POTWÓR Z GYEONGSEONGU
Już omówiłam sprawę z dyrektorem Ichiro ze szpitala Ongseong.
Dziecko w pani łonie będzie miało szczególne znaczenie
nie tylko dla pana Ishikawy, ale także dla mnie.
Dlatego też…
proszę troszczyć się o siebie.
panno Akiko.
Przykro mi, już zamknięte.
Zarodniki nie unoszą się już od godziny.
Przebudziło się?
Tak, ale się nie rusza.
Czyżbyśmy przesadzili z azotem?
Co ci chodzi po głowie?
Seishin.
Podpułkowniku Kato, mamy gościa.
Pozwolę sobie przedstawić lady Maedę, żonę komisarza Ishikawy
i córkę generała porucznika armii Maedy.
Ludzie z zewnątrz mają tu wstęp wzbroniony.
Jest też najhojniejszym darczyńcą naszego szpitala.
To ten okaz?
Radzę nie podchodzić zbyt blisko.
Seishin.
Czyli wciaż żyjesz.
Mistrzyni Seishin.
POTWÓR Z GYEONGSEONGU MIĘDZY UZASADNIENIEM A WYMÓWKĄ
ODCINEK 8: PRZEBUDZENIE
Musiał przeżyć coś strasznego.
Nie potrafi zmrużyć oka ani zjeść choćby kęsa.
A Tae-sang?
Nie wydostał się.
Aresztowano wszystkich sprzedawców w Bonjeongu.
Tak. Dzień dobry.
Tak jest.
Zgadza się.
- Tak jest. - Cicho!
Siadać!
Panie Gu, co się dzieje?
Mistrz Jang wciąż się nie odezwał?
Nie uratuje nas?
Nic z tego?
Do licha z tym!
LOMBARD
ZAMKNIĘTE
Tae-sangu.
Co z tobą?
Wrócisz niebawem do domu?
Nie żyje?
Ledwo, ledwo, ale oddycha.
Zabrać go do skrzydła szpitalnego. Szybko.
Tak jest!
Zabijcie go…
Znajdźcie…
tego drania
i zabijcie!
Stanąć i cofnąć się!
Spocząć.
Panie dyrektorze, muszę coś zgłosić.
Czy to pilne?
Przy zsypie ciał znaleziono sierżanta Hanedę z raną postrzałową.
Przepraszam, lady Maeda. Czy zaczeka pani chwilę w środku?
Panie Jang!
Co pan tu robi?
Przyszedłem wykonać zadanie
i straciłem okazję do ucieczki.
Potrzebuję
pani pomocy.
Czyli ten joseoński pies wciąż się tu ukrywa?
Tak, na to wygląda.
Dyrektorze Ichiro!
Intruz chyba ukrył się w tym skrzydle.
Żołnierz znalazł krew w pobliżu składu.
Lady Maeda, obawiam się,
że to nie jest dobry moment…
Alarm! To alarm!
Lady Maeda jest w niebezpieczeństwie! Natychmiast ją znaleźć!
Lady Maeda.
Żadnych pytań. Jedź.
Jedź.
Dziękuję.
Proszę pani, co mam uczynić? Zatrzymać się?
Do Bonjeongu.
LOMBARD DZIŚ NIECZYNNY
Znów byłaś w Złotym Skarbcu?
Czekałeś na mnie?
Minęły cztery dni.
Fakt, że się nie odezwał,
oznacza, że raczej nie wróci.
Zresztą, zlecono nam odnalezienie Myeong-ji.
Wypełniliśmy powinność i czas wracać do domu.
Wyjeżdżamy wczesnym rankiem.
Należało zostać zamiast niego.
Sam dokonał wyboru.
Miał tylko uratować Myeong-ję, ale…
przez nas…
Powinnam była zostać, żeby jakoś uratować matkę.
Mogłam przynajmniej zemścić się na tych, którzy jej to uczynili.
Wtedy nie zostałby tam sam.
A mnie nie dręczyłoby poczucie winy.
O czym ty mówisz?
Spotkałam matkę.
Wciąż tam jest…
w szpitalu Ongseong.
Jest w tym stanie od czasu wizyty lady Maedy.
Jakby było rozwścieczone.
Szuka swojej młodej.
Słucham?
Nie jest wściekłe,
tylko rozgoryczone.
Zapytam ponownie. Gdzie są joseońskie psy, którym pomogłeś uciec?
Nie wiem.
