakby zupełnie inna. - Szukam portfela.
Chyba nie brałam go na stołówkę.
- Poszukaj jeszcze. - Dziwna ta szkoła.
- Co? - To ma sens.
Bez Parka Wonseoka ty tu rządzisz.
Twardy on był, nie?
Zawstydzasz mnie.
Mam się cieszyć ze śmierci Parka Wonseoka?
Powinienem był go zatłuc, jak żył.
Tego żałuję najbardziej.
Szkoda, że sukinsyn nie żyje, co?
Ej.
Nie masz szacunku?
Tak mówisz o zmarłych?
Od początku mi się nie podobasz.
Za kogo się masz? Ja mogę mówić, co chcę.
Co z tobą?
Bzdur lepiej nie gadaj.
Szumowino.
Posłuchaj.
- Kto pluje jadem, obrywa. - Można się wystraszyć.
Wystarczy.
O zmarłych się tak nie mówi.
Powtarzasz rok, więc siedź cicho.
Nie pobiję cię, bo jesteś bogaty?
Chodź ze mną. Już nie żyjesz.
Joongkyung!
Nie tak się umawialiśmy w gabinecie dyrektora.
Przestań.
Hej.
Wybacz mi.
Leszczu.
Wybaczcie. Wracajcie do waszych głupot.
SZPITAL WOOSUNG
Ten biały obszar to guz.
Gdyby guz był gdzie indziej, poza płatem czołowym,
lub gdyby był większy, operacja byłaby możliwa.
W twoim przypadku
operacja może sparaliżować układ oddechowy.
Wpłynąć na pracę mózgu.
Dlatego mówiłem, że odpada.
Czyli...
co powinienem zrobić?
Opóźnić rozrost lekami. One także złagodzą ból.
Masz jakieś inne objawy?
Co jeszcze może być oprócz bólu głowy?
Mogą wystąpić zmiany w osobowości.
Zmiany w osobowości?
Możesz zachowywać się tak,
jak nigdy wcześniej.
Możesz stać się przesadnie nieśmiały lub wyjątkowo agresywny.
Może pojawić się depresja lub objawy maniakalne.
Najważniejsze to się nie martwić.
Wiem, że to trudne, ale musisz spróbować.
Leki są na miesiąc. Zażywaj po jedzeniu.
Boże święty.
- Tak, panie dyrektorze? - Ciężko tu pan pracuje.
Trenerze, to Seok Jaebum.
Rozumiem. Miło poznać.
Dziękuję, że go pan przyjął, trenerze.
Nie ma za co.
Oby mu to pomogło.
Strzelanie na pewno pomoże Jaebumowi odzyskać pamięć.
Jaebum, twoja mama podjęła mądrą decyzję, co nie?
Chanmi.
Ok Chanmi.
Nasza strzelec na 25 metrów.
Pistolet będzie najlepszy, żeby Jaebum nauczył się podstaw.
Rozumiem.
Chanmi, pomożesz mu.
Potrenujesz go.
Ja?
Pomóż Jaebumowi w opanowaniu podstaw, żeby nauczył się strzelać.
- W porządku... - Nie mogę się doczekać.
Jasne.
Jaebum, ręka prosto.
Trzymaj postawę.
Niżej.
Gotowy?
Nie spuszczaj celu z oczu. Unieś broń.
Unieś broń.
Ramiona luźniej.
Wyprostuj rękę.
Broda w dół.
Trzymaj postawę.
Nie spuszczaj celu z oczu.
Skup się.
No nie, Jaebum.
Skup się.
Nie spuszczaj celu z oczu!
Skup się, mówię!
Utrzymaj tę pozycję.
KRĘGIELNIA KING KONG
Witamy.
- Przepraszam. - Tak?
Hong Ajung, szmat czasu minął.
Sooheon, ponoć tydzień wagarowałeś. Morze Wschodnie?
Wiesz, taki chill.
Menedżer Hwang musiał rwać włosy, śledząc telefon Ajung i widząc,
że jest nad Morzem Wschodnim.
Przezabawne.
Pewnie wariował, że nie może mnie dorwać.
- Dzwonił ten drań? - Raz.
Spanikował, gdy odebrałem telefon.
Spytał, kim jestem.
Jej chłopak, mówię. Przeklął i się rozłączył.
Powalone.
A wiesz czyj to numer?
Dziesięć wiadomości.
„To numer Hong Ajung?
