Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ladies and gentlemen, i-welcome natin
si Tom Papa!
Wow.
Grabe kayo.
DC, maraming salamat sa pagpunta.
Nakakatuwa.
Mahal ko ang bayang 'to. Nakakatawa dito.
Mas nakakatawa bawat taon.
Masaya ako na nandito ako.
Medyo may ilang pagbabago sa bahay ko.
Inihatid namin 'yong bunso kong babae, 'yong huling anak ko, 'yong bunso,
sa kolehiyo.
Wala na silang lahat,
tapos walang nagsasabi sa 'yo kung gaano kahirap
magpanggap na malungkot.
Wala man lang isang luha.
Akala ko talaga iiyak ako, e. Nadismaya ako.
Pero parang mas masaya ako ngayon kaysa dati.
Ayos lang naman 'yon.
Nagawa naman namin ang lahat, e.
Mahal na mahal ko siya. Mahal ko silang dalawa.
Pero ayos naman. Sa wakas, tapos na.
Gusto nilang magsaya ako.
Ayaw mong isiping nasa bahay ang tatay mo, sa bakanteng kuwarto mo, umiiyak.
Gusto mong isiping okay siya, nagmo-move on, nagma- microdose,
at nanonood ng Rick and Morty mag-isa.
'Yon ang ginagawa ko.
Oo.
Oo nga.
Dahil malaya na ako. Wala akong kalayaan noon.
Ewan ko kung parehas tayo pero no'ng bata ako,
pinatira nila ako sa mga magulang ko.
Tapos di ako makainom o makapanigarilyo kasi lagi silang nandiyan.
No'ng nakawala ako, bumuo ako ng sarili kong pamilya.
Walang magsasabi sa 'yo, pag may anak ka, magiging bagong magulang mo sila.
Di ka pwedeng uminom o manigarilyo
dahil lagi silang nandiyan.
Di sila marunong magsikreto.
Pero sa unang pagkakataon, wala na sila,
at ginagawa ko ang lahat ng 'yon.
Pwede akong uminom ng martini sa kalagitnaan ng hapon.
Oo.
Alam kong wala nang biglang tatawag
at magpapasundo mula sa karate.
Maraming taon din
na kaduda-duda ang pagmamaneho ko tuwing 4:00 ng hapon.
"Ako'ng bahala. Susunduin ko sila."
Di na ako nagsusuot ng damit sa bahay.
Bakit pa? Pagpasok ng asawa ko sa trabaho, hubad agad.
Ang saya ng mga aso. Sabi nila, "Isa ka na sa amin."
Gumugulong ako sa likod-bahay, nakatingin 'yong aso ko.
"Ikiskis mo'ng puwit mo sa punong 'to. Ang saya."
At tama siya. Ang saya nga.
Espesyal na puno 'yon.
Pero magiging tapat ako sa inyo.
Halos ikamatay namin 'to.
Di biro ang magpalaki ng mga bata. Hindi.
Kung wala kang anak, sobra makatanong ang mga tao sa 'yo.
"Kailan ka magkakaanak? Dapat mag-anak ka. Kailan?"
Hindi. Mag-isip kang mabuti kung gusto mo ba talagang magkaanak.
Dapat nakita mo ako bago ang eksperimentong 'to.
Payat pa ako. Mahaba't kulot ang buhok ko.
At nakakakita ako dati.
Dati, matang agila ako. Ngayon, matang alimango ako.
Kami ng asawa ko, mga balat na lang, tuyong balat ng dating kami.
Nasa kusina kami minsan.
Siya, "Pwedeng mag-ano dito, o. Walang makakaalam."
Sabi ko, "Oo, pwede.
O pwede rin tayong humiga dito sa malamig na sahig at pumikit.
Ang sarap dito, o.
Di tayo namamatay. Nagpapahinga lang."
Di na ako masyadong nakakakita. Hindi palagi.
Pag nagmamaneho ako sa gabi at may ibang mga sasakyan.
Nakakasilaw, parang may fireworks display sa harap ko.
"Dapat tumingin ako sa madilim na parte sa gitna."
Akala ko tao 'yong mga basurahan sa gabi.
"Ba't nasa labas ang lahat ngayon?
Ay, recycle day lang pala. Walang problema."
Dapat madiskarte ka. Dapat mag-adapt ka.
Ginagamit ko na ang bangketa.
Kaya sila nandiyan, e. Patalbog-talbog akong umuwi sa bahay.
Pero ang saya talaga. Oo.
Pwede nang bumalik sa dating ako bago ang lahat ng 'to.
Pag may mga anak ka, magpapanggap kang si Superman.
May mga anak kang dapat protektahan. Tapos wala kang bagong skill.
Pinalayas ka lang sa ospital. "Good luck." Walang mga instruction.
Di ba? At di ako si Superman.
Ngayong malalaki na sila, masasabi ko nang ordinaryo lang ako.
At alam na nila na suwerte silang buhay sila.
No'ng bata pa lang ako na ama, gusto kong umiyak. Pero di pwede.
Ayokong pag-uwi ng mga bata,
makita nila ako sa kusina, humihikbi.
"Pa, ano'ng problema?"
"Lahat-lahat!
Di ko na alam ang gagawin ko.
Wala akong pera. May pera ba kayo?
May nakita akong birthday card sa counter. 'Yong totoo."
Di ka pwedeng maging tapat pag bata sila.
"Pa, may mga halimaw ba talaga?"
"Ewan ko. Siguro.
Ramdam ko minsan. Di n'yo ba nararamdaman?
Minsan, naririnig ko. Dinig n'yo sila sa attic? Ano 'yon?"
Di pwede 'yon.
Pagdating nila sa almusal,
"Buhay ka pala! Di ko akalaing mabubuhay ka.
Parang may ngumunguya kagabi. Akala ko kinain ka."
Pwede ka nang magpakatotoo. Ayoko sa dilim. Sinasabi ko sa kanila.
Hindi, ayaw ko sa dilim.
Tingin ko walang may gusto sa dilim. Ayaw n'yo sa dilim. Nakakatakot, e.
Sa utility room namin, may pinto kaming naka-spring.
Sa may garahe, kung saan itinatabi ang mga gamit.
Tapos matik na nagsasara 'yong pinto pagpasok mo.
Pero 'yong switch, nasa likod ng mga estante.
Tapos ang haba no'n. Masyadong malayo.
Di mo kayang…
Di mo kayang harangan ng paa, kaya dapat magaling ka.
May kukunin ka. Minsan, Easter basket, o…
Tapos magsasara, ang dilim.
'Yong anumang humahabol sa akin buong buhay ko, "Huli ka!"
Di ko maamin 'yon noon.
Patutulugin ko ang dalawang munting anghel na 'to.
"Goodnight, mga iha. Bukas ulit."
"Good night, Pa.
Pwede bang bukas lang 'yang ilaw? Nakakatakot sa dilim, e."
"Hindi.
