Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ŚWIĘTA JAK Z OBRAZKA
KUCHNIA CHARLIEGO
NAJLEPSZY WYBÓR
NAJLEPSZA RESTAURACJA
RESTAURACJA ROKU
WIELKIE OTWARCIE!
CHARLOTTE KONTYNUUJE DZIEŁO OJCA
Tak wcześnie zaczynasz lunch?
Nie, pracuję nad czymś nowym. Świąteczne risotto z dynią piżmową.
Zapowiada się pysznie.
Próbowałam wczoraj, ale proporcje były niewłaściwe.
- Ciągle się rozpraszam. - Czym?
Maluję obraz i kończyłam go w głowie.
Nie możesz marnować jedzenia przez malowanie.
Masz rację.
Zrobisz nam śniadanie?
Może jajecznicę taty z wędzonym łososiem?
Mogę zrobić, ale nie będzie równie dobra.
Będzie.
Tata byłby dumny, widząc, jak zajęłaś jego miejsce
i prowadzisz restaurację.
Będzie łosoś.
Powinnaś namalować swój portret i powiesić go obok taty.
Nie sądzę.
Nie chciałam tam nawet swojego zdjęcia.
Nie dorównuję tacie.
A klienci się z tym zgadzają.
Przestań.
Jest coraz lepiej, a święta zawsze były dobre.
Muszę jechać do miasta i załatwić coś z Ellą.
- Wrócę na lunch. - Wróć na zmianę Elli.
Pracownicy poradzą sobie z lunchem. Baw się dobrze.
Dzięki.
Co tu robimy?
To mój raj.
Wszystko w porządku? Ściany są puste.
Nie czujesz tu artystów tworzących na konkurs?
Skoro tak mówisz.
Ty lubisz tworzyć dania. To twoja sztuka.
Ja w sumie też, ale...
- Dobrze gotuję? - Wspaniale.
Czemu to tutaj czuję się szczęśliwa?
Bo masz duszę malarki.
Duszę malarki?
To tekst z filmu, ale pasuje do sytuacji.
- A ty gdzie jesteś szczęśliwa? - W restauracji.
Dzień, w którym zostałam zastępcą szefa kuchni,
był drugim najlepszym dniem w moim życiu.
Twój mąż ucieszyłby się, że wygrywa z awansem.
Pomaga mi realizować marzenia.
Potrzebujesz kogoś takiego.
Po tej porażce z Jeffem lepiej mi samej.
Dużo się dzieje. Znów zaczęłam malować.
No to...
zgłoś się na konkurs sztuki.
Po to przyszłyśmy.
Jestem w szoku.
Rok temu przejęłam restaurację, mama mówi, że jest lepiej,
więc pomyślałam: „Czemu nie?”.
Zastanawiasz się, co by było,
gdybyś poszła do szkoły plastycznej,
a nie utknęła w restauracji?
Kuchnia Charliego to fundament mojej rodziny.
Nie mogłabym jej zostawić. Nie teraz.
Jeśli szukasz wsparcia,
to ja wierzę, że możesz wygrać ten konkurs.
Przecież wiesz, że to prawda!
Coś zaczęłam. Coś bardzo świątecznego.
Czekaj, mam lepszy pomysł.
Namaluj mnie. Uroczo wyglądam w stroju świątecznym.
I na pewno wygram.
Świetny pomysł. Trzeba było mówić parę dni temu.
Ja mam same dobre pomysły.
Puk, puk.
David.
Miałeś zadzwonić, jak dojedziesz, odebrałbym cię.
Skorzystałem z ridesharingu, tak było łatwiej.
- Dobrze cię widzieć. - Wspaniale mieć cię tu na święta.
Ja wygrywam podwójnie.
Widzę twój nowy dom i spędzam z tobą święta.
- Bayside to duża odmiana po Nowym Jorku. - I to nam się właśnie podoba.
Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko garażowi.
Chyba będzie dobrze.
Nie do tego przywykłeś, ale...
Jest dobrze. Zaczynałem w garażu. Dokończę rysunek i jestem twój.
Do następnego telefonu.
Jasne. Aha!
Zachowałem swoje biurko z naszych czasów w Nowym Jorku.
Nie martw się.
Twoje dzieło jest nienaruszone.
No proszę.
Dzieło z epoki kamiennej.
Chwila. To oryginał Wyatta Grahama.
Ile za niego dostanę?
Teraz oryginały generuję komputerowo, więc...
Jeśli nie zainteresuje się nim jakiś hotel,
to nie znajdziesz chętnego. Ale dość już o mnie.
Jeszcze nie.
Cheryl będzie chciała więcej i na pewno zapyta o Michelle.
Powiem jej to, co wszystkim.
Chciała się ustatkować.
Ja nie byłem gotowy.
Nie skończysz z podróżami?
Lubię miejsca, do których jeżdżę, ale...
Nie czuję się spełniony.
Kiedyś rysowałem ołówkiem,
teraz wszystko generuje komputer.
W gotowym produkcie brakuje pierwiastka ludzkiego.
Rozumiem.
Dlatego...
- zrobiłem coś za ciebie. - Co takiego?
Zgłosiłem cię na Świąteczny Festiwal Sztuki.
Weź się do roboty albo mnie opieprz.
A może...
ci podziękuję.
Od czego są przyjaciele?
Obowiązuje tematyka świąteczna.
Pomyślałem, że możesz zgłosić to
i nic więcej nie robić.
Wykluczone. Muszę to przemyśleć, ale pomysł mi się podoba.
Może być fajnie.
No dobra.
Materiały.
Załatwione. Sklep jest w centrum.
- Doskonale. - Chodźmy coś zjeść.
Wezmę to.
ŚWIĄTECZNY FESTIWAL SZTUKI
KUCHNIA CHARLIEGO
Witaj z powrotem.
Podrzuciłam tylko Ellę. Muszę wrócić do domu po buty.
- Wybacz. - Nie szkodzi. Pospiesz się!
- Patrick. - Charlotte, dobrze, że cię widzę.
- Mam pytanie. - Jasne. Co tam?
Mamy problem z planami festiwalowymi.
Czy Kuchnia Charliego mogłaby zostać naszą oficjalną restauracją?
A co się stało?
Co roku zajmowała się tym Kuchnia Domowa.
Brenda ma kłopot z kręgosłupem. Dwa tygodnie przerwy.
Potrzebuję ratunku, pomyślałem o was.
Dziękuję, ale...
Jedzenie jest potrzebne tylko trzy razy.
Na otwarciu, pokazie dzieł festiwalowych i na Gali Bożonarodzeniowej.
Wiesz, że uwielbiam ten festiwal,
ale otwarcie jest jutro.
Będę wdzięczny, cokolwiek zrobicie.
To nie musi być nic wyszukanego.
Nikt inny nie poradzi sobie w tak krótkim czasie.
Mama na pewno ucieszyłaby się z reklamy restauracji.
Dziękuję. Nie masz pojęcia, ile to dla mnie znaczy.