Jestem Ok Chanmi. Nowa uczennica z klasy trzeciej”.
Klasy trzeciej?
Nie jesteś w tej klasie? Kim jest Ok Chanmi?
„Nie znasz mnie, ale mam pytanie o Parka Wonseoka.
Możemy się spotkać?
Skontaktuj się”.
Ok Chanmi?
Czy to nie ta co strzela z Pusan?
Tak.
Kim ona jest? Czemu pyta o Wonseoka?
Przed feriami...
chłopak popełnił tu samobójstwo.
Park Wonseok.
Coś mi się przypomniało.
Co... ci się przypomniało?
Czyli wie o Parku Wonseoku.
A co?
- Wygląda na to, że i ty coś wiesz. - Znaczy co?
Oddałem ci telefon. Lecę.
Na razie.
Dzięki, Sooheon!
Co zrobić z tą Ok Chanmi?
Zignorować ją?
Chanmi.
Jaebum nie chce być zawodowcem.
To po prostu część jego terapii.
Terapia czy zawodowstwo,
co za różnica, skoro ma strzelać?
Rok temu miał wypadek.
Pół roku był w śpiączce.
Cud, że się wybudził.
Jego powrót tutaj to też część terapii.
Naprawdę?
Doznał urazu głowy i stracił pamięć.
Jakby wszystko od nowa.
Nie pamięta nauczycieli, przyjaciół.
Nie bądź zbyt surowa.
Daj spokój. Nie byłam.
- Jaebum. - Tak?
Przesadziłam dzisiaj?
Nie, było w porządku.
Musisz mi mówić.
Wzięłam cię za typowego bogacza z kiepskimi ocenami,
co chce iść na studia dzięki punktom z drużyny strzeleckiej.
Obrzydliwość.
Słuchaj.
Uważaj, jak do niego mówisz. Jest starszy...
Mamy też innego starszego.
Rozmawiamy swobodnie.
Ale Jaebum to nie byle kto...
Nieważne.
Dzięki za dzisiaj.
A słuchaj...
Następnym razem...
też poćwiczymy razem, co?
Proszę?
Pewnie.
Ale przygotuj się. Dam ci mocny wycisk.
Dobra.
Mamo, wracam już do domu.
Przepraszam, czy może pan nieco zwolnić?
Chanmi!
Cześć.
Zatrzymaj się.
Prawdziwy z ciebie panicz, co?
Jeździsz tym do szkoły?
Tak.
Nieźle.
Chcesz coś powiedzieć?
Ja?
Zatrzymałeś się.
Tak.
Nie podziękowałem ci za dzisiaj.
Podziękowałeś. Wcześniej.
Czyli jestem ci podwójnie wdzięczny.
Dasz mi swój numer?
Mój numer to 010...
Dobrze, 010...
O matko!
Lubisz straszyć spokojnych ludzi?
Przepraszam.
Nie, moja wina. Mnie łatwo wystraszyć.
Co tam?
Mam pytanie.
Skąd znasz Parka Wonseoka?
W pracowni, kiedy o nim rozmawialiśmy,
nie mówiłaś, że go znasz.
Hong Ajung ci powiedziała? Czy może nadal masz jej telefon?
Spytałem pierwszy. Skąd znasz Parka Wonseoka?
Znałam go trochę. Z klubu strzeleckiego.
Jestem zawodowcem, on był amatorem. Teraz czaisz?
Co chcesz wiedzieć?
Czy to nie było tragiczne?
Takie smutne.
Chcę po prostu wiedzieć więcej.
Tydzień temu w szkole...
gdy zadzwoniłaś pod numer Hong Ajung,
widziałaś, jak odbieram, co?
Zadzwoniłaś i milczałaś, bo ja odebrałem.
Tak.
Tak było.
Dziwnie tak udawać, że nie wiesz.
Kiedy niby udawałam?
Dziwnie jest mieć telefon Ajung, kiedy nie ma jej w szkole.
Miałem dobry powód, żeby trzymać przy sobie jej telefon.
A jaki?
Nie mogę mówić.
Nie ukradłem go. Ona sama mnie poprosiła.
Nie zrozum mnie źle.
Wyjaśnię sprawę, jak zapytam ją osobiście.
Skończyłeś? Pójdę już.
A właśnie, Sooheon.
Bo ja...
zapomniałam o coś zapytać.
Czy powiesz Hong Ajung,
że chcę z nią porozmawiać?