Sige na. Wala kayong dapat katakutan.
Kita tayo bukas."
Sabay takbo sa kuwarto ko at binuksan ang ilaw.
Nakakatakot sa dilim. Alam ko 'yon.
Naririnig ko 'yong hikbi nila sa koridor,
nang ilang oras.
Nagpa-DNA pala kami bago sila umalis.
Ang galing no'n. Totoo.
Kaduda-duda lang kasi ibibigay mo ang DNA mo sa isang kompanya.
Wala silang gagawin na matino dito, sigurado.
Siguradong iko-clone nila tayo sa hinaharap.
E, ano? Patay na tayo no'n. Nakaka-excite.
Marami sa atin ang lalaban sa mga robot.
Ang saya no'n, di ba?
Anim kayong tumatakbo sa wheat field, na walang ari.
Mahaba ang buhok mo.
Nag-aaral ng karate at kumakain ng squirrel.
Nakaka-excite!
Pero pansamantala,
di mo lang malalaman ang family heritage mo,
kundi matutuklasan mo din ang lahat ng sikreto ng pamilya mo.
Di ko inaasahan 'yon. Nakaka-excite nga.
Lumalabas lahat ng sikreto paglabas ng DNA.
Wala kang maitatago.
Ang DNA, parang lasing na tito na ngayon lang nakapunta sa Pasko.
Sabi niya, "Sandali. Tingin mo siya ang tunay mong ama?
May ikukuwento ako sa 'yo!"
Alam namin sa pamilya namin na lamang ang dugong Italian,
at konting German na di pinag-uusapan.
Sa resulta, mataas 'yong Italian, konting German, konting French.
May konting French.
Tinawagan ko si mama. Sabi ko, "Ba't may French?"
"Ay, lumabas na ang sikreto!
Puta kasi 'yong lola mo."
"Teka. Ano'ng tawag mo kay Nana?"
"Oo nga, puta siya, e. Kaladkarin siya sa Europe.
Kaya kakaiba 'yang kilay mo at bading 'yong tito mo."
Ewan ko kung gano'n 'yon.
Wala nang mga sikreto.
DNA at social media. Nagto-tour ako sa buong bansa.
Napapa-research ang mga tao at sumusulpot minsan.
"Parang magkamag-anak tayo."
Tatawagan ko si mama. "Sino si Holly?"
"Ano'ng alam mo?"
"May babaeng nasa katamtamang edad sa Tampa
na gustong maki-Thanksgiving.
Tapos kamukha niya si Papa!"
"Patay. Nahanap niya tayo."
May mga sikreto ang mga ninuno. Matatagal, malalalim. May mga tinatago.
Anumang nakakahiya sa harap ng mga kapitbahay,
anumang malabo, mga nakakaasiwa,
pagtatakpan lang nila, o itatago sa attic.
Itago mo lang sa attic. Anak na ayaw mo? Do'n siya sa attic.
May undiagnosed ADHD? Dalhin mo siya sa attic.
"Yan ba 'yong anak mong utal?" "Anong anak?" Ilagay siya sa attic.
Sa buong America, 'yong mga batang nakadungaw sa attic,
"Saan sila pupupu-punta?
Gusto ko din ng bababa-backpack!"
Nakakalungkot.
No'ng bata ka, pag may kutob kang may sikreto sa pamilya,
at tinanong mo 'yong nakatatanda, magsisinungaling sila sa 'yo.
"Sino 'yong nakatira sa garahe?"
"Sino?"
"May tao do'n, medyo matagal na."
"Walang tao do'n."
"Mayro'n." "Tumahimik ka!"
Ang sarap maging magulang sa panahong 'yon, di ba?
Pwede mong sabihin sa mga anak mo na manahimik, sa mukha nila.
Walang mahabang usapan.
Walang paliwanag.
Basta, "Tumahimik ka!"
Di ba ang dali no'n?
"Bakit mainit ang araw?"
"Ewan ko. Ba't di ka na lang tumahimik?"
"Aba, sobra ka naman."
Mas madali ding maging ama noon.
Di nila maiisip na isa ka sa mga magulang.
Magpakita ka lang at makisalamuha paminsan-minsan.
Umaarte si Papa na parang estranghero kami na basta sumulpot sa sala.
"Saan galing ang mga batang 'to? Palabasin n'yo sila!"
Eto si mama. "Hayaan n'yo na ang ama n'yo. Pagod siya."
"Naglalaro lang kami, e." "Tumahimik ka na lang."
Ibang-iba noon.
May tito kami na biglang napuno.
Bigla siyang tumayo sa kalagitnaan ng hapunan at lumayas.
Di na bumalik. Iniwan na lang 'yong tita at mga pinsan ko.
Umalis lang. Sabi namin, "Nasaan si Tito Bob?"
Tapos lantarang nagsinungaling sila. Pumunta daw sa Siberia.
Wala siya sa Siberia.
Pumunta siya sa apartment ng nobya niya sa parehong bayan,
at tumira do'n ng dalawang taon.
Sa parehong bayan.
Nakikita namin siya.
Nasa supermarket kami. "Si Tito Bob ba 'yon?
"Hindi, nasa Siberia ang gagong 'yon."
"Kamukhang-kamukha ni Tito Bob." "Mukhang tatahimik ka na."
Isang araw, bigla siyang dumating. Umupo siya at kumain.
Parang walang nangyari. Sabi namin, "Kumusta ang Siberia?"
"Di 'yon ang pangalan niya."
Mas okay na ngayon.
Sa paglabas ng katotohanan, mas okay na.
Nakakatulong 'to, di na basta nagtatago ng mga bagay sa attic.
Hinaharap natin ang mental health, nagtutulungan.
Mas maganda na ngayon. Nagpapa-therapy ang lahat.
Ayos 'yon. Kung kailangan mo ng kausap at pupunta ka sa therapy, mabuti 'yon.
Di ako pupunta, pero mabuti sa 'yo 'yon!
Di ako maayos. Maraming kailangang ayusin. Pero nagsasaya ako.
Pag pumunta ako sa therapy, patitigilin nila 'yon.
Alam ko kung ano'ng mali sa akin. Sobra sa kain at inom.
"Ayaw mo bang alamin kung bakit?"
Alam ko kung bakit.
Mahirap ang buhay, at masayang gawin 'yon.
May mga problema tayo. Lahat tayo.
May kanya-kanya tayong dala.
Nandedekwat pa rin ako.
Oo nga. Gawin n'yo rin. Ang saya.
Di ba no'ng bata ka, nagnanakaw ka? Di ako nahuli, at ginagawa ko pa rin.
Oo, di pa ako nahuhuli.
Maliliit lang. Di ako gago, e.
Maliliit tulad ng dental floss at candy. Mga gano'n.
Mga bagay na di naman dapat binabayaran.
Di ba? Mga pen? Di ko babayaran 'yan.
Di kita babayaran para sa pen. Ninanakaw ko lang 'yan.