Uratowałaś nas.
- Mama jest w kuchni? - Tak. Powiedz jej, że się zgodziłam.
Dzięki, Charlotte.
Nie...
DZIŚ W OFERCIE
Hej, co robisz?
Poprawiam rysunek.
- Nie możecie mieć rozmazanego Mikołaja. - Serio?
Ten, kto to rysował, jest niezły.
- „Niezły”? - Zdecydowanie.
A zrobiłbyś coś inaczej?
Może dałbym choinkę w tle?
Wolę sanie.
Ale ludzie oczekują sań.
- No i ja udekoruję choinkę. - Ty?
Moja tablica, moje dekoracje.
Ale dam ci narysować choinkę. Zawsze mogę ją wymazać.
- Kim jesteś? - Tą, co „nieźle” rysuje.
W takim razie biorę choinkę.
Dobra, Rembrandcie, jak nawalisz, tłumaczysz się przed właścicielką.
Czyli rozumiem, że przed tobą.
Tak.
Zaryzykuję.
Hej! Artysta przy pracy.
Moja tablica.
No dobra.
Twoja kolej.
Artysta przy pracy.
Jesteś lepsza niż „niezła”.
- Ty też. - Dziękuję.
- Jesteś...? - Wyatt.
Charlotte.
Twoja restauracja jest dobra?
Tak! Jestem też szefową kuchni. Wejdź, przekonaj się.
Super. Chętnie spróbuję.
Na razie idę do sklepu po przybory, ale...
było fajnie.
- Do zobaczenia. - Mam nadzieję.
- Wesołych świąt. - Wesołych świąt.
Dobra. Buty.
Szybka poprawka.
Cześć, Ella.
Wracasz niedługo?
Tak. Zaraz tam będę. Przepraszam.
Dobrze znów państwa widzieć. Wesołych świąt.
- Robiłaś te buty? - Coś mi wyskoczyło.
Malowanie?
Twoja mama chce coś ogłosić.
- Ja już wiem. - Awansuję?
- Będę twoją szefową? - Już dostałeś awans.
- Jestem niecierpliwa. - Nie przesadzaj.
Czas na test twoich umiejętności.
Nie mogę się doczekać tych wieści.
Festiwal sztuki potrzebuje cateringu i poproszono nas o pomoc.
- Myślałam... - Brenda zachorowała.
Gala odbędzie się tutaj?
Tak, 22 grudnia. Plus dwie inne imprezy.
Gala to reporterzy spoza miasta, artykuły, blogi.
Zobaczą je ludzie z całego kraju.
- Możemy być sławni. - Fajnie.
Musimy się sprężyć.
Impreza otwierająca jest jutro.
Widzimy się tu rano.
Wcześnie.
A na razie czeka nas kolacja. Do roboty.
Nie mogłam spać. Zobaczyłam światło.
Czemu nie śpisz?
Chciałam się odprężyć, pobawić.
Nie siedź za długo.
Denerwuję się. Jutro musisz być wypoczęta.
Będzie dobrze.
Przepraszam. Nie chcę naciskać,
czy ten projekt może poczekać do jutra?
Albo po festiwalu?
Oczywiście.
Tak byłoby lepiej.
Dziękuję. Liczę na ciebie.
Oczywiście. Zawsze możesz na mnie liczyć.
Dobranoc.
DARMOWE OZDOBY ŚWIĄTECZNE
Co tam masz?
Darmowe ozdoby świąteczne. Przecież nie odmówię.
Na święta ludzie tutaj przechodzą samych siebie.
Zauważyłem.
Co to?
Stało koło pudełka.
Chyba ktoś to wyrzucił.
Niedokończony obraz.
No to go wyrzuć.
Raczej nie.
- Chcesz go zatrzymać? - Tak.
Dobra.
Pasuje ci dodatkowa praca?
A czemu nie?
Pomyślałam, że to plus obraz na konkurs to będzie za dużo.
- Jak sobie poradzisz? - Nie martw się.
- Teraz poświęcam się restauracji. - Już oddałaś obraz?
Nie, wyrzuciłam go.
Co takiego?
Potrzebujesz mnie. Mama mnie potrzebuje. Wszyscy mnie potrzebują.
- Tak będzie lepiej. - Wcale nie.
Uwielbiam malować,
ale wczoraj widziałam, że mama jest przytłoczona.
Nie może spać, więc to poważna sprawa. Praca ponad hobby.
Nie rób nic, czego będziesz żałować.
Tak będzie najlepiej.
GALA OTWARCIA
Kogo my tu mamy?
Cześć. Co za miła niespodzianka.
- Oferujesz karykatury? - Nie.
Mogę?
Dziękuję.
Dobre.
Wiesz, co jeszcze jest dobre? Ten obraz.
ANONIM ZGŁOSIŁ: WYATT GRAHAM
GALA OTWARCIA
W porządku? Zobaczyłaś Ducha Minionych Świąt?
- Gorzej. - Co się stało?
Nic. W porządku. Miałam halucynacje.
Mam nadzieję, że to halucynacje.
Rozumiem.
Niełatwo oglądać dzieła innych.
Przyszły rok będzie należał do ciebie.
Wracajmy do podawania jedzenia.
Jeszcze wina?
Nie, dziękuję.
W porządku? Zdenerwowałem cię? Tak nagle znikłaś.
Ty jesteś Wyatt Graham,
malarz architektoniczny?
Słyszałaś o mnie?
Mam album z twoimi pracami.
Pewnie lubisz lobby hotelowe.
Lubię sztukę.
Ja też.
Dlatego dziwi mnie,
że jedyne dzieło z twoim nazwiskiem nie jest twoje.
Nie kradnę czyjejś pracy. Zgłoszę własny obraz.
Ale ten mi się podoba.
Nie wiesz przypadkiem, kto jest autorem?
Wiem. I powinieneś to zdjąć.
Jeśli autor sam mi to powie, zrobię to.
Powiedzmy, że autor wyrzucił go nie bez powodu.
Nie wiem, co mogło go do tego skłonić.
Ja wiem.
Nawet niedokończony
nie ma sobie równych tutaj. Wszyscy o nim mówią.
Lepiej, gdyby mówili o jedzeniu.
Przepraszam.
Charlotte, robimy świetne wrażenie.
Wszystkim smakuje jedzenie.
Wszystko dzięki tobie i Elli.
To nasza praca, mamo.
- Na tym się teraz skupiam. - Dlatego jesteś najlepsza.
Dobrej nocy. Dziękuję za przybycie.
Chyba nam się udało.
- Jedzenie było idealne. - Dziękuję.
Wyglądasz wspaniale.
Przestań.
Dawno nie byłam taka wystrojona.
To muszę urządzić jeszcze kilka imprez.
Przyjdziesz jutro na Kolorowe Święta?
Nie zamierzałam.
To Charlotte jest artystką.
Szkoda.
Mogłabyś wypromować swoją restaurację.
Wielu przyjezdnych nie zna Kuchni Charliego.
