Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Κυρίες και κύριοι,
παρακαλώ υποδεχθείτε τον Τομ Πάπα!
ΤΟΜ ΠΑΠΑ: ΤΟ 'ΧΩ
Κοίτα εδώ.
Ουάσινγκτον, ευχαριστώ που ήρθατε.
Τι ωραία!
Λατρεύω την πόλη σας. Έχει πλάκα.
Κάθε χρόνο και πιο πολλή πλάκα.
Χαίρομαι που είμαι εδώ.
Υπήρξαν κάποιες αλλαγές στο σπίτι μου.
Πήγαμε τη μικρή μου κόρη, το μικρότερο παιδί μου,
στο πανεπιστήμιο.
Έφυγαν τα παιδιά πια
και κανείς δεν σου λέει πόσο δύσκολο είναι
να κάνεις τον θλιμμένο.
Δεν έχυσα ούτε ένα δάκρυ.
Νόμιζα ότι θα έκλαιγα. Νιώθω τύψεις.
Ίσως είμαι και πιο ευτυχισμένος από ποτέ.
Δεν πειράζει.
Τα κάναμε όλα.
Τις αγαπώ και τις δύο, τις λατρεύω.
Αλλά έκανε τον κύκλο του, τελείωσε.
Θέλουν να είμαι καλά.
Δεν θες τον πατέρα σου να κλαίει στο άδειο σου δωμάτιο.
Θες να ξέρεις ότι είναι καλά, ότι κάνει μικροδόσεις
και βλέπει μόνος του Ρικ και Μόρτι.
Αυτό κάνω.
Ναι.
Είμαι ελεύθερος πια. Δεν το έχω ξαναζήσει.
Εγώ παιδί, δεν ξέρω για σας,
έπρεπε να ζω με τους γονείς μου.
Δεν μπορούσα να πιω ούτε να καπνίσω,
επειδή ήταν συνέχεια εκεί.
Όταν έφυγα από το σπίτι,
έκανα δική μου οικογένεια.
Όμως κανείς δεν σου λέει
ότι τα παιδιά σου γίνονται οι νέοι σου γονείς.
Ούτε πίνεις ούτε καπνίζεις,
επειδή είναι συνέχεια εκεί.
Και δεν κρατάνε μυστικά.
Τώρα, για πρώτη φορά, έφυγαν όλοι
και τα κάνω όλα.
Πίνω μαρτίνι το απόγευμα.
Ναι.
Επειδή δεν θα με πάρει πια καμιά τους
για να τη φέρω σπίτι από το καράτε.
Για χρόνια έκανα ακατάλληλη οδήγηση στις τέσσερις το απόγευμα.
"Πάω να τη φέρω".
Δεν κάνω τον κόπο ούτε να ντυθώ πια.
Μόλις φύγει η γυναίκα μου το πρωί βγάζω το παντελόνι.
Τα σκυλιά τρελαίνονται.
"Είσαι σαν κι εμάς τώρα".
Κυλιέμαι στην αυλή, το σκυλί με κοιτάει.
"Τρίψε τον κώλο σου σ' αυτό το δέντρο, είναι τέλεια".
Δίκιο έχει, είναι τέλεια.
Είναι ξεχωριστό δέντρο.
Θα σας πω την αλήθεια, όμως.
Παραλίγο να σκοτωθούμε.
Δεν είναι αστείο να μεγαλώνεις παιδιά.
Όταν δεν έχεις παιδιά, ο κόσμος σού λέει επιπόλαια
"Να κάνεις παιδιά. Πότε θα κάνεις παιδιά;"
Όχι. Να το σκεφτείτε πολύ καλά πριν κάνετε παιδιά.
Έπρεπε να με βλέπατε πριν από αυτό το πείραμα.
Ήμουν αδύνατος, είχα μακριά, σγουρά μαλλιά.
Και έβλεπα.
Είχα όραση αετού. Τώρα είναι σαν του κάβουρα.
Η γυναίκα μου κι εγώ γίναμε η σκιά του παλιού μας εαυτού.
Καμιά φορά στην κουζίνα μού λέει
"Αν κάνουμε τρέλες εδώ και τώρα, δεν θα το μάθει κανείς".
Και λέω "Ναι, θα μπορούσαμε.
Ή μπορούμε να ξαπλώσουμε στο πάτωμα
και να κλείσουμε τα μάτια.
Τι ωραία που είναι εδώ!
Δεν πεθάναμε, ξεκουραζόμαστε".
Κάποτε δεν βλέπω πολύ καλά.
Ειδικά τη νύχτα όταν έχει κι άλλα αυτοκίνητα.
Μου φαίνεται λες και βλέπω πυροτεχνήματα.
"Θα στοχεύσω το σκοτεινό σημείο στη μέση".
Περνάω σκουπιδοτενεκέδες για ανθρώπους.
"Όλοι απόψε βρήκαν να βγουν;"
"Δεν βγήκαν όλοι, θα περάσει η ανακύκλωση".
Πρέπει να προσαρμοστείς.
Εγώ πια αξιοποιώ τα πεζοδρόμια.
Γι' αυτό τα έβαλαν εκεί.
Και κάνοντας γκελ γυρνάω στο σπίτι.
Πάντως είναι μεγάλη απόλαυση.
Μπορώ να ξαναγίνω ο παλιός μου εαυτός.
Όταν έχεις παιδιά, παριστάνεις τον Σούπερμαν.
Τα παιδιά θέλουν προστασία, αλλά εσύ δεν αποκτάς νέες δεξιότητες.
Σε διώχνουν απ' το μαιευτήριο χωρίς οδηγίες. "Καλή τύχη".
Κι εγώ δεν ήμουν ο Σούπερμαν.
Τώρα πια παραδέχομαι ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος.
Πλέον ξέρουν ότι είναι τυχερές που ζουν.
Πολλές φορές ήθελα να βάλω τα κλάματα.
Δεν γίνεται όμως.
Δεν ήθελα να γυρίσουν
και να με βρουν να πλαντάζω στο κλάμα.
"Μπαμπά, τι έγινε;"
"Τα πάντα!
Δεν την παλεύω.
Δεν έχω λεφτά. Μήπως έχεις εσύ;
Είδα μια κάρτα γενεθλίων, μη λες ψέματα".
Δεν λες την αλήθεια στα παιδιά.
"Μπαμπά, τα τέρατα υπάρχουν;"
"Δεν ξέρω, μπορεί.
Κάποτε νιώθω ότι υπάρχουν, εσύ;
Κάποτε τα ακούω στη σοφίτα. Τι θόρυβος είναι αυτός;"
Δεν τα λες αυτά.
Ή όταν κατεβαίνουν για πρωινό "Ευτυχώς ζεις! Δεν το περίμενα.
Άκουσα κάποιον να μασά και νόμιζα εσένα έτρωγε".
Τους λέω την αλήθεια τώρα.
Δεν μ' αρέσει το σκοτάδι και το λέω.
Σε κανέναν δεν αρέσει.
Ούτε σε σας αρέσει, είναι τρομακτικό το σκοτάδι.
Στην αποθήκη έχουμε μια πόρτα με ελατήριο.
Είναι μόλις βγεις από το γκαράζ.
Μπαίνεις κι η πόρτα κλείνει αυτόματα.
Αλλά ο διακόπτης είναι στον απέναντι τοίχο.
Κι είναι μακριά.
Δεν μπορείς…
Δεν φτάνεις να κρατάς την πόρτα με το πόδι.
Και δοκιμάζεις. Κάποτε βρίσκεις κάτι…
Και κλείνει κι είναι σκοτεινά.
Νιώθω πως ό,τι με κυνηγούσε όλη μου τη ζωή θα με βρει εκεί.
Δεν γινόταν να τους το πω.
Έβαζα για ύπνο δύο πανέμορφα αγγελούδια.
"Καληνύχτα, κορίτσια. Θα τα πούμε το πρωί".
"Καληνύχτα, μπαμπά.
Αφήνεις το φως αναμμένο; Φοβάμαι το σκοτάδι".
"Όχι.
Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι.
Τα λέμε το πρωί".
Κι έτρεχα στο δωμάτιο και τα άναβα όλα.
Είναι τρομακτικό το σκοτάδι.
Το ήξερα επειδή τις άκουγα που έκλαιγαν.
Για ώρες.
Έκανα τεστ DNA πριν φύγουν.
Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Ξέρω, είναι περίεργο.
Δίνεις το DNA σου σε μια εταιρεία.
Σίγουρα δεν θα το κάνουν κάτι τρομερό.
Σίγουρα θα μας κλωνοποιήσουν μια μέρα.
Τι μας νοιάζει; Θα έχουμε πεθάνει. Πλάκα θα έχει.
Θα πολεμάμε τα ρομπότ στο μέλλον.
Δεν είναι συναρπαστικό;
Θα τρέχετε στα χωράφια χωρίς γεννητικά όργανα.
Με μακριά μαλλιά.
Θα κάνετε καράτε και θα τρώτε σκίουρους.
Συναρπαστικό!
Για την ώρα όμως,
μαθαίνεις την καταγωγή σου,
αλλά και όλα σου τα οικογενειακά μυστικά.
Αυτό δεν το περίμενα, ενθουσιάστηκα.
Βγαίνουν στη φόρα όλα τα μυστικά.
Δεν κρύβονται άλλο.
Είναι λες κι έρχεται ένας μέθυσος θείος πρώτη φορά τα Χριστούγεννα.
"Μια στιγμή, νομίζεις ότι αυτός είναι ο πατέρας σου;
Πού να σ' τα λέω!"
Ξέραμε ότι η οικογένειά μας έχει ιταλική καταγωγή
και λίγη γερμανική που δεν το λέμε.
Έδειξε ιταλική καταγωγή, λίγη γερμανική και λίγη γαλλική.
Βρέθηκε λίγη Γαλλία.
Πήρα τη μάνα μου. "Από πού κι ως πού η Γαλλία;"
Λέει "Αποκαλύφθηκε το μυστικό.
Η γιαγιά σου ήταν πουτάνα".
"Ορίστε; Τι την είπες τη γιαγιά;"
"Ναι, ήταν σκέτη πουτάνα. Πήγε με όλη την Ευρώπη.
Γι' αυτό έχεις αστεία φρύδια κι ο θείος σου είναι γκέι".
Δεν νομίζω ότι πάει έτσι.
Τέρμα τα μυστικά μετά το τεστ DNA και τα σόσιαλ.
Κάνω περιοδεία σε όλη τη χώρα.
Καμιά φορά σκάνε διάφοροι που ψάχνονται.
"Είμαστε συγγενείς".
"Μάνα, ποια είναι η Χόλι;"
"Τι ξέρεις;"
"Μια μεσήλικη στην Τάμπα
θέλει να έρθει σπίτι μας.
Και είναι φτυστή ο μπαμπάς!"
"Να πάρει, μας βρήκε".
Για γενιές και γενιές,
οι οικογένειες κρατούσαν επτασφράγιστα μυστικά.
Επειδή ντρέπονταν μη μάθουν κάτι οι γείτονες,
επειδή δεν καταλάβαιναν κάτι ή ένιωθαν άβολα,
έτσι έλεγαν ψέματα ή τα έκρυβαν στη σοφίτα.
Ανεπιθύμητο μωρό; Στη σοφίτα.
Αδιάγνωστη ΔΕΠΥ; Βάλε τη μικρή στη σοφίτα.
"Δικό σας το τραυλό;"
"Ποιο τραυλό; Στη σοφίτα".
Σ' όλη τη χώρα παιδιά κοιτούσαν απ' τα παράθυρα.
"Πού πάνε όλοι;
Θέλω κι εγώ σακίδιο!"
Τι κρίμα!
Αν είχες την παραμικρή υποψία για κάποιο μυστικό
και ρωτούσες τους μεγάλους, σου έλεγαν ψέματα κατάμουτρα.
"Ποιος είν' αυτός στο γκαράζ;"
"Ποιος;"
"Είναι ένας άντρας που ζει εκεί καιρό".
"Δεν έχει κανέναν".
"Μα έχει". "Σκάσε!"
Τι ωραία εποχή να είσαι γονιός! Το φαντάζεστε;
Έλεγες στα παιδιά σου να σκάσουν στα μούτρα τους.
Χωρίς συζητήσεις.
Χωρίς εξηγήσεις.
Μόνο ένα "Σκάσε!"
Τι εύκολο που θα ήταν!
"Γιατί καίει ο ήλιος;"
"Δεν ξέρω, σκάσε!"
"Δεν το άξιζα αυτό".
Ακόμα πιο εύκολο αν ήσουν πατέρας.
Δεν σε μετρούσαν καν ως γονιό.
Έσκαγες μύτη πού και πού και τους βάραγες όλους.
Ο πατέρας μου έκανε λες κι ήμασταν διαρρήκτες.
"Πού διάολο βρέθηκαν αυτά; Πάρτε τα από δω!"
Ερχόταν η μάνα μου. "Άστε τον ήσυχο, δουλεύει σκληρά".
"Μα παίζαμε". "Σκάστε τώρα".
Άλλες εποχές.
Ένας θείος μου δεν άντεξε άλλο.
Σηκώθηκε την ώρα που τρώγαμε κι έφυγε.
Και δεν γύρισε. Παράτησε τη θεία και τα ξαδέρφια μου.
Έφυγε έτσι απλά. "Πού πήγε ο θείος Μπομπ;"
Και μας έλεγαν ψέματα κατάμουτρα. "Πήγε στη Σιβηρία".
Δεν πήγε στη Σιβηρία.
Πήγε στο διαμέρισμα της γκόμενάς του, στην ίδια πόλη,
και ζούσε εκεί δύο χρόνια.
Στην ίδια πόλη.
Τον βλέπαμε κιόλας.
Στο σουπερμάρκετ. "Ο θείος Μπομπ είναι αυτός;"
"Όχι, είναι στη Σιβηρία ο μαλάκας".
"Μα του μοιάζει πολύ". "Σκάσε".
Και μια μέρα γύρισε ξαφνικά,
κάθισε και συνέχισε να τρώει.
Λες και δεν έγινε τίποτα.
Του λέμε "Πώς ήταν η Σιβηρία;"
"Δεν την έλεγαν έτσι".
Τα πράγματα είναι καλύτερα τώρα, επειδή λέμε την αλήθεια.
Τώρα βοηθάμε τους ανθρώπους,
δεν τους βάζουμε στη σοφίτα.
Αντιμετωπίζουμε την ψυχική υγεία, βοηθάμε.
Πολύ καλύτερα τώρα.
Όλοι κάνουν ψυχοθεραπεία.
Μπράβο σου που ήθελες να τα πεις κάπου και κάνεις ψυχοθεραπεία.
Εγώ δεν κάνω, αλλά εσένα μπράβο σου!
Λάθος μου, επειδή τη χρειάζομαι.
Περνάω καλά όμως.
Αν ξεκινήσω ψυχοθεραπεία, δεν θα περνάω καλά.
Ξέρω τι λάθη κάνω.
Τρώω πολύ και πίνω πολύ.
"Δεν θες να μάθεις γιατί;"
Ξέρω γιατί.
Επειδή η ζωή είναι δύσκολη κι αυτά μ' αρέσουν.
Όλοι έχουμε θέματα.
Όλοι εδώ μέσα έχουν κάτι.
Εγώ κλέβω μαγαζιά.
Κάντε το κι εσείς, έχει πλάκα.
Το κάνεις παιδί πρώτη φορά.
Εμένα δεν με έπιασαν ποτέ και συνεχίζω.
Είμαι ανίκητος.
Δεν κλέβω μεγάλα πράγματα, δεν είμαι μαλάκας.
Οδοντικό νήμα, σοκολάτες.
Δεν έπρεπε να πληρώνουμε γι' αυτά.
Στιλό; Δεν χαλάω λεφτά για στιλό.
Δεν θα σου πληρώσω τα στιλό. Τα στιλό τα κλέβω.
Από το CVS, από το Walgreens…
Αν κάναμε παρέα, θα σου έκλεβα το στιλό σου.
Δοκιμάστε το.
Όταν είσαι ενήλικας δεν τα βάζουν μαζί σου.
Σε βλέπει ο 16χρονος μάνατζερ στο CVS
να χώνεις καραμέλες στην τσέπη.
"Δεν έχω ώρα για τέτοια!
Θα καλέσω την αστυνομία να πιάσει τον λυκειάρχη μου;"
Κι όσο μεγαλώνω, τόσο πιο πολύ θα κλέβω.
Μόνο αυτό θα κάνω στα 80 μου.
Θα ξυπνώ, θα πίνω καφέ,
θα πηγαίνω στο Best Buy και θα σηκώνω το μαγαζί.
"Να τος πάλι! Τι πήρε σήμερα;" "Ένα PlayStation".
"Να του το πάρουμε;"
"Όχι, ακολούθα τον.
Τον παίρνει ο ύπνος πριν βάλει μπρος".
Τώρα πλέον βοηθάμε τα παιδιά κι είναι καλό αυτό.
Όταν έχουν ένα πρόβλημα,
έχουν υπέροχους δασκάλους που τους βοηθούν.
Την εποχή μου δεν είχαμε υπέροχους δασκάλους.
Τα χάλια τους είχαν.
Δεν είχαν ιδέα, με έλεγαν υπερκινητικό.
Έλεγαν στους γονείς μου κάθε χρόνο
"Είναι υπερκινητικός.
Μιλάει όλη μέρα και κάνει φίλους στο μάθημα".
Έπρεπε να κοπούν αυτά αμέσως.
Έρχονταν, ίσιωναν την περούκα,
κατέβαζαν ένα Jack Daniel's και μας έριχναν διάφορα.
Μας έριχναν ό,τι έβρισκαν. Σβηστήρια, κιμωλίες…
Ο κολλητός μου έφαγε λεξικό στο κεφάλι.
Κατακέφαλα.
Δεν θέλαμε Adderall. Ήμασταν σε επιφυλακή.
Παιζόταν η ζωή μας.
Η δασκάλα των ισπανικών ερχόταν με χανγκόβερ
κι οι πιθανότητες να πεταχτούν τα βυζιά της ήταν 50-50.
Ήμασταν πολύ προσηλωμένοι.
Μούι μπιέν!
Αν ξεκινήσεις ψυχοθεραπεία, θα πηγαίνεις για πάντα.
Επειδή δεν θα γίνεις ποτέ καλά.
Κανείς δεν είπε ποτέ
"Τελευταία μέρα ψυχοθεραπείας. Μου πέρασε".
Δεν πάει έτσι.
Είμαστε ζωντανοί.
Αλλάζουμε συνεχώς, εξελισσόμαστε, φθειρόμαστε.
Μας επηρεάζει σωματικά και συναισθηματικά
κάθε δευτερόλεπτο που περνάει.
Δεν μπορείς να δίνεις τόση σημασία.
Είμαστε ένα έργο σε εξέλιξη.
Κάποτε νιώθω ότι η συναισθηματική μου κατάσταση
εξαρτάται απόλυτα από το τι έφαγα εκείνη τη μέρα.
Σας έτυχε ποτέ;
"Cool Ranch Doritos; Καιρό έχω να φάω".
Μισή ώρα μετά είμαι σε φάση "Νομίζω θα αυτοκτονήσω.
Με καίνε τα μάτια μου. Δεν είμαι καλά".
Αλλάζουμε.
Δεν σας ξέρω, αλλά είμαι σίγουρος
ότι αλλάξατε λιγάκι από την αρχή της παράστασης.
Φεύγει σιγά σιγά η δράση του χόρτου.
Σας πιάνει το αλκοόλ.
Κάποιοι δεν προλάβατε να φάτε και στραβώσατε.
Κάποιοι φουσκώσατε απ' το πολύ φαΐ και ενοχλείτε τους δίπλα.
Κάποιοι εγκλωβιστήκατε. Πήγατε για κατούρημα;
Έπρεπε να είχατε πάει για κατούρημα.
Μην πιέζεστε που δεν είστε διαρκώς ευτυχισμένοι.
Μη νιώθετε μειονεκτικά.
Είναι ψέμα. Είναι παραμύθια των σόσιαλ αυτά.
Δεν είμαστε διαρκώς ευτυχισμένοι.
Η ευτυχία είναι μια κορύφωση.
Δεν υπάρχει μόνιμη ευτυχία.
Μόνο στους παλιάτσους, αλλά αυτοί είναι σκέτη φρίκη.
Είναι μονίμως μ' ένα χαμόγελο.
Επειδή σκοτώνουν τη νύχτα και το σκέφτονται τη μέρα.
Δεν είμαστε διαρκώς ευτυχισμένοι.
Η ευτυχία είναι εδώ πάνω. Χαρούμενοι να είστε.
Η χαρά είναι εδώ κάτω.
Κι η κατάθλιψη ακριβώς από κάτω.
Εκεί ακριβώς.
Τόσο κοντά στη χαρά. Κι όλη τη μέρα…
Αλλιώς δεν θα υπήρχε η κωμωδία.
Δεν θα ήμασταν εδώ. Έτσι πάει.
Έρχεστε, γελάμε για κάνα δίωρο.
Και μόλις τελειώσει, γυρνάτε στη σκατοζωή σας.
Ναι, έτσι είναι η ζωή σας.
Σκατοζωή.
Κι η δική μου έτσι είναι.
Δεν υπάρχει μόνιμη ευτυχία.
Σκεφτείτε τους πίνακες στα μουσεία
των σπουδαίων ανθρώπων της ιστορίας μας.
Η βασίλισσα Ελισάβετ, η Ζαν ντ' Αρκ,
ο Ουάσινγκτον, ο Χριστός.
Ούτε ένα χαμόγελο. Το προσέξατε;
Κανείς δεν χαμογελάει.
Σε κανέναν πίνακα ο Λίνκολν δεν κάνει…
Μόνο ένα χαμόγελο, αυτό της Μόνα Λίζα κι είναι σκατά.
Αυτό είναι το χαμόγελο που σκας
σ' αυτόν που μόλις πρόλαβε το ασανσέρ.
"Δεν μπορούσες να περιμένεις;
Και πατάς όλα τα κουμπιά. Τι καλά που ήρθες!"
Κάποτε πρέπει να αλλάξεις οπτική
για να ξέρεις ότι είσαι καλά.
Εγώ πάω σε κωλόμπαρα. Το κάνετε κι εσείς;
Έχει παντού.
Κάντε το.
Ξέρετε για ποιο μπαρ μιλάω.
Ένα μέρος χωρίς παράθυρα.
Με ένα φινιστρίνι στην πόρτα.
Δεν βλέπεις ποιος μπαίνει, ποιος βγαίνει.
Η πόρτα έχει επένδυση για κάποιο λόγο.
Να πάτε ένα απόγευμα.
Κεράστε κάτι τον ογδοντάρη που κάθεται στο τρισάθλιο μπαρ,
κάτω από τα πιο μίζερα φωτάκια Χριστουγέννων.
Κρέμονται εκεί από το 1937.
Κεράστε τον ένα ποτό.
Τον φωνάζουν Ποπάι, αλλά κανείς δεν ξέρει το όνομά του.
Κι ακούστε τον.
Πολέμησε παντού, έχασε λεφτά σε όλες τις κρίσεις,
έχει όλα τα γνωστά ΣΜΝ.
Μετά από καμιά ώρα βγαίνεις στο φως
και λες "Νομίζω θα τα βγάλω πέρα.
Μια χαρά θα είμαι".
Δύσκολο να νιώσεις καλά.
Δεν νιώθω και υπέροχα τώρα.
Εσείς; Περνάω απίθανα, αλλά δεν νιώθω καλά.
Εσείς νιώθετε καλά; Όχι.
Ναι, νιώθετε χοντροί. Όλοι μας.
Όχι χοντροί, φουσκωμένοι.
Ναι, σίγουρα.
Θα το κατουρήσουμε να φύγει.
Υγρά είναι.
Υγρά μαζί με κοτομπουκιές, μακαρόνια με τυρί
και παγωτό που φάγαμε όρθιοι στην κουζίνα όσο κοιμούνταν όλοι.
Δεν πρέπει να σας λέω χοντρούς.
Ξέρετε τι πάει λάθος.
Ίσως δεν είναι το πάχος,
πάντως κάτι δεν σας αρέσει πάνω σας.
Όλοι τα κουβαλάμε.
Δεν ξέρω τι είναι, αλλά το σκέφτεστε.
Ίσως έχετε πιασιματάκια.
Ίσως καμιά παραμορφωμένη ρώγα. Έχω δει πολλές.
Απ' αυτές που κοιτάνε δεξιά χωρίς λόγο.
Όλες κοιτάνε από δω κι αυτή όλο πάει από κει.
Τώρα έχουν βγει πολλά πόδια έξω. Είναι η εποχή τους.
Τα βλέπω στο αεροδρόμιο. Κυκλοφορούν άσχημα πόδια.
Είναι κάτι μεσήλικες που εξελίσσονται μπροστά μας
και βγάζουν δάχτυλα σε πραγματικό χρόνο.
Τα έχετε δει;
Είναι ένα εξόγκωμα δίπλα στο μεγάλο δάχτυλο.
Ό,τι πρέπει για να μαζεύεις τα φύλλα στο σπίτι
ή να απαντάς σε μέιλ ενώ μιλάς στο τηλέφωνο.
Τώρα σε βλέπει ο κόσμος, δεν βάζεις κάλτσες καλύτερα;
Υποφέρουμε επειδή ο εγκέφαλός μας βάλθηκε να μαζεύει
όλες τις προσβολές που μας έχουν πει στη ζωή μας
και να τις παίζει σε λούπα μέχρι να πεθάνουμε.
Αμφιβάλλω αν σταματάει ακόμα και τότε.
Θα κοιτάω τον εαυτό μου στο φέρετρο
και θα λέω "Τι χάλια που είμαι, κοίτα.
Γιατί μου έβαλαν αυτήν τη φόρμα; Δεν τη φόρεσα ποτέ.
Πώς φαίνομαι ιδρωμένος αφού έχω πεθάνει; Πώς είμαι έτσι;"
Οι πιο πολλές προσβολές,
αυτή η χαμηλή αυτοεκτίμηση που έχετε,
είναι από πολύ παλιά.
Δεν είναι καινούριες.
Ο εγκέφαλός σας τις κράτησε καιρό.
Δεν σας προσέβαλαν ως ενήλικα.
Σας είπε ποτέ κανείς στο σουπερμάρκετ
"Πώς περπατάς έτσι, ρε χοντρέ;"
Ο πίσω σας στην ουρά του ταμείου "Φτωχαδάκι μού φαίνεσαι".
"Ψωνίζω για την οικογένειά μου".
Όχι, όλα έγιναν την πρώτη μέρα του σχολείου.
Έλεγες μες στην τρελή χαρά "Αντίο, πάω νηπιαγωγείο".
Μπήκες ενθουσιασμένος στο σχολείο,
έτρεξαν όλα τα παιδάκια κι είπαν
"Βρομάς ζαμπόν".
"Γιατί μου μιλάτε έτσι;
Ήρθα να ζωγραφίσω και να κάνω φίλους".
Τριάντα χρόνια μετά είσαι σπίτι σου
"Δεν θα πάρω την προαγωγή. Αφού βρομάω ζαμπόν.
Στην Ντόνα θα τη δώσουν. Όλοι τη λατρεύουν.
Εκείνη μυρίζει μπισκότα".
Μόνο εμείς είμαστε έτσι. Τα άλλα ζώα δεν έχουν τέτοιο θέμα.
Ο σκύλος δεν έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Δεν αποκαλεί τον εαυτό του σκουπίδι,
ακόμα κι όταν τρώει απ' τα σκουπίδια.
Δεν κάθεται μετά στον καναπέ να τον παίρνει από κάτω.
"Τι έχω πάθει;
Πρέπει να συνέλθω.
Τους είχα πει την πρωτοχρονιά 'Τέρμα τα σκουπίδια'.
Τόσος κόσμος με άκουσε!
Άφησαν την πόρτα λίγο ανοιχτή και τα έχασα.
Δεν γίνεται να πάω βόλτα έτσι".
Όχι. Τρώει σκουπίδια, μετά κάθεται
και λέει "Σε ευχαριστώ.
Κι εγώ σ' αγαπώ.
Τα έφαγα όλα.
Ακόμα και τη σακούλα.
Ξέρεις γιατί; Επειδή είμαι καλό σκυλί.
Ναι, είμαι καλό…
Συγγνώμη.
Αμάν, τα ξέρασα όλα. Συγγνώμη.
Θα τα καθαρίσεις; Όχι.
Θα τα φάω κι αυτά.
Θα σου το ανταποδώσω.
Κόλλησε ένα κουκούτσι αβοκάντο στον κώλο μου.
Το βλέπεις την Τετάρτη.
Μη σε απασχολεί τώρα".
Να μοιάσετε στον σκύλο σας.
Κάντε ό,τι κάνει ο σκύλος σας.
Δείξτε επιείκεια στον εαυτό σας.
Μην είστε τόσο σκληροί μαζί του.
Ποιος είναι ο σκοπός; Να είμαστε ωραίοι;
Όχι, ο σκοπός είναι να επιβιώσουμε. Μόνο αυτό.
Είστε εδώ, άρα τα καταφέρατε. Συγχαρητήρια.
Να σας πω,
δεν είμαι σίγουρος αν σηκώνει χειροκρότημα αυτό.
Ήταν η δυναμική της στιγμής, έτσι;
Δεν είναι τόσο δύσκολο να επιβιώσεις.
Πολλές φορές τη γλιτώσατε φτηνά κι ακόμα συνεχίζετε.
Κινδυνεύσατε πολλές φορές.
Όποτε τη γλιτώνουμε στο τσακ,
οι υπόλοιποι σκάνε στα γέλια.
"Για τόσο δεν σε πάτησε το λεωφορείο!"
"Πόση ώρα ήσουν κάτω από το φουσκωτό στην πισίνα;"
Πνιγόμαστε συνεχώς με διάφορα.
Μια φορά κόλλησε στον εγκέφαλό μου μία μπίλια.
Απ' εκείνες τις μικρές που έχει στο φλιπεράκι.
Μικρός αντιλήφθηκα ότι η μπίλια χωρούσε στη μύτη μου.
Σκέφτηκα "Θα έχει πλάκα. Θα βάλω μία σ' αυτό το ρουθούνι.
Και θα κλείσω το άλλο και θα τη ρίξω στα μούτρα του φίλου μου".
Ωραία πλάκα.
Την έβαλα, σκέφτηκα πόσο αστείο θα ήταν
και πήρα εισπνοή.
"Δεν ξέρω πού πήγε".
Τι άβολο που ήταν στα επείγοντα! "Βγάλτε την!"
Τι ρεζιλίκι!
"Το πήρε στο αστείο. Πες του τι έκανες".
"Βγάλτε την".
Πολλές φορές κινδυνεύσαμε. Και ηλεκτροπληξία πάθαμε.
Πόσες φορές σας έτυχε;
Γιατί ξέρουμε όλοι τι γεύση έχει η μπαταρία;
Επειδή είμαστε ηλίθιοι και τυχεροί που ζούμε ακόμα.
Ο συγκάτοικός μου στο πανεπιστήμιο έπινε σκέτο οινόπνευμα
και άναβε τις κλανιές του μπροστά σε όλους.
Κάθε βράδυ.
Ακόμα κι αυτός ζει.
Είναι δικηγόρος στο Φοίνιξ.
Πάνε κοντά του να τους λύσει τα προβλήματα.
Δεν ξέρουν ότι είναι ένας σαλεμένος με κουστούμι.
Μου κάνει εντύπωση που ζούμε με το φαΐ που τρώμε.
Αμάν!
Περνάμε καλά, αλλά δεν τρώμε καλά.
Μόνο η χώρα μας κάνει
εθνικό διαγωνισμό κατανάλωσης χοτ ντογκ.
Διαγωνισμός κατανάλωσης χοτ ντογκ.
Το χοτ ντογκ είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να βάλεις στο σώμα σου.
Έρευνες δείχνουν ότι με κάθε χοτ ντογκ που τρώμε
χάνουμε 30 λεπτά από τη ζωή μας.
Αυτό έπρεπε να σημάνει εθνικό συναγερμό.
Μας σταμάτησε; Ούτε κατά διάνοια!
Εμείς κάναμε διαγωνισμό,
ο οποίος προβάλλεται στο ESPN κάθε 4 Ιουλίου,
για να αναδειχθούν οι φωστήρες της χώρας.
Τα ταΐζουμε στα παιδιά μας.
"Κατέβα απ' το τραμπολίνο, σβήσε το τσιγάρο
και φάε το χοτ ντογκ σου.
Δείξε σεβασμό".
Τι μας νοιάζει; Μισή ώρα απ' τη ζωή μας.
Δεν θα αφαιρεθούν απόψε κιόλας.
Δεν είναι ότι θα το φας σήμερα και θα τα χάσεις απόψε.
Στο τέλος θα αφαιρεθούν, όταν θα φοβάσαι.
Δηλαδή μου λες ότι με κάθε χοτ ντογκ
θα γλιτώσω μισή ώρα από το να κοιτάω τον τοίχο στο γηροκομείο;
Περιμένοντας μια άγνωστη να με αλλάξει;
Μάλλον για υπερτροφή μού ακούγονται τα χοτ ντογκ.
Να τρώμε χοτ ντογκ σε κάθε γεύμα.
Να ξαναγίνει η διατροφική πυραμίδα με το χοτ ντογκ στην κορυφή.
Το ξέρω ότι πιέζεστε πολύ. Υπάρχει πολλή πίεση.
Δεν θέλω να νιώσετε άσχημα εξαιτίας μου
ή να φουντώσω τη χαμηλή σας αυτοεκτίμηση.
Είστε πανέμορφοι, όλοι σας. Είστε σκέτα θαύματα.
Είναι αδιανόητο ότι είμαστε εδώ αυτήν τη στιγμή.
Μέσα στο αχανές σύμπαν που ζούμε, όλη αυτή η κοσμική σκόνη
κάπως μαζεύτηκε και έφτιαξε εσάς!
Είστε ένα θαύμα και κάθεστε δίπλα σε άλλο θαύμα.
Είμαστε θαύματα.
Δύσκολα το πιστεύετε κάποτε.
Ας πούμε όταν σταματάτε στο περίπτερο τα μεσάνυχτα…
Δεν συχνάζουν πολλά θαύματα εκεί.
Μάλλον μιλάμε για πολλά λάθη εκεί.
Εντάξει, κι αυτοί θαύματα είναι.
Απλώς έκαναν περίεργες επιλογές.
Είστε όλοι πανέμορφοι και ελκυστικοί.
Επειδή είστε ντυμένοι, ας μη γελιόμαστε.
Όλοι έχουν το δικό τους στιλ.
Σε καμιά δυο ώρες που θα ξεντυθούμε…
Άλλη ιστορία εκεί. Κρέμονται διάφορα.
Πετάγονται απ' τον κώλο κάτι τρίχες σαν τη φασολιά του Τζακ.
Βγάζετε κάτι πράγματα που δεν περιμένατε να δείτε.
"Τι είναι αυτό, βαλανόστρακο;
Για βάρκα με πέρασε;"
Ούτε τον εαυτό μου δεν θέλω να βλέπω γυμνό.
Βγαίνω απ' το ντους, μόνος μου.
Με βλέπω στον καθρέφτη.
Τυλίγομαι την πετσέτα σαν κυρία, από τα βυζιά μέχρι τα μπούτια.
Φασκιωμένος καλά καλά με την πετσέτα στο κεφάλι σαν παγωτό.
Οι ρώγες μου παλιά ήταν εδώ πάνω.
Είδα φωτογραφία μου στο λύκειο. Ήταν εδώ πάνω.
Τώρα είναι εδώ.
Ήταν εδώ πάνω και τώρα εδώ κάτω.
Τις αγγίζω, είναι εδώ.
Λες και υπέβαλαν παραίτηση.
Χωρίς καμία προειδοποίηση.
Έριξαν το γραφείο, ύψωσαν το μεσαίο δάχτυλο και την έκαναν.
Και ακόμα τρέχουν.
Δεν τις έπιασα ποτέ.
Τρέχουν σαν πρώην κατάδικοι σε χωράφι.
Στα 80 μου θα έχουν κατέβει στις τσέπες.
Δύσκολα παίρνουμε τα πάνω μας, ειδικά με τα σόσιαλ.
Όποτε ανοίγεις το κινητό είναι όλοι τους στις ομορφιές τους.
Και σε λένε άχρηστο, επειδή δεν ζεις σαν αυτούς.
Σκάνε κάτι τύποι που κάνουν παγωμένα μπάνια.
Κάτι μαλάκες!
Ντε και καλά να μπω απ' τις έξι το πρωί
σε κουβά με παγωμένο νερό.
Δεν το βουλώνετε;
Φύγε απ' το κινητό μου, ρε!
Εγώ θα κάνω ένα βίντεο για τα οφέλη του καυτού ντους.
Τι ωραίο! Και το κάνεις όλο και πιο καυτό,
μένεις εκεί για άλλα 15 λεπτά,
βγαίνεις σαν μουσκεμένος φιδές
και ακυρώνεις όλα τα ραντεβού της ημέρας.
Ό,τι καλύτερο.
Κάτι άλλοι με τους κοιλιακούς έξω.
Δεν φοράνε μπλούζα και είναι σε σχολείο ή σε στάση λεωφορείου.
"Θέλεις κι εσύ τέτοιους κοιλιακούς;"
"Όχι, να πω την αλήθεια".
Τι να τους κάνω τους κοιλιακούς;
Δεν θα μου αλλάξουν τη ζωή.
Δεν με εντυπωσιάζουν αυτοί. Τους λυπάμαι.
Σίγουρα είναι μόνοι τους. Δεν γίνεται αλλιώς.
Δεν μπορείς να ζεις με άλλον και να είσαι έτσι,
να κάνεις κοιλιακούς στο σαλόνι 24 ώρες το 24ωρο.
Ο άλλος θέλει να δει τη σειρά του. Δεν θα σε αντέξει.
Ζουν μόνοι τους σε μια γκαρσονιέρα με ένα μονόζυγο,
πίνουν σέικ πρωτεΐνης και χέζουν σαν κατσίκες.
Εγώ σε σας βγάζω το καπέλο.
Που ζείτε με άλλα άτομα, με την οικογένειά σας.
Δεν συγκρίνεστε μ' αυτούς.
Να ετοιμάζεις μια οικογένεια για σχολείο στα μαύρα σκοτάδια;
Να φτιάχνεις ατομικά πρωινά
για κάθε απαιτητικό μαλάκα του σπιτιού;
Μην τυχόν και φάνε το ίδιο πράγμα κάθε μέρα.
Και να ταΐζεις ταυτόχρονα τα κατοικίδια;
Και να καθαρίζεις ό,τι βγάζουν απ' την άλλη;
Να τους πηγαίνεις όλους σχολείο.
Να τους σχολάς μετά από 20 λεπτά.
Να τους πηγαίνεις το απόγευμα σαν οδηγός ταξί
σε κάτι δραστηριότητες που δεν μπορούν να κάνουν καν.
Νομίζετε ότι ο άλλος θα καθόταν έξω απ' τον οδοντίατρο
να ξεφυλλίζει κολλημένα περιοδικά,
περιμένοντάς τον να βγει με μια χρέωση 5000 δολαρίων;
Επειδή το σκασμένο σταμάτησε να πλένει τα δόντια του.
Και το ήξερες ότι δεν τα έπλενε.
Κι έπαψες να του λες, για να αποφύγεις την ένταση το βράδυ.
Κουράστηκες να είσαι ο κακός.
Έλεγξες την οδοντόβουρτσα.
Ήταν βρεγμένη, αλλά ήταν ψέμα.
Ήταν ψέμα.
Έκανε απατεωνιά.
Την έβρεχε καθισμένος στην τουαλέτα,
μάλλον βλέποντας τσόντες στο κινητό.
Και τώρα πρέπει να σκάσεις πέντε χιλιάρικα.
Όμως όση τρέλα και έξοδα κι αν έχει αυτό το σπίτι,
προτιμώ να ζω με όλες αυτές τις απαιτητικές ψυχές,
παρά μόνος με τους κοιλιακούς μου.
Η οικογένειά σου σίγουρα σε εκτιμάει.
Ποτέ δεν σου λένε "Ευχαριστώ που μας κρατάς ζωντανούς".
Μα αυτό ακριβώς κάνεις.
Τους κρατάς ζωντανούς.
Χωρίς εσένα, θα είχαν πεθάνει.
Αν αφήσω τις κόρες μου με κονσέρβα και ανοιχτήρι,
σε 24 ώρες θα τις βρω πεθαμένες.
Θα πέθαιναν.
Μην περιμένεις ευχαριστώ.
Αύριο να τους πείτε "Ένας φίλος μού είπε να σας θυμίσω
ότι χωρίς εμένα θα είχατε πεθάνει.
Ή, ακόμα χειρότερα, δεν θα είχατε δόντια.
Σαν κολοκύθα του Χαλοουίν τον Δεκέμβριο.
Θα πηγαίνατε σχολείο με ζαρωμένη μούρη.
Θα θέλατε να πεθάνετε.
Δεν κάνει τίποτα".
Τους μπλοκάρω όλους αυτούς στο Instagram.
Δεν τους θέλω στη ροή μου.
Στη ροή μου έχω μόνο αρτοποιούς.
Μ' αρέσει να φτιάχνω ψωμί. Δεν σταματάω.
Το λατρεύω.
Ο αλγόριθμός μου έχει μόνο ψωμί.
Ψωμί και μωρά. Τίποτα άλλο.
Ο αγαπημένος μου είναι μισό μέτρο ύψος και ενάμισι μέτρο πλάτος.
Είναι Γάλλος αρτοποιός. Σαν ένας ολόκληρος κοιλιακός.
Ένας βουτυρένιος κοιλιακός.
Και φτιάχνει κρουασάν μόνο, δεν κάνει τίποτα άλλο.
Τα βάζει στον φούρνο, τα ψήνει και μετά τα ανοίγει.
Και βγαίνει ο ατμός.
Μετά τον βλέπω να τα τρώει και φτιάχνομαι.
Το φαΐ στο σόι μας είναι η γλώσσα της αγάπης.
Έτσι επικοινωνούμε, με το φαγητό.
Η μάνα μου για το σχολείο μού έφτιαχνε σάντουιτς με σαλάμι.
Έτσι καταλάβαινα πόσο με αγαπούσε.
Αν μου έβαζε μόνο ένα, δεν τα πήγαινα τόσο καλά.
Αν μου έβαζε τρία, ήμουν φρόνιμο παιδί.
Με φώναζαν Τόμι Σαλάμι.
Τόσα σάντουιτς με σαλάμι έτρωγα.
Ήρθαν πρόσφατα οι γονείς μου.
Τους λατρεύω, αλλά έμειναν σπίτι μου 15 μέρες.
Όχι σε ξενοδοχείο. Για 15 μέρες. Ούτε που ρώτησαν.
Δύο εβδομάδες!
Δεν είναι επίσκεψη αυτή. Ανταρσία είναι.
Τι τσιγκούνης ο πατέρας μου!
Διάλεξε μια ημερομηνία,
μετά την προηγούμενη και την επόμενη πιο φτηνή
και αγόρασε τα εισιτήρια.
Θα τα πλήρωνα εγώ.
Θα πλήρωνα τα εισιτήρια, το ξενοδοχείο, έναν ελεύθερο σκοπευτή.
Τους λατρεύω, μη με παρεξηγείτε.
Είναι ευλογία να ζουν οι γονείς σου.
Αλλά, βρε παιδί μου, δεν τους αντέχω.
Μου λέει η μανούλα μου
"Μην ανησυχείς, δεν θα ενοχλούμε, θα καθόμαστε εδώ.
Ούτε που θα μας νιώσετε.
Μη μας πάτε πουθενά.
Να κάτσουμε μόνο θέλουμε". "Καλά".
Ναι, καλά.
Τρύπωνα πρωί πρωί στην κουζίνα,
να φτιάξω έναν καφέ πριν ξεκινήσουν όλα.
Τους έβρισκα να κάθονται σαν μοναχικοί θαλάσσιοι λέοντες.
Περίμεναν εκεί απ' τις τέσσερις το πρωί.
"Δεν ξέραμε πότε θα σηκωθείς".
Όταν φιλοξενείς κόσμο,
δεν υπάρχει κάτι να κάνεις για να ροκανίσεις τη μέρα.
Τους πας στην παραλία. "Να η θάλασσα.
Ωραία, γυρνάμε σπίτι.
Άλλες 12 ώρες μέχρι να κοιμηθούμε".
Το θέμα είναι πως δεν έχουν κανένα χόμπι.
Ούτε σταυρόλεξα κάνουν ούτε σουντόκου. Δεν παίζουν ρακέτες. Τίποτα.
Είναι δύο Ιταλοί γονείς που τρώνε.
Τρώνε και λένε τι φάγανε χτες βράδυ.
Συζητούν τι θα φάνε απόψε
κι αν προλαβαίνουν κάτι ενδιάμεσα.
Δύο συνταξιούχα ρακούν στην κουζίνα μου.
Η μάνα μου έσκαβε στα σκουπίδια ψάχνοντας αποφάγια.
"Αυτό το κόκαλο έχει κρέας ακόμα.
Έγινες μεγάλος και τρανός και τα πετάς έτσι;"
Ο μπαμπάς μου μιλούσε κι έτρωγε μπισκότο.
Του έπεσε κατά λάθος, το πάτησε,
το ξεκόλλησε απ' το παπούτσι του
και το έφαγε!
Μπροστά στα μάτια μου.
Του λέω "Μα τι κάνεις;"
Με κοιτάει σαν μωρό που ξέρει ότι έμπλεξε χωρίς να ξέρει γιατί.
Και του λέω "Όχι μπισκότο απ' το παπούτσι!
Τρως μπισκότο απ' το παπούτσι σου;"
Μου λέει "Σιγά, το πρόλαβα.
Δεν πέρασαν πέντε δευτερόλεπτα".
Δεν πάει έτσι.
Αν σου πέσει στην τουαλέτα, δεν το τρως αν το μαζέψεις γρήγορα.
Τον λατρεύω.
Είναι περίπλοκη η σχέση μας.
Είναι ευλογία να ζουν οι γονείς σου.
Όμως πολλές φορές νιώθεις τύψεις.
Κάποτε σε παίρνουν και δεν το σηκώνεις.
Κι όταν το σηκώσεις,
τα παίρνεις επειδή μπερδεύονται με το τηλέφωνο.
Σου ξεφεύγει καμιά κακία.
Νιώθετε τύψεις πολλές φορές.
Μη νιώθετε άσχημα, όμως.
Θα σας πω κάτι που δεν ξέρετε.
Ούτε αυτοί λένε τα καλύτερα για σας.
Είμαι βέβαιος ότι ο πατέρας μου κάθε νύχτα έλεγε
"Πρέπει να φύγουμε από δω μέσα.
Δεν με αφήνει να τρώω μπισκότα απ' το παπούτσι μου.
Ποιος νομίζει ότι είναι;
Πάρε κι εσύ ένα.
Βραδινό σνακ".
Βλέπω την οικογένεια με άλλη ματιά πια.
Τώρα που έφυγαν τα παιδιά μου, θα γίνω σαν κι αυτούς.
Θα θέλω κι εγώ απλώς να κάθομαι.
Θα θέλω να τα πάω καλά με τα παιδιά μου.
Σπουδαίο πράγμα η οικογένεια.
Είμαι από μεγάλο σόι, τους λατρεύω.
Όμως πληγώνεσαι κιόλας.
Δεν γίνεται τόση αγάπη χωρίς να πληγωθείς.
Όπως αυτούς που παίρνουν κάτι μεγάλα σκυλιά.
Δεν το κατάλαβα ποτέ.
Παίρνουν κάτι τεράστια σκυλιά όλο γούνα και αγάπη.
Κάνουν κατάληψη όλου του σπιτιού.
Όλοι τρελαίνονται μαζί τους.
