Nazywam się Ed Warren.
Jestem tu z moją żoną Lorraine i Victorią Grainger.
Mamy 20 kwietnia 1964 roku.
Victorio, kiedy pierwszy raz zaobserwowałaś te zjawiska nadprzyrodzone?
Przepraszam, nie potrafię.
Może opowiedz, jak to się zaczęło?
Mój ojciec myślał, że coś za nim podąża.
ANTYKI I STAROCIE
Coś, czego nie mógł zobaczyć.
Zamykał drzwi na noc, a rano…
były otwarte.
Potem zaczął słyszeć…
głosy.
Nie wierzyłam mu.
Myślałam, że się starzeje.
Ale któregoś dnia weszłam i…
go znalazłam.
Tato!
Po jego odejściu było tak spokojnie.
Ale potem zaszła zmiana.
Wyczuwałam to.
To było nieodparte wrażenie, że…
jestem obserwowana.
Tam coś jest.
A gdy siedzę tu sama…
i jest bardzo cicho…
woła do mnie.
MAGAZYN
Skarbie…
No nie wiem. Mam złe przeczucia.
Ed, poradzę sobie.
Lorraine…
Nazywam się Lorraine Warren.
Chcę pomóc.
Mogę… wyczuć twoją duszę.
Twój strach.
I coś jeszcze.
Czym ty jesteś?
Ed!
- Lorraine! Lorraine? - Ed!
Co się stało?
Dziecko!
Mamy 10 minut do szpitala!
Co to było?
Nie wiem!
Coś było… w tym pomieszczeniu.
W lustrze.
Nie wiem.
- Termin? - Maj. Za wcześnie!
Alarmujcie porodówkę, możliwe odklejenie łożyska!
Będzie dobrze.
Coś jest nie tak, czuję to!
- Wszystko gra. - Musi pan tu zostać.
- Nie, Lorraine! - Proszę pana!
Lorraine!
Trzeba wyciągnąć dziecko. Proszę przeć.
Traci dużo krwi.
- Mamy krew do transfuzji? - Tak.
Gdzie Ed?
Co z dzieckiem?
Jej parametry?
Puls 130, ciśnienie 80/40.
Cholera!
Dajcie latarkę.
Coś tu jest!
Prąd wysiadł! Lorraine!
- Nie! Lorraine? - Ed!
Proszę, muszę pomówić z żoną.
Nie przeszkadzaj.
Ed… Nie pozwól, by to skrzywdziło dziecko.
Co ma go nie krzywdzić?
Proszę.
Dobrze, jest główka.
Przemy, pani Warren.
Wystarczy! Główka wyszła.
Pępowina wokół szyi.
Dwa zaciski i nożyczki.
Co? Co on powiedział?
Co się dzieje?
Proszę przeć. Musimy wydobyć dziecko.
Dobrze. Już wychodzi.
Więcej światła. Ona wciąż krwawi.
Coś jest nie tak.
Co jej jest?
- Coś jest nie tak! - Pomóc?
Proszę.
Doktorze, o co chodzi?
Co się dzieje? Co jest grane?
Daj mi moje dziecko.
Daj mi moje dziecko!
Tak mi przykro.
Boże.
Proszę, Ojcze w Niebiosach.
Sprowadź ją z powrotem.
O Boże.
Proszę, sprowadź ją.
O Boże.
Ojcze w Niebiosach, proszę…
Proszę, sprowadź ją.
Boże, proszę.
Proszę. Proszę…
O mój Boże!
Jak ma na imię?
To Judy.
Judy Warren.
WARRENOWIE
No już. Chodź tu, maleńka.
Dobrze.
Bardzo dobrze!
Judy!
Co jest, skarbie?
Skarbie.
Ciągle widzę okropne rzeczy! I nie chcą zniknąć!
Och, skarbie!
Już dobrze.
Odgoń je, tak jak cię uczyłam, dobrze?
Jak cię uczyłam.
Lucy Locket wcięło portfel
I wpadł Kitty Fisher w rączkę
Lecz nie było tam pieniążka
Tylko zawiązana wstążka
Nie ma tam cię
Te rzeczy… a jeśli nie zdołam ich przepędzić?
Zdołasz.
Możesz. To twój wybór.
To twój wybór, skarbie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Moje maleństwo…
WEST PITTSTON, PENSYLWANIA
Chodź, kolego.
Dobry piesek.
Mama kazała przynieść ozdoby ze strychu.
To szybko. Dalej, kochani!
Nie opóźnią dla nas mszy!
Tato, wyłącz ten telewizor.
Dzięki, złotko.
- Kurde! - Słownictwo, Heather!
Carin, złaź stamtąd.
- Nie zapomnij kamery. - Naładowana?
Dziękuję.
- Mamo! - Co znowu, Heather?
Dramat! Dawn okupowała łazienkę.
- Wcale nie! - Tak było!
Zużyła całą wodę.
A suszarka sfajczyła gniazdko!
Mamo, daj mi chwilę.
Mamy dość czasu, by ułożyć ci włosy, prawda?
W tej sukience jesteś piękna!
Nie okłamuj jej, babciu.
Zabiję cię!
To twoje bierzmowanie, nie możesz.
Milo Evans Roberts.
Milo Evansie Roberts,
przyjmij znamię daru Ducha Świętego.
- Amen. - No nie wiem.
- Jesteś w kadrze. - Już idzie.
Przesuń się. Przepraszam, dziękuję.
Czy nie wygląda pięknie?
…Ducha Świętego. Pokój z tobą.
Heather Elizabeth Smurl.
Heather Elizabeth Smurl,
przyjmij znamię daru Ducha Świętego.
Amen.
Pokój z tobą.
No proszę.
I po bierzmowaniu. Udało się, skarbie.
- Dziewczynki! Kto chce kolację? - My!
- To do środka! - Jestem taka głodna!
Szybko! Raz, raz, raz. Robi się chłodno!
…zadzwonić. Tak, piękna uroczystość.
- John, zostaw! - Oj, skarbie.
Wiesz, jak uwielbiam twoje dipy!
Uwielbiam je!
- Chwila… - Gdzie dać sałatkę?
Babciu? Gdzie postawić sałatkę?
Takie z was żartownisie?
Co to za hałas!
- Wybacz, dzieci. - Nie biegać w domu!
Dobra, zapraszam, kochani. Co my tu mamy?
To jest wyższe ode mnie!
O rety!
Ja nic nie dostałam na bierzmowanie.
- Dawn… - Nie daliśmy ci ładnej broszki?
- Tak. - O tak…
Fakt, tak było.
- Śmiało, rozpakuj. - Dobra.
To lustro.
Jest pęknięte.
- Oj, Heather… - Skarbie,
dziadek sklei szkło.
Znaleźliśmy je na pchlim targu w Bucks County.
- Simon, cicho! - Serio?
Hej…
Jest super.
Dzięki, dziadku.
- Nie ma za co, złotko. - Dzięki, babciu.
Och, najdroższa!
- Ale nie kosztowało majątku? - Bez obaw.
Sprzedawca nie mógł go upchnąć w aucie i oddał nam okazyjnie.
Jakby na nas czekało.