Słuszna uwaga.
Przemyśl to.
Myślę.
Liczę, że się zobaczymy. Dobranoc.
O co chodziło?
- Chce, bym przyszła na Kolorowe Święta. - Tak?
Powinnaś iść.
Mogłabym promować restaurację, przywożąc grzany cydr z przyprawami.
Super. Interesy i przyjemności.
Tylko interesy.
Skoro tak mówisz.
No dobra, Wyatt.
Co rysujemy?
Cześć.
Przykro mi, otwieramy dopiero za godzinę.
Wyszedłem na spacer i pomyślałem o gałązce oliwnej.
Chyba źle zrozumiałaś, dlaczego powiesiłem ten obraz.
Słucham...
Nie przypisuję sobie zasług artysty.
Ukazuję sztukę, która do mnie przemówiła.
Cieszę się, że tak było, ale może autor wcale nie chce,
by to oglądano?
Dobre pytanie. Ale dlaczego nie?
To skomplikowane.
Podobno dziś będzie publiczne malowanie.
Pójdziesz ze mną? Słaby ze mnie malarz, mogłabyś udzielić mi wskazówek.
Zastanowię się.
O nic więcej nie proszę.
Pójdę wcześniej i zajmę ci miejsce.
Na wszelki wypadek.
Tajemniczy mężczyzna, z którym rozmawiałaś na gali, przyszedł tu za tobą?
Ma na imię Wyatt. To znany artysta.
Wydaje się interesujący, ale...
Ale co?
Mamy niedokończone sprawy.
Jak twój niedokończony obraz w galerii?
Wszędzie poznam twój styl.
Wiecie o tym tylko ty i Wyatt.
Wiedziałem, że go nie wyrzucisz.
Ale tak było. Wyrzuciłam go do śmieci.
Nawet nie wiem, jak trafił do niego.
Nie widzę problemu. Z tego, co słyszałem, możesz wygrać.
To niedokończony obraz.
Nie chcę, by go oglądano w obecnym stanie.
A w restauracji jest tyle pracy, że go nie skończę, choćbym chciała.
Po prostu go zdejmę.
Mogłaś to zrobić wczoraj.
Ludzie o nim mówili i nie chciałam...
Go zdjąć.
Teraz chcę.
Powinnaś przyjąć zaproszenie od tego miłego artysty,
choćby po to, by odzyskać obraz.
Usłyszę o nim coś więcej?
Nie ma o czym mówić.
A ty nie chcesz więcej wiedzieć?
Już o nim dużo wiem.
Wiem, czym się zajmuje. Znam jego karierę.
Nie znam go osobiście, ale to nic.
Chcesz wiedzieć więcej, bo nie mówisz wprost.
Pójdę, jeśli cię to zadowoli,
ale tylko po to, żeby mu powiedzieć, że zdejmuję obraz.
Jasne. Tak.
Tylko po to.
Nieźle.
Wydawało mi się, że jesteś.
Co robisz w domu taka wystrojona?
Ella zajmuje się kuchnią, więc ja pójdę na Kolorowe Święta.
Ale z ciebie dobra córka.
Przyda mi się pomoc przy cydrze.
Chętnie pomogę.
Zajmę się cydrem.
Skoro ty tak ładnie wyglądasz,
to ja też muszę się postarać.
Patrick się ucieszy.
Nawet o nim nie pomyślałam.
- Jasne. - Przestań...
KOLOROWE ŚWIĘTA MUZEUM MORSKIE
Cydr z Kuchni Charliego?
Smacznego.
Nie mogłaś się oprzeć mojemu zaproszeniu?
Masz szczęście.
Pracuję.
Fajne miejsce do pracy.
Ładne łodzie.
Muzeum pod gołym niebem. Są częścią historii miasta.
Twoje stoisko wydaje się samowystarczalne.
Usiądziemy przy sztalugach?
Powinnam tu zostać.
Każdy się domyśli, jak napełnić kubek.
- Dobra, mądralo. Chodźmy. - Dobrze.
Ale ostrzegam, z pędzlem jest inaczej niż z ołówkiem.
GRZANY CYDR KUPON RABATOWY
- Gotowy na lekcję? - Tak.
Chwila, zmienia się w akwarelę.
Tak powinno być dobrze.
Nabierz trochę zielonego.
Zielony.
Dobrze.
Nie.
Trzymaj tak.
- Tak. - Jak ołówek.
Trochę tak.
I niech pędzel robi swoje.
- Czekaj. - I jak?
- Pozwól mi... - Jasne.
Zamknij oczy.
Poczuj to.
Tak! Dasz radę.
Jednak przyszłaś.
Tak.
Smakuje im nasz cydr.
Przyszło tu dziś sporo ludzi.
Widziałem ich też tutaj. I dobrze.
Dziękuję za zaproszenie.
Powinnaś zobaczyć, co maluje Charlotte.
Ma talent.
Lubi malować.
Chyba tak się odpręża.
Fajnie było spędzić z tobą ten świąteczny czas.
Zgadzam się.
- Z jakiego jesteś miasta? - Czemu myślisz, że jestem z miasta?
Serio?
Dobra. Z Nowego Jorku.
Ale tyle podróżuję, że właściwie tam nie mieszkam.
A co robisz w Bayside?
Odwiedzam kumpla. Davida.
To on mnie nakłonił do udziału w konkursie.
Chyba do zgłoszenia czyjejś pracy?
Swoją też zgłoszę.
Ale jeszcze nie wiem, co chcę narysować.
W Bayside są piękne budynki.
Mam dość architektury.
Mnie się podobają. Te rysunki są takie precyzyjne...
Suche? Pozbawione emocji?
- Poruszają cię? - Tak.
Uwielbiam je.
Zawsze uważałem, że są zimne.
W moją pracę chcę wnieść ciepło i życie.
Tak jak ty.
Twój obraz, nawet niedokończony, pokazuje więcej niż mój.
Nie, ale dziękuję.
Wiem, o co ci chodzi.
Ludzie mówią mi, co mam tworzyć.
A ja... chciałbym stworzyć coś dla siebie.
Nie ma nic bardziej inspirującego niż świąteczne Bayside.
Pierwsza obejrzę twoje dzieło.
Naprawdę?
No dobrze. A ty?
Jesteś utalentowaną artystką. Czemu pracujesz jako kucharka?
Czasem liczy się to, co robisz dla rodziny.
Trzeba też zrozumieć wartość podążania za marzeniami.
Marzysz, by skończyć przed zmrokiem?
- Więcej malowania, mniej gadania. - Dobra.
Charlotte, jakie to piękne.
Dziękuję.
Dobra. Tylko szczerze.
Dobrze.
Dobre.
Jutro w galerii mamy prezentację rzemiosła.
Mógłbyś zrobić pokaz rysunku.
Sprawdzić pomysły na ludziach.
Chętnie zobaczą, jak pracujesz.
Poważnie?
- Dawno nie rysowałem ołówkiem. - Spróbuj.
Patrick będzie zachwycony.
