Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
DZIADEK DO ORZECHÓW
GRUDZIEŃ 50 LAT TEMU
Daj mi to.
TAJEMNICZY PREZENT
GRUDZIEŃ OBECNIE
Szukam właściciela, pana McCoya.
Nie ma go. Dzwoniła pani w sprawie mieszkania?
Tak. Sophia Meyer.
Jestem dozorcą.
Nazywam się Ernst Theodor Ammadiss, ale mówią na mnie Ernie.
Pan McCoy prosił, żebym pokazał pani mieszkanie. Jest pani sama?
Tak.
Mieszkanie jest maleńkie.
Wyjeżdżam po Świętach, więc maleńkie oznacza przytulne.
Ładnie powiedziane. Chodźmy obejrzeć przytulne mieszkanko.
Piękny dom. Stara konstrukcja.
Ma ponad sto lat.
Tworzymy rodzinę. Proszę czuć się tu swobodnie.
Mam hopla na punkcie pieczenia.
Swoje najnowsze dzieła podaję do popołudniowej herbaty.
Są przepyszne.
Chyba pomagają mi wygrywać.
Obejrzyjmy mieszkanie.
Miło was poznać.
Jest w pełni umeblowane.
Świetnie, bo nie mam nawet...
krzesła.
Jest naprawdę przytulne, a nie przytulne, bo maleńkie.
Kiedy mogę się wprowadzić?
W każdej chwili.
Poznaj Erniego. Jest dozorcą.
To Nancy, jedna z moich dwóch najlepszych przyjaciółek.
Druga wyjechała służbowo.
Cześć.
Jestem zachwycona. Ale...
Co o tym myślisz?
Tylko szczerze.
Super. Zaraz przywiozę twoje rzeczy.
Pamiętaj, że nie chciałyśmy, żebyś się wyprowadzała.
Miło się z tobą mieszkało.
Wiem, ale na święta przyjeżdża do was rodzina.
To idealne miejsce na czas szukania własnego mieszkania.
Powtarzam się, ale jeszcze raz dziękuję za to,
że mnie przygarnęłyście po rozstaniu z Bradem.
Brad to przeszłość.
Tworzysz nową teraźniejszość, która zaowocuje szczęśliwą przyszłością.
Wypijmy za to.
Szybko wam poszło.
Napijesz się wina?
Nie tykam tego.
Whisky albo nic.
- Zapamiętam. - Twoje klucze.
Ten jest do składziku w piwnicy.
Możesz trzymać tam rzeczy.
Gdybyś czegoś potrzebowała, mieszkam obok pralni.
Dzięki.
Moja szefowa. Muszę lecieć, a ty zostań i dopij wino.
Chętnie. Mamy dla ciebie prezent z okazji przeprowadzki.
Nie musiałyście.
Połamania ołówków!
Pyszne kakao. Też ci kupiłam.
Nigdy nie stawiasz.
Zawsze stawiam. Sobie. Ale są Święta.
Dziękuję.
Co się dzieje?
Mamy coraz mniej czytelników, subskrybentów i wyświetleń.
Dlatego trzeba zmniejszyć zespół.
Nie muszę być dziennikarką śledczą,
by zrozumieć, że skoro zatrudniłaś mnie niedawno, pewnie zostanę zwolniona.
Jesteś świetną dziennikarką.
Napisałaś dla nas kilka imponujących artykułów.
Ten o porwanym psie influencerki był fantastyczny.
Ludzie uwielbiają historię o psach.
Jeśli chcesz dla nas pisać, mogę płacić ci od artykułu.
Mogę sama wybierać tematy, czy będziesz mi je podsuwać?
Koniec z relacjonowaniem posiedzeń rady miasta.
Gdy zaczynałam, byłam do ciebie podobna.
Tyle że elegantsza. Ale jesteś zdeterminowana i sprytna.
Znajdź dobry temat. Najlepiej Bożonarodzeniowy.
Artykuł o Świętach.
Sprawdzę, co porabia Mikołaj i jego elfy.
Nigdy nie wiadomo, co odkryjesz.
Bardzo cię przepraszam.
Nic się nie stało.
Mój pierniczek chciał się wykąpać.
Kupię ci nowego.
Nie trzeba. Dzięki.
Kawa jest dużo smaczniejsza.
Cieszę się, że mogłam pomóc.
Też się cieszę, że ci pomogłem.
Jak to?
Mogłaś wpaść na niego.
To byłoby gorsze?
Jest wielki, ma duży brzuch
i nieświeży oddech.
Bądź milszy, bo nie dostaniesz prezentu.
Czego chciała szefowa?
Będę musiała rozpakować kolejne pudło. Z rzeczami z biurka w redakcji.
Zwolniła cię?
Zmniejszają zespół. Mogę pracować jako freelancerka.
To dobre wieści. Powinnaś pisać do większych gazet.
Dzięki.
Kupiłam sobie choinkę.
Jaka urocza.
Widzę ozdobę od Brada?
Znalazłam ją w pudle Brada.
Zamknij je i wrzuć do składziku.
Powinno być zaklejone i zapomniane.
Pudło Brada, schowek, teraz.
Już tam idę.
Znajdź temat bożonarodzeniowy.
"Dla Abigail. Kocham na zawsze. Twój tajemniczy Mikołaj".