Και σε τρεις μήνες πεθαίνουν.
Δεν θα το άντεχα.
Εγώ θέλω ένα μικρό, σκατιάρικο,
να τρέμει και να κατουράει πάνω του επί 25 χρόνια.
Να χάνει ένα ένα τα πόδια του.
Τα μάτια πεταχτά.
"Είμαι μαζί σου ακόμα, Τόμι".
Ένας φίλος μου πήρε έναν Μέγα Δανό.
"Πας καλά, ρε;"
Αυτούς πρέπει να τους πουλάνε με ένα φτυάρι μαζί.
Δεν θα το άντεχα.
Και τα παιδιά το ίδιο. Κάνουν κατάληψη του σπιτιού.
Και πριν το πάρεις χαμπάρι φεύγουν.
Ούτε που θυμούνται τι έκανες τα πρώτα πέντε χρόνια.
Δεν τα θυμούνται.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια θέλουν να φύγουν.
Άρα μένουν τα οχτώ χρόνια στη μέση;
Δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο.
Είπα στην κόρη μου
"Να ξέρεις ότι όλα αυτά για σένα τα έκανα.
Δεν ήθελα ούτε αυτό το σπίτι ούτε αυτήν την πόλη.
Δεν ήθελα κανένα απ' αυτά τα ζώα.
Δεν μου έμειναν φίλοι.
Οι μοναδικοί φίλοι μου είναι οι γονείς των φίλων σου.
Τα έκανα όλα αυτά για σένα κι εσύ θα φύγεις;
Εγώ έπρεπε να φύγω.
Πάρ' τα όλα.
Εμένα δώσε μου ένα σακίδιο με ένα CD του Βαν Χέιλεν και λίγο χόρτο.
Και θα γυρίσω στη ζωή που έκανα πριν σε γνωρίσω".
Τις λατρεύω όμως.
Δεν προγραμματίζεται η ζωή.
Απλώς ξεδιπλώνεται μπροστά σου.
Έχεις κάτι στο μυαλό, αλλά σε προλαβαίνει.
Δεν ήξερα ότι κάποτε θα μιλούσα γι' αυτήν την οικογένεια.
Απλώς συνέβη.
Είχα βαρεθεί να τρώω πίτσα μόνος μου.
Έτρωγα συνέχεια πίτσα μόνος μου. "Τι καταθλιπτικό!"
Έτρωγα μόνος μου κι είδα ένα όμορφο κορίτσι.
Της είπα "Θέλεις να φάμε πίτσα μαζί;"
Και λέει "Ναι, πάντα μόνη μου τρώω πίτσα".
"Κι εγώ. Ας φάμε πίτσα μαζί".
"Εντάξει".
Πέντε χρόνια μετά, περνούσαμε τον έλεγχο στο αεροδρόμιο
κρατώντας ένα τσίτσιδο παιδί και ένα κλουβί γάτας,
διπλώνοντας το καρότσι με το πόδι στις έξι το πρωί,
μούσκεμα στον ιδρώτα.
Η ζωή μας είχε τελειώσει.
Όλα αυτά για να μη φάω πίτσα μόνος μου.
Δεν θα σας πω εγώ τι να κάνετε με τη ζωή σας.
Κάντε παιδιά, μην κάνετε.
Παντρευτείτε, μην παντρευτείτε.
Για μένα άξιζε τον κόπο.
Άξιζε τον κόπο, επειδή πλέον ξέρω ότι στο τέλος
κάποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο.
Στο τέλος κάποιος θα είναι εκεί να σηκώσει το τηλέφωνο,
όταν πάρει η αστυνομία
να πει ότι με βρήκαν πάλι στο σιντριβάνι του εμπορικού.
"Ελάτε. Περνάει καλά, μη βιαστείτε.
Φοράει παντελόνι αυτήν τη φορά. Περνάει καλά.
Του ρίχνουν κέρματα τα πιτσιρίκια. Χαμπάρι δεν πήρε.
Έκλεψε κι ένα PlayStation.
Θα τα πούμε όταν έρθετε".
Όλοι εκεί θα καταλήξουμε.
Ό,τι και να διαλέξετε, το ίδιο τέλος θα έχουμε.
Στο ίδιο μέρος θα πάμε όλοι.
Αν οι νέοι δείτε έναν μεγαλύτερο εδώ απόψε,
δεν πιστεύετε ότι έτσι θα γίνετε στο μέλλον.
Δεν πιστεύετε ότι θα γίνετε όπως αυτόν που βλέπετε.
Είναι λες και βλέπετε μια σεκόγια ή έναν μονόκερο.
Όμως κάποτε θα γίνετε κι εσείς έτσι.
Οι μεγάλοι κοιτάτε έναν νέο και λέτε "Είμαι κι εγώ έτσι ακόμα".
Δεν είστε.
Είναι κλισέ, αλλά γίνομαι ο πατέρας μου.
Δεν το προγραμμάτισα.
Προχτές αγόρασα ένα πακέτο με τρία σπρέι σιλικόνης.
Δεν έχω ιδέα τι είναι.
Δεν ξέρω πού χρησιμεύει,
αλλά ήταν σε προσφορά και το πήρα.
Έτσι θα έκανε ο πατέρας μου.
Θα δώσω ένα στον ταχυδρόμο χωρίς λόγο.
Έτσι θα έκανε ο πατέρας μου.
Νομίζουμε ότι είμαστε νέοι και γεροί.
Είστε κούκλοι απόψε.
Πριν το πάρετε πρέφα,
θα στέκεστε στην ουρά στο αεροδρόμιο,
με μαξιλάρι στον αυχένα και θα το παίζετε κουλ.
Και θα αρχίσετε να κάνετε ασκήσεις, απ' το πουθενά.
Θα κάνετε τέτοια.
Θα γίνουμε αυτοί που τους πιάνει βήχας στα καλά καθούμενα.
Ούτε τρώνε ούτε πίνουν και κάνουν έκρηξη!
Μελανιάζουν, αλληθωρίζουν.
Και ξαφνικά σταματούν και συνεχίζουν τη συζήτηση.
"Δεν θα πούμε κάτι γι' αυτό που έγινε;
Τώρα μόλις θα μας έμενες στα χέρια.
Όχι; Καλά, συνέχισε την ιστορία που ακούσαμε χίλιες φορές.
Πλάκα έχει".
Δύσκολο να είσαι μεγάλος στις μέρες μας.
Δεν μπορείς να βγεις στη σύνταξη, όλο ανεβάζουν το όριο ηλικίας.
Δεν είναι ωραίο αυτό.
Ούτε για τους νέους,
που πρέπει να δουλεύουν με τους μεγάλους.
Θέλουμε 80χρονους πιλότους;
"Προσδεθείτε, φύγαμε για Ντέιτον. Εννοώ Ντένβερ. Καταλάβατε.
Πτώμα είμαι.
Ήθελα να βγω στη σύνταξη, αλλά δεν με αφήνουν.
Με το ένα πόδι στον τάφο είμαι. Κι εσείς!"
Αν θα αναγκάσουμε τους ηλικιωμένους να δουλεύουν,
να τους νοικιάζουμε σε όσους θέλουν συνεπιβάτη.
Πες τους ότι πάνε δουλειά.
Κι όταν φτάσεις, τους δίνεις στον επόμενο.
"Φτάνουμε;"
"Έφτασες πριν". "Αλήθεια;
Ούτε μεσημεριανό δεν έφαγα".
Ή να τους νοικιάζουμε για το Χαλοουίν.
Να μπαίνουν γραμμή στα στοιχειωμένα μονοπάτια.
Δεν κοροϊδεύω τους ηλικιωμένους.
Θέλω να γεράσω. Θέλω κι εσείς να γεράσετε.
Θα είναι μεγάλη ευλογία.
Εγώ θα κάνω περιοδεία ακόμα.
Θα έρχομαι στα γηροκομεία σας.
Θα λέω αστεία, αλλά δεν θα γελάτε.
Θα βλεφαρίζετε και θα κλάνετε.
Όταν γεράσω θα γίνω σαν αυτούς
που ντύνονται καπετάνιοι χωρίς λόγο.
Τους έχετε δει;
Δεν έχουν βάρκα, δεν ζουν στη θάλασσα.
Και μια μέρα σκάνε σαν Κάπτεν Κραντς.
Με το καπέλο, τα κουμπιά, όλο το στιλ.
Και πρέπει να το δεχτούμε.
Ελπίζω να σας πάει καλά η υπόλοιπη χρονιά.
Δεν νομίζω να είναι σπουδαία χρονιά.
Μάλλον εκνευριστική θα είναι.
Είναι δύσκολο πια να μείνεις μακριά από τις ειδήσεις.
Είναι όλοι με ένα κινητό στην τσέπη. Το ανοίγεις και…
Άλλος ένας μαλάκας που σου φωνάζει.
"Εγώ καφετέρια έψαχνα".
Τρομακτικό πράγμα το κινητό.
Έπρεπε να εξηγήσω στον ανιψιό μου
τι είναι το πυρηνικό ολοκαύτωμα.
Μας υποχρέωσες, TikTok.
Δεν είχε ιδέα τι ήταν. Είναι 17 χρονών.
"Έχει και τα καλά του να είσαι μέτριος μαθητής τελικά".
Του λένε να διαβάζει.
Μέχρι προχθές ήταν ευτυχισμένος.
Του είπα "Ναι, θα πεθάνουμε όλοι μια μέρα
και υπάρχει τρόπος να πεθάνουμε όλοι την ίδια μέρα".
Μη σκάτε, ας μην τα ξέρουμε κι όλα.
Δεν χρειάζεται.
Επειδή μας τα ταΐζουν δεν σημαίνει ότι τα χρειαζόμαστε.
Πού ξέρετε; Ίσως πεθάνουμε σε επίθεση από σκίουρους.
Το είδα στο YouTube. Είναι φριχτός θάνατος.
Σου σκάβουν τα μάτια και σε γεμίζουν καρύδια.
Ας μην τα ξέρουμε όλα, παιδιά.
Όταν σε κεράσουν ένα μπισκότο, δεν σκέφτεσαι τι έχει μέσα.
Δεν σκέφτεσαι ότι έχει βούτυρο, λιπαρά, ζάχαρη ή αλάτι.
Ότι κάποιος το έφτιαξε.
Με τα χέρια του!
Και το λένε για καλό.
"Με τα χεράκια μου το έφτιαξα".
Αφήστε. Αν σας κεράσουν, πείτε "Ευχαριστώ".
Θέλετε να ξέρετε τα πολιτικά πιστεύω των φίλων σας;
Όχι, αν θέλετε να έχετε φίλους.
Μη ρωτάτε τέτοια πράγματα. Ας μην τα ξέρουμε όλα.
Θα σας πω την αλήθεια.
Ούτε τη γνώμη της γυναίκας μου
δεν θέλω να ξέρω πολλές φορές.
Έχουμε έναν ευτυχισμένο γάμο εδώ και 24 χρόνια.
Ξέρετε γιατί; Δεν κάνουμε χαζές ερωτήσεις.
"Είσαι ευτυχισμένη;
Θέλεις να αλλάξω κάτι πάνω μου;"
Δεν τα ρωτάμε αυτά.
Θέλεις να πετύχει ο γάμος σου; Σκάσε και προχώρα.
Θεραπεία ζευγαριού; Παλάβωσες;
Να πληρώσω για να θυμηθώ τους παλιούς καβγάδες; Με τίποτα!
Λέω στη γυναίκα μου κάθε βράδυ "Είσαι χάλια. Είμαι χάλια.
Ας δούμε καμιά σειρά".
Η αλήθεια είναι πως δεν με χωνεύει τώρα τελευταία.
Δεν με χωνεύει εδώ και κάνα δίμηνο. Δεν έχω ιδέα γιατί.
Δεν πρόκειται να μάθω.
Θα της περάσει.
Είναι 24 χρόνια αυτά. Θα το ξεχάσει.
Τη λατρεύω. Έχουμε γερή σχέση.
Αν δεν χωρίσαμε μετά από τόσα κατοικίδια,
μια χαρά θα είμαστε.
Της είπα όταν παντρευτήκαμε "Θέλω να κάνουμε οικογένεια.
Δεν θέλω ζώα".
Κι είπε "Ούτε κι εγώ".
Μου είπε ψέματα κατάμουτρα.
Η γυναίκα μου κι οι κόρες μου έφερναν άλλα ζώα κάθε βδομάδα.
Ζω στην κιβωτό του Νώε. Πρέπει να το δείτε.
Πουλιά, ψάρια, σαύρες.
Μέχρι και σαύρα έχουμε. Οι σαύρες ζουν 50 χρόνια.
Και το ξέρει.
Κάθεται στο κλαδί της και με κοιτάει.
"Κι οι δύο ξέρουμε ποιος θα κερδίσει".
Δύο τρελά σκυλιά.
Έχουμε ένα παγκ, τον Φρανκ. Είναι θεότρελος.
Λες και ζω με εξωγήινο.
Ροχαλίζει ακόμα κι όταν τρώει.
Δεν το έχω ξαναδεί.
Στέκεται ξύπνιος πάνω απ' το μπολ, μασάει, καταπίνει.
Κλείνει τα μάτια και ροχαλίζει. Κοιμάται.
Την ημέρα των Ευχαριστιών κρατούσα τη σανίδα της γαλοπούλας,
κι έτρεξαν τα ζουμιά από τις άκρες της πάνω στη μούρη του.
Δεν είχα ξαναδεί σκυλί να γελάει.
Ήταν τόσο χαρούμενος!
Τη μισή μέρα. Την άλλη μισή ήταν μίζερος.
Μύριζε γαλοπούλα και δεν ήξερε από πού ερχόταν.
Έχουμε κι ένα τεράστιο λαμπραντόρ
που χέζει σαν άνθρωπος.
Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Τα μαζεύω και τα πάω στο σπίτι,
λες και φέρνω ξύλα για το τζάκι.
Έχουμε και μια γάτα
που είναι κατά συρροή δολοφόνος.
Σκοτώνει για πλάκα και δεν τρώει τίποτα.
Τα ξεσκίζει και τα αφήνει.
"Πάρε ένα ακέφαλο πουλί".
"Γιατί το έκανες αυτό;"
Και με κοιτάει με ύφος "Γιατί ρωτάς;
Σου έφερα δώρο και μου φέρεσαι έτσι;"
Φέρνει ζωντανούς αρουραίους
και τους αφήνει στο πλυσταριό.
Πιάνει τους αρουραίους στην αυλή,
τους σέρνει απ' τον λαιμό,
λες κι ο αρουραίος μάς χρωστά λεφτά.
Πώς να τα πάμε καλά με τη γυναίκα μου συνέχεια;
Γίναμε πλέον εξολοθρευτές τρωκτικών. Έτσι περνάμε την ώρα μας.
Εγώ είμαι καλός με το περιοδικό. Τον στριμώχνω στη γωνία.
Και κοιτιόμαστε. Η γυναίκα μου, ο αρουραίος κι εγώ.
Κάποιος πρέπει να κάνει κίνηση.
Κάποιος πρέπει να τον πιάσει και να τον πάει έξω.
Θα σας πω την αλήθεια. Δεν το κάνω εγώ.
Εγώ δεν ήθελα ζώα. Δεν τον πιάνω, θα με δαγκώσει.
Είμαι καλός στην προσποίηση.
"Τι γρήγορα τα άτιμα!"
Και τον πιάνει η γυναίκα μου.
Τον πιάνει και με κοιτάει. "Φλώρε".
Και τον βγάζει έξω.
Γι' αυτό δεν την πάω κάποτε.
Γιατί το κάνει αυτό;
Και τώρα πρέπει να πειστώ
ότι δεν παντρεύτηκα την Ποντικοδάχτυλη.
Η γυναίκα της ζωής μου είναι λουσμένη στην ποντικίλα.
"Δεν θες τρελίτσες; Τότε να σου φτιάξω μπισκότα".
Ευχαριστώ που ήρθατε. Ήσασταν υπέροχοι.
Ευχαριστώ πολύ.
Να προσέχετε.
Τα λέμε την επόμενη φορά.
Υποτιτλισμός: Μαρία Ρούσσου