Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PORWANY: PIES NA GWIAZDKĘ
VICTORIA FROST MÓWI:
NA ŚWIĘTA ADOPTUJ FUTRZANEGO PRZYJACIELA!
Mamo, wchodzę na konferencję.
Tak, widziałam film. Wszyscy Amerykanie widzieli.
Co? Nie mogę teraz.
Tak, przyjadę na święta. Obiecuję.
Zadzwonię. Kocham cię.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Nie wyobrażam sobie,
żeby ten maluch spędził święta w klatce.
Wszystkich namawiam do adopcji.
Ma już imię?
Na medaliku napisane jest "Maluch" i niech tak zostanie.
Czy wciąż zamierza pani prowadzić
- galę Domu Handlowego Stacy? - Oczywiście,
a Maluch będzie mi towarzyszył.
Nie martwi się pani
o przyszłość firmy?
Dziś skupiam się na schronisku.
Czy skomentuje pani film ukazujący ją w studiu Sandry Reed?
Mogę to wyjaśnić, ale...
Obawiam się, że nie mamy już czasu na pytania.
Zignoruj ją i podziękuj.
Dziękuję wolontariuszom ze schroniska
za to, że połączyli mnie z Maluchem.
Wesołych świąt.
Spokojnie, Victorio, poradzisz sobie!
To ja, Carrie! Cześć!
- Pozdrowisz ją ode mnie? - Carrie.
Miło cię widzieć.
Masz fryzurę zupełnie ja Victoria.
Dziękuję, choć nie są tak piękne.
- Liczą się chęci. Pozdrowię ją. - Super.
Projektantka Victoria Frost popadła w niełaskę po publikacji...
Jak mogli tak mnie skomentować?
Adopcja to był dobry ruch.
Wszyscy kochają historie o psiakach.
Nie dlatego to zrobiłam.
Oczywiście.
Ugryzł mnie. Emily, weź go.
Nie ugryzł cię. Chce się bawić.
Maluch, nie wolno gryźć mamusi.
Cicho.
Oto nagranie z kamery monitoringu,
na którym Frost fotografuje nową linię mebli konkurencji.
Nie wygląda to dobrze.
Po publikacji materiału
akcje Frost Home Furnishing gwałtownie spadły.
Oto komentarz Sandry Reed
z Reed Domestic Designs.
Victoria i ja od lat się przyjaźnimy.
Nigdy nie pomyślałabym, że ona...
Pochlebia mi, że chciała pożyczyć moje projekty.
Biedactwo.
Ma przechlapane.
Przyznaj, że chcesz mnie wysiudać z branży.
Źródła donoszą, że Victoria Frost może zrezygnować z prowadzenia
dorocznej gali świątecznej
Domu Handlowego Stacy.
"Źródła". To śmieszne.
Musisz to jakoś załatwić.
Gwiazdka to dla nas ważna sprawa: zastawa stołowa, dekoracje.
Do świąt jeszcze 10 dni.
Medialne sępy wkrótce
się zajmą nową historią.
O twojej nikt nie zapomni.
Rozmawiałam z kilkoma członkami zarządu,
- którzy sądzą... - Dość.
Przyczaję się, póki to wszystko nie przycichnie.
Zresztą projektanci mnie ścigają.
Bez urazy, karzełku.
Podobno na Turks i Caicos jest ładnie.
Nie. Jak by to wyglądało?
Ucieczka na ekskluzywne wyspy to podłe posunięcie.
Muszę jechać w nieoczywiste miejsce.
Proste i domowe.
Co? Nie widzicie mnie bez luksusu?
Wychowałam się w najbiedniejszej części Bel Air.
Potem mama poznała męża numer cztery i przeniosła nas na Malediwy.
Co was tak bawi?
Wyobraziłam cię sobie w moim mieście, Plattsburgu,
małym, nieśpiesznym.
Wydarzeniem roku jest konkurs zdobienia choinki.
Zwykle ma cały tuzin uczestników.
Co?
Mamo, to tylko na święta.
Victoria przywykła do apartamentów i służby.
- Nie chce się wyróżniać. - Zgoda.
Dostanie pokój twojej siostry.
Ona jedzie na Florydę poznać rodzinę swojej nowej dziewczyny.
- To coś poważnego. - Wreszcie.
- A ty masz kogoś? - Znów to samo.
Wiem, że jesteś zajęta,
ale aplikacje randkowe wiele ułatwiają.
Pomogę ci stworzyć profil.
Mamo!
- Martwię się, że jesteś samotna. - Stale jestem otoczona ludźmi.
Nigdy sama.
Sama i samotna to różne pojęcia.
Dzięki, Oprah.
- To jak, Victoria może przyjechać? - Pewnie.
Na Gwiazdkę możesz przyjechać nawet z trzema mędrcami i wielbłądem.
- Jedna księżniczka to pryszcz. - Dzięki.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Spakowany?
Tak myślałam.
- Wszystko gotowe? - Tak,
ale czy jesteś pewna?
Tam nie ma spa i hotelowych wygód.
Cieszę się na te skromne wakacje.
I nie pakuj niczego eleganckiego.
Chcę zwyczajnie spędzić tam czas.
- Poza tym muszę dopiąć letnią linię. - Fakt.
Chciałam z tobą o tym pogadać. Mam kilka projektów
To później.
Spakuj mi jedwabną bluzkę i kaszmirowy szal,
kilka sweterków i czarny sweter z angory na wieczór.
W końcu to święta, nawet jeśli w Plattsburgu.
Jasne.
Mamo, jestem!
- Skarbie. - Cześć, mamo.
Miło wreszcie cię poznać.
Ty musisz być mamą. Cudownie.
Twoja córka to prawdziwa bogini.
- Dziękuję za gościnę na święta. - To przyjemność.
Podoba mi się twój dom.
Dziękuję.
Jak minął lot? Samoloty w święta to koszmar.
Leciałyśmy prywatnym, bez rozgłosu.
Już widzę te nagłówki: "Celebrytka u Donny Stanton".
Oby nie. Tym razem się ukrywam.
A to pewnie Maluch.
Ostrożnie, gryzie.
Nie gryzie. Lubi się bawić.
Właśnie, dziś musi dostać zastrzyk.
Doktor Hicks wciąż przyjmuje?
To jedyny weterynarz w mieście. Pracuje z synem.
Z Jonathanem w wielkich okularach?
Wzrok mu się poprawił, a mięśnie urosły.
Spokojnie.
Chorobcia. Przed wizytą trzeba zmienić Maluchowi obrożę.
- Jeszcze coś się z nią stanie. - Wzięłam też zwyczajną, na spacery.
- Mówiłam, prawdziwa bogini. - Dziękuję.