Ty przyjdziesz?
Może. Po pracy.
Trzymam za słowo.
- A teraz pójdę to spalić. - Nie!
Tak.
- Widzimy się jutro? - Tak. Ta.
Pa.
- Wydaje się miły. - Wyatt?
Ma nawet imię.
Tak, moje też zna.
Dobry początek.
Cieszę się, że wychodzisz do ludzi.
To jest bardzo ładne. Bardzo.
- Cześć. - Cześć.
Chciałem tu dodać trochę świątecznej radości,
by pobudzić twoją kreatywność.
Świetnie.
- Kolejny obraz ze śmietnika? - Nie, ten jest mój.
Miałeś zawiązane oczy?
Na chwilę je przymknąłem, ale ja nie jestem malarzem.
- Pokaż. - Dobra.
To po co to namalowałeś?
Jedliście z Cheryl kolację? Może coś na wynos z Kuchni Charliego?
Dobrze karmią.
Tak. A między nami, okazało się, że to ich szefowa kuchni
namalowała obraz, który znalazłeś.
Podoba mi się.
- Szefowa kuchni? - Tak.
Idziesz tam po jedzenie czy żeby się z nią spotykać?
I to, i to.
KUCHNIA CHARLIEGO
- Cześć. - Cześć.
Za późno na zamówienie?
Oczywiście, że nie, ale musimy porozmawiać. Usiądź.
Przepraszam. Znamy się?
Nie. Jestem Ella.
Jestem przyjaciółką Charlotte, a jej teraz nie ma.
To dobrze.
Nie wiem, skąd miałeś obraz Charlotte,
ale uznałeś, że jest wyjątkowy,
- skoro go zgłosiłeś. - Tak. Ma rzadki talent.
W tym roku wreszcie się zgłosiła,
ale podciąłeś jej skrzydła.
Nie wiedziałem. Ale obraz wyrzuciła.
No tak, ale chciałam przekonać ją, żeby jednak coś zgłosiła.
Teraz będzie trudniej,
bo wisi tam ten niedokończony obraz.
Co proponujesz?
Pozwól jej go zdjąć, jeśli tego chce.
Przydałoby mi się więcej takich przyjaciół.
Cieszę się, że rozumiesz. Kocham Charlotte.
Ja też ją lubię.
Tak pomyślałam.
OK, na miejscu czy na wynos?
Na wynos?
Na wynos.
KUCHNIA CHARLIEGO
Hej.
Myślałam o gali.
Musimy naprawdę zabłysnąć.
Chciałam w święta czegoś nowego,
innego... Risotto z dyni piżmowej.
Na pewno chcesz czegoś nowego, a nie tego, co klienci lubią?
Na sto procent.
Kochanie?
Co się dzieje?
Dużo rzeczy.
Moje obowiązki tutaj... To mój priorytet.
I lubię towarzystwo mężczyzny, który zaraz wyjedzie.
Targają mną sprzeczne uczucia.
Chciałabym wyrazić je w obrazach.
Po prostu czuję się...
Przytłoczona.
Myślisz, że nie dam rady?
Tu raczej nikt by nie dał rady.
Idą święta, w restauracji coraz większy ruch, festiwal...
A ty musisz się z nim spotkać, zanim wyjedzie.
Co do obrazów... Kiedy to się skończy, na pewno znajdziesz czas.
Możliwe.
A teraz chcę spróbować risotta.
Ale nie tego, bo się przypaliło, kiedy rozmawiałyśmy.
Jasne.
To ja stąd pójdę.
GALERIA SZTUKI W BAYSIDE
Cześć. Fajnie, że przyszłaś.
Przegapiłam pokaz, szkoda.
Lunch nam się przeciągnął.
Podoba mi się.
- Ostatnią rzecz zostawiłem dla ciebie. - Tak?
Uczyłaś mnie używać pędzla,
to ja ci pokażę, jak używać ołówka.
Co konkretnie mam robić?
Mikołaj nie byłby kompletny bez pasa.
Musisz tylko przyciemnić linie.
Świetnie. Zamknij oczy i poczuj to.
Nieźle.
Muszę przyznać, że ołówek to coś innego niż pędzel.
Fajnie znów rysować.
Mogę cię o coś prosić?
Jasne.
Przygotowuję próbki do obrazu na konkurs.
Możesz na nie zerknąć?
Przydałaby mi się szczera opinia.
- Chętnie. - Naprawdę?
Wspaniale.
- No to chodźmy. - Dobrze.
O rety.
To moje miejsce pracy tutaj.
Hej. Tak mi się wydawało, że cię widziałem.
Ty jesteś David?
- Tak. - Charlotte.
Miło cię poznać.
Szefowa w Kuchni Charliego?
Tak.
Uwielbiam wasze grillowane krewetki. Są doskonałe.
Dziękuję.
Ja też muszę ci podziękować.
Podobno to dzięki tobie znów zaczął rysować.
Ja to zasugerowałam. On zrobił resztę.
Muszę iść do sklepu. Miło było cię poznać.
Na razie.
Mój najstarszy przyjaciel.
Jest moim oparciem. Niedawno się przeprowadził.
No to trochę tu zostanie. Ludzie stąd nie wyjeżdżają.
Dobrze wiedzieć.
Rysowałem to, co mnie zainteresowało.
Co je łączy?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Mówiłeś, że dużo podróżujesz.
Może przygotuj coś o odwiedzanych miejscach.
W pracy nie mam czasu na zwiedzanie.
Jak tylko skończę, lecę gdzie indziej.
Ulubiony fotel mamy.
Siedziała w nim, kiedy otwieraliśmy prezenty.
Podoba mi się.
Fajny gramofon.
Mama była znaną śpiewaczką.
Podróżowała z koncertami po całym kraju. Występowała w Carnegie Hall.
Tam poznała mojego ojca. Był w orkiestrze.
Odziedziczyłeś ich zdolności muzyczne?
Potrafię klaskać w rytm większości piosenek.
- Podróżowałaś z nimi? - Nie.
Kiedy się urodziłem,
zaczęli uczyć w miejscowym college’u. Przestali jeździć.
- Myślisz, że tego żałowali? - Tak.
Nie wiem. Ja bym żałował.
Lubię swoją pracę.
Ale cię nie zadowala.
Może użyłem złego słowa.
Czuję się niespełniony.
Wolę rysować odręcznie.
Zamiast tego komputerowo tworzę
architekturę dla korporacji czy hoteli.
A oni mi płacą.
To lepsze niż prawdziwa praca.
Na przykład w kuchni.
Nie o to mi chodziło.
Gotowanie to sztuka, prawda?
Jasne.
Może nią być. Dla mnie to praca.
Dlatego powinnaś malować, a nie gotować.
Łatwo ci mówić, artysto obyty w świecie.
Nie mogłabym robić tego, co ty.
Nic nie daje mi takiego spokoju jak dom,
zwłaszcza w czasie świąt.
No tak.
Zgadzam się z tym i dlatego tu jestem.