CVS, Walgreens…
Ikaw, kung tatambay tayo, kukunin ko 'yong pen mo.
Subukan n'yo. Ang saya.
Lalo kung matanda ka na, di ka nila sisitahin.
Makita ka ng 16-year old na manager ng CVS
na nagbubulsa ng Blow Pop.
"Wala akong oras sa kalokohang 'to!
Irereport ko sa pulis ang principal ko? Kalokohan."
Habang tumatanda ako, mas lalo akong magnanakaw, sigurado.
Oo nga. Pag 80 na ako, 'yon lang ang gagawin ko.
Gigising ako sa umaga, magkakape, pupunta sa Best Buy at manlilimas.
"Eto na naman siya! Ano'ng nakuha niya? PlayStation yata."
"Bawiin ba natin?" "Hindi, sundan n'yo siya sa kotse niya.
Nakakatulog siya bago niya 'yon mapaandar. Ayos lang."
Mas mabuti nang tumulong sa mga bata. Magandang tumulong sa mga bata.
Kung may problema ang mga tao, tinutulungan sila ng mabubuting guro.
No'ng bata ako, wala kaming mabubuting guro.
Ang gulo-gulo nila.
Basta hyper daw ako. 'Yon ang sasabihin nila sa parents ko.
Tuwing back-to-school night, "Hyper 'to."
"Nagdadaldal maghapon at nakikipagkaibigan sa klase."
Aba, dapat matigil agad 'yan.
Papasok sila, mag-aayos ng wig,
tatagay ng Jack Daniel's tapos babatuhin kami.
Lagi nila kaming binabato. Mga eraser, chalk…
Tinamaan ng dictionary 'yong ulo ng kaibigan ko.
Oo, sapul sa ulo.
Di namin kinailangan ng Adderall. Naka-focus kami, e.
Dapat magaling kang umilag.
May Spanish teacher kami, pumapasok nang may hangover.
May 50% chance na lalabas 'yong dede niya.
Naka-focus kami.
Ang galing!
Kung magpapa-therapy ka, panghabambuhay 'yon.
Habambuhay na 'yon.
Kasi di tayo naaayos. Di tayo maaayos.
Wala pa akong kaibigang, "Huling araw ng therapy. Magaling na ako."
Di gano'n 'yon.
Mga pisikal na nilalang tayo, e.
Palagi tayong nagbabago, nag-e-evolve, at nabubulok.
Nakakaapekto 'yan sa pisikal at emosyonal,
minu-minuto, segu-segundo.
Di mo natututukan ang sarili mo.
Mga project tayo na di natatapos.
Minsan naiisip kong ang kalidad ng emosyon ko,
nakadepende sa kinain ko sa araw na 'yon.
May araw kayong gano'n?
"Cool Ranch Doritos? Matagal na akong di nakakain niyan."
Makalipas ang kalahating oras, "Magpapakamatay na yata ako."
"Ba't ang init ng mata ko. Kakaiba."
Laging nagbabago.
Di ko kayo kilala pero alam ko,
medyo iba ka na ngayon kaysa no'ng simula ng palabas.
Di ba? Nawawala na 'yong bisa ng damo.
Umeepekto na 'yong alak.
Di kumain ang ilan sa inyo at mainit ang ulo.
'Yong ilan, sumobra sa kain. Kinakabag na at iniistorbo ang katabi.
'Yong ilan sa inyo, nasiksik. Naiihi ka?
Dapat talaga umihi ka na.
Di tayo laging masaya. Wag mong i-pressure ang sarili mo.
Wag kang manliit dahil di ka laging masaya.
Kasinungalingan 'yon. Gawa-gawa 'yon ng social media.
Di kailangang laging happy.
Ang happy, parang high sa cocaine. Lutang ka.
Walang taong laging happy.
Happy 'yong mga clown palagi pero kinatatakutan ng lahat.
Naglalakad na may permanenteng ngiti.
Dahil pumapatay sila sa gabi tapos iniisip nila 'to sa araw.
Di tayo dapat maging happy palagi.
Nandito sa taas ang happy. Joyful ka dapat.
Pero nandito 'yon. Nandito sa baba ang joy.
Ang depressed, nasa ilalim niya.
Nandito 'yon.
Ang lapit niya sa joy, at buong araw, ganito…
Walang comedy kung lagi tayong happy.
Wala sana tayo dito ngayon. Gano'n 'yon.
Papasok ka, tatawa tayo ng ilang oras.
Pag tapos na, balik agad sa Shitsville!
Oo. 'Yan ang tawag ko sa buhay mo.
Shitsville.
Ayos lang. Doon din ako nakatira.
Di kailangang masaya lagi.
'Yong mga painting sa malalaking museo,
lahat ng mga dakilang taong nauna sa atin.
Queen Elizabeth, Joan of Arc,
Washington, Jesus.
Walang kahit isang ngiti. Pansin n'yo 'yon?
Walang nakangiti.
Walang painting ni Lincoln at mga kapatid niya na…
Kilalang misteryosong ngiti, 'yong Mona Lisa, parang ewan.
'Yan ang ngiti mo sa isang tao
pag sumakay siya sa elevator mo sa huling sandali.
"Di makapaghintay? Okay.
Ikaw na ang tagapindot. Ayos. Buti nandito ka."
Minsan, kailangan mo lang ng pananaw para malaman mong okay ka pa naman.
Pumupunta ako sa mga puchu-puchu na bar. Kayo ba?
Bawat bayan, may isa.
Gawin n'yo.
Alam n'yo na ang bar na 'to.
Kakaiba 'to, walang bintana. Mayro'n lang isang butas sa pinto.
Di mo kita ang pumasok o lumabas.
May padding ang pinto, sa kung anong dahilan.
Pumasok ka do'n sa kalagitnaan ng hapon.
Bilhan mo ng inumin 'yong 80-anyos na lalaking nakaupo sa maruming bar,
sa liwanag ng pinakamalungkot na Christmas light.
Nakasabit na sila do'n mula pa noong 1937.
Ilibre mo siya. Walang may alam ng pangalan niya.
Popeye ang tawag nila pero walang nakakaalam ng pangalan niya.
Pakinggan mo siya.
Sumabak daw siya sa bawat giyera, nawalan ng pera tuwing recession,
nakuha ang bawat STD na alam ng tao.
Matapos ang isang oras, lalabas ka sa liwanag,
parang, "Mukhang kaya ko 'to.
Magiging okay lang ako."
Ang hirap mapagaan ang pakiramdam.
Di okay ang pakiramdam ko ngayon.
Kayo ba? Masaya ako, pero di okay ang pakiramdam ko.
Ayos ang pakiramdam mo? Hindi.
Feeling mo ang taba mo. Lahat tayo.
Oo. Hindi pala mataba, maga.
Siguradong maga.
Pwede nating iihi 'to. Tingin n'yo?
Pwede nating iihi 'to. Tubig lang 'to.