No to idę.
LICEUM YONGTAN
Papier, kamień, nożyce!
Przeanalizujmy jeden i trzy.
Ten klasyczny wiersz będzie na teście na pewno.
Wiersz o historii rybaka był na teście dwa lata temu.
TOALETA MĘSKA
Uhsawa znaczy...
Na pewno wszyscy wiecie, że onomatopeje w koreańskim są rozwinięte.
- Oto przykład... - Proszę pani?
TOALETA DAMSKA
Sooheon?
Sooheon.
Jesteś tu?
Sooheon!
Otwórz drzwi, Sooheon!
Sooheon!
Co ty robisz?
Zaraz.
Ale...
Co się dzieje?
Co to ma być?
Podnieś mnie. Popatrzę z góry.
Dziewczyna krwawi!
Hej!
Obudź się.
Czy to nie ta z klubu fotograficznego?
Co ona się tak gapi?
- Halo? - Hej!
Jestem w liceum Yongtan.
Proszę przysłać karetkę.
Sunha, co się dzieje?
Coś ty zrobiła?
To moja przyjaciółka, Sunha!
- Wracajcie wszyscy. - Ona nie żyje?
Chodźcie tu!
Nie tak łatwo umrzeć.
- Wejdźmy do środka. - Co za wariatka z niej.
Po co podcięłaby sobie żyły?
Joongkyung!
Weź się w garść.
Nie tchórz i głowa do góry.
Bądź sobą.
Albo wyjdziesz na frajera.
Nic wam nie jest?
- Nie. - Jesteście w szoku.
Czy to nie ta dziewczyna, która narobiła zamieszania na komendzie?
Tak właśnie myślałem, masz rację. Bliźniaczka tego samobójcy.
Czyli przeniosła się z Pusan.
A ten chłopak obok niej
odnalazł samobójcę i go zgłosił.
Naprawdę?
Może zadamy im kilka pytań o dzisiaj?
Lepiej później.
- Uspokoiłaś się trochę? - Tak.
- Sooheon, a ty? - Nic mi nie jest.
Detektywi na was czekają.
Ji Sooheon, pamiętasz mnie?
Zeszły rok, sprawa Parka Wonseoka.
Tak.
Znasz osobiście Min Sunhę, która się dziś pocięła?
Nie.
Przeniosłaś się z Pusan?
Tak.
Czyli nie znałaś jej dobrze.
Nie.
Nic a nic.
Sooheon, to ty zadzwoniłeś po karetkę?
Nie.
Ja zadzwoniłam.
Poszedłem do toalety, bo czułem nudności.
Sooheon poszedł do toalety.
Długo był, więc chciałam sprawdzić.
Nie sądziłam, że Chanmi wtargnie tak do męskiej toalety.
Martwiłam się o niego.
Nie wyglądał dobrze.
Nie wiem, czemu przyszła.
Pukała do kabiny i wołała moje imię.
Z kabiny wypływała krew.
Myślałam, że to krew Sooheona.
Chanmi pierwsza ją zobaczyła.
Sooheon zdarł koszulę, by zatamować krwawienie.
Chwileczkę.
Tak.
W porządku.
Dobrze. Dziękuję.
Min Sunha odzyskała przytomność.
Sooheon, dobra robota.
Świetnie.
Zdaje się, że Min Sunha odzyskała przytomność.
Dobrze to słyszeć.
Połączył was Park Wonseok?
Słucham?
To ty odkryłeś ciało Parka Wonseoka.
Choć jego wtedy nie dałeś rady uratować.
Nie do końca...
rozumiem, co ma pan na myśli.
Nie powiedziałam mu.
Wiedząc, że jestem bliźniaczką Wonseoka,
pewnie nie powiedziałby mi prawdy,
gdybym zapytała o brata.
Poza tym inni mogliby zwiększyć dystans.
Byłabym wdzięczna, gdyby to się nie wydało.
Żaden problem.
O ile nie po to tutaj się przeniosłaś.
Słucham?
Jeśli sądzisz, że go zamordowano
i chcesz tu znaleźć mordercę,
to mamy problem.
Dlaczego?
W czym problem?
Czy nie problem w tym, że policja źle prowadziła śledztwo?
Nie było uzasadnienia, by podejrzewać mord.
Dotrę do sedna sprawy. Bez względu na wszystko.
Znajdę sprawcę.
Nie zagłębiaj się za bardzo w śmierć brata.