Jestem Sofia. Właśnie wprowadziłam się pod piętnastkę.
Znalazłam to w składziku. Abigail?
Margie. To Abigail.
Dostaje prezenty pod choinkę, ale ode mnie, nie od Mikołaja.
Dziękuję.
Wymiaukanych Świąt!
Słyszymy to co roku.
Kim jest Abigail?
Dlaczego nie dostała prezentu?
Kim jest tajemniczy Mikołaj?
Znajomym czy cichym wielbicielem? Co to za prezent?
Czyżbym znalazła temat?
Dzień dobry.
Jak minął pierwszy dzień?
Ciekawie. Znalazłam to w składziku.
"Dla Abigail. Kocham na zawsze. Twój tajemniczy Mikołaj".
Wiesz, kim jest Abigail?
Niestety nie.
Myślę, że to ktoś z przeszłości.
Prezent był zakurzony, jakby leżał tam od dawna.
Taśma ledwo trzyma,
a papier kojarzy się z szalonymi latami siedemdziesiątymi.
Rzeczywiście.
Długo tu pracujesz?
Od osiemdziesiątego pierwszego.
Czy wtedy mieszkała tu jakaś Abigail?
Nie przypominam sobie.
Lokatorzy zostawiają różne rzeczy w składziku.
Pewnie wszyscy zapomnieli o tym prezencie.
Mam go odnieść?
- Chciałabym go zatrzymać. - Dlaczego?
Jestem dziennikarką i czuję, że to ciekawy temat.
Ustalę, kim jest Abigail i dam jej prezent.
Pogadaj z Esther. Mieszka tu najdłużej.
Dzięki.
Nie pamiętam żadnej Abigail,
ale jeśli istnieje, musi być w moim segregatorze.
Każdego roku wysyłam lokatorom kartki na Boże Narodzenie,
Chanukę i inne święta.
Aktualizuję listę, od kiedy się wprowadziłam.
Jeśli mieszkała w tym domu, Abigail musi tu być.
Napijesz się herbaty?
- Poproszę. - Oczywiście.
Weź to.
Zacznę szukać.
Nie znalazłam Abigail.
Przykro mi.
Może ustalimy coś na podstawie kartki i papieru.
Pozwól. Wygląda na stary.
Urocza kartka.
M.H. Oczywiście!
Marcy Harris.
Marcy prowadziła sklep z prezentami.
Sama projektowała kartki i papier do pakowania prezentów.
Wciąż to robi?
Przeszła na emeryturę wiele lat temu i zamieszkała w Arizonie.
W jej sklepie sprzedają teraz antyki.
Nazywa się Ponadczasowe Skarby. Może oni ci pomogą.
PONADCZASOWE SKARBY
Przepraszam.
Ze wszystkich sklepów z piernikami we wszystkich miastach na całym świecie,
ona musiała wejść do mojego.
Twoje zdrowie, Mikołaju.
Witaj w moim sklepie.
- Twoim? - I mojej siostry.
Drobiazgi i bibeloty z dawnych lat.
Szukasz czegoś konkretnego, czy znów chciałaś na mnie wpaść?
Szukam papieru do pakowania i kartek Marcy Harris. Macie je?
Jasne. Tędy.
To na pewno jej papier, Abigail.
Nie jestem Abigail.
Próbuję ją znaleźć i ustalić, kiedy miała otrzymać ten prezent.
Macy Harris projektowała nowy papier w każde Święta
i zawsze wplatała rok we wzór. Tutaj.
1972. Bardzo dziękuję.
Nie ma sprawy. To wszystko?
Tak.
Zawsze będziemy mieli Harris. Załapałaś?
Abigail miała dostać prezent w 1972.
Esther zamieszkała tu w 1973.
Abigail musiała wyprowadzić się wcześniej i nie otrzymała prezentu.
Uważam, że jest od kogoś, kto ją kochał.
Skąd wiesz?
"Kocham na zawsze" brzmi romantycznie,
a charakter pisma wygląda na męski.
Naprawdę napiszesz o tym artykuł?
Chciałabym. Muszę odkryć, kim jest lub była Abigail
i znaleźć tajemniczego Mikołaja.
Może po tylu latach lepiej, żeby to była tajemnica.
Nie.
Uważam, że tę historię należy opowiedzieć.
Byłoby mi łatwiej, gdybym wiedziała, co jest w środku.
Otwórz pudełko.
Nie chcę zniszczyć papieru.
Jakie romantyczne.
Tak myślisz?
Znasz bożonarodzeniowy balet "Dziadek do orzechów"?
W Święta oglądam tylko "Szklaną pułapkę".
Świetny film, ale ta historia rozgrywa się Wigilię.
Dziewczynka dostaje dziadka do orzechów od ukochanego wujka.
W nocy dziadek zmienia się w księcia.
Książę zabiera dziewczynkę do świata baśni, w którym tańczą na palcach.
Tyle to wiem.
Ten dziadek to ręczna robota, dzieło sztuki i antyk.
Musi być wartościowy.
Mówisz o pieniądzach?
Ma wartość sentymentalną i materialną.
Historia stała się jeszcze ciekawsza.
Masz spis lokatorów sprzed lat?
W składziku.
Szukaj, jeśli tak cię to interesuje.
Obyś odnalazła Abigail.
Dziękuję.
Kim jesteś?
Skąd się wziąłeś?
Szybo poszło. Co dla mnie masz?
Świąteczną zagadkę, która wyrwie cię z pończoch.
Oby była dobra, bo noszę drogie pończochy. Mów.
To historia o niedostarczonym prezencie dla Abigail od tajemniczego Mikołaja,
który ją kochał.
Prezentem jest stary dziadek do orzechów wysadzany klejnotami.
Zabawkowymi?
Wyglądają na prawdziwe.
Kontynuuj.
Uważam, że prezent miał być dostarczony w 1972,
ale przeleżał pięćdziesiąt lat w składziku, aż go znalazłam.
Nieźle. Wiesz, kim byli Abigail i tajemniczy Mikołaj?
Jeszcze nie, ale rozwiążę zagadkę.
Nie będzie z tego artykułu.
Naprawdę?
Będzie cała seria. Czekam na pierwszą część.
Oczywiście. Dziękuję.
"TAJEMNICZY PREZENT".
Idę.
Masz ochotę na chińszczyznę?
Tak.
Muszę się spieszyć, bo dostałam zlecenie.
W jeden dzień? Brawo.
Dzięki temu, że skorzystałam z twojej rady,
zlecili mi napisanie serii artykułów.
Daję dużo mądrych rad. O którą chodzi?
Zniosłam pudło Brada do składziku, jak kazałaś.
To nie był rozkaz.
Znalazłam tam prezent dla Abigail
od tajemniczego Mikołaja.
Wygląda na antyk.
Wiem. Muszę ustalić, kim jest Abigail i jej wielbiciel.
Dlaczego tak się uśmiechasz?
Cieszę się, że odzyskałaś wenę.
Chcesz przeczytać wersję roboczą pierwszego artykułu?
Brawo. Tu nie chodzi tylko o zagadkę.
To historia o społeczności, wiecznej miłości, obdarowywaniu,
Bożym Narodzeniu i dziedzictwie "Dziadka do orzechów".
Jest piękna.
Dziękuję. A to dopiero pierwsza część.
Orzeszki!
Wygląda dobrze.
Zapisz.
I wyślij.
Dlaczego Brad nie dał mi tak fajnego prezentu?
Pewnie dlatego, że zawsze wybieram nieodpowiednich facetów.
Nie martw się. Znajdziemy twoją Abigail.
Witaj ponownie, nie Abigail.
Otworzyłam prezent.
"Tajemnica starego dziadka do orzechów" autorstwa Sophii Meyer.
Muszę poznać historię i pochodzenie dziadka do orzechów.
Dobrze trafiłaś.
Rozmawiasz z profesorem Jacksonem Hawkinsem.
Prowadzę zajęcia z historii Niemiec i legend bożonarodzeniowych.
- Mogę zobaczyć? - Pewnie.
Niezwykły.
Widzisz, że różni się od pozostałych.
Sam je zrobiłeś?
Mam świra na punkcie dziadków do orzechów,
ale nigdy nie widziałem guzików z dwukaratowych diamentów.
- To prawdziwe diamenty? - Tak.
Poszukiwanie skarbów było moim hobby.
Skoczymy po gorące kakao?
Jasne.
Nie zrobiono go na sprzedaż.
Laska i korona są z dwudziestoczterokaratowego złota,
a płaszcz z futra norek alpejskich, które już wymarły. Dotknij.
Biedaczek zginął, by mogli zrobić zabawkę.
Rubiny pochodzą z kopalni w Mogoku w Birmie.
Są niesamowicie klarowne.
Kiedy powstał?
W czasach I wojny światowej. Spójrz na herb na spodzie.
Stworzony przez królów albo dla królów.
Czy to zwiększa jego wartość?
Jak najbardziej.
Gdzie go znalazłaś?
W składziku.
- "Od tajemniczego Mikołaja"? - Bardzo tajemniczego.
Z chęcią o niego popytam.
Trafiłaś na epicką zagadkę.
Będę wdzięczna.
- Mogę zrobić zdjęcia? - Śmiało.
I jeszcze jedno.
Dziadek do orzechów może być bardzo wartościowy albo bezcenny.
A konkretnie?
Gdybym musiał zgadywać, powiedziałbym, że kilka milionów.
O rany.
Nie opowiadaj o nim ludziom i trzymaj go w bezpiecznym miejscu.
W sejfie.
To skarb. Są ludzie, którzy chcieliby go mieć.
Brzmisz, jakbyś coś o tym wiedział.
Bo wiem. To była bolesna lekcja.
Dostałem wiadomość. Czego ci trzeba?
Trzecia strona Ashford Times.
Chcę tego dziadka do orzechów. Zdobądź go dla mnie.
Gdzie jest?
Ma go Sophia Meyer.
Robi się.
Jest bezcenny.
Nieważne, kto stanie ci na drodze. Ma być mój.
"Skąd tajemniczy Mikołaj miał tak cennego dziadka do orzechów?
Czy znał jego wartość pakując prezent dla Abigail?
Papier i kartka wskazują, że mężczyzna musiał ją bardzo kochać".
Podobają mi się faceci, którzy przypominają pluszaki.
Są słodcy i mili,
ale brak im kręgosłupa
i mają pusto w głowie.
Muszę go załatać,
a Esther nie może znaleźć zestawu do szycia.
Możesz mi pomóc?
Jestem dozorcą. Mam wszystko.
Super.
Wydawało mi się, że słyszę muzykę.
Naprawdę? Podoba mi się twój artykuł.
- Nie mogę się doczekać następnego. - Dziękuję.
Ktoś dostanie dużo prezentów.
Są dla moich bliskich.
Masz wnuki?
Mówiłem o lokatorach.
Możliwe, że jest tu prezent dla ciebie, więc nie podglądaj.
Szczęściara ze mnie.
To tylko ja.
Przestraszyłeś mnie.
Przepraszam. Starałem się być cicho.
Jak mnie znalazłeś?
Znalazłem złotą strzałę z Arametu. Odnalezienie ciebie było banalnie proste.
Zakładam, że masz ważne informacje.
Mam kluczowe informacje na temat twojego dziadka.
Dziadka Abigail.
Zostawiłaś go na widoku? Nie słuchałaś mnie?
Słuchanie to moja specjalność.
Każdy może go zabrać.
Biedaczek leżał w pudle kilkadziesiąt lat.
Niech cieszy się wolnością.
Poza tym pomaga mi napisać drugi artykuł.
Bądź ostrożna. Proszę.
Dobrze.
Co to za kluczowe informacje?
Trochę poczytałem.
Namalowany na podstawie herb należy do rodu Leopoldów,
który władał małym alpejskim królestwem między Niemcami i Austrią.
Królestwo rozpadło się w latach dwudziestych,
a zamek trafił w prywatne ręce.
Martwy trop.
Nie tak szybko. Znalazłem daleką krewną.
Jest trzecią kuzynką w drugim pokoleniu, ale mieszka niedaleko.
Niezły jesteś. Załatwisz mi jej dane kontaktowe?
Zrobię coś więcej. Masz plany na wieczór?
Dzisiejszy?
Może oczekiwać nas między osiemnastą a dwudziestą.
Nas?
Tak.
Jestem poszukiwaczem skarbów. To moja specjalność.
No nie wiem.
Przyznaj, że trochę ci pomogłem.
Może.
Ale najpierw muszę wrócić na miejsce zbrodni, którym jest...
Schowek. Chodźmy tam teraz.
Znajdźmy dokumenty i sprawdźmy,
czy w 1972 w budynku mieszkała Abigail
i jacyś samotni mężczyźni.
Na zdrowie.
Dzięki.
Naprawdę interesujesz się dziadkami do orzechów.
Tak.
W niemieckim folklorze dziadki miały przynosić szczęście
i chronić dom przed złymi duchami.
Kiedy powstały?
Te, które wyglądają jak żołnierze i królowie,
pojawiły się w Niemczech w XIX wieku.
- Wytwarzano je w regionie Rudawy. - Niedaleko królestwa Leopoldów.
Tak.
A dzięki baletowi Czajkowskiego dziadek do orzechów
zaczął kojarzyć się z Bożym Narodzeniem.
Znów masz rację.
Premiera baletu odbyła się w 1892,
ale będące jego pierwowzorem opowiadanie E.T.A.
Hoffmana zostało opublikowane w 1860.
E.T.A. czyli "szacowany czas przyjazdu".
Przepraszam. Kontynuuj.
Oryginalna wersja była mroczniejsza i straszniejsza od baletu.
Królowa Myszy rzuca złe zaklęcie na księcia zmieniające go
w odrażającego potwora, czyli dziadka do orzechów.
Historia stara jak świat.
Faceci udają książąt z bajki, ale są kanaliami.
Nie wszyscy.
Na niektórych ciąży klątwa.
Nieważne. Dochodzi do epickiej walki między przeklętym księciem
i Królem Myszy.
Książę broni się dzielnie, ale Król Myszy ma przewagę.
Już ma zabić księcia, gdy...
- Młoda dziewczyna... - Klara.
Bierze pantofelek i rzuca nim w Króla Myszy.
Zabijając go.
I zdejmuje klątwę.
Miłość Klary zmieniła potwora z powrotem w księcia.
Miłość czy pantofelek?
Pantofelek zabił Króla Myszy, a miłość zdjęła klątwę.
Przepraszam, ale to straszna bzdura.
Nie wierzysz, że miłość kobiety może przemienić kanalię w księcia?
Mężczyzna sam decyduje, czy jest księciem czy kanalią.
Przecież miłość jest magiczna i inspirująca.
Zapewnia spokój i wsparcie.
Zachęca do zmian i rozwoju.
Miłość budzi w nas radość i współczucie.
Uważam, że miłość może zdejmować klątwy.
Szczególnie te, które rzucamy na samych siebie.
Miłość i magia.
Magia?
Bo odkryliśmy to w takiej chwili.
Historia stara jak świat.
Spadajmy stąd.
Nazywa się Leonie Leopold.
Fajne imię.
Prawda?
Dziękuję.
Kim jest trzecia kuzynka króla?
- W drugim pokoleniu. - Jest księżną czy damą?
Dobry wieczór. Jesteśmy...
Profesor i dziennikarka.
Opowie nam pani o nim?
Zabierz to ode mnie. Jest przeklęte.
Zostawię go w samochodzie.
Przepraszamy.
Dziadek do orzechów jest elementem większej zagadki.
Mamy nadzieję, że pani pomoże nam ją rozwiązać.
Już nic pani nie grozi.
Masz szczęście, że jesteś czarujący. Tylko dlatego was wpuszczam.
Dziękujemy.
- Rodzinny przepis. - Dziękuję.
Przeprowadziłam się na drugi koniec świata,
żeby zacząć od nowa
i uciec od dziedzictwa Leopoldów.
A to coś jest teraz przed moim domem.
Jak to możliwe?
Dlaczego dziadek nie należy do pani rodziny?
Przysporzył nam jedynie bólu i smutku.
Dziadek do orzechów odpowiada za ból i smutek?
I wojna światowa była trudna dla Leopoldów.
Połowa rodziny zginęła walcząc z Niemcami.
Łącznie z dwoma książętami.
Zostało tylko troje członków rodziny królewskiej.
Król Leon, królowa Nora i ich najmłodszy syn, książę Piotr.
Król i królowa nie mogli mieć już dzieci,
więc król wiązał przyszłość dynastii
ze swoim dwudziestojednoletnim synem.
Ale Piotrowi nie śpieszyło się do ślubu.
Piotr kochał Finna. Plebejusza.
Piotr zasypywał go ekstrawaganckimi prezentami,
a Finn użył niektórych klejnotów i zbudował mu dziadka dla orzechów.
Wierzono, że dziadki zapewniają swoim właścicielom siłę i ochronę.
Minęło sto lat, a my wciąż nie pozwalamy ludziom być sobą i kochać kogo chcą.
Król Leon nie przejmował się miłością.
Zależało mu tylko na przedłużeniu królewskiego rodu.
Gdy odkrył romans swojego syna,
wygnał Finna z królestwa
i zabronił synowi się z nim widywać.
Zrozpaczony Piotr zmarł na zawał.
Pękło mu serce.
Dziadek do orzechów przypominał dręczonemu poczuciem winy królowi
o tragicznym błędzie, który popełnił.
Ale królowa nie potrafiła pozbyć się dziadka.
Symbolizował
miłość Piotra i Finna,
a także jej miłość do syna.
To prawda, ale król uważał, że dziadek jest przeklęty
i trzeba go zniszczyć.
Królowa poprosiła służącą, żeby przechowała dziadka.
Potem trafił do siostry królowej,
a potem do kuzynki i kolejnej kuzynki.
Każdą z tych osób spotykała tragedia.
W końcu, w latach sześćdziesiątych,
przekazano ją zespołowi baletowemu z Mińska,
który wystawiał "Dziadka do orzechów".
Pamięta pani nazwę tego zespołu?
Nie i nie chcę pamiętać.
Nie interesuje mnie ten dziadek
ani jego dzieje.
Cieszę się, że was poznałam.
Bardzo pani dziękujemy.
Mów mi po imieniu.
Pozwoli mi pani
opowiedzieć historię Piotra
i jego miłości do Finna?
Nikt jej nie zna.
Czas to zmienić.
Chyba masz rację.
Szkoda, że miłość Piotra i Finna nie była...
Tak silna jak twoja i Leonie?
Miałem powiedzieć, że "uszanowana", ale to też.
Dziadek do orzechów jest częścią historii Austrii.
Powinien trafić do muzeum.
Zgadzam się.
Poszukiwałeś skarbów dla zysku czy dla muzeów?
- Powinienem ci coś powiedzieć - Czekaj.
- Co? - Widzę światło w moim pokoju.
- Może go nie wyłączyłaś. - To chyba latarka. Poruszało się.
Ktoś tu był.
Albo wciąż jest.
Musisz jak najszybciej oddać dziadka do muzeum.
Nie ma mowy. Jesteśmy bliscy rozwiązania sprawy.
Artykuł jest ważniejszy od twojego bezpieczeństwa?
Jestem dziennikarką śledczą. Ryzyko to część mojej pracy.
Prześpię się na kanapie. Na wszelki wypadek.
Boisz się zostać sam?
Co ty na to?
Pozwolimy mu?
Co jesteśmy gotowi zrobić dla miłości?
Co dla niej poświęcimy?
Co oddamy? Czy miłość jest przekleństwem?
Skoro potrafi nas złamać, czy może nas naprawić?
Thibb?
Detektyw Thibb.
Przepraszam, że dzwonię tak późno.
Czego potrzebujesz i czy ma związek z twoimi artykułami?
Czytałeś je?
Po łebkach.
Żartuję. Są świetne.
Dzięki.
Muszę ustalić, co stało się z dziadkiem do orzechów.
Tym z artykułu?
Ponoć przeklętym, ale na pewno bezcennym.
Zobaczę, co da się zrobić.
Jesteś cudowny.
Dzień dobry.
Kawa.
Dobra kawa.
Panaceum dziennikarzy.
- Pracowałaś całą noc? - Spałam dwie godziny,
ale mam dla ciebie kluczowe informacje.
Słucham.
Dziadek do orzechów został skradziony.
- Co? - Z teatru w Pembroke.
Czternastego grudnia 1972.
- Skąd wiesz? - Mam znajomego policjanta.
Imponujące.