Spędzam święta z Davidem
i nowymi ludźmi.
Wiesz co, jednak wydaje mi się, że one nie są takie przypadkowe.
Pewnie za każdym kryje się historia
z rodzinnego domu. Jak z tym fotelem bujanym.
Ktoś już ci mówił, że świetnie zmieniasz temat?
Miałam taką odznakę harcerską.
Ale spójrz.
Chyba masz rację.
Może coś z tym wymyślę.
A ten obraz z galerii...
W porządku. Nie musisz się tłumaczyć.
Masz talent. Nie powinienem był zgłaszać twojej pracy.
To twój obraz.
Zdejmij go, nie potrzebujesz mojej zgody.
Wiem.
No i?
Zdejmę go.
Cześć, Charlotte.
- Wszystko w porządku? - Musimy porozmawiać.
Oczywiście.
Ten anonimowy obraz...
Jest mój i postanowiłam go zdjąć.
Wyatt o tym wie.
Twój?
Jest świetny.
Ten obraz ma szansę wygrać konkurs.
Na pewno chcesz to zrobić?
Tak.
Dobrze.
OK, ale jeśli zmienisz zdanie,
będziesz musiała zgłosić go na nowo.
I pod własnym nazwiskiem?
Słuszna uwaga.
Zgłoszenia przyjmujemy do dnia rozdania nagród.
Charlotte.
Liczę, że coś zgłosisz.
Naprawdę masz talent.
Nie.
- Cześć! - Hej.
Hej.
Jak ci idzie?
Pracuję nad tym.
Zostawiłeś to na stole.
Ktoś dzwonił...
z Londynu.
Dzięki.
Ty i Charlotte?
Poprosiłem ją o poradę w związku z konkursem.
Jasne.
Serio. Charlotte ma genialne podejście do sztuki.
Powiedz, że chodzi o coś więcej niż „genialne podejście do sztuki”.
- Oczywiście. - To dobrze.
Jest zabawna, inna, mądra.
Może nawet lepiej niż ja rozumie moje marzenia.
Tylko nie wiem, co dalej.
Zabierz ją na prawdziwą randkę.
Spędź z nią święta. Nie przesądzaj.
Masz dużo czasu, żeby to przemyśleć.
Moje ciągłe podróże nie sprzyjają poważnym związkom.
Ostatni zabiły.
Wiem,
ale ludzie różnie podchodzą do różnych spraw
i czasem się zmieniają dla odpowiedniej osoby.
Moja praca się nie zmieni.
Bądź otwarty, dobrze?
Telefon?
No tak.
Londyn.
Tak, rozumiem, ale nie mogę
teraz udzielić odpowiedzi. Oddzwonię.
Dziękuję za ofertę.
- No cóż... - Jakaś rewelacja?
Hotel Magnifique chce skorzystać z moich usług.
Chcą zlecić rysunki do swoich hoteli.
Wszystkich.
To oznacza pół roku do roku w Londynie.
Duże pieniądze?
Tak.
Co zrobisz?
Chcą mnie tam zaraz po świętach.
Co?
Jedno jest pewne.
Termin jest do dupy.
Charlotte.
Co tu robisz?
Nie spałaś całą noc?
- Zdjęłaś go. - Tak, coś w nim zobaczyłam.
Nie chciałam go kończyć, a tylko coś dodać.
I nie mogłam przestać. Jeszcze nie skończyłam.
Mama prosiła, żeby cię obudzić.
- Tak? - Chciała dać ci pospać.
- Wszystko zrobiłam. - Przespałam budzik.
Nie szkodzi.
Bardzo przepraszam.
Nic się nie stało.
Dobrze, że wróciłaś. Zaczyna się ruch.
Wezmę ciastka krabowe.
Dobrze, ja wezmę to.
Kochanie, to cukier. Próbujesz czegoś nowego?
O rety, wzięłam niewłaściwą...
Nieważne.
Charlotte, zrób sobie przerwę. Ella, kuchnia jest twoja.
W porządku?
- Wybacz spóźnienie. - Dałam ci pospać.
Byłam w pracowni, malowałam.
Miałam przypływ weny. Potrzebowałam tego.
Chodzi o Wyatta?
Może. Tak.
O mnie również, ale nie jestem gotowa o tym rozmawiać.
Rozumiem...
Jakby co, będę tutaj.
Dzięki, mamo. Mogę wrócić do gotowania.
Dobrze.
Wszystko w porządku?
Nie wiem.
Próbowałem dać jej wsparcie, przestrzeń.
A spójrz, jaka jest zagubiona.
Wierz mi, nie jest zagubiona.
Chyba odnalazła własną drogę.
Naprawdę? Mam nadzieję.
Zaufaj mi.
Chce, żebyś była z niej dumna.
KONKURS DEKOROWANIA CHOINEK
Witamy na corocznym Świątecznym Festiwalu Sztuki.
W tym roku wybrani artyści będą dekorować choinki.
Patrzcie, jak na waszych oczach tworzą świąteczną magię.
Zaczynajmy świętowanie.
W tym roku przeszedłeś samego siebie.
Galeria wygląda bajecznie.
I podobają mi się te choinki.
Dziękuję.
Ludzie mówią też o jedzeniu.
A dzięki tobie i mojej córce mamy więcej klientów.
À propos Charlotte,
mam pomysł, który chcę z tobą omówić.
Chcesz udekorować tę choinkę?
- Można komputerowo? - Przestań.
Patrzę na obrazy na ścianach.
Niektóre robią wielkie wrażenie,
ale nie ma mojej ulubionej malarki.
Pracuję nad tym.
Przez ciebie kończę obraz.
To świetnie.
A ja wciąż nie wiem, co narysować.
Trudno mi w to uwierzyć.
Mogę poszukać pomocy u ulubionej artystki?
Będę wdzięczny za pomysły.
W takim razie znam miejsce,
w którym można znaleźć nowe pomysły i lepszy nastrój.
- Spotkamy się, jak skończę? - Nie odmówię.
Doskonale.
Wezmę jedną.
Powinieneś obejrzeć ozdoby.
- Osobiste? - Tak.
Każdy wpisuje coś, za co w danym roku jest wdzięczny.
To nam przypomina, że nie idziemy przez życie sami.
Tradycją jest też, że pary co roku wspólnie dekorują bombkę.
Tu już wieszałaś z kimś bombkę?
Tak. Ma na imię Jeff.
Ale więcej bombek z nim nie powieszę.
Co się stało?
Dorastaliśmy tu. On nie mógł się doczekać, aż stąd wyjedzie,
a ja chciałam zostać.
Wyjechał kilka świąt temu.
- Ty nie chciałaś wyjechać? - Mama mnie potrzebuje.
Ciekaw jestem, co powiesiłaś w tym roku.
Dasz radę znaleźć?
- Chyba tak. - Dobra.
Rozejrzyjmy się.
Cieplej.
Zimno. Lodowato.
SMAK
- „Smak”? - Tak, smak. Przyprawy.
Jestem wdzięczna za wszystko w życiu. Za smak, który każdy w nie wnosi.
Jeśli to coś znaczy, ty już dodałaś smaku mojemu życiu.
I wzajemnie.
Czy goście mogą brać w tym udział?
Każda niepodpisana ozdoba może być twoja.
W porządku?
Tak.
Świetnie.
No dobrze.
„Boże Narodzenie w Bayside”?
Przywiodło mnie do przyjaciela i dało coś osobistego.
I świetnie.
Czyli dobrze, że tu przyszliśmy?
- Lepiej, niż sądzisz. - Powiesz mi?
Nie teraz.
I cieszę się, że dzięki świętom w Bayside poznałem ciebie.
Wiesz co, mają tu super stoisko z gorącą czekoladą.
Prowadź.
Wyatt, jesteś tam?
Zrobiłam to.
Ktoś już jest po porannej kawie.
Skończyłam obraz.
- Niesamowity. - Musiałam ci pokazać.
Pokażesz mi swój?
Nie, jeszcze nie.
Lecę, bo się spóźnię, ale chciałam ci pokazać.
Śliczny.
- Widzimy się później? - Pewnie.
Dobrze, że jesteś.
Omawialiśmy właśnie pomysły na nowe imprezy
i pomyślałem, że z takimi kucharkami
można by jutro zorganizować dekorowanie ciastek.
Pokażmy rodzinom, że sztuka może być smaczna.
Ja jestem za, ale chciałam zapytać ciebie.
Skoro mamy dzień na przygotowania, bardzo chętnie.
U nas, między lunchem a kolacją?
Zgadzasz się?
- Jakbyś nie chciała robić ciastek. - Mam już pomysły.
Świetnie! Odpalę machinę reklamową i zapełnię lokal.
Załatwię składniki. Wiem, jak to zorganizować.
- Idę z tobą. - Bawcie się dobrze!
Dziękuję, że się zgodziłaś.
Będzie fajnie. Uwielbiam ciasteczka,
a to będzie dobre dla restauracji.
Możesz zaprosić Wyatta.
Czytasz mi w myślach.
Większość rzeczy przygotowała Ella. Była w swoim żywiole.
Będzie fajnie.
No to przyjdę. Nie przegapię dekorowania ciastek.
- Zrobiłeś coś dzisiaj? - Tak.
Czuję wielki przypływ weny.
To dobrze.
Jutro czeka nas pracowity dzień,
a niewyspana kiepsko wyglądam...
Wcale nie.
Przestań.
Ani mi to w głowie.
O rety, ale tłum.
Gotowa?
Robię to z Ellą. Bez niej nawet bym nie próbowała.
Ona lepiej się na tym zna. Ja nie wiem, od czego zacząć.
Na początek zdejmij z siebie składniki.
O Boże. Dziękuję.
Zaczynamy.
Dacie radę.
Dziękuję, że przyszliście. Ale was dużo.
Co za piękne rodziny!
Dziś udekorujemy świąteczne ciasteczka z szefową kuchni z Bayside,
Charlotte Williams!
Cześć!
Dołączy do mnie mistrzyni deserów, Ella.
Na każdym stole leżą świeżo upieczone ciasteczka Elli,
różnokolorowe lukry i posypki do realizacji wizji artystycznych.
Zacznijmy od choinki.
Czy każdy ją ma?
Nie da się źle polukrować ciastka,
ale pewne techniki pomogą stworzyć coś wyjątkowego.
Nauczmy się, jak kłaść lukier, żeby przypominał igiełki.
KUCHNIA CHARLIEGO
No dobrze.
Co się stało?
Impreza się przeciąga, powinniśmy szykować kolację.
To ja będę tym złym i wszystkich wyproszę.
Nie możecie być stratne.
Mamy tu potencjalnych klientów.
Może zechcą zostać na kolację.
- Genialnie. - Pół ceny!
Tak jest!
Dobrze.
Mili gospodarze z Kuchni Charliego
pytają, czy chcecie zostać na kolację za pół ceny.
Co wy na to? Zainteresowani?
Włączę piekarnik i zacznę sosy.
Ja robię resztę.
Zabiorę karty dań.
A ja... zacznę nakrywać do stołów.
Wasi kelnerzy zobaczyli tłum.
- Ucieszyli się. - Super.
Chyba nie zostaliśmy sobie przedstawieni.
Molly, mama Charlotte.
Wyatt. Już wiem, po kim odziedziczyła urodę.
Możesz go zatrzymać.
Mogę jakoś pomóc?
Umiesz zmywać naczynia? Nasz pomywacz zachorował.
Dawaj.
Fajnie mieć komplet.
- Było świetnie. - Przyzwyczajajcie się.
Na jutrzejszej gali będą tu tłumy.
Damy radę.
Już się cieszę.
Szansa na prawdziwą prasę.
Może jeszcze kawa na zakończenie?
- Zasłużyliśmy. - Pomogę ci.
Świetny wieczór.
Ale mnie czeka jeszcze sporo pracy u Davida.
Myślałam, że skończyłeś.
Tak, ale chcę, żeby było idealnie.
Hej, wy dwoje.
Zapomniałam poprosić o podwójne espresso.
Zapytam, może inni mają jakieś życzenia.
Lubię go.
Ja też.
- Chciałabym o nim porozmawiać. - Nie wątpię.
Dobrze, rozumiem. Nowy temat.
Wciąż malujesz po nocach?
Nie, wczoraj skończyłam, ale go nie zgłoszę.
- Co? - Tak.
Mam lepszy pomysł.
Dam go Wyattowi w prezencie.
Zanieśmy im kawę.
Chodź, dam radę.
KUCHNIA CHARLIEGO
Ella, Charlotte, odpocznijcie. Jutro czeka nas wielki dzień.
- Wyatt, mam nadzieję, że przyjdziesz? - Oczywiście.
My się przejdziemy.
Dobranoc.
Bardzo pomogłeś mnie i mojej rodzinie.
Ja tylko pozmywałem. Ty i Ella odwaliłyście całą robotę.
- Zdecydowałeś już, co narysujesz? - Spodoba ci się.
I tyle? Mam to z ciebie wydusić?
Co to jest?
Powiem tylko, że jest lepiej, niż sądziłem.
- Okej. - Dodałaś brakujący element.
Naprawdę? Jaki?
Smak. Tylko ty mogłaś dać mi taką inspirację.
I...?
I co?
Co to jest? Co rysujesz?
Dobra, nie chcesz powiedzieć.
Charlotte, powinnaś wiedzieć,
że od dawna nie byłem taki szczęśliwy jak w tym tygodniu.
Ja też.
Potrzebna mi odpowiednia czerwień.
Świąteczna.
- Mówisz do siebie, kiedy malujesz? - Co tu robisz?
Gabe zasugerował, żebym z tobą pogadała.
Dlaczego?
Zmęczyło go słuchanie, jak się o ciebie martwię.
Ma rację.