Po pewnym czasie trudno ci będzie zrezygnować.
Jesteś sportowcem. Skup się na sporcie.
Ma pani inne pytania?
O co pytał detektyw?
A o co więcej?
Chciał wiedzieć, jak ją znalazłem.
Miałaś te same pytania?
W sumie tak.
Pytał o coś jeszcze?
Na przykład?
Pani detektyw ciebie o coś zapytała?
Nie.
A tak w ogóle to czemu poszłaś do męskiej toalety?
Co im o tym powiedziałaś?
Nie zorientowałam się, że idę za tobą,
bo tak mi się podobasz.
Boże, co za...
Szalona.
A ty co, obrażasz mnie?
Oczywiście, że tak.
Chlapiesz jęzorem.
Nie zadzieraj ze mną.
Rany.
EKSPRES PILSEUNG
- Dyrektorze! - Spokojnie.
Mogę zająć chwilę?
Puśćcie mnie!
Panie dyrektorze, proszę odpowiedzieć!
Czemu moja Sunha...
podcięła sobie żyły?
Czemu...
Co moja córka mogła zrobić, że pomyślała o samobójstwie?
Panie Min.
Czy wypuścili gnoja, który zgwałcił mi córkę,
bo jego bogata rodzina zapłaciła kilka milionów?
A moja córka będzie musiała cierpieć już na zawsze?
Czemu go wpuściłeś znowu do szkoły?!
Czemu Sunha chciała się zabić?!
Panie Min. Proszę się uspokoić.
Nie mogę tego znieść.
Jestem tak wściekły, że zaraz padnę.
Gdzie ten drań?
Dajcie go tu.
Ukatrupię tego drania własnymi rękami.
Co zrobiła moja córka? Dlaczego ona ma umrzeć?
TU HONG AJUNG, DZISIAJ O 20.00 PARKING NA DACHU KRĘGLI KING KONG
DOBRZE. DO ZOBACZENIA O 20.00. DZIĘKI
WEJŚCIE DO BUDYNKU
Nie kojarzę jej.
Pomyśl chwilę.
Nigdy jej nie widziałam. Nie od kiedy mam włosy.
Nie mów nic o włosach.
HONG AJUNG
Ok Chanmi?
Tak.
Jestem Hong Ajung.
O proszę, wygląda jak gwiazda.
Jaka śliczna.
Jak ma na imię?
Hong Ajung.
O co chcesz spytać?
O nic. Chcę porozmawiać z Hong Ajung.
Jesteś z czwartej klasy?
- Co wy kombinujecie? - Wiesz, jak ona wygląda.
Kim jesteś?
Podobno przeniosłaś się z Pusan.
Czego chcesz od Ajung? Skąd wiesz, jak wygląda?
Nie twoja sprawa.
Gdzie ona jest?
Jeśli chcesz ją poznać,
to musisz powiedzieć, o co chodzi.
Czemu węszysz w sprawie Wonseoka?
Skąd znasz Hong Ajung?
Zamknij się.
Gdzie jest Hong Ajung?
Skończ z tym i wołaj ją.
Co ty taka waleczna?
Nieważne.
Z tobą...
już koniec.
Jeśli jeszcze raz do niej napiszesz albo o niej wspomnisz, zabiję cię.
Powiedz Hong Ajung...
że jeśli czuje się źle po śmierci Wonseoka,
niech da znać.
Jeśli chcesz porozmawiać z nią o Wonseoku,
to trafiłaś pod zły adres.
Lepiej poszukaj Im Somi.
Im Somi?
DOM OPIEKI MAMY
Tak, halo?
Dzień dobry panu.
Tak, mogę rozmawiać.
Przepraszam.
Wiem, że powinienem zapłacić.
Przepraszam najmocniej.
Nie, to ja powinienem przeprosić.
Oczywiście. Wyślę pieniądze.
Przepraszam.
Do widzenia.
Ta cała Ok Chanmi chyba powariowała!
Co?
Wiedziała, jak wygląda Hong Ajung.
Mimo peruki mnie rozpoznała.
Potem się wkurzyła i kazała wołać Ajung.
Chodzi o coś ze śmiercią Wonseoka.
Czy ty mnie słuchasz?
Jak mogę więcej zarobić?
Co tak nagle z kasą wyskakujesz?
Pytam poważnie.
Jak mogę zarobić?
- Zostań tu na chwilę. - Dobra.