Pembroke jest niedaleko stąd.
Dziś tam pojadę.
Mogę ci towarzyszyć?
- Liczyłam na to. - Widziałaś?
"Odpowiem na twoje pytania.
Spotkajmy się na rogu Elm i Rosedale.
Zabierz dziadka do orzechów. W samo południe".
- Wezwijmy policję. - Nie.
Chcę poznać prawdę, żeby dokończyć artykuł.
Jadę z tobą.
Zgoda, ale będziesz trzymał dystans. Nie chcę go wystraszyć.
Tak jest.
Gdzie jesteś, Rizzo? Zwalniam cię.
Sam to załatwię.
- Nic ci nie jest? - Tak.
Dokąd pobiegł?
W kierunku tawerny.
Rozdzielmy się.
Nadajnik.
Sprytna jesteś.
- Wesołych Świąt. - Dziękuję.
Był tu, ale uciekł.
Mało brakowało. Myślałam, że go złapiemy.
- Zaraz wracam. - Pewnie.
Sophia?
Mój brat świetnie się z tobą bawi.
Fascynuje go ten dziadek. I nie tylko on.
Twój brat bardzo mi pomógł.
To dobrze. Potrzebował czegoś, co wyciągnie go z dołka.
Z dołka?
Nie chcę o tym mówić, ale oboje sobie pomagacie.
Tworzycie zgrany zespół.
Nie wierzę, że te dziadki to jego dzieło.
- Są cudowne. - Przepraszam.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Zaskoczyłaś mnie tym nadajnikiem.
Lecę na zajęcia. Zobaczymy się później?
Chętnie.
Musisz być ostrożniejsza.
Przecież jestem.
Nie mówię tylko o obcym mężczyźnie, który cię obrabował.
Kim jest ten Jackson?
Jak to?
Pozwoliłaś mu zostać na noc.
Poszukiwaczowi skarbów, którego dopiero poznałaś?
Nie jestem głupia.
Umieściłam dziadka do orzechów w bezpiecznym miejscu,
a Jackson bardzo mi pomaga.
Poszukiwacze skarbów szukają skarbów.
A jeśli wykorzystuje cię, żeby zdobyć dziadka?
Mówił, że jest wart kilka milionów.
Każdy poszukiwacz skarbów zrobiłby wszystko, by go zdobyć.
Łącznie z udawaniem przyjaciela.
Masz rację.
Nie chcę być okrutna, ale...
Nie mam szczęścia do facetów? Wiem.
Jesteś dociekliwa. Sprawdziłaś go?
- Jeszcze nie. - Zrób to.
Dzięki.
Co się dzieje?
Próbuję to ustalić.
Wszystko w porządku?
- Szkoda, że nie widziałaś tego drugiego. - Chciałabym. Jak wyglądał?
Miał maskę na twarzy. Dobrze zbudowany.
Trzydzieści lat.
Bardzo mi przykro.
Nic się nie stało. Chodzi o twój artykuł?
Chyba tak. Poszukiwacze skarbów chcą zdobyć dziadka.
Biedak i tak sporo przeszedł.
Opowiedz tę historię.
Zadzwoń, gdybyś coś sobie przypomniał.
- To przez twój artykuł? - Tak myślę.
Mógłbyś sprawdzić Jacksona Hawkinsa?
Hawkinsa?
Aresztowałem go trzy lata temu. Poszukiwacz skarbów.
Uniknął odsiadki, bo oddał skradzione artefakty.
Wciąż wykonuje prace społeczne.
Pokażesz mi raport?
Jest w rejestrze publicznym. Sądzisz, że jest w to zamieszany?
"Grudzień 1972.
W Wigilię Karen i Mark LaValle nagle opuścili mieszkanie numer pięć
ze swoją siedemnastoletnią córką, Abigail".
Dlaczego akurat w Wigilię?
Piątka to mieszkanie Margie,
która musiała wprowadzić się zaraz po zniknięciu Abigail.
"Abigail zwana Piruetką...".
Piruetka brzmi jak pseudonim baletnicy.
Może Abigail była tancerką,
a Tony chciał, żeby miała własnego dziadka do orzechów.
Abigail nie dostała prezentu,
bo wyprowadziła się w Wigilię.
Skąd Tony miał coś tak wartościowego?
I dlaczego chciał dać to Abigail?
Wiedziała, że jest kradziony i dlatego odmówiła przyjęcia prezentu.
Odkryła, że jej ukochany jest złodziejem,
więc uciekła z rodzicami?
DZIADEK DO ORZECHÓW
TEATR W PEMBROKE
Cześć, Ivano.
SŁYNNA BALERINA IVANA SOROKIN
CHOREOGRAFKĄ "DZIADKA DO ORZECHÓW".
Bingo!
Trasa do teatru w Pembroke.
- Wesołych Świąt. - Dziękuję.
Kolejna kanalia.
Minęło dużo czasu.
Za mało.
Masz piękną siostrę.
Nie chcielibyśmy, żeby coś jej się stało.
Zostaw ją w spokoju.
Jeśli mi pomożesz.
Jestem na warunkowym.
A ja mam na ciebie haki.
TEATR W PEMBROKE PREZENTUJE "DZIADKA DO ORZECHÓW"
Szukam Ivany Sorokin.
Tam.
Jestem Ivana Sorokin.
Sophie Meyer z Ashford Times.
To pani?
Dawno temu.
Tak, to ja.
Co stało się z dziadkiem do orzechów?
Nie obchodzi mnie to. Dobrze, że przepadł.
- Jest przeklęty? - Bez wątpienia.
- Dlaczego? - Dostaliśmy go w latach sześćdziesiątych.
Dzień później nasza primabalerina złamała kostkę, co zakończyło jej karierę.
O rany.
To nie koniec.
Dekoracje spadały na członków ekipy, występy odwoływano.
Po tym, jak Tony ukradł dziadka,
wypadki ustały.
Tony?
Tak.
Był miłym, młodym człowiekiem. Wszyscy go uwielbiali.
Pewnego grudniowego wieczora Tony
i dziadek do orzechów zniknęli.
Ktoś słyszał odgłos wystrzału. Wezwano policję.
Ktoś zginął?
Policja nikogo tu nie zastała.
Co stało się z Tonym?
Niektórzy sądzą, że został zamordowany, a sprawca ukrył ciało.
Ale pani w to nie wierzy.
Podkochiwałam się w Tonym, ale to nie trwało długo,
bo Tony kochał dziewczynę, która chodziła na lekcje baletu.
Po tamtym wieczorze więcej jej nie widziałam.
Miałam nadzieję, że uciekła razem z Tonym.
Mogłabym zwrócić pani dziadka.
Proszę go zniszczyć,
albo zachować, byleby nie trafił do moich tancerzy.
Jest wart dużo pieniędzy.
Niech go pani przeznaczy na cele dobroczynne.
Nie chcemy go.
Dziękuję.
Co z naszą historią?
Odkryłam, skąd skradziono dziadka.
Dobra robota. Czy Jackson ci pomógł?
Nie tym razem.
Nie chcę być wścibska, ale czy coś was łączy?
Spędzasz z nim dużo czasu.
Od teraz pracuję sama.
Naprawdę?
Okazało się, że drań. Jak wszyscy faceci, których spotkałam.
Tym razem myślałam...
Za dużo myślisz.
Byłabym lekkomyślna,
gdybym nie zastanawiała się, co nim kieruje.
W takich sprawach najlepiej słuchać głosu serca.
Co ci mówi?
Nie wiem.
Niełatwo odważyć się i posłuchać,
ale jako reporterka zawsze byłaś nieustraszona.
Dzięki.
Idź za głosem serca.
I napisz kolejny artykuł.
Dobrze.
Gdzie moje dziadki?
Sprzedały się. Co do jednego.
Nie zasłużyłem na taką siostrę.
Znów masz kłopoty?
Tak.
Nie wiem, jak się z nich wyplątać.
Chodzi o Sophię?
W pewnym sensie, ale to nie tak.
Wesołych Świąt.
Wejdź.
Jak się czujesz?
Nieźle jak na mój wiek.
To dobrze. Przyniosłam prezent. Masz ochotę?
Jeśli napijesz się ze mną.
Co cię tu sprowadza?
Mamy sporo do omówienia, Tony.
Wiedziałem, że dojdzie do tej rozmowy.
Jak się domyśliłaś?
Ernst Theodor Ammadiss.
E.T.A jak Hoffman, autor "Dziadka do orzechów".
Nie mogłem dłużej być Tonym. Szukali mnie.
Wybrałem takie nazwisko, żeby Abigail się zorientowała, gdy wróci.
Dobrze mnie zna.
To melodia z "Dziadka do orzechów"?
Wszystkie prezenty są dla Abigail.
Z każdego roku spędzonego osobno.
Zostawiłeś dziadka w piwnicy, bo był kradziony?
Nie chciałem, żeby ktoś go znalazł i się domyślił.
Miał tam czekać...
Gdyby wróciła.
Spotykaliśmy się w składziku,
bo tam mogliśmy być sami.
Co wydarzyło się tamtego wieczoru w teatrze?
Ukradłem dziadka do orzechów i kogoś zabiłem.
Byłem młody i przerażony, więc uciekłem.
Nikogo nie zabiłeś. Nie znaleźli ciała.
Ktoś mi groził.
Spanikowałem i go uderzyłem.
Widziałem jak spadł do kanału dla orkiestry.
A nawet jeśli nikogo nie zamordowałem, ukradłem dziadka.
Dlaczego to zrobiłeś?
Poznałem Abigail w 1971 w teatrze.
To była miłość od pierwszego wejrzenia. Dla obojga.
Rzuciłem szkołę i pracowałem jako woźny.
Rodzice nie pozwalali jej spotykać się ze mną.
Nie zasługiwałem na nią.
Pomyślałem, że skoro dziadek jest wysadzany diamentami,
użyjemy ich, by razem uciec.
Ukradłem go, zapakowałem i zostawiłem tam,
gdzie się spotykaliśmy z nadzieją, że znajdzie prezent.
Myślałem, że kogoś zabiłem.
Nie chciałem narażać Abigail, więc uciekłem.
Chciałem ją powiadomić, ale rodzice odkryli,
że planowaliśmy wspólną ucieczkę, więc się przeprowadzili.
Wróciłeś tu, bo wierzyłeś, że kiedyś cię odwiedzi.