Tubig na may halong chicken fingers, mac and cheese bites,
ice cream na kinakain natin nang nakatayo sa kusina pag tulog sila.
Di mo kailangang tawagin kitang mataba. Alam mo na ang mali sa 'yo.
Hindi siguro taba, pero may bagay na ayaw mo sa sarili mo.
Lahat tayo. Ewan ko kung ano, pero pinag-iisipan mo na ngayon.
Baka may bilbil ka.
Baka di tuwid na utong. Maraming gano'n.
'Yong laging pumupunta sa kanan nang walang dahilan.
Nakaharap ang lahat dito tapos siya, papunta do'n.
Ang daming mga paa. Feet season ngayon.
Nakikita ko sila sa airport. Ang daming pangit na paa.
Ang daming middle-aged women ang nag-e-evolve,
tinutubuan ng sobrang daliri sa paa.
Nakita n'yo 'yon? Sa tabi ng hinlalaki, may nakausli sa gilid.
Mukhang magagamit sa bahay, pangkalaykay ng mga dahon,
at sa pagsagot ng email habang may kausap sa telepono.
Pero nasa publiko ka ngayon. Magmedyas ka kaya?
Nagpapakahirap tayo.
Ang pinakalayunin ng utak natin,
mangolekta ng mga insultong ibinato sa atin sa buong buhay natin,
tapos paulit-ulit nitong ipe-play hanggang sa mamatay tayo.
Kahit patay na,
pustahan tayo, di pa rin 'to titigil.
Nakatingin ako sa sarili ko sa kabaong,
"Ay, kadiri ako. Tingnan mo 'ko, o.
Ba't nila ako sinuotan ng tracksuit? Di ko sinusuot 'yan.
Patay na ako pero pawisan pa rin? Ako na ang pinakamalala."
Karamihan sa mga insultong 'to, 'yong mababang tingin mo sa sarili mo,
mula pa sa mga insulto noong araw.
Hindi ito bago.
Ganyan katagal kinimkim ng utak mo 'yon.
Di ka iinsultuhin pag adult ka.
Kailan ka huling pumunta sa supermarket at sinabihan, "Ayos, para kang pato"?
Sabi ng nasa likod mo sa cashier, "Mukha kang mahirap."
"Namimili ako para sa pamilya ko, e."
Noong maliit ka pa, excited kang pumasok sa school.
"Bye. Papasok na ako sa kindergarten."
Tuwang-tuwa kang pumasok sa school at nilapitan ka ng ibang mga bata,
"Amoy ham ka."
"Grabe ka naman. Nandito ako para magkulay at makipagkaibigan."
Pagkaraan ng 30 years, pag-uwi mo,
"Di ako mapo-promote. Alam ng lahat na amoy ham ako.
Ibibigay nila 'yon kay Donna. Mahal ng lahat si Donna.
Amoy cookies siya."
'Yong utak lang ng tao 'to. Walang ganitong problema ang ibang hayop.
Di mababa ang kumpiyansa ng aso mo.
Di tinatawag ng aso mo na basura ang sarili niya,
kahit kumakain siya ng galing sa basura.
Di siya uupo sa sopa pagkatapos at lalaitin ang sarili.
"Ano bang mali sa akin?
Kailangan kong umayos.
Sinabi ko sa lahat no'ng New Year's Eve, 'wala nang basura'.
Sinabi ko sa lahat ng taong nando'n.
Iniwan nilang bukas 'yong pinto. Di tuloy ako nakapagpigil.
Ayokong lumabas nang ganito itsura ko."
Kumakain ng basura ang aso mo, nakaupo sa sopa,
"Salamat. Ang bait mo sa akin.
Salamat. Mahal din kita.
Kinain ko na lahat.
Kinain ko pa 'yong supot. Oo nga.
Oo. Alam mo kung bakit? Kasi good boy ako.
Oo nga. Good…
Ay, sorry.
Naku, sumuka ako. Sorry talaga.
Lilinisin mo ba 'yan? Ay, huwag.
Kakainin ko rin 'yan.
Ang ginagawa mo para sa 'kin, gagawin ko din para sa 'yo.
May buto ng avocado na naipit sa puwit ko.
Tanggalin natin sa Miyerkules pag na-late ka sa trabaho.
Wag mo munang intindihin."
Dapat para kang aso mo.
Gayahin mo 'yong pagtrato ng aso mo sa sarili niya.
Totoo. Wag masyadong ma-stress. Wag mong pahirapan ang sarili mo.
Ano'ng goal dito, mga kaibigan? Para gumanda ang itsura?
Hindi, para mabuhay. 'Yon lang 'yon. Mabuhay ka. 'Yon lang.
Nandito kayo ngayon kaya tagumpay kayo. Congrats.
Pero,
ewan ko kung kailangan talaga ng palakpakan.
Ang lakas ng momentum sa puntong 'to, di ba?
Oo, lumalabas na di naman pala mahirap mabuhay.
Lahat no'ng mga kamuntik sa buhay mo, nandito ka pa rin.
Puro kamuntik lang.
Sa tuwing may muntik na, tingin ng iba nakakatawa.
"Uy, muntik na akong mabangga!"
"Gaano katagal ka sa ilalim ng balsa sa pool party? Diyos ko!"
Lagi na lang nabubulunan.
Nakakuha ako ng Pachinko ball sa utak ko.
Ang Pachinko, parang pinball pero may maliliit na ball bearing.
No'ng bata ako, nalaman ko na sakto pala 'yong ball bearing sa ilong ko.
Naisip ko, "Magiging nakakatawa 'to. Ipapasok ko 'to sa butas ng ilong.
Tapos isasara ko 'tong kabila at iitsa ko sa mukha ng kaibigan ko."
Magandang biro.
Naihanda ko na at alam kong magiging katawa-tawa 'to,
tapos suminghot ako.
Ewan ko kung saan 'yon napunta.
Kakaibang sugod sa emergency room 'yon. "Tanggalin n'yo!" Nakakahiya.
"Akala niya nakakatawa 'yon. Sabihin mo 'yong ginawa mo."
"Tanggalin n'yo na lang."
Ang daming kamuntik. Lagi tayong nakukuryente.
Ilang beses ka… Kahit saan ka magpunta.
Paano natin nalaman ang lasa ng baterya?
Kasi mga engot tayo at suwerte na nandito pa tayo.
May roommate ako no'ng college.
Umiinom siya ng purong alcohol, walang halo,
at sisindihan niya 'yong utot niya sa harap ng lahat.
Gabi-gabi.
Kahit 'yong taong 'yon, buhay pa rin.
Oo. Abogado siya sa Phoenix.
Komukonsulta ang mga tao sa kanya.
Wala silang malay na isa lang siyang loko-lokong naka-suit.
Nagulat akong buhay pa tayo sa mga kinakain natin sa bansang 'to.
Ay, naku po!
Nagsasaya tayo pero di tayo kumakain nang tama.
Tayo lang ang bansang may nationwide hot-dog-eating contest.
Hot-dog-eating contest.
Hotdog ang pinakamasamang pwede mong ilagay sa katawan ng tao.
Napag-aralan nila na bawat hot dog na kinakain mo,
bumabawas ng 30 minutes sa buhay mo.
National emergency dapat 'yon.
Napipigilan ba tayo nito? Naku, hindi!
Sa halip, may contest tayo at ilalagay ito sa ESPN sa 4th of July,
para ipakita 'yong pinakamagaling at pinakamatalino sa ating lahat.
Ipinapakain natin 'to sa mga anak natin sa barbecue party.
Tayo, "Bumaba ka sa trampoline, patayin mo 'yang yosi mo
at kainin mo 'tong hot dog."
Respeto naman.
E, ano? Bawas ng 30 minutes sa buhay mo? Di mo ikamamatay 'to ngayong gabi.
Di ka kakain ng hotdog ngayon tapos tigok ka mamayang gabi.
Sa dulo 'yong kakaiba at nakakatakot na parte.
Kaya sa bawat hot dog na kinakain ko,
may 30 minutes na mababawas sa pagtitig ko sa pader sa nursing home.
Paghihintay sa magpapalit ng diaper ko.
Sa akin, superfood ang hotdog kung gano'n.
Dapat kumain tayo ng hotdog tuwing kainan.
Dapat baguhin nila 'yong food pyramid at ilagay ang hotdog sa tuktok.
Alam kong ang daming pressure. Laging maraming pressure.
Ayokong mainis kayo sa mga sarili n'yo
o dumagdag sa mababang kumpiyansa n'yo.
Magaganda kayo. Lahat kayo. Totoo. Mga himala kayo.
Nakakabaliw na nandito tayo sa sandaling 'to.
Akalain mo, lahat ng stardust sa napakalawak na universe,
nagsama-sama sila at nabuo ka!
Isa kang himala, at katabi ka ng isa pang himala.
Mga himala tayo.
Pero mahirap isipin 'yon minsan.
Pag dumaan ka sa 7-Eleven nang hatinggabi habang pauwi ka…
di siya puno ng mga himala.
Mukhang puro pagkakamali.
Ayos lang. Himala rin sila. Mali lang ang pinipili nila.
Magaganda kayong lahat. Naaakit ako sa inyong lahat.
Dahil balot na balot kayo. Magpakatotoo tayo.
May kanya-kanyang estilo, magaganda lahat.
Ilang oras na lang, magbibihis na tayo.
Ibang kuwento. Maraming kakaibang sabit-sabit.
May naglalabasang Jack and the Beanstalk sa puwit mo.
May mga di mo inakalang tutubo sa katawan ng tao.
"Barnacle ba 'yan? Ano ba ako?
Bangka ba ako?"
Ayokong makita ang sarili ko na hubo.
Lumabas ako ng shower. Ako lang ang nasa banyo.
Napatingin ako sa salamin.
Takip ako agad ng tuwalya na parang babae, mula dibdib hanggang hita.
Parang pig in a blanket na may soft serve na tuwalya sa ibabaw.
Nandito dati 'yong utong ko.
Nakita ko ang picture ko no'ng high school. Nandito sila.
Nandito na sila ngayon. Dito.
Nandito dati. Bumaba na sila ngayon. Hawak ko sila ngayon. Nandito sila.
Para silang nagbitiw sa trabaho.
Walang two weeks' notice.
Itinaob nila 'yong mesa, tinaasan ako ng gitnang daliri at tumakbo.
Tinatakasan pa rin ako.
Di ko sila mahuli-huli. Parang dalawang ex-con sa bukid ng trigo.
Kapag 80 na ako, nasa bulsa ko na sila.
Mahirap maging masaya sa sarili, lalo na may social media.
Pagbukas mo ng phone mo, may mga taong magaganda ang itsura.
Tinatawag kang talunan dahil di ka namumuhay tulad nila.
Lalabas sa feed mo 'yong mga lumulublob sa yelo.
'Yong mga engot na 'to.
Umaaktong talunan ka kung di ka magsisimula ng 6:00 a.m.
sa timba ng yelo.
Manahimik ka.
Lumayas ka sa phone ko.
Gagawa ako ng mahabang video tungkol sa pakinabang ng hot shower.
Panalo 'yon, kung saan pipihitin mo 'yong shower nang painit nang painit,
tapos magtagal ka pa ng 15 minutes, at lalabas kang parang basang pansit,
at i-cancel mo lahat ng appointment mo sa araw na 'yon.
Panalo 'yon.
Pinapakitaan nila ako ng abs nila.
Lagi silang nakahubad kung saan dapat nakadamit.
Sa school o sakayan ng bus.
"Gusto mo ng ganitong abs?"
"Hindi, sa totoo lang."
Ano'ng gagawin ko sa abs? Wala. Di sila makakatulong sa buhay ko.
Di ako bilib sa mga gano'n. Naaawa ako sa kanila.
Alam kong mag-isa lang sila. Dapat mag-isa sila.
Di pwedeng may kasama ka at may abs na ganyan,
nagka-crunches ka lang sa ilalim ng mesa, 24/7.
Sagabal ka sa panonood ng kasama mo. Walang magtitiis diyan.
Mag-isa lang sila sa one-bedroom apartment
na may pull-up bar,
kumakain ng protein shake at tumatae na parang kambing.
Di ako bilib sa kanila. Bilib ako sa inyo.
Mga taong nakatira kasama ang ibang tao. Nakakabilib 'yon.
Kaya ba ni abs ang ginagawa mo?
Ihanda ang buong pamilya sa school tuwing Martes ng umaga kahit madilim pa?
Gumawa ng kanya-kanyang almusal para sa bawat paimportante sa bahay mo?
Iisa lang ang kinakain nila sa araw na 'yon. Di nila ginagawa 'yon.
Tapos pakainin 'yong mga hayop nang sabay-sabay?
At linisin ang lumalabas sa kabilang butas ng mga 'to?
Tapos ihatid sila sa school.
Sunduin sila sa hapon, 20 minutes matapos ang oras ng uwian.
Ipagmaneho sila na parang Uber driver sa buong hapon,
Dalhin sila sa mga activity nila na di naman nila kaya.
Akala mo uupo si abs sa isang maliit na upuan sa dentista?
Magbubuklat ng malagkit na magazine
habang naghihintay na lumabas ang dentista at bibigyan ka ng $5,000 bill?
Oo, $5,000 bill, dahil 'yong munting gago na 'to, tumigil sa pagsipilyo.
At alam mo 'yon. Alam mong di siya nagsisipilyo.
Di ka na nagtatanong,
kasi ayaw mong makipagtalo gabi-gabi.
Pagod ka nang maging kontrabida.
Tiningnan mo 'yong brush,
at basa ito, pero kasinungalingan 'yon.
Kasinungalingan 'yon.
Panloloko lang 'yon.
Binasa niya ang brush, nakaupo sa inidoro, baka nanonood ng porn sa phone niya.
At ngayon may $5,000 bill ka na.
Pero kahit nakakabaliw ang bahay na 'yon, alam mo, magastos pa,
Mas gusto kong mabuhay kasama ang mga 'yon,
'yong mga palaasa na 'yon kaysa mag-isa kasama ang abs ko.
Kahit papaano, dapat magpasalamat ang pamilya mo.
Di sila nagpapasalamat.
Walang, "Salamat, binubuhay mo kami."
Pero 'yon talaga ang ginagawa mo.
Literal na binubuhay mo sila. Kung wala ka, patay sila.
Iwan ko ang mga anak ko na may lata at can opener,
balikan ko pagkatapos ng 24 oras,
patay!
Patay.
Di sila magpapasalamat. Wag kang umasa. Hugutin mo.
Pag nakita mo sila, "Sabi ng kaibigan ko na ipaalala sa inyo,
kung wala ako, patay kayo!
O mas malala, walang ngipin. Wala kayong ngipin.
Parang jack-o'-lantern sa Disyembre.
Papasok sa school na humpak ang mukha…
umaasa na sana patay ka na.
Kaya walang anuman."
Bina-block ko 'yong mga tao na 'yon sa Instagram.
Wala na sila sa feed ko. Mga baker na lang ang nasa feed ko.
Oo. Mga baker na lang.
Hilig kong mag-bake ng tinapay. Lagi akong nagbe-bake.
Hilig ko talaga.
Puro tinapay ang algorithm ko. Tinapay at mga baby. 'Yon ang mayroon ako.
'Yong paborito ko, magugustuhan n'yo. Two feet ang taas, five feet ang lapad.
French baker 'yon. Isang ab lang siya. Ano siya…
Isa lang siyang buttery ab.
Nagbe-bake siya ng croissant. 'Yon lang ang ginagawa niya.
Ipapasok niya sa oven, ibe-bake niya, ilalabas, bibiyakin.
Lalabas 'yong steam.
Tapos kinakain niya sa harap ng camera at naa-arouse ako.
Pagkain ang love language ko o ng pamilya ko.
Ganyan kami mag-usap, sa pagkain.
Gagawan ako ni mama ng salami sandwich araw-araw para sa school.
Do'n ko masasabi kung gaano niya ako kamahal.
Kung binigyan ako ng isang sandwich, di okay 'yon.
Kung tatlo naman, mabait akong bata.
Tommy Salami ang bansag sa akin no'n. Gano'n karaming salami sandwich 'yon.
Kakadalaw lang ng mga magulang ko. Mahal na mahal ko sila.
Dalawang linggo sila sa bahay.
Walang hotel, dalawang linggo. Walang pasabi, sumulpot na lang.
Dalawang linggo. Di pagbisita 'yon. Rebelyon 'yon.
Ang kuripot ng papa ko. Pinili niya 'yong petsa ng pagpunta,
pati 'yong before and after nito hanggang maging mura,
saka niya binili 'yong mga tiket.
Sana ako na ang nagbayad.
Sana ako na ang nagbayad no'ng flight o hotel, o sniper.
Mahal na mahal ko sila. Wag n'yong masamain.
Pagpapala na makasama ang mga magulang mo.
Pero, Diyos ko, grabe talaga.
Ang cute ng nanay ko. "Wag kang mag-alala.
Di kami mang-aabala. Tatambay lang kami.
Parang wala kami dito. Di mo kami kailangang intindihin.
Gusto lang naming makasama kayo." "Sige."
Oo, sige.
Pupuslit ako sa kusing nang maaga
para kumuha ng tasa ng kape bago magsimula ang araw.
Nasa counter sila, parang dalawang malungkot na sea lion.
Naghihintay sila mula 4:00 ng umaga.
"Di namin alam kung kailan ka babangon."
Pag may nakituloy sa 'yo,
walang aktibidad na kakain ng buong araw.
Dalhin mo sila sa beach. "Ayan ang dagat.
Sige, balik na tayo sa bahay.
Twelve hours pa bago matulog."
Ang kaso, wala silang aktibidad, walang libangan.
Di sila nagko-crossword-puzzle, di nagpi-pickleball, Sudoku, wala.
Dalawang Italyanong magulang na puro kain lang.
Kain lang sila at pag-uusapan ang kinain nila kagabi.
Pag-uusapan nila ang kakainin sa hapunan,
at may oras ba para magmeryenda?
Para silang dalawang retiradong raccoon sa kusina ko.
Nagkakalkal ng basura si mama sa ilalim ng lababo,
para sa tira-tira.
"May karne pa sa buto ng manok, o.
Bakit mo itinapon 'yan, Mr. Big Shot?"
Kausap ako ni papa habang kumakain ng cookie.
Nabitawan niya 'to, naapakan, kinuha sa ilalim ng sapatos niya
at kinain!
Sa harapan ko.
Sabi ko, "Ano'ng ginagawa mo?"
Mukha siyang batang mapapagalitan pero di niya alam kung bakit.
Sabi ko, "Bawal ang shoe cookies!
Bakit ka kumakain ng shoe cookie?"
Siya, "Iyan ba? Ayos lang. Wala pa namang limang segundo, e."
Hindi gano'n 'yon.
Kung nahulog mo 'yong cookie sa inidoro, di mo kakainin kahit mabilis ka.
Sobrang mahal ko siya. Pero komplikadong relasyon 'to.
Kung suwerte ka at nandito pa ang mga magulang mo, biyaya 'yan.
Alam kong madalas nakakakonsensiya.
Minsan tumatawag sila, di mo sinasagot.
Tapos pag sinagot mo,
naiinip ka kasi di sila marunong gumamit ng phone.
Nakakapagsalita ka ng masakit bago ka mag-hang up. Guilty ka madalas.
Pero wag, dahil may balita ako sa 'yo.
Di rin maganda ang sinasabi nila tungkol sa 'yo.
Sigurado ako na si papa habang nasa guest room,
"Dapat umalis na tayo dito.
Ayaw akong pakainin ni Mr. Big Shot ng shoe cookies.
Sino siya sa tingin niya?
Nagtabi ako para sa 'yo kung gusto mo.
Kaunting pampatulog."
Nababago ang tingin ko sa pamilya.
Ngayong aalis na ang mga anak ko, ako naman ang magiging bata.
Gusto ko lang tumambay.
Sana magustuhan ako ng mga anak ko, 'yong gano'n.
Mahal ko ang pamilya. Maganda 'yon. Galing ako sa malaking pamilya.
Nakakadurog din ng puso. Masasaktan ka.
Walang pagmamahal kung di ka masasaktan.
Parang pag bumibili ang mga tao ng malalaking aso.
Ang labo ng mga taong 'to.