- Pokażę ci twój pokój. - Jesteś kochana.
Przyda mi się dodatkowa poduszka czy dwie...
Szalona kobieta.
Mamusia jest stuknięta.
Dobrze, kolego. Teraz do weterynarza.
Nie będzie tak źle.
Wskakuj.
Grzeczny piesek. Siadaj.
Tak. Brawo.
Jest tu ktoś?
W czym mogę pomóc?
Cześć, Emily.
Cześć, Jonathan.
Kopę lat.
Twoja mama uprzedzała, że wpadniesz.
- Serio? - Jasne.
Nie widziałem cię, odkąd na balu biegałem za tobą jak piesek.
Zakochany kujon.
- Pewnie mnie nie pamiętasz. - Pamiętam.
Teraz masz pieski na co dzień, więc wszystko gra.
Tak. Pracuję z tatą.
Sam się dziwię, że wróciłem do Plattsburga.
- Ty na długo? - Na święta.
- A ten gostek wpadł na kontrolę. - Maluch?
Cześć, kolego.
Wejdźcie do gabinetu.
Dobrze się nim zajmujesz. Dzięki, że przesłałaś jego kartę.
Potrzebuje przypominającej dawki szczepienia.
- Tylko? - Tak.
Super.
Grzeczny piesek.
Przepraszam, muszę odebrać.
Tak. Dopiero weszliśmy.
- Wszystko gra? - Dzwonili z marketingu.
Możemy puścić jeszcze kilka reklam na kanale kulinarnym,
tylko nie wiem, które wybrać.
Kolekcję Belle. Nie przypomina Sandry Reed,
- więc nie wyjdziemy... - Na złodziejki? Dzięki.
Kolekcja Belle.
- Pracowity dzień? - U mnie? Nie.
- U szefowej. - Victorii Frost?
- Skąd wiesz? - Sprawdziłem, zanim weszłaś.
- Serio? - Maluch to pies Victorii?
Właściwie to ja wypełniłam papiery, bo ktoś inny tego nie lubi.
- Czyli masz psa na święta. - Tak.
Witaj w domu.
Bernard, jesteś tu?
Młody przyszedł na zastrzyk.
Jestem wielkim fanem Victorii Frost,
odkąd występowała w telewizji.
Cała moja kuchnia to jej wczesna kolekcja. Żałosne.
Znaczy kolekcja jest piękna, ja żałosny. Łapiesz?
- Sama kocham tę kolekcję. - Serio?
- Ona tu nie przyjdzie? - Nie sądzę.
Nie? Przynajmniej ty przyszłaś.
Obiecuję, że nie zaboli.
Ogromna ta igła.
To ja.
Co się stało?
Spojrzałaś na igłę i odpłynęłaś.
Co? Ja?
Tak, zemdlałaś.
Przepraszam.
Szalony dzień.
Chyba za mało piłam czy jadłam, czy co tam się robi, żeby nie mdleć.
Powoli.
Dziękuję.
Zadzwonić do twojej szefowej?
Nie trzeba. Oskarży mnie o spanie w pracy.
To może napiszę?
Wszystko gra, dzięki.
Przyprowadź Malucha z poczekalni.
Obserwujemy psy po szczepieniach, dla bezpieczeństwa.
Na wypadek omdlenia właścicieli.
- Zabawne. - Dzięki.
- Cały tydzień tu będę. - Tłumy będą wyć ze śmiechu.
Chyba znalazłem bratnią duszę.
- Masz intensywną pracę. - Tak.
Stale pod telefonem, ale sporo podróżuję.
Ciągle w hotelach.
Pomagam ogarniać sprawy: spotkania, media, zwierzaki.
Co tak naprawdę chcesz robić?
W tej chwili chcę wstać z podłogi i oddać Malucha niecierpliwiej mamie.
Pomogę.
Chodźmy po Malucha.
Tak.
Z karty wynika, że dobrze reaguje na zastrzyki.
Jest zdrowym...
- Dziwne. Powinien... - Co?
Tato?
- Widziałeś Malucha? - Nie wiem.
- Kto to? - To nowy pies mojej szefowej.
- Przykro mi, dopiero wszedłem. - Już dawno widziałem twój wóz.
- Tak. Poszedłem na kawę. - Mamy kawę.
Tak, ale nie świąteczne cynamonowe latte Millie.
To gdzie on jest?
- Wziąłeś psa na spacer? - Nie.
- Gryzł, więc dałem go do klatki. - Nie gryzie. To zabawa.
- Znam się na tym. - Rozdzielmy się i rozejrzyjmy.
Maluch? Chodź, piesku!
Nie ma go na zewnątrz.
Zamknąłeś tylne drzwi?
Wyprowadzamy psy, więc nie zamykamy.
Dlaczego? Nawet nie macie kogo wyprowadzać.
Z przyzwyczajenia.
Chyba nie myślicie, że ktoś się zakradł przez otwarte drzwi?
To możliwe?
Maluch został porwany!
- Widzieliście, żeby ktoś tu wchodził? - Nie.
Rozdzielmy się i przeszukajmy teren.
- Widzę, że Maluch miał chip. - To coś jak GPS?
Niestety nie, ale jeśli go znajdziemy, udowodnimy, że jest twój.
Mógł sam się jakoś wydostać,
ale na wszelki wypadek niczego nie dotykajmy.
- To może być miejsce zbrodni. - Zbrodni?
Spokojnie, panno Stanton. Jonathan, idźcie już.
Ja zostanę pod telefonem.
- Wsiadaj, pojedziemy na policję. - Nie chcę tego upubliczniać.
Victorii nie jest teraz potrzebny rozgłos.
Powiemy, że pies jest twój.
- Masz zdjęcie Malucha? - Żartujesz?
Maluch ma własną stronę internetową.
- Zgoda, poszukam. - Dobrze.
- Klinika, słucham. - Cześć, Bernard.
- Cześć. Udało się? - Jeszcze nie.
Mam prośbę. Wyślę ci zdjęcie Malucha.
Nie trzeba, ściągnę z jego strony.
Wydrukuj 500 ulotek, rozdamy je w okolicy.
Dopisz telefon do kliniki.
Zaoferować nagrodę?
Nie wiem. Tysiąc dolarów?
Ludzie się zorientują, że coś tu nie gra.
Może 75 dolarów i życzenie świąteczne.
- Szastasz kasą. - Nie bagatelizuj świątecznych życzeń.
Dobrze. 75 dolarów i życzenie.
- Mam. - Nie wspominaj wiesz, o kim.
- O mojej przyszłej kumpeli? Spoko. - Dzięki.
Zadzwonię.
Mam wszystkie szczegóły.
Fajnie cię widzieć, Emily.