Gdzie jest Jang Tae-sang?
Sam chciałbym…
Sam chciałbym wiedzieć.
Chyba nie rozumiesz.
Zacząć od początku?
Początku…
Zacząć… od początku…
Czy kiedykolwiek
wyrywano panu paznokcie?
Czy zdarzyło się panu być przypalanym…
albo torturowanym prądem?
Wie pan, co się dzieje,
gdy wlewa się do nosa
komuś wiszącemu do góry nogami wodę z proszkiem chili?
Kto wytrwa tak długo, zatraca całkiem swoje człowieczeństwo.
Gdyby znalazł się pan w takiej sytuacji,
proszę nie niszczyć sobie życia.
Należy mówić wszystko.
Nie będę miała panu za złe zdrady w tychże okolicznościach.
Proszę o tym pamiętać.
Zapytam ponownie.
Jaki jest prawdziwy cel lombardu?
Jesteście buntownikami? Potajemnie wspieracie wyzwoleńców?
Odpowiadaj!
Gdzie jest Jang Tae-sang? No gdzie?
Niech to diabli…
Wstał pan.
Lady Maeda.
Na szczęście gorączka zelżała.
Rany z kolei szybko się goją.
Od jak dawna tu jestem?
Łącznie już cztery dni.
Wywołał pan spore zamieszanie w szpitalu Ongseong.
Chociaż niepotrzebnie narażał pan życie dla innych.
To do pana niepodobne.
Zwyczajnie wezbrała we mnie złość.
Sytuacja mojego kraju to nie jest moja wina.
Nie przyczyniłem się do uwięzienia i cierpień tych ludzi, ale…
Ale?
Ale…
gdy zobaczyłem to na własne oczy,
poczułem złość.
Wkurzyłem się.
Jako osoba z Joseonu nie mógł pan znieść tej niesprawiedliwości?
Nie mogłem tego znieść
jako człowiek.
Czy przykłada pan taką samą wagę do każdego ludzkiego życia?
Pani z jakiegoś powodu nie?
Wciąż uważa pan,
że łączy nas przyjaźń?
Seryjny morderca?
Tak, 11 zgonów wokół Cheonggyecheonu w ciągu czterech dni.
Szpital wojskowy wykona sekcję zwłok.
Wele ciał było w niebywale dziwnym stanie.
Dziwnym? W jakim sensie?
Brakowało im mózgów, panie komendancie.
Przybył ze szpitala wojskowego.
Dom Złotego Skarbca!
Nie. Nie wystawiliśmy sklepu na sprzedaż.
O czym pan mówi?
Martwy?
Kto jest niby martwy?
Za kogo ty się uważasz?
Lepiej pilnuj, co za bełkot wylewa ci się z ust!
Dobrze słyszysz! Stul japę!
Nie kłap dziobem, bo ci go zszyję.
Co oni wiedzą?
Jak śmieją truć mi, że nie żyje? Co oni mają do gadania?
Co to za cholerna szopka?
Dom Złotego Skarbca.
Podejrzewam, że moja pracownica już na to odpowiadała.
Ja?
Jestem mistrzem tego zakładu.
Jang Tae-sang.
Zgadza się.
Cały i zdrowy.
Ostatnimi czasy coraz więcej sępów krąży wokół mego sklepu.
Tae-sang, ty…
Co też pani narobiła?
Czemu zamknięto lombard? Nie było mnie tylko parę dni.
Potem snują różne domysły.
Czy…
nic ci nie jest?
Ależ oczywiście.
Nie jesteś ranny?
A skądże!
Ty głupcze!
A czemu tak długo cię nie było?
Chcesz staruszkę wpędzić do grobu?
Nie masz serca?
Przepraszam.
Miałem swoje powody!
Już dobrze, pani Nawol.
Mówiłem, że przepraszam.
Dość już tego.
Musi pan pójść po pana Gu.
A gdzie on jest?
Wstawać!
Nie! Nie chcę!
Wyłaź!
Mistrzu Jang!
Proszę zaczekać.
Stój tam!
A ty niby dokąd?
To nie Jang ze Złotego Skarbca?
Ja do komendanta Ishikawy.
Ej ty! Ignorujesz mnie?
Przekaż mu, że tu jestem.
Ty bezczelny śmieciu!
Tylko zbiry
atakują pięścią kogoś, kto przyszedł porozmawiać.
Jest pan policjantem, więc skąd to niestosowne zachowanie?
Zrobił pan większą scenę, niż oczekiwałem.
To pan kazał mi nie cofać się przed niczym.
No więc…
co pan zrobił z ludźmi, którym pomógł uciec?
O jakich ludziach mowa?
Jak mówiłem, przybyłem jako przedstawiciel Stowarzyszenia Kupców Bonjeongu.
Proszę o uwolnienie niesłusznie uwięzionych kupców.
Tamtej nocy dokonano co najmniej dziesięć naruszeń.
Głośny śpiew, muzyka jazzowa,
naruszanie porządku publicznego i przepisów bezpieczeństwa…
Załatwmy to grzywną.
Uważa pan, że pieniądze to naprawią?
To chyba najczystsze wyjście, nieprawdaż?
A jeśli odmówię?
Wszystkie sklepy w Bonjeongu zamkną dziś swoje podwoje.
Jak pan wie, za dwa dni odbędzie się bankiet
na rzecz wojny.
Wstrzymane zostaną wszystkie dostawy żywności i napojów.
Do tego oficjele i ich żony, którzy złożyli zamówienia krawieckie,
nie uzyskają ich na czas.
Wtedy władze rozpoczną śledztwo.
Postawi to pana w trudnym położeniu.
Grozi mi pan?
Kiedy nadchodzi czas, aby słabi okazali siłę,
wtedy się jednoczymy.
Czynimy, co możemy, w tychże okolicznościach.
Proszę się pilnować.
Nie warto narażać się dla spraw, które pana nie dotyczą.
Wyciągnąłem ważną lekcję z wizyty w szpitalu Ongseong.
Gdy musisz postawić swe życie na szali, nie bawisz się w półśrodki.
Jeśli się zawahasz,
giniesz.
Znam głównych podejrzanych w incydencie.
Jang Tae-sang z Domu Złotego Skarbca.
Yoon Chae-ok, indagatorka, oraz…
Akiko, kurtyzana z Joseonu.
Panno Akiko? Wszystko dobrze?
Ma pan powody, aby uważać ich za podejrzanych?
Wymienieni podejrzani
wkroczyli do szpitala Ongseong, a potem z niego uciekli.
Co się tam właściwie wydarzyło?
Nie zamierzam ujawniać tych informacji.
To tajemnica wojskowa.
Akiko.
Aki…
Co do licha…
Powiedz mi.
Co tam zaszło?
Co dokładnie się stało w szpitalu Ongseong?
Jak pan wie,
cena moich informacji jest wysoka.
A szpital Ongseong
utrzymuje najwyższy poziomie tajności.
Takich informacji mogę udzielić wówczas, gdy łączy nas nić zaufania.
Próbuje pan dobić targu?
Panie Ishikawa!
Mówię skądinąd o wzajemnym zaufaniu.
Dotrzymałem już swej obietnicy
i zwróciłem panu Akiko.
Teraz pana kolej.
Niech pan uwolni moich ludzi.
Wychodzić!
- Wszyscy jesteście zwolnieni! - Jesteśmy wolni!
Mistrzu Jang…
Mistrz żyje?
Da pan radę wstać?
Dlaczego tak długo?
Najpierw stąd wyjdźmy.
Wstajemy.
- Bonjeong! - Bonjeong!
Bonjeong!
Życie wam niemiłe?
Stulić dzioby!
Bonjeong.
- Mori. - Tak!
Komisarzu?
Macie bacznie obserwować Janga.
Słucham? Znowu?
Zrozumiano.
SZPITAL WOJSKOWY, PODZIEMNE LABORATORIUM
EKSPERYMENTY NA LUDZIACH, LADY MAEDA
Proszę się nie zamartwiać. Wyjdzie z tego.
Mam wielki dług wobec pana Gu.
A skąd.
Ileż to już razy uratował mu pan życie?
Odpłacił się panu raz.
Trauma po torturach
chyba szybko nie mija?
Czas już na pana.
Nie, zostanę przy nim.
Ktoś jeszcze na pana czeka.
Przychodziła tu codziennie.
Sprawdzała, czy wrócił pan bezpiecznie.
Ja zatroszczę się o pana Gu. Niech mistrz ją odwiedzi.
Nie zjesz kolacji?
Nie jestem głodny.
Idź zjeść.
Przynieść ci pierożki?
Niebawem wrócę.
Kim jesteś?
Zadziorna jak zawsze.
Widziałaś już moją twarz.
Puścisz mnie już?
Mistrzu Jang…
Też to czuję.
Też…
za tobą tęskniłem.
- Co to za sprawa do omówienia? - Powiedz…
Ile wiesz o podziemnym laboratorium
w szpitalu Ongseong?
Masz jakiekolwiek pojęcie, co tam się dzieje?
Nie ma rzeczy, o których nie wiem.
Co zrobiłaś Akiko?
Pytam, co jej zrobiłaś!
Chyba coś się panu pomyliło.
Nie ma pan prawa pytać o takie rzeczy.
- A ja nie mam obowiązku odpowiadać. - Co ty nie powiesz?
Nasz związek z założenia opierał się na wzajemnych korzyściach.
Potrzebowałam męża, aby móc przybyć do Joseonu.
Panu z kolei do awansów i sukcesów potrzebne były dobre nazwisko i rodowód.
Nagle chce pan przyjąć rolę mojego męża,
co stawia mnie w niezręcznej sytuacji, panie Ishikawa.
Nie należało ruszać Akiko.
Podobnie niepotrzebnie pan wysłał tam pana Janga.
Mieliśmy nie mieszać się sobie w życie osobiste.
Ty pierwsza złamałaś ten układ!
Nie wtrącam się w to, jak spędza pan czas.
Ale poczęcie dziecka
to sprawa innego pokroju.
Wiedziałaś, że Jang Tae-sang znalazł sobie kobietę?
Jest z Joseonu. Nazywa się Yoon Chae-ok.
Ponoć jest młoda i piękna.
Cóż za niefart.
Tyle wysiłku, aby go wykurować
nadaremno.
Państwa pierożki.
To w drogę.
Co za głąb!
Stój.
Odejdź!
Odejdź ode mnie!
Myeong-ja?
Czyli to są najiny?
Zgadza się.
Znaleziono je w lodowcu góry Muryongsan,
gdzie mieszka lud Na.
Twierdzi pan, że wnikają do ludzkiego mózgu
i tworzą takie stwory jak Seishin?
Nie.
Sam najin zamienia ludzi w drapieżniki.
Zachowują ludzki wygląd,
ale rządzą nimi instynkty przetrwania i łowieckie.
Żerują głównie na ludzkich mózgach.
Są niesłychanie agresywni i bardziej brutalni niż typowi drapieżcy.
Poruszają się szybko i prawie natychmiastowo leczą rany.
To skąd się wziął wygląd Seishin?
Wszczepiono w nią serum zawierające wąglika.
Po wstrzyknięciu serum w fazie drapieżnika,
przechodzą w fazę Seishin.
Czy mają jakieś słabości?
Nienawidzą słońca i ognia.
Są też podatne na azot.
Proszę się ogarnąć.
Skąd to zachowanie?
Myeong-ja!
Cóż za okropieństwo.
Pamiętać, jak to jest być człowiekiem, nawet w tym stanie…
Szpital Ongseong.
Musieli na niej eksperymentować.
Z ulicy Jongno wystrzelono flarę!
Tam! Łapać ją!
Stać!
Nie zgubcie jej. Łapać ją!
Tak jest!
Początkowo niczego nie pamiętała, dopóki nie spotkała swojej córki.
Córki?
Seishin ma córkę?
Zakradła się do ośrodka,
szukała matki, która zaginęła przed dziesięcioma laty.
Kiedy okaz rozpoznał córkę…
coś się w nim zmieniło.
A jej córka nazywa się…
Yoon Chae-ok.
Pracuje jako indagatorka.
Wiedziałaś,
że Tae-sang znalazł sobie kobietę?
Jest z Joseonu. Nazywa się Yoon Chae-ok.
- Znaleźć ją! - Tak jest!
- I tam! - Tak jest!
- Szybko! - Tędy!
- Ruchy! - Znaleźć ją!
Tamtędy! Łapać ją!
- Nic ci nie jest? - Jeśli ją złapią, mogą zabić.
Nie, spotka ją jeszcze gorszy los.
Mojej matki.
Za nią!
Biegiem!
Złapać ją!
Jechać.
Nie zabijajcie mnie…
Proszę mnie nie zabijać!
Proszę, nie…
Stać!
Tamtędy!
Znaleźć ją!
Nie zgubcie jej!
Stać!
Nie zabijajcie…
Proszę mnie nie zabijać!
Proszę, nie zabijajcie mnie…
Nie zabijajcie mnie!
Napisy: Przemyslaw Stępień