Kukuha sila ng mga higanteng aso. Puno sila ng balahibo at pagmamahal.
Sinasakop nila ang buong bahay. Mamahalin sila ng lahat.
Tapos patay sila sa loob ng tatlong buwan.
Di ko kaya ang gano'ng sakit.
Kailangan ko 'yong maliit lang na kikibot at iihi sa sarili
ng 25 years.
Nawawalan ng mga paa't kamay, paisa-isa.
Luwa ang mga mata.
"Nandito pa rin ako, Tommy, Kasama mo pa rin ako."
May kaibigan akong kakakuha ng Great Dane.
High ka ba?
Great Dane? Dapat may kasamang pala 'yang aso.
Hindi ko kinaya.
Ganoon din sa mga bata. Sinasakop nila ang buong bahay.
Bago mo pa malaman, paalis na sila.
Di nila maalala 'yong unang limang taon na sakripisyo mo.
Walang alaala.
Sa huling apat na taon, gusto nilang makawala.
May walong taon ka sa gitna?
Di ako sigurado kung sulit.
Sabi ko sa anak ko bago umalis,
"Para lang alam mo, ginawa ko ang lahat ng ito para sa 'yo.
Ayoko ang bahay na 'to. Ayokong tumira sa bayang 'to.
Ayoko ang mga hayop na 'to.
Wala na akong kaibigan. Kaibigan ko 'yong mga magulang ng mga kaibigan mo.
Ginawa ko ito para sa 'yo, tapos ngayon aalis ka na?
Ako na ang aalis.
Sa 'yo na ang lahat.
Bigyan mo lang ako ng backpack na may Van Halen CD at ilang damo.
Babalik na ako sa buhay ko bago kita nakilala."
Pero mahal na mahal ko sila.
Nakakatawa. Di mo talaga mapaplano ang buhay mo. Nangyayari na lang.
May ilang idea ka pero nangyayari na lang.
Di ko akalaing aabot ako sa ganito
na ikinukuwento ko ang pamilyang ito.
Nangyari na lang.
Nagsawa lang ako na kumain ng pizza mag-isa.
Lagi akong kumakain ng pizza mag-isa. "Nakaka-depress na 'to, a."
Kumakain ako ng pizza nang makakita ako ng magandang babae.
"Gusto mo akong samahang kumain ng pizza?"
Siya, "Oo. Lagi akong kumakain ng pizza mag-isa."
"Ako din. Sabay tayong kumain ng pizza."
"Sige."
Pagkalipas ng limang taon, dadaan kami sa airport security
na may hubong toddler at cat carrier,
nagtutupi ng stroller gamit ang paa ng 6:00 a.m.,
pawis na pawis.
Tapos na ang buhay namin. Tapos na.
Dahil di ako makakain ng pizza mag-isa.
Di ko masasabi ang dapat mong gawin sa buhay mo.
Ewan ko. Mag-anak, wag mag-anak. Mag-asawa, wag mag-asawa.
Para sa akin, sulit naman.
Para sa akin, sulit ang lahat ng 'to, dahil alam ko na sa huli,
may isang taong sasagot ng phone.
Sa huli, may isang tao doon
na sasagot sa phone pagtawag ng mga pulis
at sabihing nakita nila akong lumalangoy ulit sa fountain sa mall.
"Halika na. Teka, nagsasaya siya. Wag magmadali.
May suot siyang pantalon ngayon. Nagsasaya siya.
Hinahagisan siya ng mga bata ng barya.
Baka nagnakaw siya ng PlayStation. Pag-usapan natin mamaya."
Lahat tayo mamamatay.
Anuman ang piliin mo, pareho tayo ng panuntunan.
Papunta tayo sa iisang direksiyon, 'no?
Kung bata ka ngayon at may nakita kang matanda,
di mo iniisip na ikaw 'yan balang-araw.
Pagtingin mo sa matanda, di ikaw 'yan balang-araw.
Para kang nakatingin sa puno ng sequoia o isang unicorn.
Ikaw 'yan balang-araw, di mo mamamalayan.
Kung mas matanda ka at titingin ka sa bata, "Ganyan pa rin ang itsura ko."
Hindi.
Gasgas na 'to. Pero para na akong si papa. Nangyayari na, kahit ayoko.
Kabibili ko lang ng three-pack na silicone spray no'ng isang araw.
Ni di ko alam kung ano 'yon.
Ewan ko kung saan 'to ginagamit. pero mura siya, kaya binili ko.
Katulad ng tatay ko.
Ngayon, ibibigay ko 'yong isa sa kartero nang walang dahilan.
Katulad ng tatay ko.
Tingin natin bata pa tayo, malakas, malusog, ang gaganda n'yo pa ngayon.
Di mo namamalayan,
nakapila ka na sa airport, sa gate,
may neck pillow, akala mo astig ka.
Bigla ka na lang mag-e-exercise ng para sa matatanda.
Ginagawa mo na ang mga 'to.
Magiging tayo 'yong mga matatanda na bigla na lang uubo.
Di sila kumakain, di sila umiinom, bigla na lang sasabog!
Kulay ube. Luwa ang mga mata.
Tapos biglang hihinto at tuloy ang usapan.
"Pag-uusapan ba natin 'yong nangyari?
Muntik ka nang mamatay kanina, e.
Hindi? Sige. Ituloy mo 'yong kuwento mong paulit-ulit
Ang saya nito."
Mahirap maging matanda sa panahon ngayon. Ang hirap.
Di ka makapagretiro.
Tinataas nila ang retirement age. Kawawa ang matatanda.
Kawawa ang mga kabataan
na kailangang magtrabaho kasama ang matatanda.
Gusto mo ba ng 80-anyos na piloto?
"Buckle up. Pupunta tayo sa Dayton! Sa Denver pala. Basta.
Pagod na ako.
Dapat nagretiro na ako pero ayaw nila akong payagan.
Malapit na akong mamatay, at kayo din!"
Kung pagtrabahuhin natin ang matatanda, sulitin na. Paupahan mo sila.
Do'n sa mga taong gusto sa carpool lane.
Sabihin mo sa pulis, papasok sila.
Pagdating sa opisina, ibaba mo sila. May aakay sa kanila sa kabila.
"Malapit na ba tayo?"
"Nando'n ka na kanina." "Talaga?"
"Di man lang ako nakapag-lunch."
Ipaupa mo sila sa mga may haunted hayride.
Mag-iwan ka ng anim na matatanda sa kakahuyan.
Di ko pinagtatawanan ang matatanda.
Gusto kong tumanda. Gusto kong tumanda kayo.
Biyaya 'yon. Magiging maganda 'yon. Magto-tour pa rin ako.
Pupunta ako sa nursing home n'yo.
Magjo-joke ako. Di kayo matatawa.
Kukurap lang kayo at uutotan ako.
Gusto ko ring tumanda at magbibihis na parang kapitan ng barko
nang walang dahilan.
Nakita n'yo na sila?