Od czasów Jeffa próbuję cię umawiać
i martwię się, że podoba ci się ktoś, kto wyjedzie.
Bo wiesz, że wyjedzie.
Tak, przemknęło mi to przez głowę, ale...
Ale co?
Ale myślę, że coś nas jednak łączy.
I chcę wierzyć, że on zechce zostać.
Skarbie!
Dzięki nie mu maluję tak jak na samym początku.
To jego sprawka!
Nie tylko czuję się tu szczęśliwa.
Wiem, że to moje miejsce.
Ja o tym wiem od dawna.
Mogłaś mi powiedzieć.
Serio jest kilka czerwieni?
Ja szukam czerwieni rosso corsa.
Pięknej, głębokiej i świątecznej.
- Fajna nazwa. - Czerwień aut sportowych.
- Przepraszam. - Mam tu gdzieś tubkę.
- Pomogę ci ją znaleźć. - Czekaj.
Nie zatrzymuję cię. Szykujmy się do gali.
Ale najpierw znajdźmy twoją czerwień. Jak ona się nazywała?
Nie.
Hej. Idę spać. Potrzebujesz czegoś?
Nie, dość już zrobiłeś.
Patrzę, jak pracujesz,
i przypomina mi się mieszkanie w Nowym Jorku.
Szalony Wyatt pracujący po nocach.
Czuję się jak Szalony Wyatt.
Kobiety tak działają na człowieka.
Fakt.
To najmilsza osoba, jaką znam.
A znam ich wiele.
Można powiedzieć, że znalazłeś swoją muzę?
Chyba kogoś więcej.
O rany...
Nieźle, co?
Świetna robota, stary.
Co robisz?
Twoje risotto z dyni piżmowej. Trochę je doprawiłam.
Nigdy go nie skończyłam.
Ciągle coś mnie rozpraszało.
Nie miałaś do tego serca, a mnie się spodobało.
No i wyszło świetnie.
Spróbuj.
Niesamowite. Musimy to dziś podać.
- I pierś kurczaka w ziołach. - Mamy postępy?
Zastanawiamy się, co podać na gali.
No i?
Dyniowe risotto Elli z kurczakiem to święta na talerzu.
Elli?
Naprawdę?
Naprawdę.
To twoje szczęśliwe miejsce.
Ty decydujesz. Jesteś szefową kuchni.
Wracam do dekorowania, a wy gotujcie.
Nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Wiem doskonale.
Dziękuję.
Skup się, a wyjdzie ci kurczak idealny.
- Przyrządzam je od 10 roku życia. - I malujesz od 9.
- Musisz powiedzieć mamie. - Wiem.
- Nie do odróżnienia. - I dobrze.
Uczyłam się od najlepszych. Świetnie gotujesz.
Czasami uczeń przebija nauczyciela.
Kłopoty?
E-mail od kolegi z Londynu.
Podwójna stawka i bilet pierwszej klasy do Londynu
na dzień po świętach.
Musisz im odpowiedzieć.
Tak...
Wiem.
GALA BOŻONARODZENIOWA
Cześć!
Nie do wiary, ani jednej skwaszonej miny.
Napiszą o nas w każdym artykule i na blogu.
Myślisz, że będą zdjęcia? Jak wyglądam?
Wyglądasz pięknie.
A jeśli nie oni, to ja chcę zdjęcie.
Chyba nam się udało.
Nie zostawili ani ziarenka ryżu.
Dzięki tobie. Zrobiłaś, co trzeba.
Dzięki.
Przepraszam.
Zapytam twoją mamę, czy potrzeba jeszcze czegoś.
Raczej nie powinienem tu być, ale musimy porozmawiać.
Cieszę się, że przyszedłeś. Trzeba pozmywać.
Oczywiście. Daj fartuch.
Żartowałam.
Ale miło, że byłeś gotów do działania.
Niestety dlatego tu jestem.
Po świętach mam pracę w Londynie
i chciałem być z tobą całkowicie szczery.
Chciałem też zapytać, czy...
Nie, w porządku...
Nie że się tego nie spodziewałam.
Tylko brzmi to bardziej...
szorstko i bezpośrednio, niż oczekiwałam.
Ale taki już jesteś.
Jesteś świetny. Rozchwytywany.
Poradzę sobie.
Ja...
poradzę sobie.
- Zostaniesz na konkurs? - Charlotte!
Chcą zdjęcia naszej trójki.
Nie teraz.
Odmieniłeś moje życie.
Dziękuję.
Co zrobiłeś?
Charlotte.
Nie chciałem cię zranić.
Nie dałaś mi dokończyć.
Wiedziesz życie włóczęgi.
Ja mam swoje ukochane miejsce i tu mieszkam.
Jak oliwa i woda.
- Nie musi tak być. - Musi.
Przez chwilę marzyłam, że zostaniesz.
Będziesz pracował stąd.
Nie powinnam była.
Dobrze wiedziałam.
Ale nauczyłeś mnie czegoś, za co jestem wdzięczna.
Czego?
- Że moja sztuka jest wyjątkowa. - Bo jest.
I zamierzam to ciągnąć.
To chciałem ci powiedzieć.
Możesz jechać ze mną.
Do Londynu?
Mam nadzieję, że się zgodzisz.
Zaczniesz wszystko od nowa, jako artystka. Bez zobowiązań.
Wyatt, tu jest mój dom.
Ale robisz tu coś, czego nie kochasz.
Nieprawda.
Gotowanie to nie moje życie.
Pomogłeś mi to zrozumieć.
Jestem malarką.
Ale nie pojadę z tobą.
Lecz jeśli praca w Londynie jest twoim marzeniem,
nie stanę mu na przeszkodzie.
Marzenia są ważne.
- Charlotte... - Żegnaj, Wyatt.
Nie spodziewałam się ciebie dzisiaj,
po wczorajszym wieczorze.
Chciałam porozmawiać, ale drzwi były zamknięte.
Dziękuję.
To mój ulubiony,
ale masz w pracowni kilka innych obrazów,
które są równie piękne.
Naprawdę? Zauważyłaś?
Oczywiście, że zauważyłam.
Jesteś moją córką. Podoba mi się to, co robisz.
Myślałam, że traktujesz to jak hobby.
Tak było.
I bardzo cię przepraszam.
Chcę ci coś pokazać.
Wyjeżdżasz?
Tak.
Przyjąłem pracę w Londynie. Wylatuję wcześniej.
Co takiego? Zaczekaj.
Czy...
Wyjeżdżasz przed świętami?
A Charlotte? I co z konkursem?
Z konkursem?
Miałem to zrobić dla siebie, a zrobiłem dla niej i...
już jej nie ma.
Nie ma? Jak to? Co się stało?
Wie o Londynie.
Kiedy tu przyjechałeś,
narzekałeś, że twoja sztuka stała się
biznesem generowanym komputerowo.
Nie czułeś się spełniony artystycznie.
Ale obserwowałem cię.
Uśmiechałeś się, malując to.
Cholera, uśmiechałeś się, nawet nie pracując.
Wiesz dlaczego? Nie, ja ci powiem.
Nie chodzi o sztukę.
To dzięki niej.
- Zaproponowałem jej wyjazd. - Super.
Odmówiła.
A powiedziała ci dlaczego?
Tu jest jej dom.
Tu chce zostać.
Czasem musimy się nauczyć, jak zboczyć z własnej drogi.
Trzymaj się tego, co cię uszczęśliwia.
Jasne? Cała reszta sama się ułoży.
Próbowałem.
- Dzięki za wszystko. - Nie ma sprawy.
Dobrze było cię zobaczyć.
Chodź tu.
A teraz...
lepiej wyjdę, zanim...
Sam nie wiem.
Jeszcze jedno.
Daj jej to.
Do zobaczenia.
Czekaj! Co ja mam...
z tym zrobić?
Czekaj, czy ty...
To ten niedokończony obraz, o którym wszyscy mówią?
Ten, który wyrzuciłam do kosza. I dobrze.
Jest niesamowity.
Masz wyjątkowy talent.
Nie mogę go zgłosić.
Nie zrobię tego.
Dam go Wyattowi w prezencie.
Dlatego namalowałam inny.
„Boże Narodzenie u Charliego”.
Skarbie, jest wspaniały.
Mamo.
Nie mogę być malarką i szefową kuchni.
Uwierz mi, próbowałam.
Wybacz, jeśli presja związana z prowadzeniem restauracji
sprawiła, że nie mogłaś realizować swoich marzeń.
Nie żałuję ani jednej chwili.
To nasza firma rodzinna.
Restauracja sobie poradzi,
ja również.
Najważniejsze, żeby moja córka robiła to, co kocha.
No dobrze...
Mam nadzieję, że ten zgłosisz.
Zdecydowanie.
I chcę, żebyś była przy wręczeniu nagród.
Potrzebuję cię.
Muszę oczyścić myśli.
Idę powiesić jeszcze jedną ozdobę na choince.
Przykro mi z powodu Wyatta.
To smutne, ale teraz jestem lepszym człowiekiem.
I dobrze.
SMAK
Charlotte!
Cześć, David. Też coś wieszasz? Fajnie.
Nie.
Wyatt zostawił to u mnie. Chciałem ci pokazać.
Jest ci bardzo wdzięczny.
Rysunek, który przygotował na konkurs...
Musisz go zobaczyć.
Gdzie jest?
Zostawił go u mnie.
Wcześniej myślałam, że mam wszystko poukładane.
A teraz rzuciłam pracę i poświęcę się malarstwu.
On mi to dał.
Niesamowite.
Mogę ci pokazać, co ty dałaś jemu?
Na co czekamy?
- Świetnie. - Zaczekaj.
Nie wyskoczy tu skądś?
Nie.
Wyjechał.
Tak naprawdę wyjechał?
Myślałam, że zostanie chociaż na konkurs.
Nie, wyjechał.
Ale...
niezupełnie.
Zostawił to dla ciebie.
Nie miałam pojęcia.
Nie mogę tego przyjąć.
Dlaczego?
Bo za każdym razem będzie mi...
przypominał, że jego już nie ma.
Wiesz co,
powiedział, że jesteś jego muzą.
Dziękuję.
Cieszę się, że go zobaczyłam.
Dziękuję. Wesołych świąt.
Wesołych świąt.
Właśnie ciebie szukałam.
Sprawdzam, czy wszystko jest w porządku
po wczorajszej gali.
Ella, co ja bym bez ciebie zrobiła?
Co ja bym zrobiła bez tego?
Odkąd tu przyszłaś, jesteś moją opoką.
Czas na zasłużony dowód uznania.
Charlotte postanowiła zająć się malarstwem,
a ja szukam nowej szefowej kuchni.
Ta restauracja potrzebuje właśnie ciebie. Jeśli tego chcesz.
Tak, ale... Myślałam, że to stanowisko ma zostać w rodzinie.
Nie uważasz się za rodzinę?
Żartujesz?
A teraz weź płaszcz.
Na prośbę Charlotte musimy się przygotować na ceremonię wręczenia nagród.
A przygotowania do kolacji?
Masz od tego ludzi. Wiedzą, co robić.
Wrócimy przed pierwszym gościem.
Dziękuję!
CEREMONIA WRĘCZENIA NAGRÓD
Dobrze, że zmieniłaś zdanie.
Jest piękny.
Zadzwoniłem do Londynu.
Odrzuciłem ofertę.
Serio?
Tak.
Piękny.
- Cudowny. - Dlatego nie wyjechałem.
I dlatego go narysowałem.
Ciągle o tobie myślę.
Ja też.
I o tym.
O tym tutaj.
To twoje serce na płótnie.
Twoje przeznaczenie.
Twoje również.
CEREMONIA WRĘCZENIA NAGRÓD
Charlotte i Wyatt?
- Coś nie tak? - Najwyraźniej nie.
Mam tyle pytań, ale wiem, że lepiej ich nie zadawać.
Obejrzę inne obrazy.
Tak sobie myślałem,
że wszyscy bardzo by skorzystali, gdyby Kuchnia Charliego
została oficjalnym dostawcą cateringu na naszym festiwalu.
Musielibyśmy ściśle współpracować.
Przypadkiem znam właścicielkę restauracji.
Może chciałbyś zjeść z nią kiedyś kolację?
Z przyjemnością.
Rodzina marzyła, by restauracja stała się sercem społeczności.
Żeby każdy, kto tam wejdzie, czuł się jak w domu.
Nieważne, co będę robić w życiu i dokąd pojadę,
Kuchnia Charliego zawsze będzie w moim sercu.
Ciebie o nic nie pytali, bo wiedzą, że wygrałeś.
Zobaczymy.
Ile twoich gotowych obrazów nie wisi w restauracji?
Które chciałabym pokazać? Kilkanaście.
No to masz dość na własny pokaz.
Miałabyś ochotę? Znam tu właściciela.
To by było spełnienie marzeń.
A ty? Moglibyśmy je razem wystawić.
No cóż...
ty jesteś moim marzeniem.
Ale chętnie.
Są wyniki.
No dobrze,
zanim ogłoszę zwycięzcę,
chcę podziękować wszystkim w Kuchni Charliego,
którzy wspierali nas przez ten tydzień.
Proszę o wielkie brawa dla nich.
A teraz, bez dalszej zwłoki...
Zwycięzcą tegorocznego konkursu sztuki
za niezwykłe, osobiste dzieło...
zostaje...
Charlotte Williams!
- Myślałam, że wygrasz. - Nie zgłosiłem obrazu do konkursu.
Jest zbyt osobisty.
Poza tym należy do ciebie.
Nie wiem, co powiedzieć.
Ja wiem.
Dziękuję za smak, który nadałaś mojemu życiu.
Wygrałeś.
Wiem.
Mam ciebie.
Wesołych świąt, Charlotte.
Wesołych świąt, Wyatt.
KONIEC
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka