Kusimayu!
Obiad gotowy, skarbie.
Przyrządziliśmy twoje ulubione danie.
To to?
Tak.
Już niedługo.
Cieszysz się czy denerwujesz?
Cieszę się.
Tylko że zamiatam to miejsce
od pół godziny.
Zauważyliśmy.
Aż się błyszczy.
Niebo jest dziś tak intensywnie niebieskie.
I powietrze ładnie pachnie.
Czuć nadzieję.
Już jest?
Tak.
Nie bój się, kochanie.
Nie boję się.
Będzie bolało?
Nie, Kusimayu. Ani trochę.
Nigdy byśmy cię nie skrzywdzili.
Jesteś gotowa?
Trzy... dwa... jeden...
JEDYNA
- Kiedy tu dotrze? - Za jakieś dwie godziny.
To na niego nawrzeszczałam wtedy w trakcie lotu?
Byłaś przytłoczona.
Jedzie karetką?
Długa historia.
Czego chce?
Nie rozmawia z nami, więc...
Dostał twój pierwszy film.
Tak?
Może odpowiada na twoje wezwanie?
Sądzimy...
Ja sądzę...
Lepiej, żeby mnie tu nie było, kiedy się zjawi.
Zdenerwowałby się.
Ty też nie musisz tu być. Decyzja należy wyłącznie do ciebie.
Jedzie aż z... Paragwaju?
Szlag. Jestem mu to winna, prawda?
Wysłucham go i odeślę.
Przecież nie jest niebezpieczny.
Jest niebezpieczny?
Ciebie by nie skrzywdził.
Nazywam się Manousos Oviedo.
Nie jestem jednym z nich.
Chcę uratować świat.
Hola. Me llamo Carol Sturka.
Bienvenidos w... mi casa.
Cześć.
Hablamos?
Tak. Rozmawiamy.
Pero... Bez... maczety.
Ja niegroźna.
Jest bezpieczenie.
Okej. Aquí?
Rozmawiamy tutaj.
Chodźmy hablamos en mi casa.
Będzie lepiej? Mejor?
Rozmawiamy w karetce.
Nie. Rozmawiamy w casa.
Wybacz, ale nie wejdę do podejrzanej karetki z...
Hej! Co ty robisz?
Oddawaj.
Zwariowałaś? Oni podsłuchują. Dowiedzą się o naszym planie.
Nie jestem durna. Włączyłam tryb samolotowy.
Nie ma sygnału. Oddawaj go!
Nie. Oddawaj!
Nie!
Cholera jasna.
Porąbało cię?
Wiesz co?
Wsiadaj do swojego ambulancia i szerokiej, kurwa, drogi.
Ja finito.
- Carol Sturka. - Nieznane słowo lub nazwa.
Nara.
Wprost wspaniale.
Szlag by to.
Tyle drogi dla takiego gówna.
Zamknij mordę.
Dobra, wygrałaś. Telefon tak. Karetka nie.
Ale daj parasol.
Chodź tu.
Y por qué? Wielkie por qué.
Ci odmieńcy patrzą z góry.
Odczytają ruch warg z kosmosu.
To wejdźmy do środka. Tam nie zdołają nas śledzić.
Jasne, że zdołają. Mikrofonami szpiegowskimi.
Myślisz, że podłożyli mi pluskwę?
- Owada? - Nie...
Nie owada. Pluskwę.
Czekaj. Stój. Nie ty.
Czemu mieliby podsłuchiwać nas w domu?
Jesteś przeciwko nim, tak? Widziałem nagranie.
Czemu ci odmieńcy mi je wysłali?
Poprosiłam ich.
Nieznane słowo lub nazwa. Pomagaliby ludziom w swoim unicestwieniu?
Unicestwieniu? To nie moje słowa.
Ci odmieńcy to zło.
Ukradli wszystkim dusze.
Jeśli ich nie wyleczymy, lepiej, aby zginęli.
- To nadal ludzie. - Nie są ludźmi.
Są.
To ludzie. Tylko że... inni.
Są dziwni, fakt.
- Zbyt mili, jasne, ale nie... - Wolniej.
Nie są źli.
Nie zabiliby nawet mrówki.
Stawianie człowieka na równi z mrówką nie jest złe?
Próbowałeś z nimi rozmawiać? Dowiedziałbyś się czegoś.
Nie mogą kłamać. Wiedziałeś?
Mówiłaś, że cię porzucili.
Tak. Na 40 dni.
Czemu wrócili?
Nie wiem.
Czemu nie zerwą jabłka?
- To jest estúpido. - Esto es głupie.
Idę do środka.
Mówiłam. No micrófono.
Zadowolony?
Chyba sobie kpisz.
Proszę?
A co z pozostałą jedenastką? Odpowiedzieli na twoje wideo?
- Nie. - Nie.
Nie chcieli porozmawiać?
Nie ze mną.
Ale ciebie z miejsca by pokochali.
Niczego nie znajdziesz.
Muszę się napić.
Napijesz się? Napijesz się.
Nie przeginasz?
Co do cholery?
Nie wiem, jakie macie zwyczaje w Paragwaju,
ale tu, w Albuquerque,
jak blokujesz komuś dostęp do alko, to popełniasz un grande mistako.
Nie słuchasz.
Nieznane słowo lub nazwa.
Co to, kurde, jest?
Jakiś czujnik?
- Cześć, Carol. - Szpiegujecie mnie?
- Słucham? - Znalazłam takie coś w barku.
Jakie coś?
Nie wiem. Plastikowe, prostokątne, tandetne z wyglądu.
Jak gadżety z filmów o Bondzie.
Na bank nie było w zestawie z barkiem.
Wy to podłożyliście?
No tak. To nie my, Carol.
Pamiętasz maj 2011 roku? Zamrażałaś swoje komórki jajowe.
No i?
To urządzenie ma czujnik ruchu.
Wykrywa otwarcie barku i je rejestruje.
To nie my je założyliśmy.
Helen.
Przykro mi.
Nie.
W porządku.
Zadzwonię później.
To nie oni.
Nie „odmieńcy”.
To kto?
Mi esposa.
Narzekała na moje...
Serio muszę się napić.
Z kim rozmawiasz?
Z nimi. Zawsze z nimi.
Z „Tamtymi”.
Jestem zmęczona. Uratujemy świat mañana.
No więc...
w kuchni jest pełno jedzenia.
Świeża pościel jest na łóżku, a ręczniki w łazience.
Porozmawiamy jutro. Dobranoc.
Pchły na noc.
Czyj to dom?
Chyba nazywają się Wilson.
Załatwię to z nimi, jeśli kiedykolwiek wrócą.
Chciałabym mieć takie problemy.
To nie twój dom.
To nie mój dom. Nie zostaję.
Bo to wielkie żółte coś zaparkowane na ulicy to twoja ambulancia?
Śpij se w niej, co mnie to.
Wódka mi się grzeje.
I nie ma za co.
Cześć, Manousos. Bardzo nas cieszy twój telefon.
Co możemy dla ciebie zrobić?
Mówię z tym samym odmieńcem co Carol Sturka?
Nie. To była inna osoba.
Jak ma na imię ta osoba?
Zosia.
Chcę porozmawiać z Zosią.
Co do chuja?
Cześć, Carol.
Co tu się wyprawia?
Co ty robisz?
- Kazałaś rozmawiać. Rozmawiam. - Nie z nią.
O czym rozmawialiście? Zosiu? Co mu powiedziałaś?
Todo. ¿Cómo se dice?
Wszystko.
Wiem, co znaczy „todo”.
Wychodzimy.
Zosiu. Natychmiast.
Przyślijcie kolejną.
Todo.
Todo, todo?
Co za wszystko mu powiedziałaś?
Przykro nam, Carol.
Co dokładnie mu powiedziałaś?
Sami z siebie nic.
Zadawał konkretne, szczegółowe pytania.
Był bardzo dokładny, nieustępliwy i...
Taką mamy naturę. Musieliśmy odpowiedzieć.
Tak. Musieliście. Jasne. Wiem.
Musicie być, kurwa, tacy szczerzy?
- Nie potrafimy kłamać. - Mnie, ale nie jemu.
Wiem, że niełatwo to zrozumieć, ale kochamy go tak samo jak ciebie.
Nie.
Nie możesz kochać go tak samo. To zupełnie inna sytuacja.
On jest obcy. Ledwo go znasz. Sama mówiłaś.
A my jesteśmy...
Jesteś mo...
Jesteś moją...
Moją opiekunką.
Moją.
Tak.
To prawda.
- Ale... - Nie zbliżaj się do niego, jasne?
Widziałaś tę maczetę?
Nie słyszałaś, co o was mówił. Odmieńcy, zło, więc...
- Co robisz? - Wybacz, zaraz coś nastąpi.
Co?
Nie przejmuj się, prosimy.
O Boże. Zosiu!
Co się dzieje? Przecież nawet... Nic nie zro... Jak...
O cholera.
Jezu!
Zostaw go, do cholery.
Psychol z ciebie, wiesz?
Masz pojęcie, ilu ludzi prawdopodobnie zabiłeś?
Już dobrze.
Spokojnie.
Co do chuja?
Rick.
Wiem, że tam jesteś.
Pomogę ci.
Jestem tu.
Posłuchaj, Rick. Jestem tu.
Wróć. Tak?
Dasz radę.
Słuchaj, Rick.
Pamiętasz?
Jesteś tam. Ale wróć.
Wiem, że tam jesteś, ale możesz sobie przypomnieć...
Możesz wrócić.
Jestem tu.
Posłuchaj mnie. Rick, spójrz na mnie.
Odsuń się. Natychmiast.
Chodź. Oprzyj się o fotel.
Wszystko dobrze?
Tak.
Możemy prosić o wodę?
No jasne.
Dziękujemy.
Powoli.
Na pewno dobrze?
Tak. Jesteśmy tylko spragnieni.
Nic nam...
Mnie nic nie będzie. Dzięki.
Powiedzieć ci, kto dzwoni?
Wiem, kto dzwoni.
Tym razem to nie ja.
Ty też się pieprz.
Tak mi przykro.
Wiesz, co musimy zrobić.
Gdzie jest Manousos?
Nic mu nie jest, spokojnie.
Jeśli to ma jakieś znaczenie, to nas uprzedził.
Zanim...
to zrobił.
Przekaż mu, że jest nam przykro.
Znowu wyjeżdżają. Wszyscy, całe miasto.
Uprzedzałam.
I co z tego?
Było warto. Teraz wiem dużo więcej.
Miałaś rację. Jest sposób, żeby przywrócić dawny porządek.
No dalej.
Pora zakasać rękawy.
- Carol Sturka. - Nieznane słowo lub nazwa.
Masz wodę i prąd.
Jeśli czegoś ci potrzeba, jedzenia czy coś, dzwoń pod zero.
Zależy ci na ratowaniu świata czy na dziewczynie?
LEWA RĘKA CIEMNOŚCI URSULA K. LE GUIN
Dziękuję.
Proszę.
Dobre.
- Jesteś jakaś cicha. - Nie, rozmyślam.
O czym rozmyślasz?
O niczym.
Nie no...
zastanawiałam się, czy ty, ta pierwsza ty,
- niezłączona Zosia... - Rozumiem.
Czy ona...
Czy ona kogoś miała? W przeszłości?
Tak. Dawno temu.
Co się stało z tą osobą?
Jest tutaj? Z tobą, teraz?
Nie.
Nie ma jej.
Przykro mi.
Nie potrafię po prostu czuć się dobrze.
Co to wywołuje?
- Ale co? - Co was uszczęśliwia.
Jakie hormony?
Mieszanka kilku.
Serotonina, dopamina, wazopresyna, oksytocyna, co oczywiste.
Ciekawostka.
Badania nad danio pręgowanymi sugerują, że oksytocyna jest odpowiedzialna
za rozwój empatii u kręgowców
około 200 milionów lat temu.
W moim krwioobiegu płyną chyba wszystkie hormony szczęścia.
Czekam, kiedy znikną, ale nie znikają.
I nie chcę tego.
Cieszę się.
A jest tylko lepiej.
Lepiej?
Nie mówisz o złączeniu, prawda?
To nawet nie...
Potrzebujecie moich komórek.
To się zmieniło?
Nie, to prawda.
Bez nich nie możecie mnie przemienić.
I jeśli nie dam wam wyraźnej zgody na wbicie wielkiej igły w mój tyłek,
to nie macie jak ich pobrać, a ja pozostanę sobą, prawda?
Tak by było.
Tak by było?
Nie ma innego sposobu, żeby je pobrać, prawda?
Wtedy byś zaprzeczyła.
Czyli jest sposób.
Moje jajeczka.
Te, które zamroziłyśmy.
Macie je, prawda?
Tak.
I pozyskacie z nich komórki macierzyste.
To wymaga czasu, cierpliwości i szczęścia.
Ale prace trwają.
Tak.
Musisz zrozumieć, jakie to piękne.
Zobaczysz, czemu musimy się tym dzielić.
Szczęście, którego zaznałaś, jest wierzchołkiem góry lodowej.
W zasadzie, Kusimayu. Pamiętasz tę młodą Peruwiankę?
Właśnie do nas dołączyła. I przysięgam, że jest szczęśliwsza niż kiedykolwiek.
Może ci to sama powiedzieć.
Ile mi zostało?
Komórki IPSC bywają bardzo wrażliwe,
- a haploidalne... - Ile?
Miesiąc.
Liczymy, że nie więcej niż dwa lub trzy.
Kochający ludzie tak nie robią.
Carol.
Zrozum, że musimy to zrobić właśnie dlatego, że cię kochamy.
Dlatego, że ja cię kocham.
Carol.
FALE STOJĄCE
TE PUNKTY NAZYWAMY ODPOWIEDNIO STRZAŁKAMI I WĘZŁAMI.
SŁOWNIK ANGIELSKO-HISZPAŃSKI
WĘZEŁ = CIRCUITO
Wygrałeś.
Uratujemy świat.
Carol Sturka.
Co to jest?
Bomba atomowa.
Napisy: Daria Okoniewska