W łazience jest tłoczno.
W pokoju będzie twoje na wyłączność.
- Dobry pomysł. - Ma stać u nas?
- To miłe… - Wy tak serio?
…i takie troskliwe.
Koniec kolejek.
Czy ta na górze nie wygląda jak ty, gdy byłaś mała?
Tak, zdecydowanie. Coś w tym jest.
- Heather! - Niechcący.
Wcale nie. Widziałam.
Zawadziłam o nogę Dawn.
Nie teraz.
Obłędne podobieństwo.
- Grzywka i reszta. - Komu tortu?
Ja chcę!
Okej!
- Proszę bardzo. - O to chodzi!
Wygląda świetnie.
Tort bierzmowaniowy!
- Gratulacje, najdroższa. - Dziękuję.
Ja nie miałam tortu.
- Pomyśl życzenie. - Simon, cicho!
On też chce tortu.
Proszę bardzo!
Gotowi?
Zdmuchnęła moje świeczki.
- Kto? - Dawn!
- Wcale nie. - Właśnie że tak!
- W życiu. - Zapalmy światło.
- Nie szkodzi. - To nie ja.
No już, uspokójcie się.
Zrobiła to.
O Boże!
Heather! Dobry Boże!
Heather! Nic ci nie jest?
Coś ci się stało?
O Boże. Tato? Tu jest tyle krwi.
Uderzyła cię?
Boże, jesteś ranna?
Już dobrze. Ściśnij mi rękę.
Lecę po apteczkę!
Sławni badacze zjawisk paranormalnych
Ed i Lorraine Warrenowie widzieli
przez lata każdy możliwy przypadek.
Ale w 1986 roku, na pensylwańskich przedmieściach,
zetknęli się ze złem na niewyobrażalną skalę.
Ta sprawa mogła zniszczyć ich rodzinę i zakończyć ich kariery.
Na podstawie prawdziwej historii.
OBECNOŚĆ 4 OSTATNIE NAMASZCZENIE
Młode lokatorki mieszkania myślały, że rozmawiają z duchem
dziewczynki o nazwisku Annabelle Mullins.
W rzeczywistości komunikowały się z nieludzkim bytem.
Demonem.
Manipulował ich emocjami.
Ich współczuciem.
Potem poprosił o zgodę na wykorzystanie lalki jako naczynia,
łącznika z naszym światem.
Zetknęliśmy się z setkami przedmiotów jak Annabelle.
Przeklętymi obiektami, totemami.
I przez lata odkryliśmy, że najlepiej je gromadzić.
To jak zabierać broń z ulic.
Chwila, przepraszam.
Wiecie co?
Może zapalimy światło?
W porządku.
Jakieś pytania?
Tak?
Jesteście trochę jak ekipa z Pogromców duchów?
Nie. My nie… gromimy duchów.
Ale widzieliśmy film.
Chwila! Nigdy nie upaćkały was śluzem?
Błagam…
Jakieś poważne pytania?
Tak?
Dlaczego przestaliście?
Nie przestaliśmy.
Podróżujemy, dajemy wykłady.
Może napiszemy książkę.
Ale nie bierzecie już żadnych spraw.
Postanowiliśmy skupić się…
na innych aspektach życia.
Wynośmy się stąd.
„Kogo wezwiesz w lot?”.
Cóż… dziękujemy.
Cały nasz dorobek zawodowy
przypomina skecz z Saturday Night Live.
To nie jest śmieszne!
Tato, nie było tak źle.
Za bardzo skupiasz się na detalach, nie widząc całości.
Albo grobach, nie widząc cmentarza.
Och, pięknie.
Nawet nas nie słuchali.
Już ich to nie interesuje.
Jakby tylko czekali na jakąś mocną pointę.
Po prostu dobrze się bawią.
Zapewne.
Gdy pytali, czemu przestaliście,
czemu nie powiedziałeś, że przez serce?
Bo tak odpowiedziałby stary człowiek.
Poza tym to bardziej przerwa niż emerytura.
Aż doktor uzna, że wyzdrowiałem.
Prawda, skarbie?
Tymczasem zbliżają się twoje urodziny.
I zastanawiam się, czy nie zaprosić Tony'ego.
Kto to?
Tato! Spotykamy się od pół roku.
A, ten Tony.
Mało zabawne.
Oczywiście, najdroższa. Uwielbiamy go.
- Czyżby? - Ed.
- Naprawdę. - Można?
- Tak. - Jasne.
Poproszę linguine z małżami.
Świetny wybór.
Kto następny?
To może ja.
Rety, macie tu tyle pyszności.
Jestem na diecie dla sercowców…
Lecz nie było tam pieniążka
Tylko zawiązana wstążka
Lecz nie było tam pieniążka Tylko zawiązana wstążka
Lucy Locket wcięło portfel I wpadł Kitty Fisher w rączkę
Lecz nie było tam pieniążka Tylko zawiązana wstążka
Lucy Locket wcięło portfel I wpadł Kitty Fisher w rączkę
Lecz nie było tam pieniążka Tylko zawiązana wstążka
Nie ma tam cię
Lucy Locket wcięło portfel…
Grillowane plastry steka na mieszance sałat.
Dostanę to w wersji z kurczakiem?
Pewnie.
I z sosem osobno?
Lorraine?
Dobrze się pani czuje?
Tak.
Nic mi nie jest.
Zdawało mi się, że coś widzę.
Wszystko gra.
Namyśliła się pani?
- Przepraszam. Co? - Lazania.
Uwielbia lazanię.
Prawda, kochanie?
Świetny wybór. Dziękuję.
Dziękujemy.
Za chwilę podaję.
Wszystko gra?
Tak.
Jak ja bym zjadł lazanię.
Mamusia, mamusia!
A co ty tu robisz?
Mamu…
Janet…
Nie.
Tak twierdzi Margie.
Spóźnimy się na urodziny pana Różusia.
Wiedziałam, że mają problemy, ale nie, że aż takie.
Szybciej, Shannon!
- Nie lubi spóźnialskich. - To przykre.
No chodź!
Nie.
Dziewczynki, przestańcie!
Nie.
To nie może być prawda.
Alice by tego nie chciała.
Znam ją od czasów liceum.
Nie.
Nie powiedziała tak, skąd.
Dziewczynki!
Dziewczynki, natychmiast do mnie!
Janet, słyszysz mnie?
Rozłączyłaś się?
Janet?
Halo?
Proszę bardzo.
Chcesz trochę zupki?
Dobrze, Susie, ugotuję ci zupkę
i zaraz do ciebie wrócę.
„Okej”.
„Możesz”.
Tu jest napisane: „witaj”.
Mam kukurydzę.
Zrobisz naszą ulubioną zupę marchwiową?
Oczywiście!
- Na kiedy to chcesz? - Super!
Zrobiłam ci zupkę, Susie.
Gdzie jest Susie?
Mamusia, mamusia!
Skąd się tu wzięłaś, Susie?
Mamusia, mamusia!
Mamusiu!
- Chodź tu! - Nie ma jej!
- Jak tam? - Ukradła Susie!
Zachowywałeś się?
Dobry piesek.
Czołem, tato. Co oglądasz?
- Cześć, słabe to. - Ukradła mi lalkę!
- Cześć wam! - Ukradła Susie!
Serwus, skarbie.
Położysz tam sztućce?
Tatusiu, nikt mi nie wierzy!
Jak to?
- Gada bzdury! - W co?
Wcale nie!
Ja ci uwierzę.
Ale o co chodzi?
Bawiłam się w pokoju Dawn
- z Susie, a potem… - Myśli, że widziała tam…
- Nikt mi nie wierzy. - …starą kobietę.
Ja ci wierzę!
- Już, siadajcie. - Wzięła Susie.
- Ja byłam w sklepie. - Simon ci wierzy.
Simon wierzy.
- Babciu, nie strasz Carin. - Do stołu.
Jestem głodny. Jedzmy.
Czemu nikt mi nie wierzy?
Ja ci uwierzę. Opowiesz mi po kolacji.
Usiądź, skarbie.
Wciśnij się, Carin.
- Usiądźmy. - Może to była babcia.
No dobra!
Pobłogosław, Panie Boże, nas i te dary, które spożywać mamy.
Amen.
- Jedzmy. Wygląda pycha! - Ja chcę pulpety!
Uwielbiam pulpety.
Jest takie dziwne.
Fakt, jesteś dziwna.
Czekaj, co jest dziwne?
To lustro.
No wiem.
Jakby te upiorne dzieci stale się na mnie gapiły.
Bo dzieci to zboki. Są obleśne.
Poważnie.
„To w środku wygląda całkiem jak ty, Heather”.
Uśmiałam się, ale to kłamstwo. Byłaś dużo brzydszym dzieckiem.
Jezu, dzięki.
Gdybyś widziała kartki, które mama i tata dostali w szpitalu.
„Janet, tak nam przykro, że twoja córka
wygląda jak Słoń z Goonies”.
Ale z ciebie pinda!
Wiesz,
jutro zabierają śmieci.
Postawmy je za rogiem.
Boże, było takie ciężkie!
A jeśli babcia zapyta?
Sprawka bliźniaczek. Stłukły je. My je tylko wyniosłyśmy.
Dobry pomysł.
Wiem. Jestem genialna.
Doberek, kochani. Carin!
- Zejdź stamtąd. - Zostań.
Simon, zostań. Teraz!
Carin, zejdź stamtąd. Siadaj.
Zrobisz mi kanapki?
Szykuję je dziewczynkom.
- Co z moim lunchem? - Już gotowy.
„Wygraj wakacje na Florydzie”.
O rany!
Byłoby fajnie, co nie?
Przefajnie.
- Naprawdę śmierdzisz, Simon. - Ciągle puszcza bąki.
To od bekonu.
- To chyba nie… - Nie!
Nie bij mnie serem.
Wiesz, co było, gdy ostatnio to zrobiłaś?
- Co? - Na kolana mnie rzuciłaś.
Wezmę to.
Złapiesz z drugiej strony?
- Gotowy? - Zmieści się.
- Nie mam skarbonki. - A ja dwóch dolarów.
Nie mam. To tylko żart.
Może uzbieramy dwa dolary.
Cztery dolary!
Tak, byłoby fajnie.
Niedługo wasze urodziny.
Wszystko gra?
- Dawn? - Kochanie?
Dobrze się czujesz?
- Skarbie? - No już.
Co z tobą?
Dawn, możesz oddychać?
- Dusisz się? - Zakrztusiłaś się?
O Boże! Dawn!
Skarbie. O rety.
O Boże, nie!
- Zaraz ci przejdzie. - O Boże.
- Oj, Dawn. - Dawny!
O Boże!
Dawn!
Już dobrze.
- Co to jest? - To szkło? Połknęłaś szkło?
Trzeba jechać do szpitala.
- Tak. - Szybko!
Do szpitala!
Boże, Jack!
Wszystko będzie dobrze.
- Nic jej nie będzie. - Skarbie, usiądź.
Heather, najdroższa.
Spokojnie.
Aż tak źle?
Wyższe, niż bym chciał.
Nie myślałeś o dodaniu ryb do diety?
Ryby jakoś mnie nie kręcą, doktorku.
A białka jaj?
Że co?
Ed…
znamy się kawał czasu. Nie rżnij głupa.
Słucham?
Nie możesz mieć kolejnego ataku serca.
Tak.
WARRENOWIE
Hannah, sio, sio, sio!
- Jak miło. - Co słychać?
Lorraine, miło widzieć.
Częstujcie się hors d'oeuvre. Będę na zewnątrz.
Dobra.
Dobra…
A to za co?
Małe…
podziękowanie za cudowną imprezę.
Wszyscy ludzie, których lubię, są…
tutaj.
Wszystkiego najlepszego, Ed.
Przyjechała.
No dobra.
Tony, strasznie się denerwujesz!
Co? Nie denerwuję się.
Tylko bardzo mi zależy na ich aprobacie.
Czego?
Nie wiem. Mnie, nas.
Nie masz się czym przejmować.
Moja mama cię uwielbia.
A co z tatą?
Nie lubi mnie?
- Przestań! - Poważnie?
- Teraz to mówisz? - Nie powiedziałam tego!
Po co ten krawat? To nie pogrzeb.
I do tego źle się ubrałem.
O Boże.
No dobra. Na czym stoimy?
Idzie tu?
Wszystkiego najlepszego!
- Dzięki, skarbie. - Mamo.
- Tommy? - Tato, to Tony!
- Tak powiedziałem. - Sto lat.
- Dzięki. - Wyglądasz tak przystojnie.
Proszę, wejdź.
Po co ten krawat? To nie pogrzeb.
Co?
Judy?
- Ojciec Gordon. Serwus! - Matko święta!
Dobrze ojca widzieć.
- Skarbie? - Wyraźnie urosłaś.
Zawsze tak mówi.
To mój chłopak, Tony.
Tony, to jest mój… ojciec Gordon.
Pracował z mamą i tatą.
Miło cię poznać, Tony.
Wzajemnie.
To czym się zajmujesz?
Jestem w trakcie zmiany pracy.
Och, jasne.
Tony służył w policji.
Taka wczesna emerytura.
Jesteś dość młody jak na emeryta, synu.
Tak, to…
To długa historia.
Uważajcie, by niczego nie dotknąć.
Wszystko, co tu widzicie, jest nawiedzone, przeklęte
albo użyto tego w jakimś rytuale.
Co tam jest?
Wszystkie szkielety.
Co? Czekaj, naprawdę?
Kotku, podaj mi piwo.
Dziękuję.
Może drugie?
Cześć.
Nieźle pachnie.
Przepraszam. Jestem Tony.
Wiem, kim jesteś.
Chłopakiem Judy.
Tak.
Brad Hamilton. Robiłem z Warrenami.
Przy tych… ich dochodzeniach?
Bywało, owszem.
Czasem doradztwo, czasem… ochrona.
Widziałeś kiedyś egzorcyzm?
Czy widziałem egzorcyzm?
Czy ja widziałem?
Z pierwszego rzędu, kiciuś. Patrz tutaj.
To blizna bitewna.
Omal nie odgryzła mi całego policzka.
Kobieta?
Tak. A mówią, że Rhode Island jest nudne.
No nie wiem. Może weź sobie bułę, Tony?
Lucy Locket wcięło portfel
I wpadł Kitty Fisher w rączkę
Lecz nie było tam pieniążka
Tylko zawiązana wstążka
Nie ma…
tam…
cię
Przepraszam.
Wszystko gra?
Tak.
Coś… zobaczyłaś?
Nic takiego.
Hej.
Przepraszam. To dziwne. Ja jestem dziwna.
Kocham dziwne.
To znaczy… ciebie. Kocham ciebie.
Co mówiłaś, kiedy tu wszedłem?
Sztuczka, którą znam od mamy.
Jaka sztuczka?
Tak nauczyłam się radzić sobie z moimi…
wizjami.
Odganiać je.
Jasne. To jak to leciało?
Nie, serio. Naucz mnie.
Wstydzę się.
Chcę wiedzieć.
Przy mnie nie musisz się wstydzić.
Proszę?
Dobra, ale żadnych śmiechów.
Nie będę się śmiał.
Lucy Locket…
…wcięło portfel
Biedna Lucy.
Nie, czekaj. Kiedy wszedłem, miałaś zamknięte oczy.
To część rytuału, prawda?
Dobra.
Lucy Locket…
…wcięło portfel
I wpadł Kitty Fisher w rączkę
- I wpadł… - Lecz…
Hej.
Co?
Oszukujesz.
Wybacz.
Bardzo przepraszam.
- Mamo! - Pani Warren!
Tony, Ed cię szukał.
Zabiera chłopaków do garażu.
W tym też… mnie?
Jeśli chcesz.
Tak, pewnie.
Chyba powinnam…
Judy, czekaj.
Co się dzieje?
Nic, wszystko gra.
A wtedy w restauracji?
To nic takiego.
Teraz częściej masz te wizje, prawda?
Nie.
Pamiętasz, co ćwiczyłyśmy?
Poradzę sobie z tym.
Nie poradzisz, Judy. Musisz to odgonić.
Zaufaj mi, żyję z tym od zawsze i daję ci słowo,
że tego nie chcesz.
Rozumiem.
Kocham cię.
Ja ciebie też, mamo.
Uratujemy Tony'ego przed ojcem?
Proszę.
Dzięki za wsparcie.
Niezłe zagranie!
Drew, dasz radę.
Dołóż mu.
Tony! Twoja kolej.
Pewnie.
- Okej? - Tak.
Powodzenia.
- No dobra. - Ściągasz…
marynarkę.
Rozumiem. Gotowy?
- Tak. - Kilka luźnych?
- Nie trzeba. - To zaczynamy.
Jeszcze raz.
W porządku.
Dwadzieścia jeden do osiemnastu!
Dobra gra.
Szkoda, Tony. A już myślałem, że masz szansę.
- Gratulacje. - Rety.
- Nieźle. - Dobra robota.
- Po co ją odbiłem? - Przykro mi.
W porządku?
Tak.
Wciąż niepokonany.
Skuszę się jeszcze na drinka.
Pójdę z tobą.
Mamo, tato, chcecie?
- Nie, dzięki. - Dla ciebie?
Nie trzeba.
Może po piwku?
Tak.
Zauważyłam.
- Aż lśni. - Staram się.
- Fakt. - To jest…
Przepraszam.
Mogę coś państwu powiedzieć?
Jasne. Co cię trapi?
Tak, cóż…
Dobrze, że Judy wyszła, bo chciałem poruszyć…
Może po prostu…
Otóż…
kupiłem to tydzień po tym, jak ją poznałem.
Szybko, wiem, no i spotykamy się tylko pół roku,
ale…
pewne rzeczy się wie,
a ja nie wyobrażam sobie życia bez niej.
Dlatego…
chcę was prosić o błogosławieństwo.
Jest piękny, Tony.
Dobrze wiesz,
że nasza rodzina różni się od innych.
A Judy…
jest naszą córeczką.
I masz rację, że minęło niewiele czasu.
Ale my, zaręczając się, ledwo się znaliśmy.
Ed szedł do wojska.
Ale myślę, że… chyba po prostu to wiedzieliśmy.
Oczywiście, że masz nasze błogosławieństwo.
Panie Warren?
Tak…
Tony… dobry z ciebie dzieciak…
Ed…
No i… znają się tylko pół roku.
Nie bądź głuptasem.
Ale ona powiedziała, że wy…
- No wiesz, to były inne czasy. - Tak…
Okej…
Może ciut się pospieszyłem?
- Otóż to. - Nie.
Więc wrócę za miesiąc i…
Za miesiąc?
Ed…
Co to jest?
To dla mnie?
Tak.
Judy, prosiłem…
Tak! Oczywiście, że się zgadzam!
Tak!
Jest piękny.
Stąd te nerwy w samochodzie?
Nie inaczej.
- Widzieliście? - Tak.
Jest taki ładny.
- Och, skarbie. - Dziękuję panu.
- Dziękuję. - Gratulacje.
Taki ładny.
- Szczęśliwa? - Tak.
- Gratki, Tony. - Dzięki.
Tony wygląda na poczciwą duszę.
Tak, tak…
Judy wie, co dla niej dobre.
Pozwólcie jej odejść, niech podąży własną drogą.
Tak.
Przy okazji…
mieliśmy parę telefonów.
Kilka rodzin szuka kontaktu. Przydałaby się im…
wasza fachowa pomoc.
To ludzie stąd czy…
Ed.
Tak.
Przykro nam, ojcze, ale ten etap już za nami.
Wiem. Chyba po prostu…
musiałem spróbować.
- W imię dawnych czasów. - Jasne.
- Sto lat. - Dziękuję.
Trzymasz się jak na seniora.
Udamy, że nic się nie dzieje?
Ojciec Jensen przekazał naszą sprawę diecezji.
I co z tego?
Każesz nam mieszkać w nawiedzonym domu?
Nie mów tak do ojca!
Poradzę sobie, mamo.
Proszę, przestańcie się kłócić!
Och, skarbie…
Już dobrze.
Proszę, tato, jedźmy do motelu.
Jest nas ośmioro. Nie stać nas.
Ojciec Jensen powiedział…
„Ojciec Jensen mówi”.
- Już to słyszałam. - Kościół ma procedury.
Pracują z ludźmi, którzy zjawiają się i weryfikują… te rzeczy.
„Te rzeczy”?
Czy dzieją się naprawdę!
„Czy dzieją się naprawdę”?
To jest prawdziwe!
- I chce nas zabić! - Nie, nie.
Właśnie że chce!
Nie wierzysz nam, prawda?
To nie tak.
- Nie o tym mówię. - Nie wierzysz.
Nie o tym mówię!
Bo ciebie to nie dotknęło.
Dotknęło nas wszystkich!
Nie tak jak mnie, tato!
Nie mogę już tak żyć, nikt z nas nie może!
Nie wierzysz nam
albo nie umiesz nic z tym zrobić. Jak jest?
Jezu, ja pierdolę.
- Dawn. - Ej!
- Nie będę czekać. - Odpuść.
O nie. Dawn. Chodź…
Bierzmowanie Heather
…ładnej broszki?
- Tak. - O tak…
- Rozpakuj. - Dobra.
- Śmiało! - Ciekawe, co to.
Ależ emocje!
O Boże!
Jakieś dziwne.
Dzięki, dziadku.
Nie ma za co, złotko.
Dzięki, babciu.
…tort!
Cieszysz się na tort, Heather?
On też chce tortu.
- Proszę bardzo! - Tak!
Gotowi?
Zdmuchnęła moje świeczki.
- Kto? - Dawn!
Wcale nie!
Właśnie że tak.
Proszę bardzo!
Gotowi?
Zdmuchnęła moje…
Co to było?
On też chce tortu.
- Proszę bardzo! - Tak!
Gotowi?
- Proszę bardzo! - Tak!
Gotowi?
- Proszę bardzo! - Tak!
Gotowi?
Zdmuchnęła moje świeczki.
On też chce tortu.
- Proszę bardzo! - Tak!
Gotowi?
Tato.
Jack!
Jack.
Dziewczynki!
Boże!
O Boże. Heather.
Dziecko, co się stało?
Ktoś tu jest!
Nikogo tu nie ma, skarbie.
- On tu jest! - Heather! Biedactwo.
Nie możemy tak żyć, Jack!
Musimy coś zrobić!
Biedna Heather!
Diabeł zjawił się w Pensylwanii.
Wśród wzgórz górniczego West Pittston
ta rodzina nękana jest przez siły nadprzyrodzone.
To moi rodzice.
Mieliśmy zamieszanie
- w kuchni… - Jack i Janet
Smurlowie utrzymują,
że w ich domu zagnieździło się zło.
Tłumy ciekawskich, wierzących i niedowiarków,
przybyły na Chase Street zobaczyć nawiedzony dom.
Wejście za trzy, dwa…
Zapraszamy na Larry King Live!
Dobry wieczór.
Precz stąd, wy złe demony!
Naszymi pierwszymi gośćmi są Janet i Jack Smurlowie.
Domyślaliście się, co was nęka?
W żadnym razie, Larry.
Nie braliśmy pod uwagę sił nadprzyrodzonych.
Kto by brał?
Jack Smurl mówi, że demon napastował go w środku nocy,
- paraliżując ciało. - To obudziło żonę
i zaczęła krzyczeć.
To naprawdę nawiedzenie czy przemyślane oszustwo?
W tym domu mieszka osiem osób.
Osiem osób tego doświadczyło.
Osiem osób nie mogło oszaleć.
Zwracamy się o pomoc.
Czy ktoś może nam pomóc?
O raju!
- Mała Judy Warren. - Cześć, Brendo.
Przyprowadziłaś też mamę.
Naszą lokalną sławę.
Och, Brendo. Jak rodzina?
Dobrze.
Może, kiedy skończymy, przepowie mi pani przyszłość?
Żarcik, wiem, że to nie pani działka. Pani robi dochodzenia.
Już nie.
Pani Warren, Maureen przyniesie jakąś kawę.
A ty chodź na zaplecze. Przymierzymy tę piękną suknię!
Chciałabym spotkać faceta jak Tony.
A co z Domem?
Zerwaliśmy. Znowu.
Przykro mi. Na pewno ktoś się trafi.
Jesteś bardzo miła.
Byłaś dla niego za ładna!
Przestań!
Przepraszam! Ukłułam cię.
Maureen?
Odbierzesz to?
Ta dziewucha jest idiotką. Zaraz wrócę.
Zaczynałam już odczuwać klaustrofobię.
Brendo?
Wszystko w porządku, Brendo?
Brendo?
Lucy Locket wcięło portfel I wpadł Kitty Fisher w rączkę
Lecz nie było tam pieniążka Tylko zawiązana wstążka
Mamo!
Lucy Locket wcięło portfel I wpadł Kitty Fisher w rączkę
Lecz nie było tam pieniążka Tylko zawiązana wstążka
Nie ma tam cię!
Judy!
O co chodzi?
Co się stało?
Już dobrze.
Panie Smurl!
- Stopień. - Proszę się cofnąć!
Co się dzieje?
- Zróbcie miejsce. - Do tyłu!
Trochę szacunku!
Uszanujcie moją matkę.
Zróbcie nam miejsce, proszę!
Dajcie mi spokój!
Ostrożnie.
Będzie dobrze, mamo.
Babcia wyzdrowieje, nie martwcie się.
Dawn, opiekuj się mamą.
Zejdzie mi pani…
- Spotkamy się tam. - W szpitalu.
Pojadę z mamą.
- Damy znać, skarbie. - Tak.
Czy to się skończy?
Mamo, spójrz.
Tak.
To jest Simon.
Cześć, Simon.
Dorastałem z takim psem.
- Naprawdę? - Tak.
Tamta karetka.
Kto w niej był?
Moja teściowa.
Coś…
Coś zepchnęło ją ze schodów.
Jest coraz gorzej.
A nie stać nas na wyprowadzkę.
Cieszę się, że ojciec przyszedł.
Myśleliśmy, że Kościół o nas zapomniał.
Pani Smurl…
Kościół nie wie, że tu jestem.
Mieszkam w Connecticut.
Ale pracowałem przy podobnych sprawach
i pilnie śledziłem waszą historię w wiadomościach.
Być może zdołam wam pomóc.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Co tam się stało?
Coś tu jest.
Wychodzi ojciec?
Pomożemy wam.
Kościół mnie wysłucha.
Obiecuję, wysłuchają mnie.
Mogę ojcu pomóc?
Ja do biskupa McKenny.
Oczywiście. A ksiądz to?
Ojciec Gordon.
Chwileczkę.
Mam tu niejakiego ojca Gordona.
W jakiej sprawie?
Smurlów.
To rodzina z West Pittston.
Sprawa jest pilna.
Chodzi o rodzinę z West Pittston.
Mówi, że to pilne.
W porządku.
Za chwilę tu przyjdzie.
Ojcze? Dobrze ojciec się czuje?
Tak…
Przepraszam.
Halo?
Ojciec Gordon?
Judy?
Możesz już odejść.
Chroni mnie Bóg Wszechmogący,
stworzyciel Nieba i Ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
Wiara jest moją zbroją.
Światło Boże…
Ochroń mnie, Boże!
No i śmiga!
Zawsze trzeba sprawdzić, czy ma iskrę.
Myślałem, że to gaźnik. Powinienem był sprawdzić świecę.
Dobra robota.
Na studiach nie było…
mnie stać na mechanika, więc musiałem się nauczyć.
Jak dużo powiedziała ci Judy o tym, co robimy?
Dość, żebym nie zadawał wielu pytań.
Chodź do środka, chcę ci coś pokazać.
Niczego nie dotykaj.
Wszystko, co tu widzisz, jest nawiedzone, przeklęte
albo użyto tego w jakimś rytuale.
Nic nie jest zabawką.
Nawet zabawki.
Skoro te rzeczy są takie złe,
po co je przechowywać?
Nie lepiej je zniszczyć?
To skomplikowane. Czasem to pogarsza sprawę.
Czasem… one na to nie pozwolą.
Bezpieczniej trzymać dżina w butelce.