Dzięki.
Czy tacie skradziono kiedyś jakieś zwierzęta?
Nigdy.
Czy to wyjątkowy pies, że stał się celem?
Raczej nie.
- Mamy go kilka dni. - Rozumiem.
Mam dwa pudle w domu.
Pomysł żony, długa historia, ale należą do rodziny.
Spokojnie, zawiadomimy stosowne służby w całym hrabstwie.
- Znajdziemy go. - Dzięki za pomoc.
Dziękuję.
- Powiedziałaś już szefowej? - Nie. Wolę to zrobić osobiście.
Sprawdzę, co z ulotkami i spotkamy się później.
Na pewno? Nie chcę zawracać ci głowy.
Szczerze, to nasza wina.
Ulży mi, gdy się znajdzie.
- Powodzenia. - Dzięki.
DD, dostałam ozdoby, które wysłałaś.
Są idealne. Kolorowe i wyjątkowe.
Uznałam, że powinnaś je obejrzeć, bo sprzedajemy je od sierpnia.
Szkice od Emily zainspirowały zespół.
Szkice?
A, tak. Potrafi przelać moje pomysły na papier.
Dobrze, że ozdoby ci się podobają, bo może nam zostać jakieś pięć tysięcy.
Od twojego filmiku sprzedaż spada.
- Nie martw się. - Jasne, zawsze się wywiniesz.
A wielkie przyjęcie Stacy? Wciąż mam je prowadzić?
- Nie sądzę. Nikt nie oddzwania. - Niech to.
- Spokojnie, jestem niepokonana. - Jasne.
Właśnie, jak letnia kolekcja?
Zespół potrzebuje twojej pomocy, skoro ich projekty odrzucasz.
Były ohydne. Niech się cieszą, że ich nie wylałam.
Zajmę się tym.
Dopiero tu przyleciałam i byłam pochłonięta Maluchem.
Oczywiście, rozumiem. Na razie.
Wszystko w porządku? Może kakao?
- Byłoby cudownie. Masz mleko owsiane? - Nie.
- Sojowe? - To Plattsburg.
- Mamy krowie, zwykłe i chude. - Dobrze, chude.
Nie jestem barbarzyńcą.
W kuchni, skarbie.
- Co słychać? - DD jak zwykle marudzi.
Jak się sprawił mój piesek?
On...
- On zaginął. - Co?
Był na obserwacji po zastrzyku. Potem zniknął.
Zniknął? Jak?
- Musisz go znaleźć. - Mamy już ulotki i policja go szuka.
Policja?
- Nie podałam twojego nazwiska. - Tu nie chodzi o mnie tylko o psa.
- Biedak pewnie jest przerażony. - Tak mi przykro.
- Cześć. Widziałaś tego psa? - Przykro mi, nie.
Powodzenia.
Przyklejmy tutaj.
Tak?
Dobra.
- Widziałeś tego psa? - Nie.
- Nie widziałeś? - Jeśli go zobaczysz, zadzwoń.
- Jasne. - Dzięki.
Idziemy.
ZAGINĄŁ PIES POMÓŻ ZNALEŹĆ MALUCHA
Wiesz, że zawsze byłam cierpliwą sąsiadką.
- Zawsze. - Choć samochody parkują
przy moim domu prawie co drugi tydzień.
Nie są nasze. To klienci warsztatu obok.
Tam nikt nie szczeka,
a warsztat jest zamknięty na cały grudzień.
To nie wiem, co pani powiedzieć.
- Udało się? - Jeszcze nie.
- Szefowa świruje? - Daje radę.
Czy to Emily Stanton, córka Donny?
- Pani Fowler, miło panią widzieć. - Fajnie, że święta spędzasz w domu.
Liczę, że już nie będziesz mi próbowała wciskać ciasteczek.
Pobiła rekord sprzedaży w swoim zastępie,
a ja co roku tyłam przez kokosanki.
- Dobre były. - Aż za dobre.
Rozumiem, że prowadzicie działalność,
ale całą noc nie można pracować.
Są przecież regulacje prawne.
Jak to "całą noc"?
Wczoraj w nocy pracownik wchodził i wychodził,
- robiąc spory hałas. - Widziała go pani?
Nie.
Nie jestem typem wścibskiej sąsiadki,
ale gdy spojrzałam, już go nie było.
- Działacie w nocy? - Nie, a drzwi zamykam osobiście.
Widać niezbyt dokładnie.
Nikt nie majstrował przy zamku.
- Na pewno wczoraj zamknąłeś? - Tak.
Na dzień klucz zostawiam, a gdy zamknę, zabieram.
Breloczek z hot dogiem, żeby nie zapomnieć.
- Ja mam jamnika. - Na pewno jest uroczy.
- Urocza. - Tak.
Synu, o której zamykałeś?
- O wpół do szóstej. - I nie wracałeś?
Czuję się jak w serialu o glinach.
- Jestem podejrzany? - Dam ci znać.
Wiecie co zrobię?
Zamontuję kamerę przed drzwiami, żeby widzieć,
kto tu wchodzi i wychodzi o każdej porze dnia i nocy.
Sprawdzę, kto tu hałasuje i nagram te osoby.
Kamera. Świetny pomysł.
Wy też o niej pomyślcie. Może byśmy tu nie stali, gdyby była.
Mamy kamerę, ale pudel przegryzł kabel.
Lepiej go naprawcie.
Nic tu po mnie.
Możemy coś jeszcze zrobić?
Tak, zjeść.
Restauracja jest kawałek stąd.
- Na pewno coś jeszcze - Jest 14, a ty nic nie jadłaś.
To prowadzi do omdleń,
jeśli ktoś ma skłonności.
Bardzo zabawne.
Co myślisz o cieście?
- Jest jeszcze lepsze niż pamiętałam. - Kiedy ostatnio tu byłaś?
Co?
Kilka lat temu.
Victorii zawsze wypada coś, przez co nie mogę przyjechać.
Nikt nie rozumie, że dzięki niej odzyskałam życie.
- Serio? Dzięki niej? - Gdy byłam w dołku,
zobaczyła we mnie coś wyjątkowego i dała szansę.
Ma nosa do interesów.
Widzisz mnie w szczytowej formie:
mdleję i gubię psa szefowej.
- A ty? - Nigdy nie zemdlałem.
Zawsze chcesz pracować z ojcem?
Wybacz, nie znam numeru. Może chodzi o Malucha.
Tu Sandra. Sandra Reed z Reed Domestic Designs.
- Wiem, kim pani jest. - Oczywiście.
- Zapewne Emily. - To ja.
Dobrze. Liczyłam na rozmowę z twoją szefową,
ale nie odbiera moich telefonów.
