(สัตว์สยองกยองซอง)
เราทำการทดลองและค้นคว้ามากมาย
เกี่ยวกับขีดจำกัดของมนุษย์
การค้นพบว่ามีนาจินอยู่ ก็เป็นส่วนหนึ่งในการทดลองเหล่านั้น
แสดงว่าทุกอย่างคือเรื่องบังเอิญเหรอคะ
ทำนองเดียวกับที่ราเพนิซิลเลียม เจริญในจานเพาะเชื้อครับ
เหมือนที่เชื้อราซึ่งถูกค้นพบโดยบังเอิญนั้น ได้พลิกหน้าประวัติศาสตร์ทั้งหมด
ของมนุษยชาติ
การค้นพบนาจิน
จะทำให้มนุษยชาติวิวัฒนาการขึ้นไปอีกขั้นครับ
กำลังพูดถึงพลังฟื้นฟูของมันใช่ไหมคะ
หรือบางที
อาจมีความเป็นไปได้ที่มากกว่านั้นรออยู่ครับ
งั้นเหรอคะ
ขอบคุณสำหรับคำอธิบายค่ะ
อีกไม่นานผอ.อิจิโร่จะต้องกลับไปญี่ปุ่นแล้ว
มาเป็นผู้รับผิดชอบคนใหม่ของโรงพยาบาลองซอง
แล้วทำการทดลองที่ทำอยู่ให้สำเร็จสิคะ
ฉันจะให้การสนับสนุนทุกอย่างที่จำเป็นเองค่ะ
ตอนนี้ไม่มีใครรับประกันได้ ว่ามันจะใช้เวลานานเท่าไร
หรือใช้เงินเท่าไรนะครับ
ไม่ใช่ประเด็นค่ะ
เพราะยังไงสิ่งที่ฉันต้องการก็คือเซชิน
แค่ทำให้มันเชื่อฟังฉันโดยสมบูรณ์
แค่นั้นก็พอค่ะ
ท่านอิชิคาว่า
ว่าแล้ว
เธอเองสินะ
ตลอดสามวันที่ผ่านมา
เธอไล่ฆ่าคนอื่นในสภาพนั้นน่ะเหรอ
ท่านอิชิคาว่า
เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ อากิโกะ
ช่วยฉันด้วยค่ะ ท่านอิชิคาว่า
กลับไปโรงพยาบาลองซองซะ
เธอฆ่าคนไปสิบกว่าคนแล้ว
ยังไงเธอก็ต้องโทษประหารอยู่ดี อากิโกะ
แล้วเด็กในท้องล่ะค่ะ
แล้วลูกของเราล่ะ
ดูสารรูปเธอสิ
สภาพแบบนั้น คิดว่าฉันจะยอมรับเด็กในท้องเธอเหรอ
อย่าทำให้ฉันปวดหัวไปมากกว่านี้เลย อากิโกะ
เข้าไปเองซะ
นี่คือความเมตตาสุดท้ายที่ฉันจะให้เธอได้
เข้าไปซะ อย่าถ่วงเวลา
เร็วเข้า
เธอจะทำอะไร
ท่านครับ
ท่านอิชิคาว่า
เร็วเข้า พาไปที่รถ
ท่านครับ ทำใจดีๆ ไว้ก่อน
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างนักล่าและเหยื่อ)
(ตอนที่ 9 ป่าเถื่อน)
พ่อคะ
ขอเข้าไปหน่อยนะคะ
แชอ๊ก
ตอนนี้พ่อกำลังไปหาแม่ของแก
นั่นใคร หยุดนะ!
หยุด!
ถ้าไม่หยุดเราจะยิง!
ผมมาตามหาภรรยา
ช่วยไปบอกคนที่ชื่อคาโต้ให้ผมที
ว่าเซชินที่ถูกพวกคุณจับทดลองอยู่ ในห้องทดลองชั้นใต้ดิน
คือภรรยาของผม
พ่อจะแสดงความรับผิดชอบครั้งสุดท้าย ในฐานะสามีของแม่แก
เพราะฉะนั้น แชอ๊ก
แกใช้ชีวิตของแกซะ
ขอให้
แกจงหวงแหนชีวิตของแก
พาตัวเขามาแล้วครับ พันโทคาโต้
สามีของเซชินงั้นเหรอ
ใช่
ขอผมพบกับภรรยาผมที
สิบปีแล้วใช่ไหม
เป็นไง
ความรู้สึกที่ได้เจอ
เมียตัวเองอีกครั้งหลังผ่านไปสิบปีน่ะ
ไอ้พวกสารเลว
ทำได้ยังไง…
ไอ้สารเลว!
ปล่อยสิวะ ปล่อย
ไอ้สารเลว!
ไอ้พวกสารเลว แกทำแบบนี้ได้ยังไง
จิตใจทำด้วยอะไร
อุตส่าห์ให้อาหารจนมันสงบลงได้
เอายังไงดีครับ
มันอาละวาดอีกแล้ว
สุดท้าย
จะไม่มีวิธีอื่นนอกจากให้มันเจอลูกแล้วงั้นเหรอ
ทำยังไงดีคะ
จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็ไม่ได้
แต่ถึงจะรู้ก็ไม่มีทางช่วยได้อยู่ดี
ต้องคิดหาวิธีสิ
เข้าไปในโรงพยาบาลองซองอีกไม่ได้นะคะ
อย่าแม้แต่จะคิดเลย รู้ไหม
ถึงว่าไง
คิดยังไงถึงได้ทำเรื่องชั่วร้ายแบบนั้น
โรงพยาบาลมีไว้รักษาคนแต่กลับไม่ทำ
ดันมาทำเรื่องเลวๆ แบบนั้น
เรื่องนั้น ผมก็ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น
ตอนนี้รู้แล้วก็หาทางทำอะไรสักอย่างสิ
เป็นถึงตำรวจของกรมตำรวจ
รู้ว่ามีคนทำผิดกฎหมาย
ยังนั่งเฉยอยู่แบบนี้ได้ยังไง
ผม…
มีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่ง เลยไม่มีอำนาจขนาดนั้นครับ
ไม่มีอำนาจแล้วจะปล่อยให้ผิดเป็นชอบ
ให้ชั่วเป็นดีไปแบบนี้เลยรึไง
คือ…
ต่อให้คิดว่าพวกตัวเองครองโลก
แต่คนเราก็ต้องรู้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควรสิ
อย่างน้อยก็ควรแยกแยะให้ได้สิ ถึงจะเรียกว่าเป็นคน
เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้ แล้วจะต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉาน หือ
ก็จริงครับ
เราปิดคลังสมบัติทองไปก่อน จนกว่าสถานการณ์จะคลี่คลายแล้วกัน
พาผู้จัดการคูไปอยู่ที่อื่นก่อนจะปลอดภัยกว่าด้วย
คิดจะทำอะไรคะ
เวลาเกิดปัญหาอะไร
ต้องขุดรากถอนโคนปัญหานั้น
นายท่าน
ผมเห็นหมดแล้ว ว่าเกิดอะไรขึ้นในโรงพยาบาลองซอง
สิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่น
จะปล่อยให้เกิดขึ้นกับใครอีกไม่ได้เด็ดขาด
แต่ยังไงพวกมันคงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
ปฏิเสธว่าไม่ได้ทำ
ปฏิเสธว่าไม่มีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้น
ดูอย่างที่มยองจาฆ่าคนไปตั้งเยอะแยะสิ
หนังสือพิมพ์ไหนออกข่าวว่าเป็นฆาตกรรมบ้าง
นั่นละคือวิธีของพวกมัน
กลบความผิด ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่นายท่านคะ
อย่างที่คุณแม่บ้านว่า ผิดคือผิด
ไม่ถูกต้องคือไม่ถูกต้อง
ถ้าผมหลับหูหลับตาแสร้งทำไม่รู้
มองว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง
สักวันนึงเรื่องแบบนี้
มันจะเกิดขึ้นกับเราทุกคน
บอกมาเลยค่ะ
ให้เราช่วยได้ยังไงบ้าง
เราทำอะไรได้ไม่มากครับ
แผลที่หน้ากับแถวเส้นเลือดใหญ่ ตรงลำคอกว้างและลึก
ทำให้เลือดไหลไม่หยุดครับ
แน่นอนว่าผมจะพยายามสุดความสามารถ
ห้ามเลือด!
แต่ถ้าเลือดยังไหลไม่หยุดแบบนี้…
ผ้าก๊อซ เอาผ้าก๊อซมาเร็ว
ผมคงต้องเสียมารยาทเรียนว่า…
เขาอาจอยู่ได้ไม่พ้นคืนนี้ครับ ท่านหญิงมาเอดะ
แบบนั้นก็
น่าสงสารแย่เลย
อะไรนะครับ
ยังไงก็ฝาก
ดูแลสามีฉันให้เต็มที่ด้วยนะคะ
แค่นี้แหละ
อยู่นี่เอง
ท่านหญิงครับ ข้อความจากชิโร่ครับ
ทำอะไรอยู่เหรอ
แค่…
มองไปเรื่อยน่ะ
ดูแบบนี้เหมือนเป็นโลกที่สงบสุขมากเลยนะว่าไหม
ไม่มีทั้งความเจ็บปวด
ความตาย
ความอยุติธรรม
มีแต่ความเงียบสงบอย่างที่เห็น
เราแค่มองเห็นไม่ชัดเพราะมันมืดเท่านั้นละ
ทุกคนคงกำลังกลั้นใจ
รอให้คืนนี้ผ่านไปไวๆ กันอยู่
แล้วมยองจาล่ะคะ
เกิดอะไรขึ้นกับเธอ
เธอคงโดนจับกลับไปที่โรงพยาบาลองซองอีกรอบ
ระหว่างนั้นอิชิคาว่าก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสด้วย
ทั้งพ่อฉันทั้งมยองจา ต้องกลับเข้าไปในโรงพยาบาลอีกรอบ
สุดท้ายเราก็
ขัดขวางสิ่งที่พวกมันทำไม่ได้งั้นเหรอ
มาทางนี้เดี๋ยวนึงได้ไหม
ผมมีอะไรจะให้ดู
ของพวกนี้คืออะไรคะ
ของที่ผมสะสมไว้ครับ
มีทั้งของที่คนเอามาจำนำไว้แล้วไม่มาไถ่คืน
แล้วก็ของที่ผมซื้อเก็บไว้เป็นครั้งคราว
โรงรับจำนำก็แบบนี้ละ
ของแต่ละชิ้นที่เข้ามาล้วนมีเรื่องราวของมัน
จริงสิ
จานเสียงตรงนั้น เป็นของกีแซงพยองยางที่ชื่อวังซูบกครับ
แล้วก็
เสื้อโค้ตที่แขวนอยู่ตรงนั้น
คุณยุนดงจูเอามาจำนำเพื่อหาเงิน
ไปซื้อข้าวให้รุ่นน้องกิน
แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้มาไถ่คืน
ภาพวาดตรงนี้เป็นผลงานของนาฮเยซอกครับ
เธอเป็นจิตรกรเอกที่เคยได้รับเลือก ให้แสดงผลงานในนิทรรศการศิลปะโชซอน
แต่การใช้ชีวิตเป็นศิลปิน
คงไม่ได้ราบรื่นสักเท่าไร
คุณแม่บ้านนาวอลบ่นที่ผม
ซื้อภาพวาดไร้ราคามาแพงๆ
แต่ผมชอบภาพวาดของเธอนะ
นอกจากภาพนั้นก็ยังมีอีกสองสามภาพ
ยื่นมือมา…
หน่อยสิครับ
กำไลอันนี้
เป็นกำไลเงินที่ผมซื้อมาจากมิชชันนารีอเมริกัน
เม็ดที่ฝังอยู่ตรงกลางนี้เรียกว่าโอปอลครับ
ได้ยินว่าคนยุโรปถือว่ามันเป็นหินนำโชคด้วย
เรียบร้อย
จากนี้ไปจะมีแต่โชคดีเข้ามาหาคุณ
เอ่อ
นอกจากอันนี้ ยังมีของน่าสนใจอีกเยอะเลย
วันหลังถ้ามีเวลาเรามาค่อยๆ ดูไปด้วยกันก็ดีนะ
เรา
มาสัญญากันอย่างนึงเถอะ
เราสองคนถ้ามีใครตายไปก่อน
คนที่ยังอยู่จะต้องจดจำ
คนที่จากไปก่อน
ดีไหมคะ
ความตายไม่ใช่เรื่องน่าเศร้าเท่าไร
แต่ถ้าไม่มีใครจดจำแม้แต่ร่องรอย ว่าเราเคยมีชีวิตอยู่มาก่อน
มันก็ออกจะ…
ว้าเหว่อยู่เหมือนกัน
ขอโทษนะ
แต่มันจะไม่เป็นแบบนั้น
เพราะเราสองคน
จะอยู่ด้วยกันจนกว่าวันเวลาดีๆ จะมาถึง
เราเอง
ก็จะได้พบกับวันเวลาดีๆ เหมือนกันใช่ไหม
ได้สิ
เราสองคนเองก็…
จะมีวันแบบนั้นแน่นอน
เพราะงั้น…
อยู่กับผมนะ
อยู่เคียงข้างกัน…
กับผมนะ
รีบไปรีบกลับนะคะ
คุณแม่บ้านก็ดูแลตัวเองด้วย
ดูร้านให้ดีๆ ล่ะ
อย่าลืมล็อกประตูด้วย
ครับ คุณแม่บ้านไปเถอะ
แทซัง
ปลอดภัยดีสินะ
โล่งอกไปที
โล่งอกจริงๆ
ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ
แย่เลยนะครับ แต่ก็ช่วยไม่ได้จริงๆ คุณอิชิคาว่า
ผมเองก็ต้องรักษาตำแหน่งนี้ไว้เหมือนกัน
ถ้าจะโกรธก็ไปโกรธท่านหญิงมาเอดะซังแล้วกัน
เพราะทั้งหมดนี้คือความต้องการของเธอ
ไม่นะ…
อย่า…
ช่วยผมด้วย
ฉันอยากให้การตาย
ของสามีฉันมีเกียรติมากกว่านี้ค่ะ
คิดดูว่าหากใครพูดว่าผู้บัญชาการ
ของสำนักผู้สำเร็จราชการ ต้องมาตายเพราะกีแซงโชซอน
กรมตำรวจจะพลอยเสื่อมเสียไปด้วยนะคะ
ครับ
(ผบช.อิชิคาว่าเสียชีวิต ขณะจับกุมฆาตกรต่อเนื่องชาวโชซอน)
ฉันได้ยินว่าอิชิคาว่าตายเมื่อเช้ามืด
สรุปแล้วคนโชซอนก็กลายเป็นผู้ร้ายอีกตามเคย
มาแนวเดิมตลอดเลยไม่ใช่เหรอ
สร้างเรื่องปกปิดบิดเบือน เพื่อกลบเรื่องที่ตัวเองก่อขึ้น
ถ้ายังไม่สำเร็จอีกก็คงหันปลายดาบใส่คนโชซอน
เหมือนตอนแผ่นดินไหวใหญ่ที่คันโต
ถ้าไม่มีคนโชซอนพวกมันจะเป็นยังไง
เกิดเรื่องทีไรก็โยนความผิดให้เราตลอด
ถ้าตามวิธีของมัน คงไม่พ้นสองอย่าง
ไม่ลากตัวคนกยองซองไป
หรือไม่ก็ลากตัวเราไป
ทำไมถึงเป็นเราคะ
เรามีความผิดอะไร
ผิดที่รู้มากน่ะสิ
ตั้งแต่เรื่องห้องทดลองใต้ดิน
เรื่องที่เกิดขึ้นในนั้น รวมถึงเรื่องของมยองจา ทั้งหมดนั่น
ถ้างั้น
นายวางแผนจะทำยังไง
บอกมาเถอะ
ที่เรียกฉันมาในเวลาแบบนี้
ก็เพราะคิดจะทำอะไรอยู่ไม่ใช่รึไง
ฉันมีคนที่อยากปกป้องแล้วละ
เพราะงั้น…
ฉันก็เลย
อยากจะลองเสี่ยงสิ่งที่เรียกว่าชีวิตดูสักครั้ง
รู้ไหมว่าที่จริงแล้วฉันกลัวอะไร
การเริ่มวาดฝันถึงอะไรบางอย่าง
บนโลกที่ไร้ความหวังใบนี้ไงล่ะ
ผอ.อิจิโร่ เดินทางกลับดีๆ นะครับ
ว่าไง สหายควอน
กลัวว่าใจฉันจะอ่อนแอ เพราะความหวังอันเลื่อนลอย
กลัวว่าถึงเวลาต้องทำอะไรแล้วจะไม่กล้าลงมือ
นั่นละคือสิ่งที่ฉันกลัว
ฉันเลยต้องบอกลาคุณแบบนี้
ขอบคุณ
ขอบคุณนะคะ นายท่านจาง
ฉันจะไม่มีวันลืมเลย
เดี๋ยวก่อน
ลาก่อน
อย่านะ!
แต่คุณรู้ไหม
ว่าสิ่งที่ผมกลัวมากที่สุดคืออะไร
การสูญเสียในสิ่งที่
ไม่อยากเสียไปไงล่ะ
ท่านอิจิโร่ถูกยิง!
จับไว้ จับตัวมันไว้
คุณว่าไงนะ
ไดนาไมต์ที่คุณมีอยู่
เอามาทำเป็นระเบิดได้ทั้งหมดกี่ลูกครับ
ถามเรื่องนั้นทำไมครับ
คุณจะร่วมก่อกบฏกับเราเหรอ
น่าเสียดายที่งานบูมินกวานจะไม่ถูกจัดขึ้นแล้วครับ
อะไรนะ
ดูเหมือนสำนักผู้สำเร็จราชการ จะเป็นเจ้าภาพจัดงานศพให้กับอิชิคาว่า
งานที่บูมินกวาน เลยถูกเลื่อนออกไปไม่มีกำหนดครับ
แน่ใจเหรอครับ
ผมยังไม่ได้ยินอะไรจากแหล่งข่าวของเราเลย
คงไม่คลาดเคลื่อน เพราะเป็นข้อมูลจากผู้เกี่ยวข้อง
ผมรับประกันความถูกต้อง และความน่าเชื่อถือของข้อมูลนี้ครับ
ว่าแต่นายท่านจาง คุณถามถึงจำนวนระเบิดทำไมกัน
ทั้งที่แผนของเราต้องพับแล้ว
เพราะผมว่าจะใช้ระเบิดนั่นสักหน่อยครับ
แบบนี้แปลว่า
คุณไม่ได้จะมาช่วยเรา แต่จะมาแย่งระเบิดไปสินะ
ช่างเถอะ เราไม่จำเป็นต้องฟังคำพูดคุณแล้ว
กลับไปเถอะครับ
คุณจะใช้ระเบิดนั่นยังไงครับ
สหายอี
โรงพยาบาลองซอง
ผมจะ…
ทำลายที่นั่นให้สิ้นซากครับ
พันโทคาโต้!
เกิดเรื่องแล้วค่ะ นายท่านจาง
นักแกะรอยที่ชื่อยุนแชอ๊กคนนั้น
ดูเหมือนเธอจะก่อเรื่องขึ้นแล้วค่ะ
เกิดอะไรขึ้น ตัวทดลองล่ะ
ยังไม่เห็นครับ
เราจับตาดูมาหลายสิบนาทีแล้ว แต่ไม่เห็นความเคลื่อนไหวเลยครับ
ลิฟต์ล่ะ
ปิดแล้วครับ
ทางเดียวที่เชื่อมถึงข้างบนได้คือลิฟต์
ตัวทดลองน่าจะยังติดอยู่ข้างล่างครับ
หมายความว่ายังไง
ยุนแชอ๊กหายตัวไปงั้นเหรอ หายไปไหน
เราก็ไม่ทราบครับ
พอเธอยิงผอ.อิจิโร่
เจ้าหน้าที่ที่อยู่ใกล้ๆ ก็ไล่ตามจับเธอทันที
แต่อยู่ๆ เธอก็หายตัวไปครับ
ไม่ใช่แค่ตำรวจจงโน แต่คนของกรมตำรวจก็ออกมา
ค้นหาจนทั่วตั้งแต่ฮอนมาจิไปจนถึงจงโน แต่ก็ยัง…
หาตัวเธอไม่พบครับ
เมื่อกี้เพิ่งมีคำสั่ง ให้ตรวจค้นคลังสมบัติทองด้วยครับ
- หาให้เจอ - ครับ
- หาเร็วเข้า ค้นให้ทั่ว - ครับ
ทำอะไรครับเนี่ย
สถานการณ์
น่าจะแย่ลงเรื่อยๆ ครับ
นี่ก็อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะ…
บอกข้อมูลคุณได้แบบนี้ คุณจาง
ขอบใจนะ
แค่ข้อมูลที่เพิ่งบอกมาก็ช่วยได้มากแล้ว
ไปได้แล้วละ
อยู่ให้ห่างจากฉันไปก่อนสักพักดีกว่า
เข้าใจที่พูดใช่ไหม
ระวังด้วยนะครับ คุณจาง
มีมือที่มองไม่เห็น
คอยบงการเรื่องทั้งหมดนี้อยู่ครับ
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงท่านอธิบดี
กลางวันแสกๆ
แถมยังก่อเหตุหน้าบ้านท่านหญิงมาเอดะ ในช่วงไว้ทุกข์ด้วย
ขออภัยครับ
เราควรระวังให้มากกว่านี้แท้ๆ
เรื่องคราวนี้ถือเป็นพฤติการณ์ยั่วยุพวกเราทุกคน
และเป็นการก่อการร้ายอย่างชัดเจน
ท่านต้องหาตัวผู้อยู่เบื้องหลัง มาให้ได้ทันที ท่านอธิบดี
ใช้โอกาสนี้
กำจัดพวกกบฏในกยองซองให้หมด
โดยไม่ต้องผ่อนปรน
ใครดูขัดหูขัดตา กำจัดให้หมด
- ใช่ - ถูกต้อง
ปล่อยไว้ไม่ได้
ต้องจับมาลงโทษ
ครับ สวัสดีครับ
ชิโร่
นี่มันอะไรกันครับ
ตกลงกันแล้วนี่ว่าจะไม่ยุ่งกับคลังสมบัติทอง
ไหนว่าแค่บอกที่อยู่ของหญิงนักแกะรอยก็พอ
เมื่อกี้ตำรวจเพิ่งบุกเข้ามาค้นจนทั่วเลย
ไม่ได้ครับ ผมทำไม่ได้
ผมไม่เอาด้วยแล้ว ขอเงินให้ผมด้วย
คุณบอกว่าจะช่วย ให้ผมขึ้นเรือไปโตเกียวได้ไม่ใช่เหรอ
ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนั้น
ไว้ค่อยคุยกัน
คุณครับ คุณ
ลุง…
ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอีกเหรอ
ยังครับ
โยนอาหารให้มันสิ
ไม่มีเหยื่อเหลือแล้วครับ พันโทคาโต้
มีอยู่ตัวนึงไง
เฮ้ย ออกมา
เฮ้ย
มาช่วยที
มาเอดะ ยูกิโกะเหรอ
แหม
รู้จักฉันด้วยเหรอเนี่ย
คุณยุนแชอ๊ก
แปลกนะครับ
อยู่ๆ เจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นก็หยุดเคลื่อนไหวไป
หนังสือพิมพ์ครับ หนังสือพิมพ์ไหมครับ
หนังสือพิมพ์ครับ หนังสือพิมพ์!
หนังสือพิมพ์ไหมครับ
หนังสือพิมพ์ครับ
แล้วทางสน.จงโนเป็นไงบ้าง
พวกนั้นก็น่าจะยังหาเบาะแส ของยุนแชอ๊กไม่เจอครับ
ว่าแต่ ทำไมอยู่ๆ ถึงเงียบหายไปแบบนี้ล่ะ
ถ้าเป็นอย่างทุกที พวกมันต้องพลิกแผ่นดินหา
ทั้งบนจอง ทั้งจงโนไปแล้วไม่ใช่เหรอ
ดูแล้วบรรยากาศไม่เหมือนทุกทีเลยครับ
เรื่องที่ปิดข่าวการตายของผอ.อิจิโร่ก็ด้วย
นายท่านคะ
คุณแม่บ้าน เรื่องที่ให้ไปทำล่ะ
เรียบร้อยแล้วค่ะ
แต่…
คงต้องลงไปข้างล่างหน่อยแล้วละค่ะ
มีแขกมาค่ะ
ถ้างั้น
เชิญคุยกันตามสบายค่ะ
เธอมาทำไมครับ
นั่นน่ะสิ
ยังนั่งกันอยู่เฉยๆ ไม่ค่อยได้พูดอะไรกันทั้งคู่เลย
ว่าแต่
ไม่เห็นเจ้าพัคอีกแล้ว ไปไหนของเขา
ไม่ต้องไปหาหรอก
เขาไม่กลับมาแล้วละครับ
แม่บ้านนาวอลคนเมื่อกี้
เป็นคนที่เชื่อใจได้ไหมคะ
เธออยู่กับผมเหมือนครอบครัว มาตั้งแต่ผมเด็กๆ ครับ
เหมือนครอบครัว แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเชื่อใจได้ทั้งหมดนี่คะ
ขึ้นชื่อว่าเป็นคนแล้ว เราเชื่อใจง่ายๆ ไม่ได้หรอกค่ะ
พวกเขาไม่ได้ทรยศเพราะเป็นคนไม่ดี
แต่ทรยศเพราะอ่อนแอค่ะ
แล้วมนุษย์ส่วนใหญ่ ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอเสียด้วยสิ
แล้วมาถึงนี่มีธุระอะไร…
เพราะฉะนั้น
ไม่ต้องรอค่ะ
คุณยุนแชอ๊กจะไม่กลับมาแล้วค่ะ
พูดเรื่องอะไรครับ
บอกแล้วไงคะ
คนเราไม่ได้ทรยศเพราะคิดไม่ดี
แต่เพราะอ่อนแอ
ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้แข็งแกร่งพอ
ที่จะอยู่เคียงข้างคุณค่ะ
รู้เหรอครับว่าเธออยู่ไหน
ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนครับ
ท่านหญิงมาเอดะ!
เธอตายแล้วค่ะ
รู้ตัวไหมคะ
ก่อนเข้าไปในโรงพยาบาลองซอง คุณจางน่ะ
ดีกว่านี้มาก
คุณแยกแยะได้ชัดเจน ว่าอะไรเป็นผลดีหรือผลเสียสำหรับคุณ
คุณเรียบง่าย
ถึงได้มีอำนาจ
กลับไป
เป็นเหมือนตอนนั้นเถอะค่ะ
ลืมอิชิคาว่า อากิโกะ และโรงพยาบาลองซองไปซะ
ยุนแชอ๊ก
ลืมเธอไปให้หมดด้วย
ทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
แค่ใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อนก็พอค่ะ
แล้วคุณจางกับคลังสมบัติทอง
จะปลอดภัยค่ะ
ระวังด้วยนะครับ คุณจาง
มีมือที่มองไม่เห็น
คอยบงการเรื่องทั้งหมดนี้อยู่ครับ
รู้ได้ยังไงครับ
ทั้งในบนจอง ทั้งในจงโน
ขนาดรวบรวมสายข่าวทั้งหมดแล้ว
ผมยังไม่เจอกระทั่งร่องรอยของยุนแชอ๊ก
แล้วท่านหญิง…
รู้ได้ยังไงว่าเธอตายไปแล้ว
ถ้าไม่ได้ฉัน
คุณคงถูกจับไปแล้วละค่ะ
แค่คุณใกล้ชิดกับผู้หญิงที่ยิงผอ.อิจิโร่
ก็ทำให้คุณเข้าข่ายเป็นกบฏได้แล้ว
เพราะฉะนั้น
อย่าทำอะไรเสี่ยงอีกเลยค่ะ
คุณจาง
ตอนนี้ยุนแชอ๊กอยู่ไหนครับ
บอกแล้วไงคะ
เธอตายไปแล้ว
ตายแล้วก็ขอเห็นศพหน่อยสิครับ
หยุดทำให้ฉัน…
ผิดหวังในตัวคุณสักที
ฉันไม่อยากเป็นศัตรูกับคุณหรอกนะ
ยุนแชอ๊ก!
ผมถามว่าเธออยู่ไหน
คุณจะไม่มีวัน
ได้เจอเธออีกค่ะ
ไม่ว่าคุณจะทำอะไรลงไป ผมต้องรู้ให้ได้
ไม่ว่าเธอจะกลายเป็นศพหรืออะไร
ผมจะหาเธอให้เจอให้ได้
หมายความว่าคุณกำลังจะต่อกรกับฉันใช่ไหม
คนอย่างผมจะไปต่อกรอะไรกับคุณได้
คุณมีทั้งอำนาจ ครอบครัวทรงอิทธิพล แล้วไหนจะคนญี่ปุ่นที่…
รู้แล้วก็อยู่เงียบๆ ไปค่ะ
มันจะดีกับตัวคุณ
แต่ว่า
ยุนแชอ๊กไงล่ะ
คนที่เปิดโรงรับจำนำกระจอกๆ อย่างผม
ใช้ชีวิตด้วยการทำอะไรต่อมิอะไร
อย่างไร้ศักดิ์ศรีเพื่อหากิน
แต่เพิ่งมีครั้งนี้
เธอเป็นคนที่ผมอยากปกป้อง แม้จะต้องเสียทุกอย่างไปก็ตาม
แล้วยังไงคะ
คุณจะสู้กับฉันยังไงล่ะ
สู้ด้วยอะไร
อย่าบอกนะ
ว่าจะอาศัยพวกเศษสวะที่อยู่ข้างๆ ตัวคุณ
ระวังคำพูดด้วยครับ พวกเขาเป็นคนของผม
รู้รึเปล่าว่าคนพวกนั้นทรยศคุณจางยังไง
แม่บ้านนาวอล ผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างคุณตลอดเหมือนครอบครัว
เป็นคนที่สมัยก่อนเคยแอบรายงานชื่อแม่คุณ
ตอนนี้แม่ผมก็อยู่ในนั้นเหมือนกัน
เห็นแม่ผมบ้างไหมครับ
แม่ผมชื่อชิมซุนด็อก
พอจะรู้จักไหมครับ
ไม่รู้หรอก
ไม่เคยได้ยินชื่อเลยเหรอครับ
ไม่เคย
(ชิมซุนด็อก)
ส่วนคูกับพยอง
ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งจะหักหลังคุณ ในห้องทรมานของกรมตำรวจ
ผมยอม…
บอกทุกอย่างแล้ว
ทุกอย่าง
เจ้าพัค เด็กคนนั้น
ก็หักหลังคุณเพื่อจะตามหาแม่ที่ทิ้งเขาหนีไปอยู่ญี่ปุ่น
ตั้งแต่เขายังเด็ก
แลกกับค่าเรือไม่กี่แดง
เขายอมขายข้อมูลของนายท่านจาง ที่ดูแลตัวเองเหมือนครอบครัว
และคนที่คุณเรียกว่าเพื่อนน่ะ
ยังไม่ทันถึงครึ่งวันเขาก็ให้การแล้ว
ว่าคุณกับพวกเป็นแกนนำคอมมิวนิสต์
นั่นแหละค่ะที่เขาเรียกว่า
มนุษย์ผู้อ่อนแอ
สนใจแต่ชีวิตตัวเองจนไม่รู้จักบุญคุณคน
ไม่รู้จักกระทั่งศีลธรรม
แล้วคุณ
จะเอาเศษสวะพวกนี้มาทำอะไรคะ
สู้กับฉันน่ะเหรอ
ณ เวลานี้ คนที่ทุ่มเทให้กับคุณมากที่สุดคือฉัน
แล้วคุณจะทรยศฉันงั้นเหรอ
คุณกำลังจะบอกฉันแบบนั้นใช่ไหม คุณจาง
ใช่
ที่คุณพูดอาจจะถูก
แต่
คุณรู้อะไรไหม
พวกเขาทุกคน
คงไม่ต้องเจอเรื่องอย่างว่า
ถ้าโลกไม่ได้เป็นแบบนี้
พวกเขาคงไม่ต้องถูกลากเข้าคุก
ไปซ้อมจนน่วมเพื่อบีบให้ทรยศพวกพ้องตัวเอง
คงไม่ต้องถูกไฟจี้
หรือถูกถอดเล็บมือเล็บเท้าสดๆ
พวกเขาคงไม่ต้องทรมาน
กับความรู้สึกผิดไปทั้งชีวิต ที่ทนความเจ็บปวดไม่ได้
จนต้องบอกชื่อพวกพ้องของตัวเองไป
แต่ถึงอย่างนั้น
จะเป็นจะตายยังไงทุกคนก็ต้องอดทน
ถึงจะอับอาย ถึงจะต่ำต้อย แต่ก็ต้องมีชีวิตอยู่
เพราะถ้าเราไม่อยู่ต่อไป
ก็จะไม่มีใครมาคอยจดจำ ว่าเราโดนกระทำอะไรไว้บ้าง
เพราะฉะนั้นอย่าเรียกคนอื่นพล่อยๆ ว่าเศษสวะ
พวกเขาทุกคน
ไม่สมควรมีใครได้ยินคำพูดแบบนั้น
ออกจากปากของคุณ
สุดท้าย
คุณเองก็…
เพราะแบบนั้นไงครับ
สุดท้าย
เราถึงจบกันแค่นี้
ท่านหญิงมาเอดะ
เข้าข้างในกันเถอะ
อากาศ
ยังเย็นอยู่
นายท่าน
ผม…
เมื่อกี้ผมพูดอะไรออกไป
พูดทุกอย่าง
ที่ควรพูดสมกับที่เป็นแกไง
รอก่อน
เรื่องอื่นจะยังไงไม่รู้
แต่ก่อนตายฉันต้องหา…
เบาะแสมาให้ได้ว่ายุนแชอ๊กอยู่ที่ไหน
แล้วแก…
รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ว่าฉัน…
เป็นคนบอกชื่อ
ของแม่แก
ตั้งแต่
แม่ผมเสียไปได้ไม่นาน
แต่แก
ก็ยัง
อยู่กับฉันเนี่ยนะ
เพราะผมคิดว่ามันไม่ใช่ความผิดของคุณแม่บ้าน
ไม่ต้องเสียใจไปหรอก
แกก็รู้จักผู้จัดการคูดี
ถ้าเขามุ่งมั่นตั้งใจจะทำอะไร
เขาต้องได้อะไรติดมือกลับมาแน่
รอดูก่อนเถอะ
ถ้าเป็นเรื่องจริงล่ะ
ถ้าเธอตายแล้วจริงๆ ล่ะ
อาหารยังไม่ได้อีกเหรอ
ท่านหญิงมาเอดะส่งหญิงโชซอนมาคนนึงครับ
คำบรรยายโดย พริมขวัญ โกมลมนัส