Lepiej, żeby był tu niż tam.
Ile spraw badaliście?
Spraw?
Może z tysiąc?
Tysiąc?
Zaczęliśmy młodo, mniej więcej w twoim wieku.
To zabawne. Ten pokój…
każdy drobiazg tutaj…
to nasza historia.
Dzieło naszego życia.
Proszę posłuchać, tamtego dnia?
Rozumiem to.
Byłem zdenerwowany, a pan raczej mnie nie ośmielał.
Prawie straciliśmy Judy.
Poród bez oznak życia.
To trwało jakąś minutę.
Najdłuższą minutę naszego życia.
Żaden rodzic nigdy czegoś takiego nie zapomni.
Wiem, że jest twoją narzeczoną…
ale dla nas
zawsze będzie tym dzieciątkiem, walczącym o życie.
Rozumiem, proszę pana.
Na pewno?
Co się stało?
Co?
Ojciec Gordon był dobrym człowiekiem.
Sługą Bożym.
I pomógł tak wielu ludziom.
Nie znałam go jako kogoś pogrążonego w rozpaczy.
Nie, ojciec Gordon był światłem.
I przyniósł to światło mnie i mojej rodzinie,
gdy potrzebowaliśmy go najbardziej.
Żałuję tylko, że nie mogliśmy… odwdzięczyć mu się tym samym.
Panie Warren? Pani Warren?
Tak?
Przepraszam, nie znamy się. Jestem ojciec Ziegler.
W pewnych kręgach Kościoła zyskaliście oboje złą sławę.
Jesteśmy tego świadomi.
Ale ojciec Gordon zawsze was chwalił.
Wierzył w tę misję. I w rzeczy, które razem robiliście.
Uważał was za przyjaciół.
Dziękujemy, ojcze.
Proszę wybaczyć, ojcze.
Tak?
Gdzie to się stało?
Gdzie umarł?
W Pensylwanii.
Bóg jeden wie, co tam robił.
Co jest?
Lucy Locket wcięło portfel
I wpadł Kitty Fisher w rączkę
Lorraine, co ty? Co się stało?
Chodzi o Judy.
Coś złego dzieje się z Judy.
Gdzie ona jest?
O rety.
Mogę zadać kilka pytań?
Odsuńcie się stąd, dobra?
Cokolwiek tam się dzieje,
wyciągamy stamtąd Judy i zabieramy ją do domu.
Przepraszamy.
Wybaczcie. Przepraszamy.
To Ed i Lorraine Warrenowie. Co tu robicie?
Wezwano was jako wsparcie?
Co jest w domu?
Panie Warren, przeprowadzicie dziś egzorcyzm?
Smurlowie coś ukrywają?
- Znacie Smurlów? - Ed i Lorraine!
Wracacie z emerytury?
- Poda pan nazwisko? - Odsuńcie się.
Co pana łączy z Warrenami?
Ed i Lorraine…
Wszystko gra?
Pan Smurl?
Ed Warren.
Tak. A to moja żona.
Lorraine. Tak! Proszę, wchodźcie.
Dziękuję, że przyjechaliście.
Wiemy, że jesteście ekspertami.
Mówiono nam, że się wycofaliście.
Cóż.
Bardzo przepraszamy. My tylko szukamy córki.
Mamo?
Judy!
To Janet i Jack Smurlowie.
Dzięki Bogu nic ci nie jest.
Co tu robisz? To niepodobne do ciebie.
Ojciec Gordon tu był. Zjawił się tuż przed śmiercią.
Skojarzyłam fakty i ich odnalazłam.
To trwa od miesięcy.
Musimy iść.
Co? Nie. Mamo.
Bardzo mi przykro. Ed, idziemy.
- Wychodzicie? - Tak.
Zaraz, jak to?
Wybaczcie najście.
- Nie możemy! - Musimy!
Omówimy to potem.
To kawał drogi.
Przepraszamy. Chodź, Judy.
Powiedz coś.
Stójcie!
Nie uciekamy przed walką, prawda?
Zawsze to sobie mówiliście,
gdy jakaś rodzina was potrzebowała.
W dzieciństwie nie rozumiałam, czemu musicie wyjeżdżać.
I dajecie z siebie tak wiele ludziom, których nie znacie.
Nawet teraz nie wiem.
Nie wiem, co tu robię. Naprawdę.
Ale teraz wszyscy tu jesteśmy.
A oni nas potrzebują.
Potrzebują was.
Jakiś komentarz?
Panie Warren, to prawdziwe nawiedzenie?
Niepotrzebnie poszliśmy do mediów.
Teraz sąsiedzi nas nie znoszą.
Uważają, że tego chcieliśmy.
Nie wiedziałem, że to zmieni się w cyrk.
Potrzebowaliśmy kogoś jak wy, ekspertów.
Którzy z tym się zetknęli.
Wróćmy do początku. Kiedy to się zaczęło?
- Bierzmowanie Heather. - Tak.
Jak to widziałaś jego śmierć?
Byłaś tutaj?
Nie, w domu. Miałam wizję.
Ale… różniła się od innych.
Mówiłaś mamie?
Nie. Nie mogę już z nią gadać. Zawsze jest taka…
Zmartwiona.
Tak.
Jest coś jeszcze.
Nie wiem, jak to ująć, ale jakby…
coś chciało, żebym tu była.
Wasi rodzice tu mieszkają?
Którego z was? Czyi rodzice?
Są z nami, odkąd się wprowadziliśmy…
Przyrządza naleśniki.
Więc to jest… typowy przypadek?
Nigdy nie są typowe.
W sensie, czy zawsze smaży pan naleśniki?
To część procedury?
Czasem robię gofry.
Nie, każdy przypadek jest inny.
Każda rodzina jest inna.
Taki sam zawsze jest tylko strach.
Widzisz go w ich oczach.
A demon na tym żeruje.
Chce ich odizolować, użyć ich lęków przeciw nim.
Więc częścią tej roboty jest…
pokazanie im, że nie są sami.
Słusznie.
Judy mówiła, że byłeś gliną.
Co się stało? Czemu odszedłeś?
Nic ciekawego.
Dobra, otóż…
służyłem w Bloomfield.
Małe miasto. Nic się nie dzieje.
Dostaliśmy zgłoszenie przemocy domowej.
Podjeżdżamy pod budynek i słyszymy kłótnię.
Pukam do drzwi.
Nagle gwałtownie się otwierają,
a facet celuje mi w twarz ze strzelby kaliber 12.
I słyszę… kliknięcie.
Otrząsam się i powalamy gościa.
Aresztujemy go.
Potem mój partner podchodzi do mnie
i mówi: „Jesteś truposzem”.
Pokazuje mi strzelbę.
Była naładowana.
Uszkodzona spłonka.
Niewypał.
Pomyślałem, że istnieje jakiś świat, gdzie umarłem.
Gdzie nigdy się nie zestarzeję.
Nie będę miał dzieci.
Nie ożenię z pana córką.
Więc następnego dnia odszedłem
i kupiłem Judy ten pierścionek.
- To mój kosz na śmieci, Bert. - Owszem!
- O tak. - Wsadziłeś mi go na głowę!
- Dziękuję, Bert. - „Dziękuję”?
Wrzucam tam coś,
gdy popełnię jakiś błąd.
Wspaniale. No dobra, Ernie…
Mamy zrobić głupią minę?
Przepraszam, flesz powinien być wyłączony.
Pomyślałam, że mogę…
to udokumentować.
Wszystko gra?
Tak.
Tylko dotarło do mnie, że nigdy nie widziałam was przy pracy.
Też to wyczuwam.
Zostań tu.
- Mamo, mogę pomóc. - Judy, obiecałaś.
Mamusia, mamusia!
Mamusia…
Cześć, Carin.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Jak ma na imię?
To jest Susie.
Cześć, Susie.
A ty lubisz lalki?
Nie za bardzo.
Zostaw ją!
Wiem, co zrobiłaś!
Ty wszeteczna i plugawa dziewko!
Nie!
Są tutaj trzy duchy.
Nie mieszkały w tym domu, ale na tej ziemi.
Kiedyś stała tu farma.
Żyła tam kobieta.
Była impulsywna.
Targały nią takie emocje.
Miała romans, a…
jej mąż wpadł w szał.
Chwycił za siekierę i rzucił się na nią.
Ukryła się w piwnicy, ale nie była sama.
Zabrała swoją wiekową matkę.
A on zabił obie.
Widzieliśmy już wcześniej takie manifestacje przemocy.
Dlaczego ta jest inna?
Te trzy duchy są tylko fasadą.
Coś innego blokuje moje wizje.
Skrywa się za nimi.
Coś demonicznego?
Kontroluje te duchy. Wykorzystuje przeciw Smurlom.
Ale czego chce? Przecież to ciągnie się od miesięcy.
Na co ta istota czeka?
Judy!
Mamo?
Możesz przyjść na górę?
Mamo?
tęskniłaś za mną?
Annabelle?
Judy?
Jesteś tam?
Carin?
- Judy! - Judy!
Twoja głowa! Co się stało?
Coś jest na poddaszu.
Niemożliwe.
To… nas odnalazło.
Lorraine?
Nie, Lorraine. Nie rób tego.
Ed, coś się zmieniło.
Coś jest inaczej.
Jakiś tydzień później Judy doszła do siebie.
Lekarze nie widzieli czegoś takiego.
To był cud.
A tamtego lustra więcej nie zobaczyliśmy.
Aż do dzisiaj.
Nie rozumiem. Heather i ja to wyrzuciłyśmy.
Z tymi istotami to nigdy nie jest takie proste.
To coś nie skończyło z wami i nie skończyło z nami.
A co się stało z tą kobietą…
ze sklepu z antykami?
Nie wiemy.
Nigdy nie wróciliśmy.
Istota na poddaszu to demon.
Pierwszy, z którym się zetknęliśmy.
Byliśmy młodzi, przerażeni i prawie straciliśmy córkę.
Powiedzieliśmy sobie, że ryzyko jest za wielkie
i nie powinniśmy tam wracać.
Więc tak.
Uciekliśmy.
Uznam…
za dobry znak, że wciąż tu jesteście.
Nie opuścimy was.
Wody?
Przepraszam.
I co teraz?
Jak się tego pozbyć?
Ed! Serio chcesz to zabrać do domu?
Nie może tu zostać.
Sala artefaktów to jedyne bezpieczne miejsce.
Z West Pittston do domu w Monroe. Jedźmy drogą 80.
- Lorraine i Judy zostaną. - 84 szybsza.
O tej porze osiemdziesiątka.
Posłuchaj, cokolwiek dziś się zdarzy,
masz robić, co każę, jasne?
Rozumiem.
Co? Co się dzieje?
Nic takiego.
Wszystko gra?
Chodzi o coś, co mówiła Lorraine.
Coś jest inaczej.
Mamo, przepraszam.
Nie, to ja przepraszam.
Nie powinnam była pozwolić ci zostać.
Kiedy zaczniemy, nie ma już odwrotu.
Nie patrz na to.
I nie dotykaj tego bezpośrednio.
Zawsze w rękawiczkach.
Może się zdarzyć wszystko.
I zapewne zdarzy.
„Święty Michale Archaniele,
chroń nas w dniu bitwy.
Przeciw niegodziwości i zasadzkom diabła bądź obroną.
Niech Bóg go napomni.
A Ty mocą Bożą strąć do piekła Szatana
i inne duchy złe, które krążą po świecie,
łaknąc dusz zgubienia.
Amen”.
Przygotuję wóz.
- Zaraz zejdziemy. - Dobra.
- Gotowy? - Tak.
Dwa, trzy… Tak.
- Przestań, Simon! - Chodź!
Przestań, Simon!
Bądź dobrym pieskiem!
Zabierzcie go stąd.
Próbujemy!
Pod izolacją są tylko płyty gipsowo-kartonowe?
Tak.
Czyli schodząc z desek,
- polecimy… - Przez sufit.
Nie ułatwia sprawy.
Wydaje mi się…
czy robi się coraz cięższe?
Robi. Czasem te rzeczy bywają…
zawzięte.
W porządku?
Nic mi nie jest.
Ed…
Spójrz.
Nie zatrzymuj się.
No odpal!
Judy, co się dzieje?
Mamo.
Nie czuję się za dobrze.
Prawie jesteśmy.
Nie patrz na to!
Nie patrz!
Ona jest z nami!
Jesteśmy sami.
- Jest tu. Widziałem. - Nie, jesteśmy tylko my.
Ona tu jest.
- Jack, skup się. - Widziałem ją. Jest tu.
Patrz, gdzie idziesz!
Jack, odsuń się! Nie!
Tatusiu!
Zostańcie tu.
Mamusiu!
Ed? Co się dzieje?
Jack! Co się stało?
Odejdź!
Nie, odejdź!
Niech nikt nie podchodzi.
- Zawołam Tony'ego. - Dam radę.
Tylko pomóż mi wstać.
Lorraine, zostań! Zatrzymaj ich na dole.
No już. Dawaj.
Tak!
Co tu się…
O rany. Boże.
Mój Boże.
Co?
Nie.
Lucy Locket
Wcięło portfel
I wpadł Kitty Fisher w rączkę
Lecz nie było tam pieniążka
Tylko zawiązana wstążka
Mamusiu?
Nie czuję się za dobrze.
Judy?
Czekaliśmy tak cierpliwie,
aż mała Judy do nas wróci.
- Nie szkodzi. - Przepraszam, Ed.
Wszystko gra.
Spokojnie.
Simon, cofnij się.
Judy?
Simon, wracaj!
Co się dzieje?
Dziewczynki, chodźcie.
Powstrzymaj go!
Mamusiu?
Nie!
- Mamusiu! - Hej!
- Już dobrze. - Simon!
- O nie! - Wpuść mnie!
- Przestań! - Nie!
- Simon! - Nie! Zostaw je!
Masz je zostawić!
Judy.
Nie!
Judy, spójrz na mnie. Spójrz mi w oczy.
Tatuś?
Tak.
No już, szybko.
To ja… Judy.
- Otwórz drzwi! - Otwieraj!
- Otwórz drzwi! - Zacięły się!
- Lucy Locket… - Wsłuchaj się w mój głos.
- Wiem, że tam jesteś. To ja, tata! - …wcięło portfel
I wpadł Kitty Fisher w rączkę
Wiem, że mnie słyszysz. Judy!
Nie ma tam cię
Judy.
Lucy Locket…
Mamusiu!
Nie!
Czekajcie! Spróbuję obejść dom, dobra?
O Boże.
Lorraine?
Nic ci nie jest?
Tony.
- Zostańcie tu! - Nie!
Mamusiu, nie zostawiaj nas!
Co z tobą?
Co mam robić? Wezwać policję? Karetkę?
- Nie ma czasu. - Mamusiu!
Wyprowadź Jacka i córki.
Jack?
Idzie na poddasze.
Chodźcie!
Szybko, dziewczynki! Wychodzimy!
- Pomogę ci! - Już dobrze.
Ed!
To chciało Judy.
Zawsze chodziło o Judy!
Przynieś księgę!
Już dobrze.
Judy!
Nie! Judy!
Ed! Nóż!
Nie!
Ed!
Ściągnijcie ją!
- Tony, unieś ją! - Ściągnijcie!
- O mój Boże! Judy! - Boże!
O mój Boże! Judy!
No już!
Judy!
Czekaj. Dobra, już.
- Nie wyczuwam pulsu. - Nie.
Odsuń się! No odsuń się!
- Ed, mogę pomóc! - Dam radę.
- Poradzę sobie! - Judy…
- O Boże! Nie! - Maleńka, proszę.
- No już, Judy. - Proszę.
- Nie! Moje dziecko! - Dalej, skarbie.
No już, maleńka.
- Dasz radę. - Panie!
Nie zabieraj jej. Boże, proszę.
Proszę.
Nie…
- Ed? - Nie mogę… zastąp mnie.
Dobra.
Panie Miłosierny!
Raz, dwa.
No już!
No już.
O Boże.
Dziękuję! Dziękuję Ci, Boże.
Judy.
Mamo?
Tato?
Ed.
Powstrzymaj to!
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti!
Przepędzamy was. Wszelki duchu nieczysty!
Wszelka siło szatańska!
Wszelki legionie!
Mocą naszego Pana, Jezusa Chrystusa!
Ed!
Omnem potentiam satanicam!
Incursionem adversarii infernalis!
Lucy Locket…
Omnem legionem et sectam diabolicam!
In nomine et virtute!
Zamknij mordę!
Nie!
- Ed! - Zobaczycie, jak zdycha.
Nakazuję ci mocą Słowa Bożego!
Nie ma tam cię
One nie chcą zniknąć.
Lucy Locket wcięło portfel
I wpadł Kitty Fisher w rączkę
Lecz nie było tam pieniążka
Tylko zawiązana wstążka
Możesz to odgonić. Odgoń to.
Zabierz ją stąd!
Nie.
Nie odwracaj wzroku.
Nie odganiaj tego.
Mamo.
Nie uciekaj!
Nie ma…
tam…
cię.
Rodzina Smurlów została w domu na Chase Street jeszcze trzy lata.
I choć nawiedzenie zostawiło ślad, są ze sobą blisko do dziś,
wierząc, że konfrontacja z nadprzyrodzonym tylko ich wzmocniła.
Pa, Judy.
- Dobrze? - Dobrze.
W porządku.
UWAGA! BEZWZGLĘDNIE NIE OTWIERAĆ
Witaj w rodzinie.
Jacy oni piękni.
Możesz pocałować pannę młodą.
Ostatniej nocy miałam wizję.
Tak?
Czego dotyczyła?
Naszej przyszłości.
Śniłam, że zostaniemy dziadkami.
A to maleństwo czeka nieuchronne rozpieszczenie.
W końcu napisaliśmy książkę…
i była okropna.
Ale opowiadała historię naszej rodziny
i wszystkich, których spotkaliśmy.
I wciąż przekazywaliśmy wiedzę nowemu pokoleniu.
I nigdy nie przestaliśmy przeżywać przygód.
I nigdy nie przestaliśmy pomagać ludziom…
nawet jeśli ograniczało się to do rozmowy przez telefon.
Potem się zestarzeliśmy.
Judy i Tony odwiedzali nas z dziećmi.
A one przyprowadzały swoje.
A ja czułam ciepło…
miłość…
i spokój do końca moich dni.
Ta wizja…
bardzo mi pasuje.
Warrenowie byli małżeństwem ponad sześć dekad.
W wieku 74 lat Ed przeszedł rozległy udar.
Odratowano go, ale nie mógł się ruszać.
Lorraine została jego opiekunką
i była przy nim, gdy umarł 5 lat później.
Nie wyszła już za mąż, odeszła spokojnie w wieku 92 lat.
Warrenowie mówili otwarcie o zjawiskach paranormalnych
w czasach, gdy oznaczało to drwiny środowiska naukowego.
Choć ich życie i praca są przedmiotem kontrowersji,
pomogli wprowadzić badanie zjawisk paranormalnych
do głównego obiegu i uznawani są przez wielu za pionierów na tym polu.
TROPEM ZJAWISK PARANORMALNYCH Z WARRENAMI
…znani w całym kraju tropiciele demonów.
…łowcy duchów Ed i Lorraine Warrenowie.
Jesteśmy w domu Janet i Jacka Smurlów.
…rodzina słyszała stukanie
w całym korytarzu.
ŁOWCÓW DUCHÓW PORUSZYŁ DOM Z „DEMONEM”
Są duchy, które potrafią wyrządzić ludziom wielką krzywdę fizyczną.
W imię Jezusa Chrystusa i wszelkiej świętości,
rozkazujemy ci odejść.
Czuł, jakby ktoś go dusił.
Dziecko odciągnęło niewidzialne ręce od jego gardła.
Kiedy ludzie czują strach,
emitują do atmosfery energię psychiczną,
którą zły duch może wykorzystać jako
paliwo do kolejnych manifestacji.
Kiedy rzucasz wyzwanie demonowi,
czeka na chwilę, gdy będziesz najbardziej bezbronna
i wtedy uderza.
Diaboliczny duch może objawić się nam w dowolnym wcieleniu…
W imię Jezusa Chrystusa nakazuję ci ujawnić tożsamość.
Drzwi frontowe się otworzyły, trzasnęły, a ten głos powiedział: „Janet”.
Właśnie tak się poruszały, tam i z powrotem,
gdy dokonywało się wtargnięcie.
Nieważne, czy nazwiecie to diabłem, duchem, czy demonem,
coś w tym domu posiada dość inteligencji, żeby wyrządzić
fizyczną i psychiczną krzywdę tej rodzinie.
OBECNOŚĆ 4 OSTATNIE NAMASZCZENIE
OBECNOŚĆ 4: OSTATNIE NAMASZCZENIE
Prawdziwe lustro znajduje się obecnie w Muzeum Okultyzmu Warrenów.
Wykorzystywano je do przywoływania zmarłych, łapiąc odbicie ich duszy.
Takie magiczne przedmioty przyjęło się nazywać „lustrami dusz”.
Tekst: Bartek Fukiet