Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ขอเสียงต้อนรับ
ทอม ปาปา
(ทอม ปาปา: ตอนนี้สบายแล้ว)
ว้าว
ลองดูสิ
ดูพวกคุณสิ
ชาวดีซี ขอบคุณมากที่มากันครับ
ดีจริงๆ
รักเมืองนี้จัง ที่นี่ฮาดีนะ
ฮาขึ้นทุกปีเลย
ผมดีใจนะที่ได้มาที่นี่
ช่วงนี้บ้านผมกำลังมีการเปลี่ยนแปลง
เราส่งลูกสาวคนเล็ก ลูกคนเล็ก ลูกคนสุดท้อง
ไปเรียนมหาวิทยาลัย พวกแกไปเรียนกันหมดแล้ว
ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่ามันยากแค่ไหน
ที่ต้องแกล้งทำเป็นเศร้า
ไม่มีน้ำตาสักหยด ไม่มีสักหยด
ผมนึกว่าจะร้องไห้จริงนะ รู้สึกแย่จัง
แต่ผมน่าจะมีความสุขกว่าที่เคยเป็นมาอีก
ไม่เป็นไรหรอก
เราทำมาทุกอย่างแล้ว
ผมรักแกที่สุด รักพวกแกทั้งคู่ที่สุด
แต่ก็นะ เราทำได้ดีแล้ว แต่จบแค่นี้แหละ
พวกแกอยากให้ผมมีความสุข
คุณคงไม่อยากคิดว่าพ่อคุณอยู่บ้าน ในห้องที่ว่างเปล่าของคุณ ร้องไห้ตาบวม
คุณอยากคิดว่าพ่อโอเค ใช้ชีวิตต่อไป เล่นยานิดหน่อย
และนั่งดู "ริค แอนด์ มอร์ตี้" คนเดียว
นั่นแหละที่ผมทำอยู่
ใช่
ใช่แล้ว
ผมมีอิสระแล้ว ซึ่งผมไม่เคยมีมาก่อนเลย
ไม่รู้ว่าทุกคนเป็นเหมือนกันไหม แต่ตอนที่ผมเป็นเด็ก
สังคมสั่งให้ผมอยู่กับพ่อแม่
ผมดื่มหรือสูบอะไรไม่ได้เลย เพราะพ่อแม่อยู่ด้วยตลอด
ตอนที่หนีออกมาได้ ผมก็สร้างครอบครัวของผมเอง
ไม่มีใครบอกนะว่าพอมีลูก ลูกคุณจะกลายเป็นพ่อแม่คนใหม่
คุณห้ามดื่มหรือสูบอะไรทั้งนั้น
เพราะพวกแกอยู่ด้วยตลอด
แถมยังปากสว่างด้วย
แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่พวกแกไม่อยู่กันหมด
และผมก็ทำแม่งทุกอย่าง
ผมดื่มมาร์ตินี่ได้ตั้งแต่หัววัน
ใช่
เพราะผมรู้ว่าจะไม่มีใครโทรมาแบบปุบปับ
ให้ผมไปรับกลับบ้านหลังจากเรียนคาราเต้
ตั้งหลายปีเลย
ที่ผมได้ขับรถแบบงงๆ ตอนสี่โมงเย็น
"ฉันไปรับเอง เดี๋ยวไปรับเอง"
ผมไม่ใส่เสื้อผ้าอยู่บ้านอีกแล้ว
เพื่ออะไรล่ะ เมียผมไปทำงานแต่เช้า ถอดกางเกงสิรออะไร
พวกหมาแฮปปี้มาก แบบว่า "เอ็งเป็นพวกเราแล้ว"
กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่สนามหลังบ้าน หมาตัวหนึ่งก็มองผม
"เอาก้นถูต้นไม้สิ ฟินสุดๆ"
ก็ถูกของมัน ฟินจริงด้วย
ต้นไม้พิเศษ
แต่ผมจะพูดตรงๆ นะ
มันเล่นเราเกือบตาย เกือบตายแน่ะ
การเลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ไม่ใช่เลย
ถ้าคุณไม่มีลูก คนอื่นก็จะคอยมาถามหยอกๆ ว่า
"จะมีลูกเมื่อไหร่ล่ะ คุณควรมีลูกนะ เมื่อไหร่ดีล่ะ"
ไม่เลย คุณควรคิดให้ดีเลยว่า คุณอยากมีลูกหรือปล่า
พวกคุณน่าจะได้เจอผมก่อนการทดลองนี้นะ
ผมผอมมาก มีผมหยิกยาวสลวย
และผมยังมองเห็นด้วย
สายตาผมเคยดีอย่างกับนกอินทรี ตอนนี้มันเหมือนปูไม่มีผิด
ผมกับเมียเป็นแค่เปลือกบางๆ ของตัวตนที่เราเคยเป็น
บางวันเราอยู่ในครัว
เธอจะแบบว่า "เราจู๋จี๋กันตรงนี้ได้เลย ไม่มีใครรู้หรอก"
ผมก็แบบ "ใช่ ก็ทำได้แหละ
หรือเราจะนอนบนพื้นเย็นๆ แบบนี้สักพัก แล้วหลับตาก็ได้
พื้นตรงนี้ดีจัง
เราไม่ได้จะตาย เราแค่พักสายตา"
สายตาผมมองไม่เห็นแล้ว ก็ไม่ตลอดเวลาหรอก
แค่ตอนที่ขับรถตอนกลางคืนที่มีรถเต็มถนนน่ะ
ผมเห็นแสงไฟมากมาย เหมือนมีแสดงดอกไม้ไฟเลย
ผมก็แบบ "งั้นฉันเล็งส่วนมืดๆ ตรงกลางแล้วกัน"
ตอนค่ำๆ เคยเห็นถังขยะเป็นคนก็หลายครั้ง
"คืนนี้ทุกคนออกมากันทำไมเนี่ย"
"ไม่ใช่ แค่วันเก็บขยะ คุณไม่เป็นไรหรอก"
คุณต้องฉลาดนะ ต้องรู้จักปรับตัว
ผมใช้ขอบถนนเป็นแล้ว
นั่นแหละหน้าที่ของมัน ผมแค่เด้งไปจนถึงบ้าน
แต่มันดีจริงๆ นะ
ผมนึกย้อนไปถึงคนที่ผมเคยเป็นได้
เมื่อคุณมีลูก คุณต้องรับบทเป็นซูเปอร์แมน
คุณมีลูกที่รอให้ปกป้อง แต่คุณยังไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย
พวกเขาแค่เตะคุณออกจากโรงพยาบาล และบอก "โชคดีนะ" ไม่แนะนำอะไรเลย
รู้ไหม และผมไม่ใช่ซูเปอร์แมน
พอพวกแกอายุมากขึ้นแล้ว ผมก็ยอมรับได้ว่าผมก็แค่คนธรรมดาๆ
ตอนนี้พวกแกรู้แล้วว่าโชคดีแค่ไหนที่ยังมีชีวิต
หลายๆ ครั้งในช่วงเป็นคุณพ่อวัยใส ผมอยากร้องไห้ แต่ก็ร้องไม่ได้
ผมไม่อยากให้ลูกๆ กลับบ้านมา
เห็นผมนั่งร้องไห้อยู่ที่โต๊ะกินข้าว
- "พ่อ เป็นอะไร" - "เป็นทุกอย่างเลย
พ่อมืดแปดด้านแล้ว
พ่อไม่มีเงิน ลูกมีเงินไหม
พ่อเห็นการ์ดวันเกิดบนเคาน์เตอร์ อย่าโกหกพ่อนะ"
คุณพูดความจริงไม่ได้ตอนที่พวกแกยังเด็กๆ
"พ่อ สัตว์ประหลาดมีจริงไหม"
"ไม่รู้สิ อาจจะมีนะ
บางครั้งพ่อก็รู้สึก ลูกไม่รู้สึกเหรอ
บางครั้งก็ได้ยินเสียงด้วย ได้ยินบนห้องใต้หลังคาไหม นั่นอะไรล่ะ"
คุณพูดแบบนั้นได้ที่ไหนล่ะ พอพวกแกมากินมื้อเช้า
"ลูกยังไม่ตาย พ่อนึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว
พ่อว่าได้ยินเสียงเคี้ยวเมื่อคืน นึกว่าเป็นลูกซะอีก"
ตอนนี้คุณพูดได้แล้ว ผมไม่ชอบความมืด ผมก็บอกพวกแก
ไม่ พ่อไม่ชอบความมืด
ไม่น่าจะมีใครชอบความมืดนะ คุณไม่ชอบหรอก ไม่ มันน่ากลัวจะตาย
ในห้องเก็บของของเรามีประตูบานหนึ่งติดสปริง
มันเชื่อมต่อกับโรงรถ ที่ที่เราเก็บของใช้ต่างๆ
แล้วประตูมันปิดอัตโนมัติทันทีที่เข้าไป
แต่สวิตช์อยู่ฝั่งตรงข้ามระหว่างชั้นวางพวกนี้
และมันอยู่ไกลเกินไป
คุณจะ…
ผมใช้เท้ายันประตูไว้ไม่ได้ มันเลยต้องทำให้ดี
คุณต้องกลั้นใจลุย บางครั้งก็เจอกับอะไรไม่รู้…
และประตูก็ปิด มันมืดตื๋อ
อะไรก็ตามที่ไล่ตามผมมาทั้งชีวิต ก็จะแบบว่า "เสร็จฉันละ"
ผมยอมรับตอนที่พวกแกยังเด็กไม่ได้
ผมจะห่มผ้าให้นางฟ้าตัวน้อยสองคนนี้
"ฝันดีจ้ะ สาวๆ ไว้เจอกันตอนเช้านะ"
"ฝันดีค่ะ พ่อ
เปิดไฟไว้ได้ไหมคะ มืดๆ มันน่ากลัวอะ"
"ไม่จ้ะๆ
ไม่เอาน่า ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก
ไว้เจอกันพรุ่งนี้เช้านะ"
แล้วผมก็จะรีบวิ่งกลับห้อง และเปิดมันทุกอย่างเลย
มืดๆ มันน่ากลัว ผมรู้อยู่แล้ว
เพราะผมได้ยินเสียงคนร้องไห้ตรงโถงทางเดิน
ตั้งหลายชั่วโมง
ตรวจดีเอ็นเอก่อนที่พวกแกจะไปด้วยนะ
ผมแนะนำเลยนะ แนะนำจริงๆ
ผมรู้ว่ามันไม่น่าไว้ใจ คุณส่งดีเอ็นเอของคุณไปให้บริษัท
พวกเขาไม่ทำอะไรดีๆ กับมันหรอก แน่นอนเลย
ในอนาคตพวกเขาต้องโคลนเราแน่ๆ
แต่ใครจะสนล่ะ เดี๋ยวเราก็ตาย มันน่าตื่นเต้นดีออก
ตัวโคลนของเราสู้กับหุ่นยนต์ในอนาคต
น่าตื่นเต้นออกเนอะ
พวกคุณหกคนวิ่งผ่านทุ่งข้าวสาลี โดยที่ไม่มีอวัยวะเพศ
ผมยาวแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน
เรียนคาราเต้และกินเนื้อกระรอก
น่าตื่นเต้นจัง
แต่ในระยะเวลาสั้นๆ
ไม่เพียงแต่คุณจะพบต้นตระกูล
ที่ผมคิดไว้แล้ว แต่ยังจะพบความลับของตระกูลด้วย
ที่ผมไม่ได้คิดเอาไว้ แต่นั่นมันน่าตื่นเต้นมาก
ความลับทั้งหมดถูกเปิดเผย เมื่อผลดีเอ็นเอออกมา
ไม่มีทางปิดบังได้
ดีเอ็นเอก็เหมือนลุงเมาเหล้า ที่มาวันคริสต์มาสเป็นครั้งแรก
เขาแบบว่า "เดี๋ยวนะ คิดว่านั่นคือพ่อจริงๆ ของเธอเหรอ
ฉันมีเรื่องอะไรจะบอก"
เรารู้ว่าในครอบครัวผม ส่วนใหญ่จะเป็นอิตาลี
มีเยอรมันนิดหน่อยที่เราไม่พูดถึง
ตอนผลออกมา ส่วนใหญ่เราเป็นอิตาลี เยอรมันนิด แล้วก็ฝรั่งเศสหน่อย
ฝรั่งเศสปนมานิดเดียว
ผมโทรไปถามแม่ว่า "ฝรั่งเศสนี่มายังไงกัน"
แม่ก็บอก "อ้าว ความลับแตกแล้วสิ
ยายของแกเป็นกะหรี่น่ะ"
"โทษที แม่เรียกยายว่าไงนะ"
"ใช่ ยายแกเป็นกะหรี่ นอนกับผู้ชายไปทั่วยุโรปเลย
แกถึงมีคิ้วแปลกๆ และลุงของแกเป็นเกย์ไง"
มันไม่น่าจะเป็นแบบนั้นนะ
ไม่มีความลับอีกต่อไป
ดีเอ็นเอกับโซเชียลมีเดีย ผมออกทัวร์ไปทั่วประเทศ
นานๆ ทีก็จะมีผู้ชมไปตรวจดีเอ็นเอและโผล่มา
"ฉันว่าเราเป็นญาติกันนะ"
ผมจะโทรหาแม่ "ฮอลลี่คือใคร"
"แกรู้อะไรมาล่ะ"
"ผมรู้ว่ามีผู้หญิงวัยกลายคนในแทมปา
ที่อยากมางานขอบคุณพระเจ้า
และเธอดูเหมือนพ่อมากด้วย"
"แย่ละ นางเจอเราแล้ว"
ทุกครอบครัวมีความลับมาหลายชั่วอายุคน ความลับอันยาวนาน ทุกครอบครัวมี
อะไรก็ตามที่ทำให้พวกเขา อับอายต่อหน้าเพื่อนบ้าน
อะไรก็ตามที่พวกเขาไม่เข้าใจ ที่ทำให้พวกเขาอึดอัด
พวกเขาจะโกหกเรื่องนั้น ไม่ก็ยัดไว้ในห้องใต้หลังคา
ยัดเข้าไปเลย เด็กที่ไม่ตั้งใจมีเหรอ ยัดเข้าห้องใต้หลังคาโลด
เด็กสมาธิสั้นที่ยังไม่ได้วินิจฉัยเหรอ ยัดเข้าห้องใต้หลังคาโลด
"ลูกคุณชายพูดติดอ่างเหรอ" "ลูกชายไหน" ยัดเข้าห้องใต้หลังคาโลด
เด็กๆ ทั่วอเมริกามองออกไป นอกหน้าต่างห้องใต้หลังคา
"ทุกคนปะ ปะ ไปไหนกันหมด"
"หนูก็อยากได้ปะ ปะ เป้เหมือนกัน"
น่าเศร้านะ
สมัยเด็กๆ ถ้าคุณเอ๊ะเรื่องความลับของครอบครัว
และเอาไปถามพวกผู้ใหญ่ พวกเขาจะโกหกหน้าด้านๆ เลย
"ผู้ชายที่อยู่ในโรงรถเป็นใครกัน"
"ผู้ชายไหนล่ะ"
- "บางครั้งก็มีผู้ชายอยู่ในนั้นอะ" - "ไม่มีผู้ชายอยู่ในนั้น"
"มี" "หุบปากซะ"
นี่เป็นยุคทองของการเป็นพ่อแม่จริงๆ คุณนึกออกไหม
คุณสั่งให้เด็กๆ หุบปากต่อหน้าพวกเขาได้เลย
ไม่ต้องพูดคุยกันนาน
ไม่ต้องอธิบายยืดยาว
แค่พูดว่า "หุบปาก"
มันจะง่ายกว่านั้นได้อีกเหรอ
"ทำไมแดดร้อนจัง"
"ไม่รู้สิ หุบปากไปเลย"
"หยาบคายอะ"
สมัยก่อนเป็นพ่อคนยังง่ายกว่าอีก
คุณไม่ได้ถูกมองเป็นพ่อแม่ด้วยซ้ำ
ก็แค่ต้องโผล่ไปและตบตีทุกคนเป็นครั้งคราว
พ่อผมทำเหมือนเราเป็นคนแปลกหน้า ที่เพิ่งบุกเข้าไปในห้องดูทีวี
"เด็กพวกนี้มาจากไหนกันวะ ออกไปเลยนะ"
แม่ผมก็จะมา "อย่ายุ่งกับพ่อ เขาทำงานหนักแล้ว"
"เราก็แค่เล่นเอง" "ทีนี้ก็แค่หุบปากซะ"
และมีอีกครั้ง
มีลุงคนหนึ่งที่ทนไม่ไหวแล้ว
เขายืนขึ้นระหว่างมื้อค่ำ แล้วก็เดินออกไปเลย
และไม่กลับมาอีก ทิ้งป้ากับลูกพี่ลูกน้องผมไว้
ออกไปอย่างนั้นเลย เราก็แบบว่า "ลุงบ็อบไปไหนอะ"
พวกเขาก็โกหกหน้าด้านๆ บอกว่าเขาไปไซบีเรีย
เขาไม่ได้อยู่ที่ไซบีเรีย
เขาไปอะพาร์ตเมนต์กิ๊กที่อยู่ในเมืองเดียวกัน
และอยู่ที่นั่นตั้งสองปี
ในเมืองเดียวกันนี่แหละ
เราเห็นเขาอยู่บ่อยๆ
เราอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต "นั่นใช่ลุงบ็อบไหม"
"ไม่ใช่ ไอ้สารเลวนั่นอยู่ที่ไซบีเรีย"
"แต่เหมือนลุงบ็อบเลย" "เหมือนเธอจะต้องหุบปากนะ"
แล้ววันหนึ่ง เขาก็เดินกลับเข้ามา นั่งกินหน้าตาเฉย
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราก็ถาม "ไซบีเรียเป็นไงบ้าง"
เขาตอบว่า "เธอไม่ได้ชื่อนั้น"
ตอนนี้ทุกอย่างดีขึ้นแล้ว
ผมคิดว่าเมื่อความจริงถูกเปิดเผย ทุกอย่างก็ดีขึ้น
เรากำลังช่วยคนอื่น ไม่ยัดอะไรเข้าห้องใต้หลังคาอีก
เราดูแลสุขภาพจิตกันและกัน คอยช่วยเหลือกัน
เป็นช่วงเวลาที่ดีขึ้นมาก ทุกคนไปบำบัด
ถ้าอยากมีคนคุยด้วยและคุณไปบำบัด นั่นก็ดีกับคุณแล้ว
ผมไม่ไปหรอก แต่นั่นก็ดีกับคุณแล้ว
ผมพูดผิดแหละ มีหลายอย่างต้องแก้ไข แต่ผมก็มีช่วงเวลาที่ดีนะ
ผมรู้ว่าถ้าไปบำบัด ช่วงเวลาที่ดีนั้นจะหายไป
ผมรู้ว่าผมเป็นอะไร ผมกินและดื่มมากไป
"อยากรู้เหตุผลไหมล่ะ"
ผมรู้เหตุผลดี
ชีวิตมันยาก และเรื่องแบบนั้นมันทำแล้วสนุกนี่
เราทุกคนมีปัญหา ทุกคนต้องเจอกับปัญหา
ทุกคนที่นี่มีปัญหาสักอย่าง
ผมยังขโมยของอยู่เลย
จริงนะ คุณลองทำดูสิ สนุกดีนะ
ตอนเด็กๆ คุณขโมยไหมล่ะ ผมไม่เคยถูกจับได้ และผมก็ยังขโมย
ใช่ ผมมันเหนือชั้น
ก็แค่ของชิ้นเล็กๆ ผมไม่ได้แย่แบบนั้น
อย่างไหมขัดฟันกับลูกอม อะไรแบบนั้น
ของที่เราไม่ควรต้องซื้อตั้งแต่แรก
เข้าใจผมไหม ปากกาน่ะ ผมจะไม่ซื้อปากกา
ผมไม่จ่ายเงินซื้อปากกาหรอก ผมขโมยเอา
ซีวีเอส วอลกรีนส์…
คุณ ถ้าเราไปเที่ยวกัน ผมจะจิ๊กปากกาคุณ
ลองดูสิ มันสนุกจริงๆ
ยิ่งในฐานะผู้ใหญ่ด้วย พวกเขาจะไม่มายุ่งกับคุณ
ผู้จัดการซีวีเอสอายุ 16 ปี
เห็นคุณยัดลูกอมลงกระเป๋า
"ฉันไม่มีเวลากับเรื่องไร้สาระแบบนี้
ให้แจ้งตำรวจ มาจับครูใหญ่ฉันเหรอ ไร้สาระน่า"
ยิ่งอายุมากขึ้น ผมจะยิ่งขโมยมากขึ้นแน่ๆ
ใช่ ตอนอายุ 80 ผมจะขโมยมันทั้งวันเลย
ตื่นเช้า ดื่มกาแฟ ไปร้านเบสต์บาย และขโมยของจากที่นั่น
"เขามาอีกแล้ว คราวนี้จะเอาอะไรอีก เหมือนจะเป็นเพลย์สเตชั่นนะ"
"ไปเอาคืนดีไหม" "ไม่ต้อง ตามเขาไปที่รถ
เขาจะหลับก่อนได้สตาร์ตรถอีก ไม่ต้องห่วงหรอก"
ช่วยเด็กๆ ตอนนี้น่ะดีกว่า การช่วยเด็กๆ เป็นเรื่องที่ดี
เวลาคนเรามีปัญหา ครูที่ดีจะช่วยพวกเขาแก้มันได้
ตอนผมยังเด็ก เราไม่มีครูที่ดี พวกเขาไม่ได้เรื่อง
พวกเขาไม่มีคำตอบ แค่เรียกว่าผมไฮเปอร์ และบอกพ่อแม่ผมแบบนั้น
ทุกคืนวันเปิดเทอม "เด็กคนนี้ไฮเปอร์
เขาพูดทั้งวัน และหาเพื่อนระหว่างเรียน"
เรื่องแบบนั้นต้องห้ามทำเลยนะ
พวกเขาจะโผล่มา จัดแต่งวิก
กระดกแจ็ค แดเนียลส์สักช็อด แล้วก็โยนของใส่เรา
พวกเขาโยนของใส่เราตลอด ยางลบ ชอล์ก…
เพื่อนผมโดนปาพจนานุกรมเข้าที่หัว
ใช่ เข้าที่หัวเลย
เราไม่ต้องการยาแก้สมาธิสั้น เรามีสมาธิสุดๆ
ถ้าไม่มีมัน เราแย่แน่
เรามีครูสอนภาษาสเปน เธอเคยมาสอนแบบเมาค้างสุดๆ
มีโอกาส 50 เปอร์เซ็นต์ ที่นมเธอจะหลุดมาทั้งยวง
เรามีสมาธิกันมาก
ดีมาก
ถ้าคุณไปพบนักบำบัด รู้ไว้เลยว่าคุณได้ไปตลอดแน่
คุณต้องไปตลอดแน่
เพราะเราไม่หายหรอก อาการนี้มันรักษาไม่ได้
ไม่เห็นมีเพื่อนคนไหนบอกว่า "พบนักบำบัดวันสุดท้าย ฉันดีขึ้นแล้ว"
มันไม่น่าจะเป็นแบบนั้นนะ
เราเป็นสิ่งมีชีวิต
เราเปลี่ยนแปลง ค่อยๆ พัฒนาและเสื่อมสลายตลอดเวลา
มันส่งผลต่อร่างกายและอารมณ์ของเรา
รายนาที รายวินาที
เราใส่ใจตัวเองมากขนาดนั้นไม่ได้
เราเป็นโปรเจกต์ที่ยังไม่จบ
บางครั้งผมก็คิดว่าอารมณ์ทั้งหมดของผม
ขึ้นอยู่กับสิ่งที่ผมกินในวันนั้น
คุณเคยมีวันแบบนั้นไหม
"โดริโทสคูลแรนช์เหรอ ไม่ได้กินมาตั้งนานแล้ว"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผมแบบว่า "ฉันว่าฉันจะฆ่าตัวตาย"
"ทำไมตาฉันมันร้อนๆ รู้สึกแปลกแฮะ"
มันเปลี่ยนอยู่ตลอด
ผมไม่รู้จักพวกคุณสักคน แต่ผมรู้ว่า
คุณเปลี่ยนไปนิดหน่อยแล้ว จากตอนที่เราเริ่มรายการ
ใช่ไหม กัญชาเริ่มหมดฤทธิ์แล้ว
เหล้าเริ่มออกฤทธิ์
บางคนไม่ได้กินข้าว ก็เลยหงุดหงิดกัน
บางคนกินเยอะเกินไป เลยท้องอืด และผายลมรบกวนคนข้างๆ
บางคนก็ติดอยู่ระหว่างกลาง ได้คิดเรื่องลุกไปฉี่บ้างไหม
คุณน่าจะฉี่มาก่อนจริงๆ นะ
เราไม่ควรมีความสุขตลอดเวลา อย่ากดดันตัวเองเลย
อย่ารู้สึกไม่ดีแค่เพราะว่า คุณไม่ได้มีความสุขตลอดเวลา
นั่นมันโกหก นั่นแค่ภาพในโซเชียลมีเดีย
เราไม่ควรมีความสุขตลอดเวลา
ความสุขก็เหมือนการเมาโคเคน ลาลาลอยเชียวละ
ไม่มีใครมีความสุขตลอดเวลาหรอก
ตัวตลกมีความสุขตลอดเวลา และพวกนั้นทำให้ทุกคนกลัว
เดินไปทั่วพร้อมรอยยิ้มติดหน้า
เพราะพวกนั้นฆ่าสักอย่างตอนกลางคืน และคิดถึงมันระหว่างวันไง
เราไม่ควรมีความสุขตลอดเวลา
ความสุขมันอยู่ระดับนี้ สดใส คุณควรสดใสต่างหาก
มันอยู่ข้างล่างนี้ ความสดใสอยู่ข้างล่างนี้
และความหดหู่ อยู่ข้างใต้นั้น
ตรงนี้เลย
ใกล้ความสดใสมาก และทั้งวันก็จะ…
ถ้าเรามีความสุขกันตลอดเวลา ก็คงไม่มีเรื่องตลก
เราคงไม่ได้มาอยู่ที่นี่ มันเป็นแบบนี้แหละ
คุณเข้ามา เราหัวเราะกันสองสามชั่วโมง
ทันทีที่โชว์จบ ก็กลับไป "เมืองห่วยๆ" ตามเดิม
ใช่ ผมเรียกชีวิตคุณแบบนั้นแหละ
เมืองห่วยๆ
ไม่เป็นไร ผมเองก็อยู่ที่นั่น
ไม่ควรมีความสุขตลอดเวลา
ลองนึกถึงภาพวาดในพิพิธภัณฑ์
ของผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายที่เกิดก่อนเราสิ
ควีนเอลิซาเบธ นักบุญโจนออฟอาร์ก
วอชิงตัน พระเยซู
ไม่มีใครยิ้มเลย เคยสังเกตกันไหม
ไม่มีใครยิ้มเลย
ไม่มีภาพวาดของลินคอล์นกับเพื่อนทำท่า…
รอยยิ้มเดียวที่โด่งดัง โมนาลิซ่า และมันเป็นรอยยิ้มเจื่อนๆ
นั่นคือรอยยิ้มที่คุณให้ใครสักคน
ตอนที่พวกเขาเข้าลิฟต์มาในนาทีสุดท้าย
"รอไม่ได้เลยเหรอ โอเค"
"ทีนี้คุณก็กดแม่งทุกปุ่มเลย แจ๋วเลย ดีใจที่คุณขึ้นมาด้วยนะ"
บางครั้งคุณต้องการมุมมองอื่น จะได้รู้ว่าคุณโอเคหรือเปล่า
ผมไปบาร์ห่วยๆ มาหลายที่ เคยไปกันไหม
ทุกเมืองต้องมีสักที่
ลองไปเลย คุณรู้ว่าผมพูดถึงบาร์แบบไหน
พิลึกๆ ไม่มีหน้าต่าง มีแค่ช่องกลมๆ ช่องเดียวบนประตู
คุณจะไม่เห็นใครเข้าออก
ประตูมีแผ่นรองเพื่ออะไรก็ไม่รู้
ลองเข้าไปเลย ตั้งแต่หัววันนี่แหละ
ซื้อเหล้าให้ชายวัย 80 ที่นั่งอยู่ในบาร์ห่วยๆ นั่น
ใต้ไฟคริสต์มาสที่เศร้าที่สุดที่เคยเห็น
พวกมันแขวนตรงนั้นมาตั้งแต่ปี 1937
เลี้ยงเหล้าหมอนั่นหน่อย ไม่มีใครรู้ชื่อเขา
ทุกคนเรียกเขาว่าป๊อปอาย แต่ไม่มีใครรู้จักชื่อเขาจริงๆ
นี่คือเรื่องของเขา
เขาร่วมรบในสงครามทุกครั้ง สูญเสียเงินในเศรษฐกิจถดถอยทุกครั้ง
เป็นโรคติดต่อทางเพศทุกอย่างที่มนุษย์รู้จัก
หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง คุณออกมาสู่แสงสว่าง
คิดว่า "ชีวิตฉันก็ไม่แย่นักนะ
ฉันจะไม่เป็นไรแน่ๆ"
การรู้สึกดีมันไม่ง่ายเลย
ตอนนี้ผมไม่ได้รู้สึกดีเท่าไร
คุณล่ะ ผมมีช่วงเวลาที่ดี แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดี
คุณรู้สึกดีไหม ไม่หรอก
ใช่ คุณรู้สึกอ้วน เราทุกคนรู้สึกอ้วน
ใช่ ไม่อ้วน แค่บวมน้ำ
แค่บวมน้ำแหละ
แค่ฉี่ก็ผอมแล้ว คิดงั้นไหม
เราฉี่ก็ผอมแล้ว แค่หนักน้ำเฉยๆ
น้ำผสมกับไก่ไม่มีกระดูก มักกะโรนีชีส
และไอศกรีมที่เรายืนกินในครัว ตอนที่คนในบ้านหลับ
ไม่ ไม่ต้องให้ผมเรียกคุณว่าอ้วนหรอก คุณก็รู้ว่าคุณเป็นอะไร
อาจไม่อ้วน แต่มีบางอย่างที่คุณไม่ชอบในตัวเอง
เราทุกคนมีมัน ผมไม่รู้ว่าคืออะไร แต่คุณกำลังคิดถึงมันอยู่
คุณอาจจะมีห่วงยางพิลึกๆ
อาจมีหัวนมผิดรูปก็ได้ ผมเห็นมาเยอะแล้ว
แบบที่ชอบเบี่ยงขวาโดยไม่มีเหตุผล
คนอื่นมองมาทางนี้ ส่วนเธอเอาแต่มองไปทางนั้น
ข้างนอกมีเท้าเต็มไปหมด เพียบเลย นี่มันฤดูเท้าชัดๆ
ผมเห็นพวกมันที่สนามบิน มีเท้าเหม็นอยู่เต็มไปหมด
ผู้หญิงวัยกลางคนมากมาย กำลังมีวิวัฒนาการต่อหน้าต่อตาเรา
มีนิ้วเท้างอกเพิ่มมาแบบเรียลไทม์
เคยเห็นไหม ข้างๆ นิ้วหัวแม่เท้า จะมีติ่งที่ยื่นออกมาด้านข้าง
ดูเหมือนมันจะมีประโยชน์ที่บ้านนะ ใช้กวาดใบไม้ได้
ตอบอีเมลและคุยโทรศัพท์ไปพร้อมกัน
แต่คุณอยู่ต่อหน้าประชาชี ใส่ถุงเท้าหน่อยดีไหม
เราทรมานตัวเอง
ผมคิดว่าเป้าหมายหลักของสมองเรา
คือรวบรวมคำดูถูก ที่เราโดนมาตลอดชีวิต เก็บมันไว้
และเล่นมันวนไปจนกว่าเราจะตาย
แต่ถึงอย่างนั้น
มันคงไม่หยุดหรอก ผมว่ามันไม่หยุดหรอก
ผมจะได้มองตัวเองตอนอยู่ในโลง
"โอ๊ย ฉันนี่น่าเกลียดจริงๆ ดูฉันสิ
ทำไมพวกนั้นจับฉันใส่ชุดวอร์ม ฉันไม่เคยใส่สักหน่อย
ฉันทั้งตายและดูเหงื่อท่วมได้ยังไง ฉันนี่แย่ที่สุดเลย"
แต่คำดูถูกส่วนใหญ่ ไอ้ความรู้สึกด้อยค่าที่คุณมีอยู่
นั่นมาจากคำดูถูกเมื่อนานมาแล้ว
ไม่ได้เพิ่งโดนดูถูก
นี่คือระยะเวลาที่สมองของคุณเก็บมันไว้
ไม่มีใครดูถูกคุณตอนเป็นผู้ใหญ่
ล่าสุดที่คุณไปห้างและมีคนพูดว่า "เดินต้วมเตี้ยมดี ไอ้อ้วน" คือเมื่อไหร่กัน
ยืนอยู่หลังคุณที่แคชเชียร์ "คุณดูจนจัง"
"ผมซื้อของให้ครอบครัวอยู่นะ"
ตอนที่คุณยังเด็ก คุณตื่นเต้นที่ไปโรงเรียนวันแรก
"บ๊ายบาย หนูจะไปโรงเรียนอนุบาล"
คุณเดินเข้าโรงเรียนอย่างตื่นเต้น แล้วเด็กคนอื่นๆ ก็วิ่งมา
"เธอกลิ่นเหมือนแฮมเลย"
"ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ฉันมาเพื่อระบายสีและหาเพื่อนนะ"
สามสิบปีต่อมา คุณเดินอยู่ในบ้าน
"ฉันไม่ได้เลื่อนขั้นแน่ ทุกคนรู้ว่ากลิ่นตัวฉันเหมือนแฮม
ดอนน่าได้เลื่อนขั้นแน่ๆ ทุกคนรักดอนน่า
เธอกลิ่นเหมือนคุกกี้"
แต่แค่สมองของเรานะ สัตว์อื่นไม่มีปัญหานี้
หมาคุณไม่มีความรู้สึกด้อยค่า
หมาคุณเรียกตัวเองว่าสวะไม่ได้
แม้แต่ตอนที่มันกินของจากถังขยะ
มันไม่ได้นั่งโทษตัวเองที่โซฟาหลังจากนั้น
"ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย
ฉันต้องทำตัวให้ดีขึ้นแล้ว
ฉันบอกทุกคนในวันส่งท้ายปีเก่าว่า 'ไม่คุ้ยขยะอีกแล้ว'
ฉันพูดอยู่หน้าห้องที่มีคนเพียบ
ก็พวกเขาแง้มประตูทิ้งไว้ ฉันก็เลยเผลอตัวไปหน่อย
ฉันออกไปเดินเล่นสภาพนี้ไม่ได้"
ไม่ หมาคุณกินขยะ นั่งบนโซฟา
"ขอบใจ ฉันรู้แล้วว่านายทำอะไรให้ฉัน
ขอบคุณ ฉันก็รักนาย
ฉันกินเกลี้ยงเลย
แม้แต่ถุงก็ไม่เหลือ ใช่ ฉันกินถุง
ใช่ ฉันกิน รู้ไหมว่าทำไม เพราะฉันเป็นเด็กดีไง
ใช่แล้ว ฉันเป็นเด็ก…
โทษที
ให้ตาย ฉันอ้วกออกมาแล้ว โทษทีนะ
นายจะเก็บกวาดไหม ไม่สิ
ฉันจะกินมันด้วย"
"นายทำเพื่อฉัน ผมทำเพื่อนาย
ฉันว่ามีเมล็ดอะโวคาโดติดก้นฉันนะ
ไว้ค่อยจัดการวันพุธ ตอนที่นายไปทำงานสายแล้วกัน
ยังไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น"
ต้องเป็นเหมือนหมาของคุณไว้
ดูแลตัวเองเหมือนที่หมาดูแลมันเอง
จริงนะ หยวนๆ ให้ตัวเองหน่อย อย่ากดดันตัวเองนักเลย
เป้าหมายของเราคืออะไร เพื่อนๆ คืออะไร ดูดีงั้นเหรอ
ไม่ มีชีวิตต่างหาก นั่นแหละ มีชีวิตอยู่ต่อไป ต้องทำแค่นั้น
คืนนี้พวกคุณมาที่นี่กัน ก็แปลว่าทำได้แล้ว ยินดีด้วยครับ
ก็นะ
ไม่รู้ว่านั่นต้องปรบมือให้ไหมนะ
ตอนนี้บรรยากาศมันพาไปเนอะ
ใช่ กลายเป็นว่าการมีชีวิตอยู่ไม่ใช่เรื่องยากเลย
คุณเฉียดตายมาหลายครั้ง แต่ก็ยังอยู่
แค่เฉียดตายอยู่ตลอด
ทุกครั้งที่มีการเฉียดตาย คนอื่นจะคิดว่ามันตลกดี
"พวก รถเมล์คันนั้นเฉียดไปแค่นี้เอง"
"เราจะอยู่ใต้แพยางที่ปาร์ตี้สระว่ายน้ำ ได้นานแค่ไหน ให้ตายสิ"
สำลักของอยู่ตลอด
ผมเคยมีลูกปาจิงโกะไปติดอยู่ในสมองด้วย
ปาจิงโกะก็เหมือนพินบอล แต่ใช้ลูกปืนเล็กๆ พวกนี้
ตอนเด็กๆ ผมรู้ว่าลูกปืนพอดีกับรูจมูกผม
ผมคิดว่า "นี่ต้องฮาแน่ ฉันจะใส่ลูกหนึ่งเข้าไปในข้างนี้
จะอุดรูจมูกข้างนี้ แล้วยิงใส่หน้าเพื่อน"
ฮาเนอะ
ผมเตรียมการทุกอย่าง รู้ว่ามันจะฮาแค่ไหน
แล้วผมก็หายใจเข้า
ไม่รู้ว่ามันเข้าไปไหน
เป็นการไปห้องฉุกเฉินที่แปลกมาก "เอามันออกไป" โคตรน่าอายเลย
"เขาคิดว่าเขาฮา บอกหมอไปสิว่าทำอะไรลงไป"
"เอามันออกไปที"
เหตุการณ์เฉียดตายหลายครั้ง เราใช้ไฟช็อตตัวเองอยู่ตลอด
กี่ครั้งแล้วที่คุณ… ทุกที่ที่คุณไปเลย
ทำไมเราทุกคนถึงรู้ว่า แบตเตอรี่รสชาติเป็นยังไงล่ะ
เพราะเรามันโง่ และเราโชคดีที่ยังอยู่ตรงนี้
ผมเคยมีรูมเมตสมัยมหาวิทยาลัย
หมอนี่เคยดื่มเอทานอลเพียวๆ
และเขาจะจุดไฟตอนตดต่อหน้าทุกคน
ทุกคืนเลย
แม้แต่หมอนั่นก็ยังมีชีวิตอยู่
จริงนะ เขาเป็นทนายอยู่ที่ฟีนิกซ์
คนเข้าหาเขาเพราะมีปัญหา
พวกเขาไม่รู้ว่า หมอนั่นก็แค่คนสมองเพี้ยนใส่ชุดสูท
ผมแปลกใจนะที่เรายังรอด จากอาหารที่เรากินในประเทศนี้
ให้ตายเถอะ
เรามีช่วงเวลาที่ดี แต่เราไม่ได้กินดีนัก
เราเป็นประเทศเดียวที่มี การแข่งขันกินฮอตด็อกระดับประเทศ
การแข่งขันกินฮอตด็อก
ฮอตด็อกคือสิ่งที่แย่ที่สุดที่จะยัดเข้าร่างมนุษย์แล้ว
พวกเขาศึกษามาว่าฮอตด็อกทุกชิ้นที่คุณกิน
อายุคุณจะสั้นลง 30 นาที
นั่นควรเป็นเหตุฉุกเฉินระดับประเทศมากกว่า
แต่ห้ามเราได้ไหมล่ะ ไม่มีทางซะหรอก
เรากลับมีการแข่งขัน และฉายทางอีเอสพีเอ็นในวันชาติ
เพื่อให้คนทั้งโลกได้เห็น คนที่เก่งและฉลาดที่สุดของเรา
เราให้ลูกๆ ของเรากินในปาร์ตี้บาร์บีคิว
เราตะโกนว่า "ลงจากแทรมโพลีน ดับบุหรี่
แล้วมากินฮอตด็อกนี่เร็ว"
ให้เกียรติกันบ้างนะ
ใครสนล่ะ ชีวิต 30 นาที ไม่ใช่ว่ามันจะสั้นไปในคืนนี้นี่
ไม่ใช่ว่าคุณกินฮอตด็อกวันนี้ และชีวิตจะสั้นลงเย็นนี้สักหน่อย
ไม่ นั่นมันช่วงใกล้ตาย ตอนที่มันทั้งแปลกและน่ากลัว
จะบอกว่าฮอตด็อกทุกชิ้นผมกิน
ผมจะลดเวลาได้ชิ้นละ 30 นาที ในการจ้องกำแพงในบ้านพักคนชรา
รอคนแปลกหน้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เหรอ
ผมว่าฮอตด็อกก็เหมือนซูเปอร์ฟู้ดเลยนะ
เราควรจะกินฮอตด็อกในอาหารทุกมื้อเลย
พวกเขาควรทำพีระมิดอาหารใหม่ วางฮอตด็อกไว้ด้านบนเลย
ผมรู้ว่ามีแรงกดดัน มีแรงกดดันอยู่เสมอ
ผมไม่อยากทำให้คุณรู้สึกแย่กับตัวเอง
หรือทำให้คุณยิ่งรู้สึกด้อยค่าตัวเอง
คุณดูดี พวกคุณทุกคนดูดี ดูดีจริงๆ นะ พวกคุณคือปาฏิหาริย์
นี่มันบ้าชัดๆ ที่เรามาอยู่ที่นี่ในตอนนี้
ที่ละอองดวงดาวในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล
ได้มารวมตัวกันจนกลายเป็นคุณ
คุณคือปาฏิหาริย์ แล้วคุณก็นั่งอยู่ข้างๆ อีกหนึ่งปาฏิหาริย์
เราทุกคนคือปาฏิหาริย์
ผมรู้ว่าบางทีก็ยากที่จะคิดแบบนั้น
ตอนที่คุณแวะเซเว่น ระหว่างทางกลับบ้านตอนเที่ยงคืน…
คนที่เราเจอคงไม่ใช่ปาฏิหาริย์นัก
น่าจะเป็นความผิดพลาดมากกว่า
ไม่เป็นไร พวกเขาก็เป็นปาฏิหาริย์ แต่แค่ตัดสินใจเลือกอะไรแปลกๆ
ไม่ พวกคุณทุกคนดูดี ผมสนใจพวกคุณทุกคน
หลักๆ ก็เพราะพวกคุณใส่เสื้อผ้า พูดกันตามตรงนะ
ทุกคนมีสไตล์ของตัวเอง ดูดีมาก
ไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้ เราก็จะลอกเปลือกพวกนี้ออก…
คนละเรื่องเลย มีอะไรแปลกๆ ห้อยย้อยเพียบ
มีขนประหลาดๆ งอกออกมาจากก้นคุณ
สิ่งต่างๆ ที่งอกบนร่างกาย ที่คุณไม่คิดว่าจะงอกบนตัวมนุษย์
"นั่นเพรียงเหรอ ฉันเป็นตัวอะไรเนี่ย
ฉันเป็นเรือเหรอ"
ผมไม่ชอบเห็นตัวเองเปลือยเลย
ผมอาบน้ำเสร็จ อยู่คนเดียวในห้องน้ำ
บังเอิญเห็นตัวเองในกระจก
ผมพันผ้าเช็ดตัวแบบผู้หญิงทันที ตั้งแต่นมยันต้นขา
เหมือนหมูในผ้าห่ม ที่มีไอศกรีมซอฟต์เสิร์ฟด้านบน
หัวนมผมเคยอยู่บนนี้
ผมเห็นรูปผมตอนม.ปลาย มันอยู่ตรงนี้
ตอนนี้อยู่ตรงนี้แล้ว มันอยู่ตรงนี้
มันเคยอยู่ตรงนี้ ตอนนี้ลงมา… ผมจับมันอยู่เนี่ย มันอยู่ตรงนี้
เหมือนว่ามันลาออกและเดินออกไปเลย
ไม่มีแจ้งล่วงหน้าสองสัปดาห์
แค่พลิกโต๊ะ ชูนิ้วใส่ผม แล้วรีบหนีไปเลย
แถมยังไม่หยุดด้วยนะ
ผมจับไม่ได้สักที แต่มันยังหนีอยู่ เหมือนอดีตนักโทษสองคนในทุ่งข้าวสาลี
พอผมอายุ 80 มันคงอยู่ในกระเป๋าผมแล้ว
ยากนะที่จะรู้สึกดีกับตัวเอง ยิ่งมีโซเชียลมีเดียด้วย
ทุกครั้งที่คุณดูมือถือ จะมีคนที่ดูดี
ที่มักจะเรียกคุณว่าไอ้ขี้แพ้ เพราะคุณไม่ได้ใช้ชีวิตแบบพวกเขา
คุณจะได้เจอคนแช่น้ำแข็งบนฟีดของคุณ
เจอไอ้งี่เง่าพวกนี้
ที่ทำเหมือนว่าคุณขี้แพ้ ถ้าคุณไม่เริ่มวันตอนหกโมง
ในถังน้ำแข็ง
หุบปากไปเลย
ออกไปจากมือถือฉันนะ
ผมจะทำคลิปประโยชน์ของการอาบน้ำร้อนนานๆ
แบบนั้นดีกว่า ที่คุณปรับให้มันร้อนขึ้นเรื่อยๆ
อยู่ต่ออีก 15 นาที แล้วก็ขึ้นมาเหมือนเส้นบะหมี่เปียกๆ
และยกเลิกนัดทั้งหมดในวันนั้นไปเลย
แบบนั้นดีกว่า
ผู้ชายพวกนี้ชอบโชว์กล้ามท้องให้ผมดู
เสื้อไม่เคยอยู่ในจุดที่มันควรอยู่เลย
อย่างที่โรงเรียนหรือที่ป้ายรถเมล์
"อยากมีกล้ามท้องแบบนี้ไหมล่ะ"
"ไม่เลย จริงนะ"
ผมจะเอาไปทำอะไรได้ ไม่มีเลย มันไม่มีประโยชน์กับผมเลย
ผมไม่ได้ชื่นชมคนพวกนั้น แต่กลับรู้สึกสงสารมากกว่า
ผมรู้ว่าพวกเขาตัวคนเดียว พวกเขาต้องอยู่คนเดียว
คุณอยู่กับคนอื่น และมีกล้ามท้องแบบนั้นไม่ได้หรอก
ทำท่าครันช์ใต้โต๊ะกาแฟวันละ 24 ชั่วโมงหรือไง
ในตอนที่อีกคนกำลังดูทีวี ไม่มีใครเขาทนไหวหรอก
ไม่ พวกเขาอยู่คนเดียว ในอะพาร์ตเมนต์หนึ่งห้องนอน
ที่มีบาร์ดึงข้อ
กินโปรตีนเชค และอึเหมือนแพะ
ผมไม่ได้ชื่นชมเลย ผมชื่นชมพวกคุณต่างหาก
คนที่มีชีวิตอยู่กับคนอื่นในครอบครัว นั่นแหละที่น่าชื่นชม
คิดว่ากล้ามท้องช่วยคุณได้ไหมล่ะ
เตรียมตัวเด็กๆ ทั้งบ้านไปโรงเรียน เช้าวันอังคารในความมืดน่ะ
ทำอาหารเช้าที่ต่างกัน ให้ไอ้เวรเรื่องมากทุกคนในบ้านน่ะ
พระเจ้าห้ามไม่ให้กินสิ่งเดียวกัน ในวันเดียวกัน พวกเขาไม่เคยทำแบบนั้น
แล้วก็ให้อาหารสัตว์เลี้ยงไปพร้อมๆ กัน
และเก็บกวาดสิ่งที่หลุดออกมา จากอีกทางแทบจะในทันทีน่ะ
จากนั้นก็ไปส่งทุกคนที่โรงเรียน
แล้วไปรับกลับบ้านตอนหมดวัน อีก 20 นาทีต่อมาน่ะ
ขับวนไปอย่างกับคนขับอูเบอร์ตลอดทั้งบ่าย
พาพวกเขาไปทำกิจกรรมโง่ๆ ที่ทำไม่เป็นด้วยซ้ำ
ไม่มีทาง คุณคิดว่าพวกมีกล้ามท้อง จะนั่งเก้าอี้ตัวเล็กๆ ที่คลินิกหมอฟัน
อ่านนิตยสารเหนียวๆ
รอให้หมอฟันออกมา คิดเงินเรา 5,000 ดอลลาร์เหรอ
บิล 5,000 ดอลลาร์ เพราะไอ้ตัวแสบนั่นเลิกแปรงฟันน่ะ
และคุณก็รู้ดีเลยว่าเขาไม่ได้แปรงฟัน
คุณเลิกบอกให้แปรง
เพราะไม่อยากเสียเวลาเข้านอนทุกคืน
เบื่อจะเป็นตัวร้ายแล้ว
คุณตรวจดูแปรงแล้ว
และมันก็เปียก แต่นั่นมันโกหก
นั่นมันโกหกชัดๆ
หลอกกันชัดๆ
เขาเอาแปรงไปล้างน้ำ นั่งบนชักโครก อาจจะดูหนังโป๊ในมือถือ
แล้วตอนนี้คุณต้องจ่ายเงิน 5,000 ดอลลาร์
ถึงมันจะบ้าๆ บอๆ และแพงแค่ไหน
ผมก็ขออยู่กับหัวใจที่เต้นตุบๆ พวกนั้น
หัวใจเต้นตุบๆ ช่างเรียกร้องพวกนั้น ดีกว่าอยู่ตัวคนเดียวกับกล้ามท้อง
เพราะครอบครัวคุณคงรู้สึกขอบคุณบ้างแหละ
แต่จะไม่พูดขอบคุณหรอก
พวกเขาจะไม่พูดว่า "ขอบคุณที่ช่วยให้เรารอดชีวิต"
แต่นั่นคือสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่
คุณทำให้พวกเขามีชีวิตรอด ไม่มีคุณสักคน พวกเขาจะรอดเหรอ
ถ้าผมทิ้งลูกสาวไว้กับอาหารกระป๋องและที่เปิด แล้วอีก 24 ชั่วโมงค่อยกลับมา
ซี้แหง
ซี้แหงแก๋
แต่พวกเขาจะไม่พูดขอบคุณ ไม่ต้องรอหรอก ให้พูดไปเลย
พอเจอพวกแก "เมื่อคืนเพื่อนพ่อบอกให้เตือนลูกว่า
ถ้าไม่มีพ่อ ลูกไม่รอดแน่
หรือแย่กว่านั้น ไม่มีฟัน ฟันลูกหมดปากแน่
เหมือนตะเกียงฟักทองในเดือนธันวาคม
ไปโรงเรียนโดยที่หน้ายับยู่ยี่…
หวังว่าจะตายๆ ไปซะ
ด้วยความยินดีเลย"
ผมเลยบล็อกคนพวกนั้นในไอจี
ไม่มีคนพวกนั้นในฟีด สิ่งเดียวที่อยู่ในฟีดผมคือคนทำขนม
แค่นั้น แค่คนทำขนม
ผมชอบอบขนมปัง ผมหยุดอบไม่ได้
ผมชอบมาก
อัลกอริทึมทั้งหมดของผมมีแค่ขนมปัง ขนมปังกับเด็กๆ มีแค่นั้นเลย
คนโปรดของผม พวกคุณต้องชอบเขาแน่ เขาสูง 60 ซม. กว้าง 150 ซม.
นักทำขนมชาวฝรั่งเศส เขาเหมือนกล้ามท้องลูกเดียว เขา…
เขาเหมือนก้อนเนยเลย
และเขาอบครัวซองต์ เขาทำแค่นั้น เขาอบครัวซองต์
เอาใส่เตาอบ อบมัน บิมันให้แยกออกจากกัน
ไอน้ำลอยออกมา
เขากินมันหน้ากล้อง และผมก็รู้สึกซู่ซ่า
อาหารคือภาษารักของผม ภาษารักของครอบครัวผมด้วย
เราสื่อสารกันผ่านอาหาร
แม่ผมจะทำแซนด์วิชซาลามี ให้ผมไปกินที่โรงเรียนทุกวัน
นั่นแหละวิธีที่ผมดูว่าแม่รักผมแค่ไหนในตอนนั้น
ถ้าผมได้แค่ชิ้นเดียว ก็ไม่มากเท่าไร
ถ้าผมได้สามชิ้น ผมเป็นเด็กดี
พวกเขาเคยเรียกผมว่าทอมมี่ ซาลามี ผมกินเยอะขนาดนั้นเลย
พ่อแม่เพิ่งมาเยี่ยมผม ให้ตาย ผมรักพวกแกแทบตาย
แต่พวกแกมาบ้านผมสองสัปดาห์
ไม่นอนโรงแรม สองสัปดาห์ ไม่ได้ถาม แค่โผล่มาเลย
สองสัปดาห์ นั่นไม่เรียกว่าเยี่ยมแล้ว นั่นมันอยู่ยาวชัดๆ
พ่อผมงกมาก เขาเลือกวันที่จะมาบ้าน
หนึ่งวันก่อนหน้ากับหนึ่งวันถัดไป จนกว่าจะได้ราคาถูกพอ
แล้วเขาค่อยซื้อตั๋ว
ผมน่าจะจ่ายนะ
ผมน่าจะจ่ายค่าตั๋ว ค่าโรงแรม หรือไม่ก็ค่ามือปืนซุ่มยิง
ผมรักพวกแกแทบตาย อย่าเข้าใจผมผิดนะ
โชคดีแค่ไหนที่ยังมีพ่อแม่อยู่ จริงนะ
แต่พระเจ้า มันก็หนักหนาอยู่นะ
แม่ผมน่ารักมาก แม่บอกว่า "ไม่ต้องห่วง
เราจะไม่รบกวน เราแค่จะอยู่ด้วยเฉยๆ
ไม่ต้องคิดเลยว่าเราอยู่ที่นั่น ไม่ต้องมาสนใจอะไรเราเลย
เราแค่อยากอยู่ด้วยเฉยๆ"
ใช่ตายแหละ
ผมจะแอบเข้าไปในครัวตอนเช้าตรู่
ดื่มกาแฟสักแก้วก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่ม
พวกแกจะนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ เหมือนสิงโตทะเลเหงาๆ สองตัว
พวกแกรออยู่ตั้งแต่ตีสี่แล้ว
"เราไม่รู้ว่าแกจะตื่นตอนไหน"
เวลามีคนมาอยู่กับคุณ
มันไม่มีกิจกรรมอะไรที่กินเวลาได้มากพอ
คุณพาพวกเขาไปที่ชายหาด "นั่นไงทะเล
เอาละ กลับบ้านกันเถอะ
อีก 12 ชั่วโมงกว่าจะเข้านอน"
ปัญหาก็คือพวกแกไม่มีกิจกรรม ไม่มีงานอดิเรก
ไม่เล่นปริศนาอักษรไขว้ ไม่เล่นพิกเคิลบอล ซูโดกุ ไม่ทำอะไรเลย
เป็นแค่ชาวอิตาเลียนสองคนที่กิน
แค่กินและคุยเรื่องสิ่งที่กินไปเมื่อคืน
คุยเรื่องสิ่งที่จะกินคืนนี้
และมีเวลาให้กินระหว่างนั้นไหม
เหมือนแรคคูนเกษียณสองตัวที่สำรวจครัวของผม
แม่ผมรื้อถังขยะใต้ซิงค์ล้างจาน
หาเศษเนื้อ
"ยังมีเนื้อติดกระดูกไก่อยู่เลย
แม่ไม่รู้ว่าแกทิ้งทำไมนะ พ่อคนดัง"
พ่อคุยกับผม กินคุกกี้ไปด้วย
พ่อเผลอทำหล่น เหยียบมัน เขี่ยมันออกจากพื้นรองเท้า
และกินมันเข้าไป
ต่อหน้าต่อตาผมเลย
ผมก็แบบ "พ่อทำอะไรน่ะ"
เขาดูเหมือนเด็กที่รู้ว่า ตัวเองกำลังมีปัญหา แต่ไม่รู้ว่าทำไม
ผมแบบว่า "อย่ากินคุกกี้จากรองเท้า"
ทำไมพ่อถึงกินคุกกี้จากรองเท้า
เขาบอกว่า "นั่นเหรอ ไม่ ไม่เอาน่า พ่อชนะน่า กฎห้าวินาทีไง พ่อชนะ"
มันไม่น่าจะเป็นแบบนั้นนะ
ถ้าทำคุกกี้หล่นในโถส้วม ถึงจะเร็วแค่ไหนก็กินไม่ได้
ผมรักพ่อแทบตาย ผมรู้ว่ามันเป็นความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน
ถ้าคุณโชคดีพอที่ยังมีพ่อแม่อยู่ด้วย ถือเป็นพรแล้ว
แต่ผมรู้ว่าคุณรู้สึกผิดหลายๆ ครั้ง
บางครั้งพวกแกโทรมา คุณไม่รับสาย
แล้วพอคุณรับสาย
คุณก็หงุดหงิด เพราะพวกแกใช้โทรศัพท์ไม่เป็น
พูดจาไม่ดีก่อนวางสาย ผมรู้ว่าคุณรู้สึกผิดหลายๆ ครั้ง
แต่อย่าเลย เพราะผมมีข่าวมาบอก
พวกแกก็ไม่ได้พูดดีๆ ถึงคุณเหมือนกัน
ผมรับประกันเลยว่า พ่อผมจะอยู่ในห้องพักแขกตอนค่ำ
"เราต้องรีบไปจากที่นี่
พ่อคนดังไม่ยอมให้ผมกินคุกกี้จากรองเท้า"
"มันนึกว่าตัวเองเป็นใครกัน
ผมมีมาเผื่อด้วย ถ้าคุณต้องการนะ
กินสักนิดหลับสบาย"
มันทำให้ผมเห็นว่าครอบครัวสำคัญแค่ไหน
ตอนนี้ลูกๆ ผมไม่อยู่บ้านแล้ว ผมก็จะเป็นเหมือนพ่อแม่ผม
ผมจะอยากไปอยู่ด้วยเฉยๆ
ผมอยากให้ลูกๆ ชอบผม และอะไรพวกนั้น
ผมรักครอบครัว เป็นสิ่งที่ดีจริงๆ ผมมาจากครอบครัวใหญ่ ผมรักครอบครัว
แต่มันก็ทำให้ใจสลายในเวลาเดียวกัน คุณจะรู้สึกเจ็บปวดบ้างแหละ
มีรักก็ย่อมต้องเจ็บปวดอยู่แล้ว
ก็เหมือนกับตอนที่คนเราซื้อหมาตัวโต
ผมไม่เคยเข้าใจคนพวกนี้เลย
พวกเขาซื้อหมาตัวโตมา พวกมันมาเติมเต็มความรักและก้อนขน
พวกมันยึดบ้านทั้งหลัง ทุกคนตกหลุมรักพวกมัน
และพวกมันจะตายในสามเดือน
ผมทนเจ็บปวดแบบนั้นไม่ได้
ผมขอเป็นสัตว์ตัวเล็กๆ ไม่ค่อยมีค่า ที่จะชักกระตุกและฉี่รดตัวเอง
ไปอีก 25 ปี ดีกว่า
สูญเสียแขนขาไปทีละข้าง
ตาถลนออกมา
"ฉันยังอยู่กับนายนะ ทอมมี่ ฉันยังอยู่"
ผมมีเพื่อนที่เลี้ยงหมาเกรทเดน
เมายาปะเนี่ย
เกรทเดนเนี่ยนะ ต้องใช้พลั่วตักอึเลยนะ
จัดการไม่ไหวหรอก
ก็เหมือนกับเด็กๆ พวกแกยึดครองทั้งบ้าน
และไม่ทันไร พวกแกก็ออกจากบ้านไป
พวกแกจำห้าปีแรก ที่คุณทำทุกอย่างให้ไม่ได้ด้วยซ้ำ
จำไม่ได้สักนิด
แล้วสี่ปีสุดท้าย พวกแกพยายามจะหนีไป
งั้นคุณก็ได้แปดปีตรงกลางเหรอ
ไม่แน่ใจนะว่ามันคุ้มไหม
ผมบอกลูกสาวก่อนเธอจะไป
"ขอบอกไว้นะว่าพ่อทำทั้งหมดนี้เพื่อลูก
พ่อไม่อยากได้บ้านหลังนี้ พ่อไม่อยากอยู่ที่เมืองนี้
พ่อไม่อยากได้สัตว์พวกนี้
พ่อไม่มีเพื่อนแล้วด้วยซ้ำ เพื่อนพ่อทุกคนคือพ่อแม่ของเพื่อนลูก
พ่อทำทั้งหมดนี้เพื่อลูก และตอนนี้ลูกจะไปแล้วเหรอ
พ่อสิต้องไป
ลูกเอาไปให้หมดเลย"
"ขอแค่เป้ที่ใส่ซีดีแวนแฮเลนกับกัญชานิดหน่อยก็พอ
พ่อจะกลับไปใช้ชีวิตที่เคยมีก่อนที่จะมีลูก"
แต่ผมรักพวกแกมากนะ
แปลกดีนะ เราไม่ได้วางแผนชีวิต มันแค่ค่อยๆ เกิดขึ้นเอง
คุณมีไอเดียสองสามอย่าง แต่มันก็แค่เกิดขึ้นเอง
ผมไม่รู้ว่าชีวิตผมจะมาถึงจุดนี้
ได้พูดถึงครอบครัวนี้ มันก็แค่เกิดขึ้น
ผมแค่เบื่อที่จะกินพิซซ่าตัวคนเดียว
ผมกินพิซซ่าตัวคนเดียวตลอด "ชักจะหดหู่แล้วสิ"
ตอนนั้นผมกินพิซซ่าตัวคนเดียว แล้วก็ได้เห็นสาวสวยคนหนึ่ง
ผมก็แบบว่า "อยากกินพิซซ่าด้วยกันไหม"
เธอก็ตอบ "ค่ะ ฉันกินพิซซ่าตัวคนเดียวตลอดเลย"
"ผมด้วย มากินพิซซ่าด้วยกันเถอะ"
"โอเคค่ะ"
ห้าปีต่อมา เราเดินผ่าน ด่านรักษาความปลอดภัยที่สนามบิน
พร้อมเด็กแก้ผ้ากับกระเป๋าใส่แมว
พยายามพับรถเข็นด้วยเท้าตอนหกโมงเช้า
เหงื่อท่วมตัวไปหมด
แล้วชีวิตเราก็จบลง มันจบแล้ว
เป็นเพราะผมทนกินพิซซ่าคนเดียวไม่ได้
ผมบอกไม่ได้ว่าคุณควรทำอะไรกับชีวิต
ไม่รู้สิ มีลูก ไม่มีลูก แต่งงาน ไม่แต่งงาน
แต่สำหรับผม มันคุ้มนะ
สำหรับผม ทั้งหมดนี้มันคุ้มค่า เพราะตอนนี้ผมรู้ว่าสุดท้ายแล้ว
จะมีใครสักคนที่รับโทรศัพท์
สุดท้ายแล้ว จะมีใครสักคนอยู่ตรงนั้น
ที่รับโทรศัพท์ตอนตำรวจโทรไป
แล้วบอกว่าเจอผมว่ายน้ำที่น้ำพุหน้าห้างอีกแล้ว
"มาที่นี่หน่อยครับ ไม่ เขากำลังสนุก ไม่ต้องรีบก็ได้
คราวนี้ใส่กางเกงด้วย เขากำลังสนุกจริงๆ
เด็กๆ โยนเหรียญใส่เขา เขาไม่รู้สึกด้วยซ้ำ
เขาอาจขโมยเครื่องเพลย์สเตชั่นไป ไว้เราค่อยคุยกันตอนคุณมาถึง"
เราทุกคนหนีความตายไม่พ้น
ไม่ว่าคุณจะเลือกอะไร เราจะมีเส้นทางเดียวกัน
เราทุกคนมุ่งหน้าไปทางเดียวกัน รู้ไหม
ถ้าคืนนี้คุณยังเด็กอยู่ และเห็นคนแก่
ผมรู้ว่าคุณไม่คิดว่านั่นคือคุณในอนาคต
คุณแค่มองคนแก่ที่จะไม่ใช่คุณในอนาคต
เหมือนมองต้นซีคัวยาหรือยูนิคอร์นเลย
สักวันคุณจะเป็นแบบนั้นก่อนที่จะรู้ตัวอีก
ถ้าคุณแก่แล้ว แล้วมองเด็กๆ และคิดว่า "ฉันยังเด็กแบบนั้นอยู่"
ไม่ใช่เลย
ผมรู้ว่ามันซ้ำซาก ผมกำลังจะเป็นเหมือนพ่อ มันเกิดขึ้นเอง ผมไม่ได้คิดไว้
วันก่อนผมเพิ่งซื้อสเปรย์ซิลิโคนมาสามกระป๋อง
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร
ไม่รู้ว่าคนเราใช้มันทำอะไร รู้แค่ว่ามันลดราคา ก็เลยซื้อมา
เหมือนที่พ่อผมทำ
ตอนนี้ผมจะให้คนส่งจดหมายกระป๋องนึง เพราะอะไรก็ไม่รู้
เหมือนที่พ่อผมทำ
เราคิดว่าเรายังเด็ก แข็งแรง และสุขภาพดี และคืนนี้ทุกคนก็ดูดี
แต่รู้ตัวอีกที
คุณจะได้เข้าแถวที่สนามบิน ที่ประตู
ใช้หมอนรองคอ คิดว่ามันเท่
จู่ๆ คุณจะไปแจมในการเต้นแอโรบิกคนแก่
เริ่มทำอะไรแบบนี้
เราจะเป็นคนแก่แบบนั้นที่จู่ๆ ก็เริ่มไอ
ยังไม่ทันได้กินหรือดื่มอะไร แต่มันก็โพล่งออกมา
หน้าเป็นสีม่วง ตาถลน
แล้วก็หยุดไอ และกลับมาคุยต่อ
"เราจะคุยกันเรื่องที่เกิดเมื่อกี้ไหม
พ่อเพิ่งเกือบตายเองนะ
ไม่เหรอ ก็ได้ เล่าเรื่องที่ผม ได้ฟังมาเป็นพันรอบแล้วต่อเลย
เยี่ยมจริงๆ"
แต่สมัยนี้เป็นคนแก่มันยากนะ มันยาก
เกษียณไม่ได้อีกแล้ว
พวกเขาขยายวันเกษียณออกไปเรื่อยๆ ไม่ดีเลย ไม่ดีกับคนแก่เลย
ไม่ดีกับคนหนุ่มสาว
ที่ต้องทำงานกับคนแก่นานแบบนั้นด้วย
คุณอยากได้นักบินอายุ 80 จริงดิ
"คาดเข็มขัด เราจะไปเดย์ตันกัน หมายถึงเดนเวอร์น่ะ พวกคุณเข้าใจผมน่า
เหนื่อยมากเลย
ผมควรเกษียณได้ตั้งนานแล้ว แต่พวกเขาไม่ยอม
ผมใกล้ตาย พวกคุณก็เหมือนกัน"
ถ้าจะให้คนแก่ทำงาน งั้นก็มาเล่นสนุกกัน ปล่อยเช่าพวกเขา
ให้กับคนที่อยากใช้เลนรถที่ต้องนั่งกันหลายคน
บอกตำรวจว่าพวกเขาจะไปทำงาน
คุณไปถึงออฟฟิศ ให้พวกเขาลง คนอื่นจะมาพาพวกเขาไปอีกทาง
"เราใกล้ถึงหรือยังนะ"
"เกือบแล้ว" "งั้นเหรอ"
"ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย"
ไม่ก็ให้คนที่จัดรถผีสิงเช่า
แค่ปล่อยคนแก่หกคนไว้ตามทางในป่า
ผมไม่ได้ตั้งใจจะล้อเลียนคนแก่นะ
ผมอยากเป็นคนแก่ ผมอยากให้ทุกคนเป็นคนแก่
นั่นคงถือเป็นพรเลย คงจะเยี่ยมมาก ผมจะได้ออกทัวร์ต่อ
ผมจะไปบ้านพักคนชราของคุณ
จะเล่าเรื่องตลก พวกคุณจะขำไม่ได้
ทำได้แค่กะพริบตาแล้วก็ตดใส่ผม
ผมอยากอยู่ไปจนกว่า จะเหมือนคนที่เริ่มแต่งตัวแบบกัปตันเรือ
แบบไม่มีเหตุผล
คุณเคยเห็นคนพวกนี้ไหม
พวกเขาไม่มีเรือ ไม่ได้อยู่ใกล้ทะเล
แค่จู่ๆ ก็โผล่มาเหมือนกัปตันครันช์
มีหมวก กระดุม ทุกอย่างเลย เราแค่ต้องทำตามนั้น
ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีของพวกคุณ จริงนะ ขอให้มีความสุข
ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นปีที่ยอดเยี่ยมนะ
ท่าทางคงน่ารำคาญไม่น้อย
ผมจะบอกให้เลิกดูข่าว แต่มันก็ทำได้ยากขึ้นเรื่อยๆ
ทุกคนมีมือถืออยู่ในกระเป๋า พอเปิดมันทีไร…
ก็จะเจอไอ้บ้ามาหยาบคายใส่ใช่ไหม "ฉันแค่อยากหาร้านกาแฟเอง"
มือถือพวกนี้น่ากลัวชะมัด