Nie mam jej za złe, musi się okropnie wstydzić.
W czym mogę pani pomóc?
Niezbyt mnie rozbawił
występ Victorii w moim studiu,
ale znamy się od dawna.
Jest jak starsza siostra,
której nigdy nie miałam, dlatego chcę pomóc.
Wygląda na to, że Dom Handlowy Stacy
szuka nowego gospodarza na swoje wielkie przyjęcie.
- Zadzwonili do pani? - A do kogo?
Poza tym i tak miałam tam być, więc to naturalne,
że wyciągnę pomocną dłoń i zastąpię Victorię.
- To wspaniałomyślne. - Zabawna jesteś, Emily.
Gdybyś szukała pracy po bankructwie Frost, zadzwoń.
Dziękuję. Czy coś jeszcze?
Tak. Liczę, że Victoria cieszy się z nowego psa.
Jest wprost uroczy.
Trzymaj się.
Wszystko gra?
Telefon od wroga Victorii potrafi wytrącić z równowagi.
Słyszałem.
Oskarża twoją szefową o kradzież projektów.
Fakt, ale chodzi o jej ostatnie słowa:
że liczy, że Victoria cieszy się z nowego psa.
- Co w tym złego? - Akurat teraz? I mówi to ona?
W dodatku poprowadzi imprezę Stacy zamiast Victorii.
Nie wiem. To wszystko jest jej bardzo na rękę.
Myślisz, że maczała palce w porwaniu Malucha?
Wiem, że to obłęd, ale muszę powiedzieć Victorii.
Weźmiemy ciasto na wynos?
Pewnie. Należy nam się jak psu zupa.
Ale słabe.
Znalazłeś coś?
Trudno powiedzieć.
To może być włókno z ubrania albo psi włos.
Mamy też wiele psów w swetrach.
- Zwłaszcza w okresie świąt. - Wiem coś o tym.
Wybacz.
Zawsze kochałem pracować ze zwierzętami.
Dorastałem wśród nich.
Moją prawdziwą pasją była sztuka.
Pracowałem w studiu w mieście.
Zajmowaliśmy się głównie grafiką.
Ale gdy mama zachorowała,
tata potrzebował pomocy w klinice.
Zwłaszcza pod koniec.
Tak mi przykro.
Dzięki. Dlatego wróciłem do domu.
Całymi dniami pracowałem z tatą,
a nocami studiowałem weterynarię.
Myślałam, że to ja jestem zajęta.
- Cześć, skarbie. - Cześć, mamo.
- Jonathan? - Dzień dobry.
Miło panią widzieć.
- Zadzwonię, jeśli się czegoś dowiem. - Dzięki.
Również za ciasto.
- Do jutra. - Pa.
Miło spędziłaś czas?
Wiesz, czuję się winna z powodu Malucha,
ale tak, dobrze się bawiłam.
Może wyjdzie z tego coś dobrego.
Co? Myślisz, że on i...
Nigdy nie mów "nigdy".
- Idę! Zapomniał czegoś? - Może zaprosić cię na randkę.
Mamo.
Jest tu ktoś?
Mamo? Możesz tu przyjść?
- Co się dzieje? - Nie wiem.
- Co to jest? - Nie dotykaj.
Ma rację. Przyniosę rękawiczki.
To pewnie tylko listowny żart.
Jednak? Niech będzie.
Milion dolarów albo...
Emily, czemu nie powiedziałaś, że Maluch to pies pani Frost?
Nie chcieliśmy rozgłosu.
Poza tym ja podpisałam papiery adopcyjne,
więc formalnie to mój pies.
Moja prywatność już nie jest ważna. Musimy użyć mojej popularności,
żeby zwrócić uwagę mediów krajowych i go odnaleźć.
- Krajowych? - Naturalnie.
- Nie wiemy, kto ma Malca. - Malucha.
Tak, oczywiście.
Pewnie jest bezpieczny.
Ten, kto go ma, chce pieniędzy, więc go nie skrzywdzi.
Co dalej?
Czekamy na kontakt porywacza i szczegóły.
A potem?
Zebranie miliona dolarów trochę zajmie.
Zlecić przelew z twojego osobistego konta?
Pieniędzmi sama się zajmę, ale to potrwa.
Czas. Może o to chodziło Sandrze Reed.
- Może to jej sprawka. - Nie zdziwiłabym się.
Odzyskamy pieniądze po schwytaniu porywaczy, prawda?
- Taki jest plan. - Ale musimy mieć je szybko.
Nieważne. Skupmy się na znalezieniu Malucha.
Bez komentarza.
Nic nie powiem.
Żegnam.
Widziałeś to?
To przesada.
Okropne.
- I ekscytujące. - Co?
Nic tu się nigdy nie dzieje.
Zwolnienie technika weterynarii byłoby newsem?
Border collie czeka na czyszczenie gruczołów okołoodbytowych.
Teraz.
Nie podoba mi się to.
- Tu chodzi o zwierzę. - Zgadza się.
A prasa pisze o porwaniu psa z naszej kliniki.
Zrób wszystko, co możesz, żeby go odnaleźć.
Dobrze, że emerytura już blisko.
Jeśli mnie słyszysz,
proszę, opiekuj się Maluchem.
Jeśli choć jeden włos z jego głowy...
Przepraszam.
Jeśli ktoś coś wie lub coś widział,
proszę zadzwońcie pod podany numer.
Tylko tyle.
Dziękuję i wesołych świąt.
I cięcie.
Dodam obrazy i opublikuję.
Pomyślałam, że na przyszłość
lepiej kręcić te filmy przy choince.
Można też wymienić ozdoby na te z kolekcji Frost.
Ozdoby Victorii Frost na mojej choince?
Będziesz je mogła zatrzymać. Po cenie hurtowej.
Serio? Może wezmę udział w konkursie zdobienia choinki.
Czemu nie?
Nowe ozdoby są przepiękne.
Słyszałam, że pomagałaś.
Dzięki. Nie jesteś zła, że podesłałam moje rysunki?
Skąd. Najlepszy pomysł wygrywa.
To świetnie, bo
pomysły były moje i może...
Spokojnie, nikt z zespołu
raczej nie oskarży cię o wchodzenie w ich kompetencje.
Dobrze, że się nie czepiali. Artyści bronią swojego terenu.
Donna, skarbie, spada mi poziom kofeiny.
- Możesz? - Już podaję.
Tak DD?
Dostałam twoją wiadomość. Co tam?
Dzięki, że oddzwaniasz.
- Mam ogromną prośbę. - Jaką?
Potrzebuję pożyczki. Dużej.
- Pożyczki? - Tak.
Miliona dolarów w gotówce natychmiast.
Miliona w gotówce.
Mój Boże.
Nigdy nie przestajesz pracować?
- Tak już mam. - Przyniosłam ci kakao.
Chyba wreszcie udało mi się zaparzyć Victorii dobrą kawę.
Dzięki. Wiem, że bywa trochę...
Wiele można o niej powiedzieć, ale nie, że jest "trochę".
Piękne. Na co to?
Projekty, nad którymi pracuję.
Bazuję na tapetach i grafikach z pozłacanego wieku.
Może Victoria wykorzysta je w kolekcji letniej.
Na pewno. Pytanie, czy przypisze sobie zasługi.
Słyszałam, jak robi to z twoimi rysunkami do ozdób.
Serio?
Właściwie to jest właścicielką każdej mojej pracy.
Ale to niczego nie usprawiedliwia.
- Dobre wieści o Maluchu? - Nie, to Jonathan.
"Przerwa na kolację?".
Krótko i uroczo. Jak widomości na portalach randkowych.
Mamo, odpuść.
Nigdy nie mów "nigdy".
Stale analizuję to w głowie.
Pogubiłam się.
Kto kradnie człowiekowi psa w święta?
To zagadka, ale musisz dać sobie czas,
- żeby nabrać sił. - Masz rację,
ale nie mogę przestać o tym myśleć.
Spróbuj.
- Lepiej? - Tak.
Kiedyś kochałam to miejsce.
Czuję się dopieszczona: świeczki, obrusy, dobre wino.
No i jako jedyne w mieście nie zamyka się o 19.
Mogę o coś spytać?
Co to za księga wiecznie wystaje ci z torby?
- Projekty, nad którymi pracuję. - Mogę?
Pewnie.
Post Victorii o Maluchu ma już 200 tysięcy wyświetleń.
Jesli każda z tych osób wpłaci pięć dolarów, byłby milion.
Nie ma na co liczyć.
Robi wrażenie.
- Dzięki. - Co dalej planujesz?
- Odzyskać psa. - Nie, dla siebie jako projektantki.
Bardzo chcę się wykazać.
Kocham projektować przedmioty praktyczne.
Nie sądzisz, że otaczanie się pięknymi rzeczami może zmienić życie?
Gdy tak to ujmujesz...
Pewnie dlatego ludzie tak kochają Gwiazdkę.
Możemy sprawić, że zwykłe przedmioty staną się wyjątkowe.
Przekonałaś mnie.
- Co cię powstrzymuje? - Przed Victorią
miałam iść na studia do Nowego Jorku.
Ale mój chłopak,
gość, który był dla mnie numerem jeden...
Ja byłam jego numerem trzy.
Potem zostałam asystentką Victorii i tak od pięciu lat.
Więc możesz obracać pomysły w projekty.
Okazuje się, że jestem stuprocentową asystentką.
Ona nie widzi we mnie projektantki.
Jest głupia, skoro nie widzi twojego geniuszu.
Może czas pokazać jej projekty i objąć bardziej kreatywną posadę.
Mama też tak sądzi.
Victoria czasem pożycza moje projekty.
- Pożycza? - Tak.
To frustrujące.
Ilekroć chcę jej je pokazać,
ma jakiś kryzys, który muszę ogarnąć.
Myślę, że robi to celowo.
Gdy zostanę projektantką, kto jej odbierze pranie?
Czemu się jej dajesz?
Masz rację.
Zrobię to.
Zażądam awansu.
Jeśli nie potraktuje mnie poważnie, odchodzę.
Wypijmy za to.
Dzięki za gadkę motywującą.
Patrz!
Przepraszam panią!
Proszę pani!
Ostrożnie!
- Poznałaś ją? - Nie, ale poznałam psa.
- Widziałaś tablice? - Z Nevady. MB
i coś dalej. Zadzwońmy do szeryfa.
Dziękuję.
Dziękuję, że odebrał pan tak późno.
Do widzenia.
Sprawdzi numery, ale nie są kompletne, więc zobaczymy.
Nie poddawaj się.
Myślę...
Ja tylko...
Chciałam...
Mów.
Chcę powiedzieć, że miło było cię poznać. Na nowo.
- Zwłaszcza w tych okolicznościach. - Nawzajem.
- I dziękuję za ten wieczór. - Proszę.
Dobranoc.
- Kto tam? - Mamo!
Przepraszam.
Usłyszałam głosy i myślałam, że to porywacze.
Chciałaś ich załatwić parasolką?
Tylko to miałam pod ręką.
- Przepraszam, że przeszkodziłam. - Nie.
Właśnie miałem iść. Miło panią widzieć.
Cześć, Emily.
Jesteśmy w uroczym mieście, Plattsburgu,
gdzie Victoria Frost prosi o pomoc
w namierzeniu jej psa, Malucha.
Lada moment ją zobaczymy.
Co jest grane?
Na naszym trawniku odbędzie się konferencja prasowa.
Jak najwięcej osób musi szukać Malucha.
Wyprasuj moją jedwabną bluzkę.
Donno, nie przesadź z różem.
Jak w porannych wiadomościach, nie w wieczornym programie.
Dzięki, szeryfie.
Emily, to Griffen Jones, szef ochrony w biurze w LA.
- DD uznała, że może pomóc. - Świetnie.
- Miło mi, panie Jones. - Mów mi Griffen.
Szeryf wspomniał o wozie, który widziałaś.
Jednak bez numerów nic nie wskóramy.
Czemu konferencja jest u nas?
Nie boisz się ujawnić lokalizacji domu?
- Ujawniły ją zdjęcia. - Jakie zdjęcia?
Zrobiono je w dniu przyjazdu.
- Kto to był? - Strona nic nie powie.
Nie zdradzi źródeł. Ale poszperam trochę.
Czuję, że to wszystko jest powiązane.
Dziękuję za przybycie.
Jeśli ktoś ma informacje na temat tego,
kto mógł to zrobić, proszę, zadzwońcie na policję.
Jeśli stanie mu się coś złego...
Przepraszam. Tak długo go już nie ma...
Czy wciąż zamierza pani prowadzić galę?
Co? Zależy mi tylko na odnalezieniu psa.
Bez niego nie będzie Gwiazdki.
- Emily? - Cześć, Griffen.
Griffen jest szefem ochrony Victorii.
A to Jonathan, weterynarz i stary przyjaciel.
Przeglądałem odpowiedzi na twój post.
Znasz tę kobietę?
Tak. To Carrie, pierwsza fanka Victorii.
Zdjęcie zrobiono
- dzisiaj, tutaj. - Ona tu jest?
Fanka porywa psa celebrytki. To ma sens.
Pewnie wciąż tu jest.
Tam.
Cześć, Carrie.
Co tu robisz?
Widziałam, że Victoria pojechała do Plattsburga na święta.
Potem zobaczyłam nazwę ulicy na jednym ze zdjęć.
Oczywiście.
- Była pani wczoraj w restauracji? - Tak.
Chciałam zjeść kolację. Wszystkie inne zamykają się o siódmej.
To prawda.
Czy masz może psa Victorii?
- Mojego Malucha? - Twojego?
Pewnie. Przecież musiałam nazwać nowego psa "Maluch".
- Gdzie on teraz jest? - Tam.
Cześć, słonko.
- Możemy go pogłaskać? - Jasne.
Victoria odpowie na kilka pytań.
Dzięki, lecę.
Cześć, mały.
- To on? - Nie jestem pewna.
Ma inną obrożę, więc trudno powiedzieć.
Chyba mnie nie poznaje.
Może trzeba zabrać ją i psa na posterunek.
Nic na nią nie mamy.
W klinice możemy zeskanować jego chip, prawda?
Dobry pomysł. Powiedz jej, że to darmowe badanie.
- Przekonasz ją? - Tak.
Obiecam jej prywatne spotkanie z Victorią.
Ale nie mogę zostawić Victorii samej.
- Ja zostanę, a Bernard obsłuży skaner. - Mnie pasuje.
To do roboty.
Chodź tutaj.
Bardzo dziękuję.
To takie trudne, a wy wszyscy jesteście przemili.
Jest w klinice z Griffenem.
Sprawdzają, czy pies twojej fanki to Maluch.
W klinice? Musiała się tam pchać?
Nie nazwałbym tego w ten sposób. Próbuje znaleźć twojego psa.
Naprawdę? Ile masz asystentek?
Przepraszam.
Matka wyśmiała to,
że koczowałam w namiocie przed spotkaniem z Victorią,
ale jak inaczej miałam być pierwsza w kolejce?
Nikt mnie nie rozumie poza Victorią.
Moje panie,
pies jest zdrowy jak ryba.
- Sprawdziłem chip. - Jesteś pewny?
- Sam sprawdzałem. - Mówiłam.
Mówiliśmy, prawda?
- Dzięki, że tak szybko przyszedłeś. - Spoko.
I tak byłem w pobliżu.
Wracamy do punktu wyjścia.
DD, przestań dzwonić w sprawie kolekcji letniej.
Rozumiesz, że jestem uwikłana w sprawę policyjną.
Próbuje się wymusić ode mnie milion dolarów.
Właśnie, dziękuję, że wysłałaś Griffena z pieniędzmi.
Nie ma za co. Ale proszę, bądź bardzo ostrożna.
To moje prywatne pieniądze i nie mogę ich stracić.
Z dobrych wieści: sprzedaż idzie w górę.
Ludzie wspierają cię w kwestii porwania.
Stało się ważniejsze od Sandry Reed i wszystkiego.
Cieszę się, że chociaż tyle. Chociaż?
- To ma wagę złota. - Wspaniale.
Tak i liczę, że odzyskasz moje pieniądze.
- Wierzę w ciebie. - Oczywiście.
Kończę. Emily chyba ma jakieś nowości.
To jest Carrie,
- twoja największa fanka. - Ona mnie zna.
Chodź do mnie, kochana.
Ładnie pachniesz. Zróbmy sobie selfie.
Ale zabawa.
Raz, dwa, trzy, uśmiech.
Przepraszam, że przeszkadzam,
ale właśnie znalazłem tę kopertę za donicą na schodach frontowych.
Rany.
Znowu?
Milion w gotówce jutro o 10. Śmietnik na rogu Silmar i Friar.
- Żadnych glin. - Przecież to milion dolarów.
Nieważne. Liczy się tylko Malec.
- Maluch. - Tak powiedziałam.
To zbyt niebezpieczne. Ja powinnam zanieść gotówkę.
A jeśli tej osobie nie chodzi o pieniądze?
Ona tylko zostawi torbę.
Jeśli przyjdzie ktoś inny, porywacz może uciec.
Spokojnie, będę blisko.
Na pewno chcesz to zrobić sama?
Doceniam troskę, ale zaryzykuję. Fani na to czekają.
Dobrze.
Zatem jutro o 10.
Okropne.
Koszmar.
Potrzebuję dobrych pomysłów.
To straszne, co spotkało Victorię Frost,
ale Dom Handlowy Stacy musi mieć gospodynię zimowej gali.
Dlatego postanowiłam pomóc.
Są święta i trzeba być dobrym.
Zatem w tym roku ja poprowadzę Noc Świątecznych Gwiazd Stacy.
- Odwaga godna podziwu. - Mam inne zdanie.
Wykorzystuje sytuację i kradnie Victorii wydarzenie roku.
- Może znajdź inne wydarzenie. - To nie takie proste.
Świąteczna zabawa nie musi być transmitowana z wielkiego miasta.
Wiesz co?
- Dobrze myślisz. - Ja?
Tak.
Na pewno są tu jakieś lokalne imprezy, w których Victoria może wziąć udział.
Mamy konkurs zdobienia choinki w domu kultury.
Mogę spytać izbę handlową, czy wezmą Victorię na jurorkę.
To może być dobra reklama dla wszystkich.
Konkurs zdobienia choinki.
Jesteś genialny!
Cześć.
Cześć. Wybacz.
Lepiej już pójdę. Jest 9.15.
Oby okup dotarł i Maluch wrócił do domu.
Będzie dobrze.
Idź,
a j ja pogadam z izbą handlową.
Super. Spotkamy się później?
Powodzenia.
Dzięki.
Przepraszam.
Pa.
Szkoda, że robi to Victoria. To zbyt niebezpieczne.
Wiesz, że lubi być w centrum uwagi.
Dobrze mnie pani słyszy?
- Bardzo dobrze. - Świetnie.
Proszę zostawić paczkę.
- Załatwione. Wracam do domu. - Dobrze.
Chodź do tatusia.
O nie.
Nie ruszać się, sprawdzę to.
Młody, stój!
Zostań tu.
- Stój! - Co jest?
- Daj torbę. - Oddawaj.
- Bajgle? - A co by miało być?
- Milion dolarów. - Chciałbym.
Mogę już jechać? Mama czeka.
- Jedź. Wesołych świąt. - I kto to mówi?
- Skopaliśmy sprawę. - Pan skopał.
Przyjaciele, mam złe wieści.
Porywcze wciąż mają Malucha, choć zapłaciłam okup.
Ale nie tracę nadziei.
Wy też nie możecie. Musimy być silni.
Zabrali forsę. Malucha nie ma.
Muszę ci coś powiedzieć. Wkurzysz się.
To ja robiłem Victorii zdjęcia i sprzedawałem prasie.
Ty?
Mam sporo wydatków przy świętach, a to miało być niegroźne.
Ludzie ciągle sprzedają jej zdjęcia. To legalny biznes.
- Ona kocha przyciągać uwagę. - Jesteś niemożliwy.
- Jak to wyjaśnię Emily? - Nie dramatyzuj.
- Mówię to nie bez powodu. - Serio?
Serio.
Robiłem zdjęcia z podrzucenia okupu
i chyba sfotografowałem wóz porywcza.
Trzymaj.
Dzięki temu może nie wylecisz.
- Po co jeszcze gadasz? Idź. - Wrócimy do tego.
Jonathan pisze, że ma dla mnie zdjęcie.
Dzięki, Griffen.
Zdjęcie?
Zabawne. Kojarzysz zdjęcia, które mi zrobiono przed domem?
- Te z gazet? - Źródło Griffena je namierzyło.
Wyszły z eNews w Seattle, a fotograf to ktoś lokalny.
- Lokalny? - Znasz kogoś, kto ma aparat?
- O nie. - Co?
- Co tu robisz? - Muszę ci coś pokazać.
- Masz aparat. - Tak.
- Trzymamy go w biurze. - Poważnie?
Spójrz.
- Nie. - To byłeś ty.
To nie byłem ja.
Miałeś ten aparat w wozie, gdy jechaliśmy do szeryfa.
Pamiętam.
- Jesteś paparazzi amatorem? - Nie.
Daj mi wyjaśnić.
Wykorzystałeś mnie, żeby dotrzeć do Victorii.
Sprzedałeś zdjęcia.
Bernard je zrobił, a ja się dowiedziałem.
Żałosne.
Bernard? Czemu mam ci wierzyć? Kolejny kłamca.
- Pewnie nawet ukradłeś Malucha. - Jak możesz tak myśleć?
Zniknął z twojej kliniki. Miałeś najlepszy dostęp.
Daj spokój.
- Znasz mnie. - Wcale cię nie znam.
Przykro mi, że tak się stało, ale to nie ja.
Ja też żałuję,
że pozwoliłam sobie znów komuś zaufać.
Nie zbliżaj się do mnie i do Victorii, bo wezwę gliny.
A może i tak wezwę.
Zwykle się nie skarżę,
ale te hałasy to już drugi raz w tym tygodniu.
Rozumiem, ale nic nie mogę...
Cześć, Jonathan.
Muszę lecieć. Jestem potrzebny w domu kultury.
Ty?
Jeśli pomogę, będę mógł poznać Victorię.
- Tak! - Żadnych zdjęć.
Jasne.
Witam panią.
Jak mówiłam, już drugi raz w tym tygodniu
z kliniki dobiegają nocą hałasy.
Zmieniliście politykę firmy?
- Jakie to hałasy? - Szczekanie. Jestem pewna.
- Kiedy? - W nocy, od około 11.
Mieliśmy jakieś psy na noc?
Nie mamy nagłych wypadków.
- To musi dochodzić od sąsiada. - Rozwikłam to.
W jaki sposób?
Dziś rano wnuk zainstalował mi kamerę.
Jest skierowana na ten budynek.
Jakikolwiek ruch, a ja się dowiem. Zobaczymy, kto tu co kręci.
Skoro to nie dochodzi od nas,
- musi dochodzić gdzieś z bliska. - Na pewno nie z warsztatu.
Wyjechali.
Tak czy inaczej, rozgryzę to.
Myślę, że jest pani na dobrym tropie.
Może się dowiem, skąd dochodzi szczekanie.
Chyba o wszystko zadbałam.
Uściśniesz kilka dłoni, zapozujesz do zdjęć
- i wybierzesz najładniejszą choinkę. - To wszystko?
Pomyślałam, że możemy rozdać kilka produktów Frost.
Mamy kilka pudełek z próbkami od DD.
Niektóre są nieotwarte. W moim pokoju.
Super. Przyniosę.
Co?
To wygląda jak moje projekty.
Znalazłam pudełko.
- Zdziwiłabym się, gdyby było inaczej. - A to?
Wygląda jak projekty, nad którymi pracowałam.
Wielkie umysły myślą podobnie.
Niestety czasem tak.
- Nie, dziękuję. - Kto to był?
Wiesz kto.
Przynajmniej jest wytrwały.
Warsztat Taylora. Szybko.
Taylora? Dlaczego? Są zamknięci.
Nie wiem, ale się dowiem.
Możesz mnie zapiąć?
Nie ma za co.
Maluch!
Gdzie jesteś?
Szukasz czegoś?
Co zrobiłeś z psem?
Ja? Źle trafiłeś.
Właśnie szedłem do ciebie
i chyba usłyszałem szczekanie z tego budynku.
Nie kupuję tego.
To koniec, Griffen, czy jak ci na imię.
- Gdzie jest Maluch? - Zgoda,
wygrałeś.
Pokażę ci.
Nie zbliżaj się, pan, bo ktoś ucierpi.
- Nic ci nie jest? - Nie.
To było fantastyczne.
Nigdy nie lekceważ kobiety w szpilkach.
Maluch!
Maluch, jesteś tu?
Idę, piesku!
Maluch! Cześć, kolego.
- Otwórz. - Już dobrze.
Chodź.
Już w porządku.
Chodź, mały, wracasz do domu.
Pies zostanie tutaj.
Nikt nigdzie nie pójdzie.
Co robisz?
Proszę, nie udawaj.
Ktoś tu się obudził.
- Żyjesz? - Będzie dobrze.
- Mogłam się domyślić. - Jeśli czegoś się nauczyłam
po kradzieży projektów Sandry Reed, to zacierania śladów.
- Mnie nabrałaś. - Jak mogłaś?
Jak ja mogłam?
Jak ty mogłaś?
- Ja? - Tak. Wy oboje.
Działaliście w zmowie.
Rozczarowana pracownica
- "Victoria kradnie moje projekty"
- przywiozła mnie do domu, żeby się zemścić.
A ukochany z młodych lat akurat prowadzi klinikę,
z której kradną mi psa. To wy jesteście pomysłowi.
- Nie wywiniesz się z tego. - Z czego?
Psu nic nie jest, a mój biznes kwitnie.
To się nazywa "zbrodnia bez ofiary".
Kto wniesie oskarżenie? Nie ja.
- A co z pieniędzmi z okupu? - To cena prowadzenia interesów.
DD na pewno odpisze je sobie od podatku.
A teraz wybaczcie.
Za 20 minut ogłoszę ze sceny, że znaleźliśmy kundelka.
Uronię łezkę, tłum to kupi, akcje firmy poszybują w górę
i będę o milion dolarów bogatsza.
Czemu myślisz, że będę milczeć?
Będziesz,
bo zrobię z ciebie szefową działu projektów.
Zawsze o tym marzyłaś, a teraz to masz.
Wystarczy, że będziesz posłuszna.
A jeśli nie,
- skończysz za kratkami. - Dobrze to zaplanowałaś.
Tak myślę.
Ale cieszę się, że mogłyśmy pogadać o twojej karierze.
Dostaniesz sporą podwyżkę i premię motywacyjną.
Griffen, drzwi.
Wybaczcie, ale muszę ocenić prace w konkursie.
Proponuję się zbierać.
Zaraz będą tu gliny.
Zabierz im kluczyki na wszelki wypadek.
Emily,
dzięki za projekty do kolekcji letniej.
Nie cierpię kraść twojej pracy, ale masz lepsze pomysły niż ja.
A gdybym miała ukraść własnego psa
i uciec z milionem dolarów,
nie mogłabym znaleźć milszego kozła ofiarnego od ciebie.
Bądź rozsądna,
a nie będę musiała zrzucić na ciebie winy za porwanie psa.
Spokojnie, nie ujdzie im to na sucho.
Nie, nie ujdzie.
Musisz coś dla mnie zrobić.
Widziała pani panią Frost? Jeszcze jej nie ma.
Spokojnie, pani burmistrz. Na pewno zaraz dotrze.
Witam, pani burmistrz.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie szkodzi. Cieszę się, że pani jest.
Fajnie, że przyjechałaś.
Nie mogłam tego przegapić. Wszystko wygląda cudownie.
- Ale martwię się o moje pieniądze. - Niepotrzebnie.
Ogłoszę dziś coś, co wszystkich zaskoczy.
Znalazłaś psa i moje pieniądze?
Zobaczysz, ale nie zdziw się,
jeśli zaczniemy rok z nową szefową działu projektów.
Naprawdę? Emily?
Jak powiedziałam, zobaczysz.
Przepraszam.
Dobry wieczór.
Witam na Dorocznym Konkursie Zdobienia Choinki w Plattsburgu.
Z przyjemnością
przedstawiam tegoroczną gościnną jurorkę,
założycielkę Frost Home Furnishing,
panią Victorię Frost.
Witajcie. Wesołych świąt.
Wesołych świąt!
- Kochamy cię! - Ja też was kocham.
Zanim przejdziemy do oceniania tych pięknych choinek,
pragnę coś ogłosić.
Z pomocą cudownej policji w Plattsburgu
i jej szeryfa mój piesek, Maluch do mnie wrócił.
Proszę, dajcie mi go.
Tak się cieszę, że znów jest ze mną.
Dziękuję, również wam wszystkim za wsparcie.
A teraz bawcie się dobrze, a ja naradzę się z panią burmistrz
w sprawie tych ślicznych drzewek.
- A nie mówiłam? - Fantastycznie.
Masz też moje pieniądze?
Jeszcze nie, ale szeryf będzie nad tym pracował.
Oby.
- Cześć, skarbie. - Mamo, nie teraz.
Przepraszam.
- Masz czelność, że się tu zjawiasz. - Ciebie nikt nie przebije.
Z dobrego uczynku zrobiłaś przestępstwo.
Owinęłaś sobie wszystkich wokół palca
i ukradłaś milion dolarów przyjaciółce.
Powinnaś się wstydzić.
Twoje słowo przeciwko mojemu, a moje jest lepsze.
Cóż, sama się prosiłaś.
Panie i panowie, nie chciałam nikogo wprawiać w zakłopotanie.
Miałam nadzieję pomówić z szeryfem po imprezie,
żeby oszczędzić kogoś mi bliskiego.
Ale to jest kobieta, która porwała mojego psa, Malucha.
Emily Stanton i jej wspólnik, Jonathan Hicks
spiskowali w celu wyłudzenia ode mnie miliona dolarów.
I o mały włos im się to udało.
Szeryfie, nalegam, żeby pan ją aresztował.
Proszę, wysłuchajcie mnie.
To wszystko kłamstwo.
Jak możecie w to wierzyć?
Spójrzcie na mnie. Jestem Emily Stanton.
Wychowałam się tu. Znacie mnie od dziecka.
Obsługiwałam was w restauracji i sprzedawałam ciastka w święta.
Jesteście dla mnie jak rodzina.
Będziecie stać i słuchać tych kłamstw?
A jeśli to za mało, włączaj.
Dzięki za projekty do kolekcji letniej.
Nie cierpię kraść twojej pracy, ale masz lepsze pomysły niż ja.
Bądź rozsądna,
a nie będę musiała zrzucić na ciebie winy za porwanie psa.
To mi będzie potrzebne jako dowód.
Ja to wezmę.
Dobrze, ludziska.
Ręce do góry.
Brawo.
- Ty też. Stań z nimi. - Zdradzasz mnie?
Wybacz, ale jesteś zbyt rozpoznawalna.
- Nie wierzę, że to robisz. - Rusz się.
Dobrze.
Ja wychodzę, wy nie.
Nie próbujcie mnie zatrzymać, jeśli zależy wam na tym psie.
Ugryzł mnie!
Nie ugryzł. Lubi się bawić.
Dość tego.
Idziemy.
Jesteś skończona.
Nigdzie się nie wybieram.
To moja firma.
Była twoja, zanim weszła na giełdę.
- Szeryfie? - Ma pani prawo zachować milczenie.
Nie może pan. Nie znam gościa.
- Zmusił mnie. - Powiesz to sędziemu.
Było blisko.
Pani Fowler miała problem z dyskiem.
Dzielnie walczyła.
Zawsze wiedziałam,
że na twoich projektach bazowały linie produktowe.
- Czy chcesz być nową twarzą marki? - Ja?
- Twarzą marki? - Zgadza się.
Twoje projekty, twój kierunek.
- Co mogę powiedzieć? - Tak.
- Wchodzę w to. - Świetnie.
Twoim pierwszym zadaniem jest wybrać zwycięzcę.
To mogę zrobić.
A teraz nowa szefowa Frost Home Furnishing,
nasza własna pani Emily Stanton.
- Uwierzy pani? - Oczywiście.
Dziękuję wszystkim.
To był szalony tydzień i nawet bardziej szalona noc.
W tych niezwykłych okolicznościach myślę,
że wszyscy wygraliśmy w te święta.
Dlatego wszyscy wygrywają!
Masz nową pracę i nowego psa.
Jestem ci winna znaleźne.
75 dolarów i życzenie.
- Jak mówiłeś, nie lekceważ... - ...wagi świątecznego życzenia.
Wierz mi, liczę na nie.
Pomogę ci spełnić to życzenie.
Wesołych świąt.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Kremplewska