IM SOMI
Chciałaś pogadać o Wonseoku?
Tak.
Jestem Ok Chanmi.
Dziękuję, że znalazłaś czas.
- Napijesz się czegoś? - Jak dużo wiesz?
Co?
Co ci powiedzieli o mnie i Parku Wonseoku?
Nic. Zadzwoniłam, by zapytać cię osobiście.
Gdy zmarł Park Wonseok...
szczerze się ucieszyłam.
Gdy usłyszałam, że się zabił,
pomyślałam, że sprawiedliwości stało się zadość.
Przez niego musiałam zmienić szkołę
i nigdy nie przestałam myśleć, jak by go zabić.
A dlaczego?
A nie możesz sam?
Zaraz, ona zaszła w ciąże z Osungiem.
Po co się wtrącasz, Wonseok? Niech on tutaj przyjdzie.
Cicho. Potniesz mnie, jeśli się mylę.
Jeśli udowodnisz, że naprawdę jesteś w ciąży,
to rób, co chcesz.
Ale jeśli nie jesteś, sama też musisz coś oddać.
Czyli mam sikać przed wami wszystkimi?
Nie mogę.
Patrzcie.
Nie wystarczy, że zrobiła zdjęcie?
Ten test, który tam trzymasz,
to śmierdząca podróbka.
Jeśli nie, udowodnij.
O czym ty w ogóle gadasz, kretynie?
Słuchaj, Somi, może im udowodnij
i niech Wonseok sobie potnie ręce.
- Chodźmy. - Czekajcie.
Ja nie jestem po niczyjej stronie.
Pójdę z Somi.
Może być?
Ja też nie jestem po niczyjej stronie.
Nie chcę tylko, żeby ktoś potem mówił inaczej.
Będę nagrywać. Zgadzacie się?
Somi, miejmy to już za sobą.
Nagraj to, jak należy.
Wonseok. sam obiecałeś, że się potniesz.
Przestań gadać.
Do roboty!
Daj mi.
Somi, spójrz tutaj i przyznaj,
że twoja ciąża to kłamstwo.
Czemu tego nie powiesz?
Wpadłaś w szał przy Osungu, że niby jesteś w ciążu.
Chciałaś się wzbogacić kłamstwami o ciąży?
Masz nas za idiotów?
Próbujesz nas oszukać?
Mów.
Powiedz, że kłamałaś.
Wonseok.
Kiedyś cię zabiję.
Ale się boję.
Masz.
Nie tylko ja się ucieszyłam.
Po jego śmierci pewnie wiele osób świętowało.
Groził ludziom, wykorzystując ich tajemnice.
Park Wonseok był ścierwem.
Czy to...
Czy to prawda?
Po co miałabym kłamać, skoro on już nie żyje?
Somi...
Przepraszam.
Przepraszam w jego imieniu.
Mam się cieszyć ze śmierci Parka Wonseoka?
Powinienem był go zatłuc, jak żył.
Tego żałuję najbardziej.
Po jego śmierci pewnie wiele osób świętowało.
Park Wonseok był ścierwem.
Czy to sala Min Sunhy...
Tak. Kim jesteś?
Dzień dobry.
Ja...
Należę do klubu Sunhy.
Jasne.
Jestem ojcem Sunhy.
Sunha zasnęła po środkach uspokajających.
Mam coś dla niej.
To niesprawiedliwe.
Jestem przez to wściekła.
Wejdź.
Nie za późno na wizytę?
Nie mogłam mówić w szkole.
O co chodzi?
Może zarobimy,
zmuszając Joongkyunga do opuszczenia szkoły?
Zgwałcił Sunhę i nic.
O czym ty mówisz?
Pogięło cię?
A nie chciałeś zarobić?
Byłam w szpitalu odwiedzić Sunhę.
Panie Min.
Ja także...
byłam ofiarą nękania.
Wiem, jak Sunha się teraz czuje.
Naprawdę chcę zabić tych drani.
Ale nie możemy nic poradzić.
Dlatego podcięła sobie żyły.
Jeśli prawo zawodzi,
sam chciałbym go zabić.
Panie Min.
Mogę wyrzucić ich ze szkoły.
Zrobię to dla pana.
Odbiło ci?
To nie ma sensu.
Nie.
Nie odbiło.
Sooheon.
Już raz mnie uratowałeś.
O czym ty mówisz?
Nie zrobię tego.