เมื่อวันก่อนผมต้องอธิบายกับหลานชายว่า
"นิวเคลียร์อาร์มาเก็ดดอน" คืออะไร
ใช่ ขอบคุณนะ ติ๊กต็อก
เด็กนี่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร เขาอายุ 17 แล้วนะ
ผมก็แบบว่า "เป็นเด็กเรียนไม่เก่ง ก็ดีเหมือนกันนะ ดีแล้วแหละ"
ทุกคนสั่งให้เขาขยันอ่าน เขามีความสุขดีจนเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
ผมก็แบบ "ใช่ ฟังนะ วันหนึ่งเราทุกคนจะต้องตาย
และมีทางหนึ่ง ที่เราทุกคนอาจตายในวันเดียวกันได้"
ไม่ต้องกังวลไป เรื่องบางเรื่องไม่ต้องรู้ก็ได้
เราไม่ต้องรู้เรื่องนี้ก็ได้
แค่เพราะมันกรอกหัวเราตลอด ไม่ได้แปลว่าเราต้องรู้ ไม่จำเป็นเลย
เราตายเพราะนิวเคลียร์ได้ เราก็ตายเพราะกระรอกโจมตีได้
ผมเคยเห็นในยูทูบนะ เป็นการตายที่เลวร้ายมาก
พวกมันควักลูกตาเราออก และยัดถั่วลงไปแทน
เรื่องบางเรื่องไม่ต้องรู้ก็ได้
ถ้ามีคนให้คุกกี้ช็อกโกแลตชิปกับคุณ คุณไม่คิดหรอกว่าในนั้นมีอะไร
คุณไม่นึกถึงเนย ไขมัน น้ำตาล และเกลือในนั้นหรอก
ทำด้วยมือของบางคน มือของบางคนน่ะ
พวกเขาพูดเหมือนเป็นเรื่องดี "นี่คุกกี้ทำมือนะ"
อย่าคิดเรื่องนั้นเลย ถ้ามีคนเอาคุกกี้มาให้ "ขอบคุณนะ"
อยากรู้ความเห็นทางการเมืองของเพื่อนคุณไหม
ถ้าคุณอยากมีเพื่อนก็คงไม่
อย่าถามเรื่องพวกนั้น เรื่องบางเรื่องไม่ต้องรู้ก็ได้
ผมจะพูดตรงๆ นะ
ผมไม่อยากรู้ว่าเมียผมคิดยังไงกับเรื่องส่วนใหญ่
เกือบตลอดเวลาด้วย
เราแต่งงานกันอย่างมีความสุขมา 24 ปี
รู้ไหมว่าทำไม เราไม่ถามคำถามโง่ๆ ไง
"ตอนนี้คุณมีความสุขไหม
ฉันมีอะไรที่ควรเปลี่ยนไหม"
เราไม่ถามอะไรแบบนั้นกัน
คุณอยากมีชีวิตแต่งงานที่เป็นสุขไหม หุบปากและใช้ชีวิตไปซะ
การบำบัดชีวิตคู่เหรอ คุณเมายาหรือไง
จ้างคนแปลกหน้ามาขุดเรื่องเก่าๆ เหรอ ฝันไปเถอะ
ผมบอกเมียผมทุกคืน "ฟังนะ เราทั้งคู่ต่างมีข้อเสีย
มาดูทีวีกันดีกว่า"
ผมจะพูดตรงๆ นะ ตอนนี้เธอไม่ชอบผมเท่าไร
ไม่ชอบมาสองเดือนแล้ว ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม
และผมจะไม่ถามด้วย
เดี๋ยวเธอก็หาย
ตั้ง 24 ปี เดี๋ยวเธอก็ลืม เดี๋ยวเธอก็หาย
ผมรักเธอแทบตาย ขาเตียงเราแข็งแรงมาก
ถ้าเราไม่หย่ากันเพราะสัตว์ที่เราเลี้ยง
เราไม่มีปัญหาหรอก
ผมบอกตอนจะแต่งงาน "ผมอยากสร้างครอบครัวกับคุณ
ฟังดูเยี่ยมเลย ผมไม่อยากเลี้ยงสัตว์นะ"
เธอบอก "ฉันก็ไม่อยากเลี้ยง" เธอโกหกหน้าด้านๆ เลย
เมียผมกับลูกสาวผม ออกไปซื้อสัตว์เลี้ยงกันทุกสัปดาห์
ผมอยู่บนเรือโนอาห์พิลึกๆ พวกคุณน่าจะได้เห็นนะ
ทั้งนก ปลา และกิ้งก่า
เรามีกิ้งก่าตัวหนึ่ง มันมีอายุขัยตั้ง 50 ปี
และมันรู้ดี
นอนเกาะอยู่บนกิ่งไม้และมองผมแบบว่า
"เราต่างก็รู้ว่าใครชนะเรื่องนี้"
หมาบ้าๆ สองตัว
เรามีหมาปั๊กชื่อแฟรงก์ เจ้าตัวนี้ฮานะ
เหมือนว่าเราอยู่กับเอเลียน
มันกินไปกรนไป
ใครมันทำแบบนั้นกัน
มันยืนอยู่ที่ชามข้าว เคี้ยวๆ แล้วกลืน มันตื่นแล้วนะ
แต่มันหลับตา มันกรน ยังหลับอยู่
ในวันขอบคุณพระเจ้า ผมย้ายเขียง
หลังจากหั่นไก่งวงเสร็จ
และน้ำเนื้อมันไหลไปตามร่องเขียง
ไหลลงไป ตกไปบนหน้ามัน
ผมไม่เคยเห็นหมาหัวเราะมาก่อน
มันมีความสุขไปครึ่งวัน แล้วอีกครึ่งวัน มันก็เศร้า
มันได้กลิ่นไก่งวง แต่ไม่รู้ว่ามาจากไหน
เรามีลาบราดอร์สีดำตัวใหญ่ที่อึเหมือนคนไม่มีผิด
ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้เลย
ผมต้องตักมัน แล้วเอากลับเข้าบ้าน
เหมือนขนฟืนเข้าบ้านเตรียมรับพายุเลย
แล้วก็แมว แมวฆาตกรต่อเนื่องโรคจิต
ที่ฆ่าสัตว์อื่นเล่นๆ ไม่กินตัวที่มันฆ่าเลย
แค่ฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วโยนทิ้ง
นี่นกไม่มีหัว
"ทำแบบนั้นเพื่อ"
มันมองผมแบบว่า "มาถามอะไรแบบนี้ทำไม
ฉันให้ของขวัญ แล้วมาทำกับฉันแบบนี้เหรอ"
มันเอาหนูเป็นๆ เข้าบ้าน และทิ้งไว้ในห้องซักรีด
มันไปที่สนาม จับหนูได้ คาบคอพวกมัน
อย่างกับหนูติดเงินเราอยู่งั้นแหละ
ผมกับเมียไม่ได้ชอบหน้ากันตลอดเวลา
แต่ตอนนี้เราเป็นทีมจับหนู เราใช้เวลาของเราแบบนี้แหละ
ผมใช้นิตยสารเก่งนะ ผมต้อนมันเข้ามุมได้ ดักมันไว้
เราสามคนก็จะมองหน้ากัน เมียผม เจ้าหนู กับผม
ต้องมีสักคนลงมือ
ต้องมีคนจับหางเจ้าหนูตัวนี้ และเอาไปทิ้งนอกบ้าน
ผมจะพูดตรงๆ นะ ผมไม่ทำแน่
ผมไม่อยากเลี้ยงสัตว์พวกนี้ ผมไม่จับหนูที่พยายามจะกัดผมแน่
ผมแกล้งทำเก่งนะ แบบว่าผมพยายามแล้ว
"มันเร็วมากเลย"
เมียผมต้องจับมัน เธอทนไม่ไหว คว้ามันแล้วมองมาที่ผม "ไอ้ปอดแหก"
และเอาไปทิ้งนอกบ้าน
ผมจะพูดตรงๆ นะ เพราะงั้นแหละบางทีผมเลยไม่ชอบเธอ
ใครมันทำแบบนั้นกัน
ทีนี้ผมต้องบอกตัวเองให้ได้ว่า
ผมไม่ได้แต่งงานกับจอห์นสัน "มือจับหนู"
ตอนนี้มือที่รักของผมเต็มไปด้วยหนู
"ไม่อยากจู๋จี๋กันเหรอ ฉันทำคุกกี้ให้ได้นะ"
ขอบคุณมากที่มารับชม พวกคุณยอดเยี่ยมมาก
(เขียนบทและแสดงโดยทอม ปาปา)
ขอบคุณมากครับ
ดูแลตัวเองด้วยนะครับ
พบกันใหม่เมื่อชาติต้องการ
คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี