[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
(สัตว์สยองกยองซอง)
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[เสียงหายใจสั่นเครือ]
[ยูกิโกะ] ฉันคุยกับผอ.อิจิโร่ โรงพยาบาลองซองไว้แล้วค่ะ
เด็กที่อยู่ในท้องจะมีความหมายพิเศษอย่างยิ่ง
ไม่เพียงต่ออิชิคาว่าซัง แต่ต่อฉันด้วยค่ะ
เพราะฉะนั้น…
ช่วยดูแลร่างกายเป็นพิเศษด้วยนะคะ
อากิโกะซัง
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงเบาๆ]
[มยองจาร้องขัดขืน]
[มยองยาร้องขัดขืนกลัวต่อเนื่อง]
[เสียงประตูเหล็กกระแทกปัง]
[เสียงหายใจสั่นเครือ]
[ผู้ชาย] ขอโทษครับ แต่ว่าวันนี้ร้านของเราปิดแล้วครับ
[เสียงหายใจสั่นแรง]
[เสียงออกแรงกระโดดเข้าทำร้าย]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงดังขึ้น]
[เสียงร้องเจ็บปวด คอหักกระแทก]
[ดนตรีหยุด]
[ครางโอดโอยลุกขึ้นนั่ง]
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงเบาๆ]
[ทหาร] สปอร์หยุดกระจายตัว มาสักหนึ่งชั่วโมงที่แล้วครับ
[คาโต้] มันตื่นแล้วเหรอ
[ทหาร] แต่ยังไม่มีการเคลื่อนไหวครับ
อาจจะเป็นเพราะเราใช้ก๊าซไนโตรเจน มากไปหรือเปล่าครับ
[คาโต้] เธอกำลังคิดอะไรอยู่…
เซชิน
[อิจิโร่] ผู้พันคาโต้ ทักทายสิครับ
ทางนี้คือมาดามมาเอดะ ภริยาของผู้การอิชิคาว่า
และยังเป็นลูกสาว ของท่านพลโทมาเอดะอีกด้วยนะครับ
[คาโต้] ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่บุคคลภายนอก จะสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาได้ครับ
เธอเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ที่สุด ของโรงพยาบาลด้วย ผู้พันคาโต้
นั่นน่ะเหรอคะ
อย่าเข้าใกล้จนเกินไปจะดีกว่าครับ
เซชิน
[เสียงสัตว์ประหลาดคำรามเบาๆ]
คุณยังมีชีวิตอยู่สินะ
อาจารย์… เซชิน
[สัตว์ประหลาดแผดเสียงคำราม]
[ร้องตกใจ]
[สัตว์ประหลาดคำราม]
[สัตว์ประหลาดแผดเสียงคำรามต่อเนื่อง]
[เสียงกระแทกลูกกรงเหล็ก]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงต่อเนือ่ง]
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างข้ออ้างและคำแก้ตัว)
(ตอน 8 - ตื่นรู้)
[เสียงหายใจสั่น]
[นัมชน] ดูท่าคงโดนทรมานมาหนักครับ
เขานอนไม่หลับเลยสักนิด
แถมไม่ทานอาหารแม้แต่คำเดียวด้วยครับ
[พ่อ] แทซังล่ะ
[นัมชน] เห็นว่าออกมาไม่ได้ครับ
พวกพ่อค้าในบนจอง ก็ถูกจับตัวไปหมดด้วยครับ
[ถอนหายใจ]
[ผู้ชาย 1] ครับ สวัสดีครับ
ครับ
[เสียงเคาะลูกกรงเหล็ก]
- ครับ เข้าใจแล้วครับ - [ผู้ชาย 2] เงียบๆ หน่อย
นั่งลงไป!
ลุงกับพยอง เกิดอะไรขึ้นครับ
ทำไมยังไม่ได้ข่าวจากนายท่านจางอีก
หรือว่าเขาจะไม่มาช่วยพวกเราแล้วเหรอครับ
หา
บ้าเอ๊ย
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลง]
(คลังสมบัติทอง)
(โรงรับจำนำ)
(วันนี้ปิด)
[ถอนหายใจ]
แทซัง
ทำอะไรอยู่
ทำไมยังไม่รีบกลับบ้าน
[เสียงออกแรงยก]
เขาตายหรือยัง
ดูเหมือนจะยังหายใจครับ
รีบๆ พาตัวเขาไปรับการรักษาซะ
- ให้เร็วเลย - [ทหาร] ครับ!
ฆ่ามันซะ [ครางอึกอักใกล้ตาย]
[ครางอีกอัก] ไอ้เวรนั่น
หาตัวมันให้เจอ
แล้วฆ่ามันซะ
[เสียงหายใจอ่อนแรง]
[ครางเจ็บ ออกแรงปีน หายใจแรง]
[เสียงล้มกระแทกพื้น ครางเจ็บ]
[ครางเจ็บ หอบเหนื่อย]
[ครางเจ็บ หายใจแรง]
[ทหาร 3] ทุกคนอย่าขยับ! ถอยหลังออกมา!
[เสียงทหารเดินตบเท้า]
กลับตำแหน่ง!
[เสียงทหารตบเท้า]
[ทหาร 4] ผอ.ครับ!
มีเรื่องรายงานครับ
- เป็นเรื่องด่วนหรือเปล่า - จ่าสิบเอกฮาเนดะถูกพบตัวในห้องเก็บศพ
เขาถูกยิงจนเจ็บสาหัสครับ
เอ่อ มาดามมาเอดะ ขออภัยด้วยนะครับ คุณช่วยไปรอด้านในสักครู่ได้ไหมครับ
[เสียงปิดประตู]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำรามลั่น]
[ดนตรีหยุด]
จางซัง
มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
ผมเข้ามาเพราะมีธุระ [หายใจสั่นเบาๆ]
แต่ดันพลาดโอกาสออกไปครับ [หายใจสั่นเบาๆ]
มาเอดะซังคงต้อง
ช่วยเหลือผมหน่อยแล้วละครับ [หายใจสั่นเบาๆ]
นก็แปลว่าไอ้โชซอนคนนั้น ยังซ่อนอยู่ข้างในนี้อย่างงั้นเหรอ
- ครับ ดูเหมือนจะอย่างนั้นครับ - [ทหาร 3] ผอ.อิจิโร่! [หายใจหอบ]
เหมือนไอ้โชซอนจะอยู่ที่ปีกฝั่งห้องทดลองครับ
การ์ดพบคราบเลือดของหมอนั่น ใกล้ห้องอุปกรณ์ครับ
มาดามมาเอดะ ผมเกรงว่า ตอนนี้มันยังไม่เหมาะที่จะ…
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
เหตุฉุกเฉิน! เหตุฉุกเฉิน!
มาดามมาเอดะอยู่ในอันตราย! ตามหามาดามมาเอดะให้เจอเดี๋ยวนี้!
[เสียงทหารตบเท้า]
[เสียงเหนื่อยหอบ]
มาดามมาเอดะ
ขับไปเฉยๆ ไม่ต้องถามอะไร [หายใจสั่นเบาๆ]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[แทซังหายใจสั่นเบาๆ อ่อนแรง] ไปเลย
ขอบคุณนะครับ [หายใจสั่นเบา]
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลงเบาๆ]
[คนขับรถ] เอายังไงดีครับ หยุดรถไหมครับ
ไปฮอนมาจิ
[ดนตรีหยุด]
(โรงรับจำนำ วันนี้ปิด)
[ดนตรีช้าเศร้าสร้อยบรรเลง]
(โรงแรมฟุตามิ)
[จุงวอน] ไปคลังสมบัติทองมาอีกแล้วเหรอ
ออกมารอหนูเหรอคะ
วันนี้ก็วันที่สี่แล้วนะ
การที่ไม่มีข่าวจนถึงตอนนี้
ก็แปลว่าเขาออกมาได้ยากแล้วละ
ยังไงซะ หน้าที่เราก็มีแค่การหาตัวมยองจา
งานเราจบแล้ว
ได้เวลากลับกันแล้วละ
พรุ่งนี้จะออกแต่เช้าตรู่เตรียมตัวไว้ให้พร้อม
หนูควรอยู่แทนที่เขาค่ะ
เรื่องนั้นเขาตัดสินใจเลือกเอง
เดิมทีแล้ว เขาต้องช่วยแค่มยองจาคนเดียว แต่ว่า…
เป็นเพราะพวกเรา
หนูควรอยู่ต่อและหาวิธีที่จะช่วยคุณแม่ออกมาค่ะ
หรืออย่างน้อยหนูก็ควรแก้แค้น พวกคนที่ทำให้คุณแม่เป็นแบบนั้น
ถ้าทำแบบนั้นเขาก็จะไม่ต้องถูกทิ้งอยู่คนเดียว
และหนูก็ไม่ต้องมาเสียใจแบบนี้ค่ะ
แกหมายความว่ายังไง
หนูเจอคุณแม่แล้วค่ะ
ท่านยังอยู่นั่น
อยู่ที่โรงพยาบาลองซอง
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงกระแทกลูกกรงเหล็กและคำราม]
มันเป็นแบบนั้นตั้งแต่มาดามมาเอดะมาครับ
ดูเหมือนกับกำลังโกรธอะไรบางอย่างเลย
มันหาลูกของมันอยู่
ครับ
มันไม่ได้กำลังโมโห แต่กระวนกระวายใจ
[เสียงกระแทกลูกกรงเหล็กและคำราม]
[เสียงคำรามยาว]
[ดนตรีช้าระทึกขวัญบรรเลง]
[หายใจสั่นเบาจะร้องไห้]
[สัตว์ประหลาดทุบประตูและคำราม]
[เสียงคำราม]
[ดนตรีช้าระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[ร้องไห้ สะอื้น หายใจสั่น]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงช็อตไฟฟ้า]
[ร้องครางเจ็บปวด]
ฉันจะถามอีกครั้ง
ไอ้พวกโชซอนที่แกพาหนีออกมาอยู่ที่ไหน
เอ่อ ไม่… ไม่ทราบครับ [หายใจแรง]
ตอนนี้จางแทซังอยู่ที่ไหน
ผมก็…
ผมก็อยากรู้เหมือนกัน
แกฟังฉันไม่เข้าใจสินะ
เริ่มใหม่แต่แรกดีไหม หือ
เริ่ม… [ครางเสียงสั่น]
เริ่มใหม่ เริ่มใหม่ เริ่มใหม่แต่แรก
เริ่มใหม่แต่แรก เริ่มใหม่ เริ่มใหม่ [ครางเสียงสั่น]
[นาวอล] คุณไม่เคยถูกดึง
เล็บมือเล็บเท้าแบบสดๆ ใช่ไหม
[ครวญครางเจ็บปวดทรมาน]
ไม่เคยถูกนาบด้วยไฟ
[เสียงร้องเจ็บปวดทรมาน หวาดกลัว]
หรือถูกทรมานด้วยไฟฟ้าใช่ไหมคะ
[เสียงครางถูกช็อตไฟฟ้า]
ถ้าเทน้ำผสมพริกป่นลงไป
ในรูจมูกของคนที่ถูกจับห้อยหัวอยู่ละก็…
รู้ไหมคะจะเป็นยังไง
[เสียงร้องทรมาน ไอ สำลัก]
พอถึงจุดนั้นแล้ว…
คนคนนั้นก็ไม่สามารถเป็นมนุษย์ได้อีกแล้วค่ะ
ถ้าคุณตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น
อย่าปล่อยยืดเยื้อจนทำลายชีวิตตัวเอง ให้บอกพวกมันออกไปให้หมด
แบบนั้นต่อให้คุณหักหลังกัน ฉันก็จะไม่โกรธแค้นคุณ
จำเอาไว้นะคะ
[หายใจทรมาน ไอ]
ฉันจะถามอีกครั้ง
ที่จริงคลังสมบัติทองมีเป้าหมายอะไรกัน
เป็นกบฏเหรอ
หรือให้เงินทุนลับสนับสนุนกองทัพเอกราช
[หายใจทรมาน]
[ตะคอก] ตอบฉันมา!
ฉันถามว่าตอนนี้จางแทซังอยู่ไหน
[ครวญครางทรมาน]
[ครวญคราง] โธ่ แม่งเอ๊ย
[หายใจแรง ออกแรงลุกขึ้น]
[เสียงประตูเลื่อนเปิด]
ฟื้นแล้วเหรอคะ
[หายใจแรง] มาเอดะซัง
ค่อยยังชั่วที่ไข้ลดแล้ว
ส่วนบาดแผล ก็ฟื้นตัวได้ดี
นี่ผมอยู่นี่มานานแค่ไหนแล้ว
วันนี้ วันที่สี่ค่ะ
ที่โรงพยาบาลองซอง
คุณก่อเรื่องไว้พอตัวเลยนะคะ
คุณไม่เห็นต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อเรื่องคนอื่นเลยนี่คะ
ไม่สมเป็นจางซังเลย
[ถอนหายใจ]
ผมก็แค่… [สูดหายใจแรง]
โมโหนิดหน่อยน่ะ
ที่ประเทศตกอยู่ในสภาพนี้ไม่ใช่ความผิดผม
ที่ผู้คนถูกขังถูกทรมานอยู่ในนั้นก็ไม่ใช่ความผิดผม
แต่อะไรคะ
แต่ว่า..
พอผมได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว
มันทำให้ผมโมโห
ผมหัวเสีย
คุณทนไม่ได้ในฐานะที่เป็นคนโชซอนเหมือนกัน
ผมทนไม่ได้ในฐานะ
ที่เป็นคนเหมือนกันครับ
คุณคิดว่าชีวิตคนเราเท่าเทียมกัน จริงๆ เหรอคะ
แล้วคุณคิดว่าไม่ใช่งั้นเหรอครับ
แล้วเรา…
ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ไหมคะ
ฆาตกรรมต่อเนื่องเหรอ
ครับ สี่วันที่ผ่านมาเกิดเหตุฆาตกรรม บริเวณชองกเยชอน 11 คดี
เราขอให้วอร์ดทหารชันสูตรแล้วครับ
ศพมีจำนวนมากและสภาพศพค่อนข้างผิดปกติ
ผิดปกติ ยังไงกัน
สมองของศพทุกศพหายไปหมดเลยครับ
[สูดลมหายใจแรง]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
เขามาจากวอร์ดทหารครับ
[เสียงโทรศัพท์]
ค่ะ คลังสมบัติทองค่ะ
เปล่านะคะ
เราไม่เคยปล่อยขายร้าน
พูดเรื่องอะไรกันคะ
ตายเหรอ
นี่คุณหาว่าใครตายกันคะ
นี่แกคิดว่าแกเป็นใคร หา
ถึงได้เที่ยวพูดพล่อยๆ แบบนั้นออกไป ทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย
งั้นให้ฉันด่าว่า แกขี้ทางปากเลยดีไหมน หนวกหูจริง
เตือนแล้วนะหุบปากซะ ก่อนที่ฉันจะเย็บปากแก
[ถอนหายใจ]
รู้เรื่องจริงหรือก็เปล่าแต่ดันมาพูดหมาๆ หาว่าคนอื่นเขาตายหรือไม่ตายซะได้ไอ้พวกนี้นี่
เฮ้อ!
[เสียงโทรศัพท์]
ไอ้เวรตะไลที่โทรมานี่มันก็ช่าง…
[เสียงโทรศัพท์]
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลง]
ครับ คลังสมบัติทองครับ
เอ่อ เรื่องนั้น ผมคิดว่า พนักงานของเราได้ตอบคำถามไปแล้วนะ
ผมเป็นใครเหรอครับ
ผมเจ้าของคลังสมบัติทอง
จางแทซังเองครับ
ครับ
ผมยังมีชีวิตอยู่และสบายดีครับ
มีคนเล็งคลังสมบัติทอง มากกว่าที่คิดอีกนะ
ว่าไหม
[เสียงสั่นเครือ] แทซัง เธอ…
อย่างที่บอก
นี่ผมไม่อยู่แค่ไม่กี่วัน ถึงขั้นจะต้องปิดร้านกันเลยเหรอ
เพราะแบบนี้คนพวกนั้นถึงได้เข้าใจผิดกันไง
เธอ…
ไม่เป็นไรใช่ไหม
ไม่เป็นไรอยู่แล้ว
[นาวอลสะอื้นโล่งอก]
ไม่ได้บาดเจ็บ ใช่ไหม
ไม่มีอยู่แล้วสิ
นี่แน่ะ!
ไม่ได้บาดเจ็บแล้วทำไมถึงเพิ่งโผล่หัวมา
อยากเห็นยัยแก่คนนี้หัวใจวายตายหรือไงกัน
- ไอ้เด็กเย็นชาคนนี้ - โอ๊ย!
ผมขอโทษนะ
ผมมีเหตุผลของผมน่า
เลิกโมโหนะ คุณนาวอล
ผมขอโทษจริงๆ นะ
เอ่อ ช่างเถอะค่ะ
รีบไปช่วยหัวหน้าคูออกมาก่อนเถอะค่ะ
ตอนนี้เขาอยู่ไหน
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลงดังขึ้น]
[เสียงครางหมดแรง]
[ยองชุนหายใจสั่นกลัว]
ออกมา!
[หายใจสั่นกลัว]
[เสียงทุกคนร้องดด้วยความกลัว]
ปล่อยนะ ไม่! ฉันไม่ไป!
ออกมา!
[ยองชุนร้องโอดโอย หายใจสั่นกลัว]
นายท่านจาง
[ผู้ชายพูดดังแว่วๆ] นายท่านจาง เขามาแล้ว
นายท่านจางมาช่วยเราแล้ว เรารอดแล้ว
[ยองชุนหายใจสั่น]
[สะอึกสะอื้น]
รอนี่เดี๋ยวนะ
[ตำรวจ] เฮ้ย หยุดนะ!
แกคิดจะเดินดุ่มๆ ไปไหน หา!
[ผู้ชาย] นั่นจางแทซัง จากคลังสมบัติทองไม่ใช่เหรอ
ผมมาเพื่อพบอิชิคาว่าซัง
[ตำรวจ] เฮ้ย แก! นี่แกเมินฉันอยู่เหรอวะ!
ไปบอกเขาที ว่าผมมาหาเขา
ไอ้สมองทึบนี่!
การมาเหวี่ยงหมัดใส่คนอื่น
ที่เขามาเพื่อพูดคุยน่ะ เศษสวะเขาทำกันนะครับ
หากคุณอยู่กรมตำรวจ
ก็ช่วยทำตัวให้สมกับที่เป็นตำรวจด้วยเถอะครับ
[เสียงเปิดประตู]
สร้างเรื่องใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้นะ
ก็คุณบอกว่าให้ทำทุกวิถีทางนี่ครับ
สรุป
นายทำยังไงกับ พวกคนโชซอนคนอื่นๆ ที่ช่วยออกมา
คุณพูดถึงคนโชซอนพวกไหนกัน
อย่างที่บอกไป ผมมาในฐานะตัวแทนสมาพันธ์พ่อค้าแห่งบนจอง
กรุณาปล่อยตัวผู้ค้าของบนจองที่ถูกขังไว้ด้วยครับ
คืนนั้นมีการทำผิดมากกว่าสิบข้อหา
ร้องเพลงเสียงดัง เล่นเพลงแจ๊ส ฝ่าฝืนกฎรักษาความสงบ
ฝ่าฝืนกฎความปลอดภัย และอื่นๆ
มาตกลงกันด้วยค่าปรับเถอะ
คิดว่าเงินแก้ไขสถานการณ์นี้ได้เหรอ
การแก้ปัญหาด้วยเงินหมดจดที่สุดไม่ใช่เหรอครับ
[สูดหายใจ] ถ้าฉันปฏิเสธล่ะ
ตั้งแต่วันนี้ ร้านค้าทุกร้านในบนจอง จะปิดทำการทั้งหมดครับ
อีกสองวันจะมีปาร์ตี้เรี่ยไรเงินสนับสนุนสงคราม ทราบใช่ไหมครับ
การส่งเหล้าและวัตถุดิบเพื่อใช้ในงานนั้น จะถูกหยุดทั้งหมดครับ
เจ้านายกับภริยาที่ตัดชุดปาร์ตี้ กับเสื้อนอกทรงยาวไว้ที่บนจอง
ก็จะไม่ได้รับชุดตามเวลาที่กำหนด
ถ้าเป็นแบบนั้น ผู้มีอำนาจก็คงจะเริ่มสืบสวน
อิชิคาว่าซังก็น่าจะยุ่งยากไม่น้อยนะครับ
นี่ขู่ฉันอยู่เหรอ
ในเวลาที่ผู้ไร้อำนาจจำต้องเข้มแข็ง
เราใช้วิธีปรองดองกัน
ตอนนี้เราแค่กำลังทำ ในสิ่งที่เราสามารถทำได้น่ะครับ
อย่ามาล้ำเส้น
อย่าเสี่ยงชีวิตกับเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวกับนายเลย
ผมได้บทเรียนอย่างนึงจากการเข้าไป ในโรงพยาบาลองซองครั้งนี้ครับ
เวลาที่เราต้องเสี่ยงชีวิต
จงทุ่มสุดตัว
ถ้าลังเลที่จะทำแบบนั้น
ได้กลายเป็นศพแน่
ผมรู้ผู้ต้องสงสัยหลักที่มีแนวโน้มของคดีนี้ครับ
จางแทซังแห่งคลังสมบัติทอง
นักแกะรอย ยุนแชอ๊ก แล้วก็…
กีแซงชาวโชซอน ที่ชื่ออากิโกะครับ
[เสียงอาเจียน ไอสำลัก]
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลงเบาๆ]
อากิโกะซัง…
เป็นอะไรไหม
[หายใจแรง ทรมาน]
แล้วคุณมีหลักฐาน ว่าพวกเขาเป็นผู้ต้องสงสัยไหมครับ
ผู้ต้องสงสัยทั้งหมดที่ผมเพิ่งพูดไปนั้น
เข้ามาในโรงพยาบาลองซองและหนีออกไปครับ
มันเกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันแน่เหรอครับ
ผมไม่สามารถบอกถึงขนาดนั้นได้ครับ
เป็นความลับของกองทัพ
อากิโกะ
อากิ…
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ตกใจ] อะไรกันวะเนี่ย [หายใจแรง]
[อิชิคาว่า] บอกฉันมา
เกิดเรื่องอะไรขึ้นในนั้น
ในโรงพยาบาลองซอง กำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หา
คุณคงรู้อยู่แล้ว
ว่าค่าข้อมูลของผมค่อนข้างสูงครับ
ยิ่งเป็นความลับเกี่ยวกับโรงพยาบาลองซอง ยิ่งนับเป็นข้อมูลระดับสูงสุดจากทั้งหมดเลยครับ
ถ้าไม่ได้ไว้ใจกันจริงๆ ผมไม่บอกข้อมูลง่ายๆ หรอกครับ
นายอยากต่อรองกับฉันใช่ไหม
อิชิคาว่าซัง ผมพูดถึง ความสัมพันธ์ที่ไว้ใจกันและกันอยู่ครับ
ผมรักษาสัญญาของผมแล้ว
ผมตามหาอากิโกะให้คุณ
ตอนนี้ก็ถึงตาคุณ
ช่วยปล่อยคนของผมด้วยครับ
[ตำรวจ] ออกมา!
พวกแกถูกปล่อยแล้ว!
[ผู้ชาย 1] ถูกปล่อยตัวแล้ว! รอดแล้ว!
เรารอดแล้ว [หัวเราะ]
[เสียงพูดคุยกันจอแจ]
[ผู้หญิง] เรารอดแล้ว เรารอดแล้ว
[เสียงพูดคุยกันจอแจฟังไม่ได้ศัพท์]
นายท่านจาง
ยังไม่ตายเหรอ
ลุกขึ้นไหวไหมครับ
ทำไมถึงเพิ่งมา [ร้องไห้]
ออกไปกันก่อนเถอะครับ
ลุกขึ้นนะครับ
[ทุกคน] บนจอง! บนจอง! บนจอง!
[ตำรวจ] พวกแกทุกคนอยากตายกันหรือไง
หุบปากเดี๋ยวนี้!
[ทุกคนร้องตกใจกลัว]
[ดนตรีช้าเศร้าใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[ทุกคน] บนจอง! บนจอง! บนจอง! บนจอง!
บนจอง! บนจอง! บนจอง! บนจอง!
- โมริ - ครับ!
ท่านผู้การ
เริ่มจับตาดูจางแทซังอีกครั้ง
เอ๊ะ อีกครั้งเหรอครับ
อ้อ เข้าใจแล้วครับ
(โรงพยาบาลองซอง ห้องทดลอง การทดลองในมนุษย์ มาดามมาเอดะ)
(มาดามมาเอดะ)
(คลังสมบัติทอง)
[ดนตรีหยุด]
ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เขาน่ะไม่เป็นไรหรอก
ผมติดหนี้ก้อนใหญ่ต่อลุงกับพยองเลย
ตาคนนั้น…
ที่ผ่านมานายท่านช่วยชีวิตเขาไว้ตั้งกี่ครั้ง
ถือว่าหายกันไปครั้งนึงเถอะค่ะ
พิษจากการทรมาน
จะอยู่นานเลยใช่ไหม
กลับไปได้แล้วค่ะ
ไม่ละ ผมจะอยู่นี่แหละ
ยังมีอีกคนนึงที่รอคุณอยู่นี่ค่ะ
เธอแวะมาที่นี่ทุกวัน
เพื่อดูว่านายท่านกลับมาได้อย่างปลอดภัยหรือยัง
เดี๋ยวฉันดูแลเขาเอง
ไปหาเด็กคนนั้นเถอะค่ะ
[ดนตรีช้าเศร้าสร้อยบรรเลง]
ไม่ทานมื้อเย็นเหรอคะ
[จุงวอน] พ่อไม่หิว
แกไปกินของแกเถอะ
หรือให้หนูออกไปซื้อเกี๊ยวมาให้ดีไหมคะ
เดี๋ยวหนูกลับมาค่ะ
[เสียงคนพูดคุยจอแจอยู่ไกลๆ]
[แชอ๊ก] แกเป็นใคร
[เพลงหวานซึ้งบรรเลง]
คุณยังดุดันเหมือนเดิมเลยนะครับ
ได้เห็นหน้าผมชัดๆ แล้ว
ปล่อยผมได้หรือยังครับ
นายท่านจาง
[หายใจสั่น สะอื้นดีใจ]
ผมก็เหมือนกันครับ
ผมเอง…
ก็คิดถึงคุณมากเลย
[หายใจสั่นสะอื้น]
[ดนตรีค่อยๆ แผ่วแล้วหยุด]
มีอะไรจะบอกเหรอคะ
คือคุณน่ะ…
รู้เรื่องห้องทดลองใต้ดินที่โรงพยาบาลองซอง
มากน้อยแค่ไหนกันเหรอ
ตอนนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่นั่น คุณพอจะรู้หรือเปล่าครับ
ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้ค่ะ
คุณทำอะไรกับอากิโกะครับ
ผมถามว่าคุณทำอะไรกับเธอ
ดูเหมือนว่าคุณจะเข้าใจอะไรผิดนะคะ
คุณไม่ได้มีสิทธิ์ที่จะมาถามฉันในเรื่องแบบนั้น
และฉันไม่ได้มีหน้าที่ต้องตอบคุณด้วย
ว่ายังไงนะ
แต่แรกความสัมพันธ์ของเรา ก็ผูกมัดเพื่อผลประโยชน์ของกันและกันอยู่แล้วนี่คะ
ตัวฉันต้องการสามีเพื่อจะเดินทางมาที่โชซอน
ส่วนคุณก็ต้องการใช้ชื่อ
และตระกูลของฉัน เพื่อให้ได้ดีและประสบความสำเร็จ
จู่ๆ คุณมาทำตัวเหมือนเป็นสามีของฉันแบบนี้
ฉันอึดอัดนะคะ
อิชิคาว่าซัง
คุณไม่ควรไปแตะต้องอากิโกะเลย
ส่วนคุณก็ไม่เห็นจำเป็น ที่จะต้องส่งจางซังเข้าไปที่นั่นเลย
เราตกลงกันว่า จะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันและกัน
และคุณเป็นคนทำลายข้อตกลงนั้นก่อน
ฉันเคารพในงานอดิเรกของคุณ
แต่ถ้าพูดถึงเรื่องการมีลูก
มันคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิงค่ะ
เฮอะ
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลง]
เออ จริงสิ
รู้หรือเปล่าครับ ว่าจางแทซังมีผู้หญิงของเขาแล้ว
เธอชื่อยุนแชอ๊ก เป็นผู้หญิงโชซอนครับ
ได้ยินว่าเธอทั้งสาวแล้วก็สวย
น่าเสียดายจังนะ
อุตส่าห์เอาใจใส่พยาบาลดูแลเขาอย่างดี
กลับสูญเปล่าซะได้
[ดนตรีหยุด]
[เสียงหายใจอ่อนแรง]
[ดนตรีช้าผ่อนคลายบรรเลง]
อือ… อืม…
[ผู้หญิง] เกี๊ยวที่สั่งได้แล้วค่ะ
อืม…
ไปกันเถอะครับ
ซื่อบื้อจริงๆ เลย
[เด็กชาย 2] ซื่อบื้อจริงด้วย
ใช้ไม่ได้เลย ไม่รู้อะไรเลย
[แทซังกระแอม]
[เสียงปืน]
[ดนตรีช้าระทึกใจบรรเลง]
[เสียงหายใจสั่น กลัว]
อย่าเข้ามานะ
ไปนะ ไปให้พ้น อย่าเข้ามานะ!!
[ร้องลั่น กลัว เสียงปืน เสียงล้มกระแทกพื้น]
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[ดนตรีระทึกขวัญเร่งจังหวะเร็วและดังขึ้น]
[เสียงร้องเจ็บปวดทรมานต่อเนื่อง]
มยอง… มยองจาเหรอ [หายใจแรง]
แปลว่าสิ่งนี้คือนาจินเหรอคะ
ใช่แล้วครับ
พวกมันถูกพบในธารน้ำแข็งบนภูเขาหิมะมูรยง
ที่พวกนาจกอาศัยอยู่
ถ้าอย่างนั้นสิ่งนี้ พอเข้าไปในสมองมนุษย์แล้ว
มันจะสร้างสัตว์ประหลาดแบบเซชินขึ้นมาเหรอคะ
ไม่ครับ
ด้วยนาจินอย่างเดียว มันจะเปลี่ยนให้เป็นนักล่าครับ
ขณะที่คงรูปร่างมนุษย์ไว้
ยังมีสัญชาตญาณในการล่า การเอาตัวรอด
และกัดกินสมองของมนุษย์ครับ
[คำราม]
[หายใจแรง]
[แทซังทำเสียงฮึดฮัด]
[แทซังอึกอัก หายใจไม่ออก]
[แทซังไอ สำลัก]
มันมีความก้าวร้าวสูง และมีความดุร้ายมากกว่าสัตว์นักล่าอื่นๆ ครับ
เมื่อมันบาดเจ็บ ก็ฟื้นตัวได้ทันที
งั้นทำไมเซชินถึงมีรูปร่างแบบนั้นได้ล่ะคะ
เพราะว่าเธอถูกฉีดเซรุ่ม
ที่ผสมด้วยแอนแทรกซ์ครับ
เมื่อถูกฉีดเซรุ่มตัวนี้ในสภาวะตอนที่เป็นนักล่า
ก็จะก้าวไปสู่ขั้นของเซชินครับ
แล้วพวกมันมีจุดอ่อน อะไรบ้างหรือเปล่าคะ
เกลียดไฟกับแสงแดด
อ่อนแอลงด้วยไนโตรเจน
[ครวญครางหวาดกลัว]
ชู่!
[แทซัง] ตั้งสติก่อนนะครับ
เป็นอะไรของคุณเนี่ย
[ตะโกน] มยองจา!
[ดนตรีช้าระทึกขวัญบรรเลง]
[มาเอดะ] น่าขนลุกซะจริง
ที่จดจำตอนที่ยังเป็นมนุษย์ได้ แม้อยู่ในสภาพแบบนั้น
[แชอ๊ก] โรงพยาบาลองซองค่ะ
เธอถูกทดลองที่นั่นไม่ผิดแน่
[แทซังหายใจแรง]
[มยองจาหายใจสั่น กลัว]
[เสียงครวญครางเจ็บปวดทรมาน]
พลุสัญญาณถูกยิงขึ้นจากแถวๆ จงโนครับ
[มยองจาหอบ ครางเจ็บ]
อยู่ทางนั้น! ไปจับตัวมา!
[เสียงนกหวีด]
[ตำรวจ] หยุดนะ!
[เสียงนกหวีดดังต่อเนื่อง]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
- อย่าให้หนีได้ หาให้เจอ! - ครับ!
[เสียงล็อกประตูเหล็ก]
ในตอนแรก มันยังจำไม่ได้หรอกครับ
กระทั่งได้เจอลูกสาว
ลูกสาวเหรอ
เซชินมีลูกสาวด้วยงั้นเหรอคะ
เธอแฝงตัวเข้ามาถึงที่นี่ เพื่อตามหาแม่ที่หายตัวไป
อย่างไร้ร่องรอยเมื่อสิบปีก่อน
พอจำลูกสาวตัวเองได้ มันก็…
เหมือนกดเปลี่ยนสวิตช์เลยครับ
แล้วชื่อของลูกสาวเธอคือ…
เธอชื่อยุนแชอ๊ก
เป็นสาวนักแกะรอยครับ
[อิชิคาว่า] รู้หรือเปล่าครับ
ว่าจางแทซังมีผู้หญิงของเขาแล้ว
เธอชื่อยุนแชอ๊ก เป็นผู้หญิงโชซอนครับ
[แผดคำรามเสียงแหลม]
- หาตัวให้เจอ! - ครับ!
- หาด้านนี้ด้วย! - ครับ!
เร็วเข้า! ทางนี้!
- ให้ไวเลย! - หาให้เจอ!
[เสียงนกหวีด]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงนกหวีด]
[เสียงข้าวของดังโครมคราม]
[เสียงแตรรถยนต์]
[แทซังหอบ]
[เสียงนกหวีด]
อยู่ทางนั้น! ไปจับมา!
[เสียงนกหวีด]
[เสียงรถเบรกเอี๊ยด]
เป็นอะไรไหม
ถ้าถูกจับเธออาจถูกฆ่าก็ได้
ไม่สิ เธอจะเจอเรื่องน่ากลัวยิ่งกว่าความตาย
เหมือนกับแม่ฉัน
[เสียงนกหวีด]
[ตำรวจ] ตามไป!
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
รีบตามไปเร็ว!
จับตัวให้ได้!
[เสียงนกหวีด]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
ไปได้
[เสียงวิงกระหืดกระหอบ]
ไว้ชีวิตฉันเถอะค่ะ [ร้องไห้]
ได้โปรดอย่าฆ่าฉันเลย
ไว้ชีวิตฉันเถอะ [ร้องไห้ กลัว]
[ตำรวจ1] หยุดนะ!
ทางนั้น!
[แทซังและแชอ๊กหอบ]
[เสียงปืน]
- ตามไปจับมาเร็ว! - [ตำรวจ 2] ทางนั้น! อย่าให้หนีไปได้!
ไปหาดูทางนั้น!
อย่าฆ่าฉันเลยค่ะ [สะอื้น]
ไว้ชีวิตฉันเถอะ
อย่าฆ่าฉันเลย
อย่าฆ่าฉันเลย!
[ตนตรีทำนองทำนองเครียดบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
[เพลงทำนองเศร้าบรรเลง]
[เพลงหยุดบรรเลง]