-Ναι, δεν πειράζει.
Δεν πειράζει.
Όχι, είναι εντάξει, είναι εντάξει.
Δεν πειράζει.
-Ελάτε.
-Πέρα από τη γραμμή!
'ργησες!
-Λυπάμαι!
Λυπάμαι που έχασα την αίσθηση του χρόνου.
-Εντάξει.
Έλα τώρα.
-Είσαι καλά, μεγάλε;
Σου άφησα ένα για σένα.
-Δεύτερος όροφος.
Είμαστε ασφαλείς;
-Ναι.
-Είμαστε ασφαλείς;
-Ναι.
-Την ώρα του δείπνου.
-Αυτό ήταν καλό. -Ναι, μετά από σένα.
Σας ευχαριστώ για αυτό το φαγητό που επρόκειτο να λάβουμε
να θρέψει και να ενισχύσουμε το σώμα μας.
Σας ευχαριστώ για αυτή την όμορφη μέρα.
-Είναι έτοιμο.
-Σας ευχαριστούμε που φέρατε μας έφερες κοντά σαν οικογένεια.
Αμήν.
-Amen. -Amen.
-Thomas. -Ναι;
-Αν αργήσεις πάλι,
δεν μπορείς να φύγεις πέρα από τα όρια.
-Βοηθούσα τον κ. Ρόουζ. -Ξέρω τι έκανες.
Καταλαβαίνεις;
-Ναι. -Εντάξει.
-Γιατί το έκανες;
-Αυτό δεν βοηθάει.
-Ναι. Σκάσε.
-Ούτε αυτό βοηθάει.
-Γεια σου, Τομ, τι το ιδιαίτερο υπάρχει; στη φάρμα Ρόουζ;
-Δεν είσαι εκεί.
-Ει.
Έι! Έι! Σταμάτα!
Σταμάτα, σταμάτα!
Σταμάτα!
Τι είστε εσείς... ζώα;
Θέλετε να γίνετε ζώα;
Δεν είμαστε άνδρες;
-Δεν είμαστε άνθρωποι;
-Ο Ιωσήφ παίζει σκάκι εναντίον του εαυτού του.
-Αυτό είναι Tal εναντίον Koblents, 1961.
-Και...
Γιατί το κάνεις αυτό;
-Γιατί είναι ενδιαφέρον για μένα.
-Εντάξει, ποιος είναι ποιος;
-Εμ...
Ο Ταλ είναι λευκός.
Αλλά αυτός είναι ένας επίσκοπος.
Μου λείπουν μερικά κομμάτια.
-Είναι μια τολμηρή κίνηση.
Μου αρέσει. -Θέλεις να παίξεις;
- Ναι.
-Εντάξει.
- Thomas.
-Θα ελέγξουμε την πόρτα το πρωί.
-Ναι, πολλά καλά κάνουν αυτά.
-Πού ήσουν όταν Ο μπαμπάς και εγώ τρέξαμε στην πόρτα;
-Θα μπορούσατε να περπατήσετε στην πόρτα.
Η πόρτα ήταν σταθερή. Ο μπαμπάς την κλείδωσε, εγώ την έλεγξα.
-Ναι, αλλά έχουμε να είμαστε σε επαγρύπνηση.
-Όταν έτρεχες προς τα κάτω τις σκάλες,
μήπως πρόσεξες πώς πόσες φορές κούνησαν την πόρτα;
Και για πόσο καιρό;
-Όχι. -Γιατί;
-Καλά, άκουσα
και μέτρησα.
Υπήρχαν τρεις.
Η πρώτη ήταν 10 δευτερόλεπτα,
η δεύτερη προσπάθεια ήταν 20,
και ο τελευταίος ήταν ένας.
-Εντάξει.
Και λοιπόν;
-Λοιπόν, η πρώτη ήταν μια δοκιμή,
και το δεύτερο νομίζω ήταν
μια πραγματική προσπάθεια να σπάσει την πόρτα.
-Το τρίτο;
-Εμ...
Απογοήτευση;
Εντάξει, και οι δύο σας, κρατηθείτε
ορισμένων από αυτές τις ρίζες.
Πηγαίνετε σε οποιαδήποτε πλευρά του.
Και με το τρία, τραβήξτε όσο πιο δυνατά μπορείτε.
Έτοιμοι;
Εντάξει; Ένα. Δύο. Τρία.
Πήγαινε!
Εκεί είναι!
-Λοιπόν, είναι... Μπορώ να φύγω τώρα;
-Ναι, um, κόψε τον θάμνο
και να στοιβάζετε τα ξύλα δίπλα στο σπίτι.
-Τότε μπορώ να φύγω;
Γιατί τον αφήνεις πάντα να κάνει αυτό που θέλει;
-Δεν μπορείς να σταματήσεις το γρασίδι από το να μεγαλώσει.
-Στην πραγματικότητα, μπορείτε.
-Θέλεις να μου δείξεις τι δουλεύεις;
-Όχι, είναι... δεν είναι τίποτα.
-Έλα τώρα, δεν το κάνεις... δεν θέλεις να δείξεις στον πατέρα σου
τι έκανες;
-Α, καλά, δεν μπορώ να το κάνω να ξεκινήσει.
Αλλά μόλις αρχίσει να λειτουργεί,
Νομίζω ότι θα είναι μεγάλη βοήθεια με τη δουλειά εδώ γύρω.
-Για αυτό το λόγο το έφτιαξες αυτό;
-Εμ...
Δεν ξέρω.
Δεν θέλω να κρυφτώ από αυτούς πια.
Δεν θέλω να φοβάμαι.
- "Υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν
ήρθαν μετά τη ρύπανση που προκάλεσαν οι άνθρωποι,
και είναι εδώ για να καθαρίσουν τον πλανήτη από τον ιό,
της ανθρώπινης φυλής.
Έτσι θα εξαφανιστούμε όλοι".
Λοιπόν.
Πιστεύω ότι η γη έχει περάσει τα χειρότερα.
Νομίζω ότι ο αέρας και το νερό γίνονται όλο και πιο καθαρά,
και νομίζω ότι υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι από όσους γνωρίζουμε.
Και μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους,
θα μπορούσε κάλλιστα να να τους αποκαλούμε ήρωες,
θα έρθει πάνω από τους λόφους και θα μας σώσει.
Αυτό πιστεύω.
-Τι συνέβη;
Τι έκανες;
-Μόλις άλλαξα τα ρελέ.
-Ω, είμαι ηλίθιος.
-Νομίζω ότι μάλλον είσαι μια ιδιοφυΐα.
Slow -- επιβράδυνε όταν πλησιάζετε στο λόφο.
Ναι... Εντάξει. Σταμάτα, σταμάτα, σταμάτα.
Αριστερό πεντάλ. Πατήστε το φρένο. Εντάξει. Εντάξει.
Ας προσπαθήσουμε ξανά.
-Δεν αισθάνομαι ασφαλής.
-Αυτό δεν βοηθάει.
Εντάξει, υπάρχουν δύο πεντάλ.
Εντάξει, αριστερό πεντάλ είναι το φρένο,
το δεξί πεντάλ είναι το γκάζι.
Χρησιμοποιείτε το δεξί σας πόδι και για τα δύο.
Οπότε, πάρε το δεξί σου πόδι από από το φρένο και βάλτε το στο γκάζι.
Απλά πιέστε πολύ απαλά.
Ωραία. Λίγο περισσότερο.
Λίγο περισσότερο αέριο. Έγινε.
Λίγο περισσότερο αέριο. Πιέστε ομοιόμορφα.
Πιέστε λίγο ακόμα. Δώστε του περισσότερο, περισσότερο, περισσότερο.
Ωραία. Ωραία. -Ξέρεις, το παίρνω πίσω.
Αισθάνομαι ασφαλής. -Σε παρακαλώ... Ω, Θεέ μου...
Παρακαλώ. -Μην... Μην...
Απλά μην τον ακούς, δώστε προσοχή
σε αυτό που κάνετε.
Ας γυρίσουμε εκεί πάνω. από εκείνο το λόφο.
-Εντάξει.
-Λίγο περισσότερο αέριο.
Έγινε.
Εντάξει. Εντάξει. Εντάξει. Εντάξει. Λίγο λιγότερο αέριο.
Εδώ πάνω, πλησιάζει το στο λόφο,
Λίγο λιγότερη βενζίνη στον λόφο.
Βγάλε το πόδι σου λίγο το γκάζι.
Εντάξει, ωραία. Εντάξει. Εντάξει. Εντάξει.
-Είσαι καλά;
Μια ακόμη φορά.
-Ναι. -Εντάξει. Πάμε.
Λίγο ακόμα... Εντάξει, γυρίζεις πίσω.
Πάτα το γκάζι. Πάτα το γκάζι.
-Φεύγω. -Ναι,
Τόμας, σε χρειάζομαι να κατέβεις στο ποτάμι
με τον αδελφό σου και τη διάσωση.
-Τι; Μα είπες ότι αν εγώ...
-Σωστά, σωστά, σωστά, αλλά το παράθυρο καλύπτει
πρέπει να ενισχυθούν, οπότε.
Μπορείτε να πάτε στο στο αγρόκτημα Ρόουζ αύριο.
- Το αγαπώ.
-Θα φάω το δείπνο σας περιμένοντας.
-Εσύ φταις που είμαι εδώ, Ξέρεις;
-Εγώ φταίω, πώς; Πώς το κατάλαβες αυτό;
-Λοιπόν, αν δεν είχες σχεδόν συντρίψει αυτό το πράγμα,
Ο μπαμπάς θα σε άφηνε να πας μόνος σου.
Και δεν θα είχα κολλήσει να σε φροντίζω.
-Ώστε με φροντίζεις;
-Ακριβώς. -Ξέρετε, εσείς...
μπορείτε να πάτε όπου θέλετε.
Δεν χρειάζομαι τη βοήθειά σας.
-Ξέρεις κάτι, σταμάτα εδώ.
Έχετε δίκιο. Δεν με χρειάζεσαι.
Έι, θα σε συναντήσω εδώ πριν δύσει ο ήλιος
πίσω από το λόφο προς τα εκεί μπορούμε να γυρίσουμε πίσω μαζί.
-Πίσω για περισσότερα, ε;
-Ακόμα έχω περισσότερη δουλειά να κάνω.
-Εντάξει. Θα ήθελα πολύ να το ακούσω. Πάμε.
Έλα τώρα. -Τα πόδια μου είναι κουρασμένα.
Έτρεξα μέχρι εδώ.
-Γεια σου, Τόμας.
Αναρωτιόμασταν αν θα θα σε δούμε σήμερα.
-Είχα κάποια δουλειά να κάνω με τον πατέρα μου και τον αδελφό μου
σήμερα το πρωί, αλλά... αλλά ήθελα να επιστρέψω
και να τελειώσω από χθες.
-Λοιπόν, το εκτιμούμε.
-Τουλάχιστον πιείτε ένα ποτήρι νερό πριν ξεκινήσετε ξανά.
-Είναι χαλασμένο.
-Με τρόμαξες.
-Boo.
Λοιπόν, τι κάνεις εδώ;
-Ε, λοιπόν, δεν τελείωσα να φτιάξω τους στάβλους για τα αρνιά.
από χθες. -Φτιάχτηκε.
Ο μπαμπάς το έκανε.
-Ω, εντάξει.
-Χάρηκα που σε είδα.
-Ναι. Κι εγώ χαίρομαι που σε βλέπω.
-Ο μπαμπάς μου θέλει τη βοήθειά σου με κάτι άλλο, όμως.
-Τι; -Ο μπαμπάς μου θέλει τη βοήθειά σου.
με κάτι άλλο.
Ακολουθήστε με.
-Εντάξει.
Ω, σκατά...
-Δεν είπες ότι ο μπαμπάς σου χρειαζόταν τη βοήθειά μου;
-Με τι;
Έχω μπερδευτεί.
Όταν ήμουν μικρή, αυτό ήταν το πιο μακρινό
οι γονείς μου θα με άφηναν να φύγω.
Είπαν ότι εφόσον ήμουν ακουμπούσα το δέντρο, θα ήμουν εντάξει.
-Όχι, σκεφτείτε το. Έχεις τόσο πολύ χώρο για να περπατάς.
-Εννοώ, ήμουν οκτώ χρονών, οπότε. -Κοίτα αυτό!
Αυτό είναι πραγματικά έξυπνο για ένα οκτάχρονο παιδί.
Πραγματικά έξυπνο για ένα οκτάχρονο.
Μακάρι να το είχα σκεφτεί εγώ αυτό.
-Θέλετε να παίξετε crappy apocalypse?
Τι είναι αυτό;
Έτσι πρέπει να εξηγήσετε τι συνέβη
στο τέλος του κόσμου σε 10 δευτερόλεπτα.
-10 δευτερόλεπτα; -Α-χα.
-Για ολόκληρο το το τέλος του κόσμου;
-Ναι.
-Εσύ πρώτος.
-Εντάξει, ωραία. -Εντάξει.
-Είμαι πολύ καλός σε αυτό, οπότε. -Εντάξει.
Εντάξει. Εντάξει. -Ναι.
-Ας δούμε. Έτοιμοι;
-Ναι, υπολογίστε με.
Τρία.
Δύο. Ένα.
-Υπήρχε λοιπόν αυτό το σφάλμα... -10, 9...
-...και έπαθε αυτή τη μόλυνση
και δάγκωσε πολλούς ανθρώπους
και όλοι πήραν τη μόλυνση επίσης.
-5... -Και τότε πέθαναν
και οι μηχανές ανέλαβαν
και το εκμεταλλεύτηκαν... -2...
-...και οι μόνοι άνθρωποι που είχαν απομείνει...
-...1. -...ήμασταν εμείς.
-Αυτό είναι πολύ καλό.
Ήσουν έτοιμος. Το είχες έτοιμο.
-Όχι, δεν το έκανα.
Εντάξει. Σειρά σου.
-Εντάξει.
-Ετοιμος; -Πρέπει να ζεσταθώ.
-Χρειάζεται να ζεσταθώ. -3...
-Περίμενε, περίμενε. -2...
-Περίμενε, περίμενε. -1, ετικέτα.
-Μια φορά κι έναν καιρό, όλοι οι άνθρωποι
ζούσαν ευτυχισμένοι στα σπίτια τους.
Και στο βάθος, εμφανίζεται αυτή η μωβ ομίχλη.
Και καλύπτει ολόκληρο τον ουρανό.
Όλοι το αναπνέουν... -2...
-...και μετατρέπονται σε λύκους και τρέχουν...
-1... -...στο δάσος και εμείς...
δεν τους έχω δει από τότε. -Τελειώσατε.
-Έχω ακόμα λίγο ακόμα.
Για όλα όσα ξέρεις, θα μπορούσε να είναι αληθινό.
-Θα μπορούσε να είναι. -Θα μπορούσατε να έχετε
ένας χαμένος αδελφός λύκος. -Ίσως το έσπασες.
Ίσως αυτό να συνέβη. -Ναι.
Είναι αργά. Πρέπει να φύγω.
-Εντάξει.
-Θα επιστρέψω σύντομα, όμως. -Πότε;
-Αύριο.
Αν δεν σε πειράζει.
-Ναι, δεν με πειράζει.
-Εντάξει.
-Έχετε 10 άλλα 10 δευτερόλεπτα;
-10 δευτερόλεπτα; -Α-χα.
-Ναι, βέβαια.
-Ένα...
Δύο...
Τρία...
Τέσσερα...
Πέντε...
Έξι... -Έξι...
-Επτά... -Επτά...
-Οκτώ... -Οκτώ...
-Εννέα... -Εννέα...
-10.
-Αχ.
-Rocco.
Thomas.
Ιωσήφ.
-Εντάξει.
Ουφ!
-Αχ!
-Πού είναι ο αδελφός σου;
-Δεν είναι εδώ; -Όχι. Πού είναι;
-Δεν ξέρω, αυτός...
Είπε ότι θα στη φάρμα των Ρόουζ
και είπε ότι θα τον συναντούσε πριν το ηλιοβασίλεμα.
Δεν ήταν εκεί.
Θα κλειδώσεις το σπίτι μόνος σου απόψε.
Θα επιστρέψω με τον αδελφό σου. το πρωί.
-Όχι, θα έρθω μαζί σου. -Σε χρειάζομαι.
για να ασφαλίσει το σπίτι.
Ξέρετε τι να κάνετε.
-Συγγνώμη, μπαμπά.
-Δεν φταις εσύ γι' αυτό.
Εγώ φταίω γι' αυτό.
Παρακολουθήστε αυτή την κλειδαριά.
Δεν πειράζει.
Ρόκο.
Εεε...
Αχ.
Αχ. Αχ.
Τόμας, είσαι εκεί κάτω;
-Μπαμπά;
-Πώς κατέβηκες εκεί κάτω;
-Εγώ-Εγώ-Εγώ έπεσα.
-Θα βρω τρόπο να μπω μέσα.
Ορίστε.
Χτυπήσατε;
-Γλίστρησα όταν έτρεχα,
Χτύπησα το κεφάλι μου...
-Πιθανώς έχετε διάσειση.
Φαίνεται ότι θα μείνουμε εδώ μέχρι το ξημέρωμα.
Εντάξει, ας δοκιμάσουμε και να κλείσουμε αυτή την είσοδο.
- Ω, σε κατάλαβα.
-Τι... τι κάνουν;
Μπαμπά. Μπαμπά.
-Όταν λέω να φύγετε,
τραβήξτε την πέτρα.
Πήγαινε.
-Τι συμβαίνει;
-Βγαίνουν έξω από κάτω μας!
-Πρέπει να φύγουμε από εδώ.
Μπαμπά. Μπαμπά, μας παγίδεψαν μέσα.
Μπαμπά;
-Γυρίστε πίσω στον τοίχο!
-Τι κάνεις;!
-Μείνετε πίσω! Πηγαίνετε πίσω! Πηγαίνετε πίσω!
-Τι συνέβη;
-Γλίστρησα σε ένα βράχο όταν έτρεχα σπίτι
και έπεσα σε μια σπηλιά!
Βγήκα έξω και κρύφτηκα, αλλά αυτά τα πράγματα με βρήκαν.
-Πώς έγινε έτσι;
-Ανατίναξε το χέρι του στη μέση της...
στη μέση τους. -Εντάξει.
Και είναι αναίσθητος από τότε;
-Ναι.
-Κράτα το κεφάλι του ψηλά για μένα. Σήκωσε τα χέρια του ψηλά. Πρόσεχε.
-Ετοιμος; -Ναι. Δώσε μου ένα δευτερόλεπτο.
-Καλά; -Ναι, τον έπιασα.
-Ετοιμος;
-Γιατί δεν επικεντρώνεστε στην οδήγηση;
-Παρακολουθήστε...
-Συγγνώμη. -Εντάξει.
-Εσύ... Νομίζεις ότι θα είναι εντάξει
αν ξεκουραστεί λίγο;
Απλά...
Τι πρέπει να κάνουμε;
-Δεν ξέρω.
-Μην το αγγίζεις αυτό.
-Τι είναι αυτό;
Έπιασα ένα από αυτά χθες το βράδυ.
-Δεν μιλάς σοβαρά.
Πώς;
-Βάλτε μια παγίδα χρησιμοποιώντας τον εαυτό μου ως δόλωμα.
-Είσαι τρελός.
-Δούλεψε.
Τόμας, μην το κάνεις.
Σταματήστε. Το φως το πονάει.
-Τι είναι αυτό; Το κατοικίδιό σας.
-Ήταν οκτώ λεπτά χθες το βράδυ.
Αυτός είναι ο ελάχιστος χρόνος που έχουν ξοδέψει ποτέ
που προσπαθούν να μπουν μέσα.
Και ήταν μόνο δύο.
Πιάσαμε ένα. Έχουμε έναν εδώ μέσα.
Δεν ξέρω. Κάτι δεν πάει καλά.
-Ίσως φοβούνται.
-Είναι έξυπνοι.
-Ο μπαμπάς και εγώ σκοτώσαμε ένα μάτσο χθες το βράδυ,
και ο κ. και η κ. Rose
είπαν ότι δεν πηγαίνουν σχεδόν ποτέ στο αγρόκτημα Ρόουζ.
-Εσύ τους σκότωσες, όχι ο μπαμπάς;
-Ναι. Το έκανα. Σκότωσα ένα σωρό από αυτούς.
-Εντάξει.
-Θα μπορούσα να σκοτώσω αυτόν εκεί μέσα αυτή τη στιγμή.
-Είσαι έτοιμος; -Εμπρός.
- Όχι. Είσαι τρελός; Δεν το ανοίγω αυτό.
-Έλα τώρα. Κάν' το. -Όχι.
-Απλά... Απλά κάντο. -Όχι! Όχι! Όχι!
-Απλά κάντε το! -Όχι!
-Μια στιγμή. Σσσς.
-Πού πας; Πού πας;
-Rocco! Όχι! Rocco! Όχι!
-Το έπιασα.
-Είσαι καλά;
-Θα μελετούσα. Θα μάθαινα από αυτό.
-Νομίζεις ότι μπορούμε να το φάμε;
-Όχι. Πέσε κάτω. Πέσε κάτω. Κάτω.
-Πρέπει να πάρουμε τον μπαμπά στο αγρόκτημα των Ρόουζ.
Έχουν καλύτερα φάρμακα, καλύτερη φροντίδα.
-Είναι χάσιμο χρόνου. Δεν πρόκειται να μας βοηθήσουν.
-Πώς το ξέρεις αυτό;
-Γιατί δεν θα μας βοηθούσα.
-Παίρνουμε τον μπαμπά στη φάρμα των Ρόουζ. Θα πάμε στο σπίτι των Ρόουζ.
-Προσέξτε τον περισσότερο.
-Σπρώξτε τον προς το μέρος σας. -Εντάξει.
-Αχ. Εντάξει. Εντάξει.
-Σταμάτα.
-Τι συνέβη; -Με έπιασαν έξω μετά το σκοτάδι,
και ο μπαμπάς μου έπρεπε να έρθει να με πάρει.
Γλίστρησα και έπεσα όταν έτρεχα στο σπίτι.
Χρειαζόμαστε βοήθεια.
Εάν έχετε κάποιο φάρμακο ή αν...
Αν μπορούσαμε να μείνουμε εδώ. Τουλάχιστον μέχρι να γίνει καλύτερα;
-Λυπάμαι, παιδιά.
Δεν έχουμε καθόλου φάρμακα για να διαθέσουμε, και...
Δεν μπορούμε να δεχτούμε κανέναν τραυματισμένο τόσο άσχημα.
-Ο πατέρας σου είναι δυνατός. Θα τα καταφέρει.
-Έχουμε χώρο. -Charlotte.
Ο Τόμας μπορεί να μείνει.
Αυτό θα αφήσει περισσότερες προμήθειες πίσω στη φάρμα σου για τον πατέρα σου.
-Πού πας;
-Μπορείς να μείνεις. Αυτό θέλεις, ναι;
-Όχι. -Φυσικά και είναι.
Εννοώ, κοιτάξτε αυτό το μέρος. Ποιος δεν θα ήθελε να μείνει εδώ;
-Τι θέλεις από μένα;
-Δεν θέλω τίποτα από εσένα.
Δεν αναλαμβάνετε την ευθύνη, και κάνεις ό,τι θέλεις.
και δεν σε νοιάζει τι θα συμβεί.
-Αυτό δεν είναι αλήθεια. -Φυσικά και είναι!
Ο μπαμπάς δεν θα το έλεγε ποτέ.
Αλλά κοιτάξτε τον!
Θα πεθάνει!
-Σκάσε!
Αυτό δεν είναι... -Τόμας!
Όχι.
-Είσαι εντάξει, γιε μου.
-Εδώ.
-Λυπάμαι ότι πρέπει να γίνει έτσι.
-Καταλαβαίνω.
-Charlotte, δείξτε στον Τόμας το δωμάτιό του.
Δώστε του κάτι να φάει.
Δεν είμαι σίγουρος πώς αισθάνομαι γι' αυτό.
-Είναι το καλύτερο πράγμα για όλους.
-Τίποτα δεν είναι το καλύτερο πράγμα για όλους.
Κάποιος πάντα υποφέρει.
-Νομίζω ότι πρέπει να φας.
Πρέπει να κρατάτε τις δυνάμεις σου.
-Είναι ένα κουνιστό άλογο. Είναι ένα παιχνίδι.
-Πάλι καλά που μου το είπες γιατί...
...από εκεί που κατάγομαι, όλοι εμείς ...είναι πέτρες και ξύλα.
και ζωύφια για να παίξετε.
-Εντάξει. Συγγνώμη αν συμπεριφέρομαι σαν ότι δεν ξέρεις πράγματα.
Είναι ένα...
-Νευρική συνήθεια.
-Γιατί να είμαι νευρικός;
Δεν ξέρω.
-Εσύ είσαι ο μοναδικός που φαίνεται νευρικός.
-Είναι, εμ, ένα κόλπο που μου έμαθε ο Τζόζεφ.
Διαβάστε το σε ένα βιβλίο.
-Είσαι σίγουρος ότι δεν είσαι νευρικός;
-Ναι. Ναι. Είναι απλά...
Το να είμαι μαζί σου είναι το μόνο πράγμα που με κάνει ευτυχισμένη.
-Charlotte, κατάφερες...
Ωχ.
Εντάξει. Εντάξει.
-Απλά έδειχνα...
-Ναι.
Ξέρω τι έκανες.
Έλα εδώ αμέσως.
-Μπαμπάς. -Δεν θα σε ξαναρωτήσω.
-Τι συμβαίνει;
-Δεν μπορώ να μείνω.
-Δεν μπορείς να φύγεις τώρα. Είναι πολύ αργά.
Ο μπαμπάς μου δεν το εννοούσε.
-Έχετε φάρμακα;
Σαρλότ, άκουσέ με.
Ο πατέρας μου θα πεθάνει.
Παρακαλώ.
Θα επιστρέψω.
Περιμένετε ένα λεπτό.
Μην το κάνετε.
Κλέβεις.
-Όχι. Όχι.
-Τότε γιατί τρέχεις;
-Γιατί δεν έχω πολύ χρόνο.
Κοιτάξτε. Δεν έκλεψα, εντάξει;
Εγώ... η Σάρλοτ μου το έδωσε. Μπορείς να τη ρωτήσεις.
-Εντάξει.
Έλα τώρα.
-Παρακαλώ.
-Εντάξει.
-Δείτε τι δοκιμάζουν και να με αντικαταστήσουν;
Ψεύτης και κλέφτης.
Ξέρετε, είχαμε συνηθίσει να έχουμε πράγματα που λέγονται νόμοι;
Το ξέρεις; Αυτό ήταν πριν από την εποχή σου.
Και αν παραβιάσατε το νόμο, θα τιμωρείσαι.
Ακριβώς όπως και εγώ θα τιμωρήσω εσένα τώρα.
Πιάσε τα πόδια του...
-Σας το λέω! Δεν έκλεψα!
-Δεν θα είσαι τόσο γρήγορα τώρα.
-Όχι! -Πάρτε μια βαθιά ανάσα.
-Όχι! Όχι! -Αυτό είναι.
-Όχι! Σε παρακαλώ! Όχι!
-Μην ανησυχείς, μικρέ. -Θεέ μου, σε παρακαλώ! Σε παρακαλώ, Θεέ μου!
-Είναι απλά η ζωή. -Σας παρακαλώ! Σαρλότ!
-Hobs!
Hobs!
-Τι είναι αυτό;
-Δεν είμαι σίγουρος.
Καλύτερα να πάω να ρίξω μια ματιά.
- Όχι!
-Charlotte!
Charlotte!
-Όχι!
-Παρακαλώ αφήστε με να σηκωθώ. Σε παρακαλώ λύσε με. Σας παρακαλώ!
Περίμενε! Λύσε με!
Όχι!
-Έλα τώρα.
-Κρατηθείτε.
-Όχι. Όχι. Έφυγαν.
Έφυγαν.
Πρέπει να φύγουμε τώρα.
-Τομ;
-Ιωσήφ. Ιωσήφ. Εγώ είμαι.
-Πήγαινε σε αυτή την πλευρά.
Πώς στο διάολο ανέβηκες εδώ πάνω;
-Καλά; -Ναι.
-Τι συνέβη;
-Τρέξαμε εδώ.
-Είσαι καλά;
-Ναι. Ναι. Είμαι μια χαρά.
-Εντάξει.
-Ει...
Εγώ...
...έφερε αυτά για τον μπαμπά.
-Τα κατάφερε κανείς άλλος;
-Ιωσήφ...
Αυτό που έκανα...
Εγώ...
-Δεν μπορώ...
Δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου.
Δεν μπορώ.
-Μπαμπά; Μπαμπά!
-Μπαμπά, έχουν...
Έσκαψαν κάτω από το σπίτι.
Θα έρθουν μέσα από τα πατώματα.
Τι κάνουμε;
- Καταπολέμηση.
-Ει! Περίμενε! Πού πας;
Ιωσήφ.
-Ήταν εδώ μέσα;
-Ε, όχι. Αυτός ήμουν εγώ.
-Πάρτε το καροτσάκι από εκεί πίσω.
Πάρε αυτό, σε παρακαλώ. -Εντάξει.
-Rocco. Ελάτε εδώ.
Έλα εδώ, αγόρι μου.
Μείνε εδώ, εντάξει; Να είσαι φρόνιμος.
Μείνετε. Είναι πολύ επικίνδυνο.
Εντάξει; Να είσαι καλός, εντάξει;
Μείνε, μείνε, μείνε.
Μείνετε εδώ.
Εντάξει. Πρέπει να να το μετακινήσουμε αυτό μέσα.
-Γιατί;
-Πρέπει να με εμπιστευτείς. Πρέπει να με εμπιστευτείς. Εντάξει; Τώρα. Σε παρακαλώ. Σε παρακαλώ.
Ναι. Εντάξει. Εντάξει. Έτοιμος;
Κατάλαβες; Πάνω!
-Εντάξει. Εντάξει. Εντάξει.
-Χρειάζομαι περισσότερο χρόνο.
-Πόσο χρόνο χρειάζεστε; Μπορούμε να σας βοηθήσουμε.
-Χρειάζομαι 10 λεπτά.
-Ναι. Εντάξει. Εντάξει.
-Εντάξει.
-Τι είναι αυτό;
-Εντάξει.
-Κινήσου!
-Θα μπει ανά πάσα στιγμή!
-Αυτό είναι μια χαρά. Τα θέλουμε μέσα στο σπίτι.
-Γιατί; -Έχει ένα σχέδιο.
-Εντάξει, Τομ, βοήθησέ με.
-Είναι καλό σχέδιο;
-Μπαμπά;
Βάλτε το κάτω.
-Μπαμπά, έστησα παγίδα. Δεν υπάρχει χρόνος.
-Πήγαινε! Μπαμπά! Γεια σου, μπαμπά.
-Μπαμπά;
Μπαμπά!
Μπαμπά;!
-Μπαμπά! -Ιωσήφ, πρέπει να φύγουμε.
Τζο. Πρέπει να φύγουμε.
-Είναι εντάξει. Δεν πειράζει.
-Τώρα! Πρέπει να φύγουμε!
-Εντάξει.
Τραβήξτε το.
-Unh! Κρατηθείτε! Όχι!
-Όχι!
-Μπαμπά! Μπαμπά!
Μπαμπά!
-Τομ, απλά... Τομ, εδώ πέρα.
-Γύρνα πίσω, Τζο! Πήγαινε στο φορτηγό!
Σωστά. Σωστά.
-Πώς μπορώ να το ξεκινήσω;!
-Γυρίζετε το κλειδί όταν σου πω.
Περίμενε, περίμενε, περίμενε. Πήγαινε.
-Τώρα; -Ναι!
Γυρίστε το, γυρίστε το, γυρίστε το.
-Μας έχει μείνει ένα.
-Είσαι καλά;
-Κοίτα αυτό.
-Θα το ξαναχτίσουμε.
-Δεν θέλω να το ξαναχτίσω.
Θέλω να φτιάξω κάτι τώρα.
-Μου έμαθες τόσα πολλά.
Όλα όσα ξέρω.
Έδωσε τη ζωή του σε έναν κόσμο θανάτου.
Αγάπη σε έναν κόσμο βίας.
Ένα μέλλον σε έναν κόσμο χωρίς μέλλον.
Θα σε κουβαλήσουμε μαζί μας όπου κι αν πάμε.
Πάντα.
-Εσύ... Το χειρίστηκες πολύ καλά.
-Ευχαριστώ.
Λοιπόν... πού πάμε;
-Λοιπόν, υπάρχουν έξι αγροκτήματα στην κοιλάδα.
Δηλαδή 23 άτομα, μαζί με εμάς.
-Τι θα γίνει αν τους πιάσουν;
-Ας ελπίσουμε ότι κάποιος να τα κατάφερε μέσα στη νύχτα.
Το κάναμε.
- "Εμείς." - Ναι, "εμείς".
Πυροβόλησα, περίπου, εκατό από αυτά τα πράγματα.
Μόλις ανατίναξες το σπίτι σου.
Ο καθένας μπορεί να ανατινάξει το σπίτι του.
Είναι εντάξει.
-Περίμενε. Περίμενε, περίμενε, περίμενε.
Εντάξει. Εντάξει. Δοκιμάστε το τώρα.