Wala silang bangka, nakatira malapit sa dagat.
Bigla silang susulpot na parang si Captain Crunch.
'Yong sombrero, ang mga butones, lahat. Sumabay lang tayo sa agos.
Sana maging maayos ang taon n'yo. Oo nga. Magsaya kayo.
Parang di magiging maganda ang taong 'to.
Parang magiging medyo nakakainis.
Wag manood ng balita, pero mas mahirap gawin ngayon.
Lahat may phone sa bulsa. Sa tuwing bubuksan mo 'to…
May lokong sisigaw sa 'yo. "Gusto ko lang maghanap ng coffee shop."
Nakakatakot 'tong mga phone.
Kailangan kong ilarawan sa pamangkin ko
kung ano'ng "nuclear Armageddon".
Oo. Salamat, TikTok.
Di alam no'ng bata kung ano 'yon. Oo, 17 na nga pala siya.
Sabi ko, "May advantage din pala maging C-student. Buti ka pa."
Pinipilit siyang magbasa. Naudlot ang saya niya no'ng isang linggo.
Sabi ko, "Alam mo, mamamatay tayong lahat balang-araw,
at may paraan para mamatay tayo sa iisang araw.
Kaya wag kang mag-alala. Mahirap din pag ang dami mong alam.
Di mo kailangan 'to.
Dahil binubusog tayo nito, di ibig sabihin na kailangan mo. Hindi.
Pwede kang mamatay sa nuclear attack. Pwede rin sa squirrel attack.
Nakita ko 'yon sa YouTube. Sobrang lupit no'n.
Dudukutin nila ang mga mata mo at pupunuin ka ng mani.
Mahirap din pag maraming alam.
Pag binigyan ka ng chocolate cookie, di mo iniisip 'yong laman.
Di mo iniisip 'yong butter, sebo, asukal, at asin.
Gawa sa kamay ng iba.
Kamay ng iba!
Akala nila maganda 'yon. "Eto ang handmade cookie."
Di mo iniisip 'yon. Bibigyan ka ng cookie, "Salamat!"
Gusto mong malaman ang political view ng mga kaibigan mo?
Kung gusto mo ng kaibigan, huwag!
Wag mong itanong 'yan. Mahirap pag maraming alam.
Magiging tapat ako.
Ayokong malaman ang iniisip ng asawa ko tungkol sa bagay-bagay,
kadalasan.
Masaya kaming nagsasama ng 24 years.
Bakit? Walang tanungan ng mga kalokohan tanong.
"Masaya ka ba ngayon?
May dapat ba akong baguhin sa sarili ko?"
Hindi namin tinatanong 'yon.
Gusto mong maging masaya ang pagsasama? Tumahimik ka lang.
Couples therapy? High ba kayo?
Magbabayad ng iba para punain 'yong mga dati n'yong away? Hindi.
Sinasabi ko sa asawa ko gabi-gabi, "Ang gulo mo. Ang gulo ko."
"Manood tayo ng palabas."
Magiging tapat ako sa inyo. Di niya ako gusto ngayon.
Dalawang buwan na. Ewan ko kung bakit.
At hindi ko na aalamin.
Babalik siya.
Twenty-four years. Makakalimot siya. Babalik siya.
Mahal na mahal ko siya. Solid kami.
Kung di kami nag-divorce sa mga hayop na kasama namin,
magiging maayos kami.
Bago ikasal, "Gusto kong bumuo ng pamilya kasama ka.
Okay 'yon. Di ko kailangan ng pets."
Siya, "Di ko rin kailangan ng pets." Nagsinungaling siya sa harap ko.
Mag-uuwi ang asawa at mga anak ko ng iba't ibang hayop kada linggo.
Nakatira ako sa kakaibang Noah's Ark. Dapat makita n'yo.
Mga ibon, isda, at mga bayawak.
May bayawak kami. May life expectancy ito na 50 taon.
Alam niya 'yon.
Nakatambay sa sanga niya at nakatingin sa akin na…
"Alam natin kung sino ang mananalo dito."
Dalawang baliw na aso.
May pug kami, Frank ang pangalan. Nakakatawa siya.
Para kang may kasamang alien.
Humihilik habang kumakain.
May gano'n ba?
Nakatayo siya harap ng bowl niya, ngumunguya at lumulunok. Gising siya.
Nakapikit siya, humihilik. Tulog siya.
No'ng Thanksgiving, nilipat ko 'yong sangkalan
pagka-carve ko ng turkey,
tapos umaagos 'yong katas sa gilid nito,
sa gilid, deretso sa mukha niya.
Di pa ako nakakita ng asong tumawa.
Sobrang saya niya ng kalahating araw. 'Yong kalahati, miserable siya.
Naamoy niya 'yong turkey pero di niya alam kung nasaan.
May higanteng black lab kami na parang tao kung tumae.
Di pa ako nakakita ng gano'n.
Dadakutin ko 'yon at dadalhin pabalik sa bahay,
parang panggatong para sa bagyo.
At isang pusa, psychotic serial killer na pusa,
na pumapatay para sa katuwaan, di niya kinakain.
Pinupunit lang at ilalapag sa harap mo.
Eto ang ibon na walang ulo.
"Ba't mo gagawin 'yan?"
Tumingin siya sa akin, "Ba't mo ako tinatanong nito?
Nireregaluhan kita tapos ganito ka sa akin?"
Nagpapasok siya ng buhay na daga at ilalagay sa laundry room.
Lalabas siya sa bakuran, kukuha ng daga, sakmal niya sa leeg,
akala mo may utang 'yong daga.
Di kami palaging magkakasundo ng asawa ko.
Rat-catching team na kami. Ganito kami magpapalipas ng oras.
Kayang-kaya ko 'yong magazine. Itataboy ko 'yong daga sa sulok.
Titigan kaming tatlo. Ang asawa ko, ang daga, at ako.
Kailangang may kumilos.
Dapat may dumakma sa puwit ng daga at dalhin sa labas.
Magiging tapat ako sa inyo. Di ko gagawin 'yon.
Ayoko ang mga 'to. Di ko dadakmain ang dagang mangangagat.
Magaling akong umarte. Kunwari lang, di ba?
"Ang bibilis nila."
Maiinip 'yong asawa ko. Dadakmain niya at titingin sa 'kin, "Duwag."
Tapos dadalhin sa labas.
Sa totoo lang. Kaya ayoko siya minsan, e.
Sino'ng gumagawa no'n?
Kailangan ko nang isaisip
na di ako kasal kay tandang "Rat Fingers" Johnson.
'Yong mahal ko, may bahid ng daga 'yong mga daliri niya.
"Ayaw mo bang mag-ano? Gawan na lang kita ng cookie."
Maraming salamat sa pagpunta. Ang gagaling n'yo.
Maraming salamat.
Mag-iingat kayo palagi.
Magkita-kita tayo sa susunod.
Nagsalin ng Subtitle: Jewel T