Od tamtego dnia...
nabrałam pewności siebie.
Poczułam, że żyję.
Nie.
Mówię, że nie.
Pamiętasz, jak się tu przeniosłam?
Palancie.
Cześć tam.
Cześć!
Chwila.
O nie.
No już, nie bój się.
Białogłowa, kopę lat.
Ty durna biała głowo,
chciałaś się przenieść i koniec?
Aleś ty wyładniała.
Patrzcie, jak płacze.
Boże. Nie płacz.
Zmykajcie stąd.
TOALETA DAMSKA
Widzisz? Ładna jest, co nie?
- Wstawaj! - No już, wstawaj.
Pewnie jesteś głodna.
Dam ci coś dobrego. Otwórz usta.
Grzeczna dziewczynka.
Pycha.
Patrz na mnie.
Żyjesz tam?
Założyłam je, bo wiem Że lubisz szpilki wysokie
W kolorach tęczy Wybierz, co chcesz
Ta noc jest dla ciebie
Szpilki, szpilki wysokie
Szpilki wysokie
Szpilki, szpilki wysokie
A to kto, jakiś znajomy?
- Nie. - To kto, do licha?
Cholera.
Co jest?
Za kogo ty się...
Walnięty łajdak!
Śmieciu! Szlag!
Już nie...
Wy dwie.
Przeproście Tae Soyeon.
Za kogo się masz, że nam rozkazujesz?
Przepraszam. Zrobiłam ci coś strasznego.
Też przepraszam.
Wybacz mi.
Gońcie się.
Jeśli jeszcze raz was zobaczę...
to naprawdę was zabiję.
Późno już. Wracaj do domu.
Gadasz bzdury.
Uratujmy Min Sunhę tak,
jak ty uratowałeś mnie.
Wiem, że nie przyjąłeś pieniędzy od taty,
które ci oferował.
Dalibyśmy ci nasze wszystkie oszczędności.
Tak mówił mój tata.
- Naprawdę... - Dobra.
Wystarczy.
Takie gnojki nie dbają o prawo, póki nie dostaną łomotu.
Przemyśl sprawę do jutra.
Lecę.
BLACHARSTWO, LAKIERNICTWO YONGTAN
DOM OPIEKI MAMY
Dlaczego dzwonią?
Halo?
Tak, jestem synem Shin Yukyung.
Słucham?
Podejrzenie zapalenia płuc?
Ja do Shin Yukyung.
OŚRODEK UCZNIOWSKI
Wszystko będzie dobrze.
Daj spokój.
Miałbym się bać, bo się pocięła?
Cała szkoła jest przeciw tobie.
Kretyn. Co z tego?
Pracuję nad czymś,
żeby ona mi już dała spokój.
Zaciekawiłeś mnie. Nad czym pracujesz?
Cierpliwości, stary.
Jeśli zobaczy to na własne oczy,
wypisze się lub przeniesie.
Ale się wystraszyłem.
Kto tam?
Ciemnia zarezerwowana. Jutro wolna.
Kto tam?
Czekaj, rozłączę się.
Czemu nie odpowiadasz?
Co jest, kurna?
Co to?
Coś do odcinania palców?
Krzyknij, a odetnę ci wszystkie palce.
Czemu mi to robisz?
Zadzwonię do domu i dam ci kupę kasy.
Pokutujesz za Min Sunhę.
Przepraszam. Proszę, wybacz mi.
Powinieneś przeprosić Min Sunhę, nie mnie.
Przepraszam! Zrobiłem coś okropnego!
Wiem o tym.
Ale nie zostałeś ukarany.
Grzechy należy karać.
Bardzo mi przykro. Proszę, zrobię wszystko!
Oszczędź mnie! Przepraszam!
Jutro. Rzuć szkołę i nigdy nie wracaj.
- Tak... - Wypisz się
i przejdź powoli z pokoju nauczycielskiego do bramy,
żeby wszyscy cię widzieli.
Co?
Dobrze, tak zrobię. Przepraszam.
Co to za zdjęcie?
- Co to za zdjęcie? - To...
Czemu je wywołałeś?
Czemu?
Żeby grozić Min Sunhie, żeby się wypisała.
Otwórz usta! Otwieraj!
Nie zbliżaj się, draniu!
Odwal się, ty...
Mogą wystąpić zmiany w osobowości.
Możesz zachowywać się tak,
jak nigdy wcześniej.
Napisy: Cezary Kucharski