Szukałem jej przez wiele lat. Bez skutku.
Wciąż ją kocham i cały czas o niej myślę.
Nie poddawaj się.
"Pięćdziesiąt lat temu prawdziwa historia miłosna
nie miała szczęśliwego zakończenia,
ale prawdziwa miłość nie umiera.
Przetrwa pięćdziesiąt minut i pięćdziesiąt lat".
"W tegoroczną Wigilię Tony będzie czekał.
Jego miłość do Abigail
jest tak samo silna jak pięćdziesiąt lat temu
i cenniejsza niż jakikolwiek wysadzany klejnotami dziadek do orzechów.
Abigail, jeśli to czytasz, twój książę czeka, aż wrócisz".
Żegnaj, Brad.
Już nie masz nade mną władzy.
Co tu robisz?
Nie powinieneś kończyć prac społecznych?
Nie okłamałem cię.
Zatajałeś ważne informacje. Nie wiem, co boli bardziej.
To, że nie powiedziałeś mi o swojej przeszłości,
czy to, że myślałeś, że sama jej nie odkryję.
Wstydzę się tego, co zrobiłem. Naprawdę.
Masz rację.
Byłem kanalią, ale już nie jestem.
Nie wierzę.
Próbowałem ci powiedzieć w samochodzie, gdy wracaliśmy od Leonie.
Mogłeś to zrobić tamtego wieczoru, gdy jedliśmy popcorn.
Czekaj.
Co się dzieje?
Nie wiem, co robić.
- Gdzie dziadek do orzechów? - W bezpiecznym miejscu.
Przepraszam, ale jest mi potrzebny.
Nie dam ci go.
Błagam cię.
Nie pomogę ci w łamaniu prawa.
Nie wyjdę stąd bez niego.
- Dzwonię do detektywa. - Nie rób tego.
Wszystko ci wyjaśnię.
Kupiłaś moje dziadki?
Zanim odkryłam, że jesteś kanalią.
Masz rację.
Jestem kanalią, ale w tej chwili nie mam wyboru.
Jak to?
Muszę oddać dziadka Simonowi, albo skrzywdzi moją siostrę.
Simon to gość z przepaską na oku?
Tak.
Wczoraj widziałam was razem. Od kiedy mnie zwodzisz?
Nie zwodzę cię.
Simon był moim szefem, gdy poszukiwałem skarbów.
Bałem się go, więc kiedy mnie aresztowali,
podałem policjantom nazwiska wszystkich pozostałych współpracowników.
Teraz grozi mojej siostrze.
Nie wiem, co zrobi, jeśli nie oddamy mu
dziadka do orzechów.
To on. Simon.
- Masz go? - Jeszcze nie.
Czas ucieka.
Nie krzywdź mojej siostry.
Przynieś mi dziadka, to nic jej nie będzie.
- Zgódź się. - Zgoda.
- Za godzinę. - Za godzinę.
W teatrze w Pembroke.
Déjà vu. Widzimy się za godzinę.
Co z moją siostrą?
Daj mi dziadka, to powiem, gdzie ją znaleźć.
Co robimy?
Sprytnie.
Dobra kryjówka.
Oddamy Simonowi dziadka do orzechów.
- Nie można mu ufać. - Bo jest kanalią?
Piratem w ciuchach Gucci.
Mam plan.
Do kogo dzwonisz?
Przyda się wsparcie.
Nagram to. Może się przyzna.
Dobry pomysł.
Tony jest twoim dozorcą?
Mieszkacie w tym samym domu?
Niespodzianka.
Dziękuję, że przyjechałeś.
Cieszę się, że mogę pomóc.
Wiesz, co masz robić?
Znam ten teatr jak własną kieszeń.
Dzięki.
A ty trafisz w dobre ręce.
Mamy dwadzieścia minut.
Wolałbym spotkać się z Simonem bez ciebie.
On jest groźny. To nie bajeczka.
Wiem, ale siedzimy w tym razem.
Daj mi go.
Przyszedłeś za wcześnie.
Co zrobiłeś z siostrą Jacksona?
Jest związana.
Jeśli chcesz ją jeszcze zobaczyć, daj mi dziadka do orzechów.
Próbowałeś ukraść go pięćdziesiąt lat temu
i znów to robisz?
Nie kradnę go.
Oberwałem latarką od gościa, który go ukradł.
Widzisz? Należy mi się. Oddawaj.
Najpierw powiedz, gdzie jest Andrea.
Nie możesz stawiać żądań.
Czekaj. To wszystko przez głupią zabawkę?
To nie jest zwykła zabawka.
Dostanę za nią 25 milionów dolarów.
25 milionów dolarów, a ty mu ją oddajesz?
Chodzi o moją siostrę.
Urocza kłótnia kochanków.
Mylisz się.
Po co wciskałeś mi ten kit o miłości, która zmienia kanalię w księcia?
Co za bzdura. Wszyscy mężczyźni są tacy sami.
Nokaut.
Cholera.
Z drogi!
Nic z tego.
Uciekaj!
Chodź tu!
Widzę, że zaczęliście beze mnie. Odsuńcie się.
Wszyscy są cali? Dobra robota.
Zajmiemy się nim.
- Zrobił ci coś? - Nic mi nie jest.
Świetny plan, Sherlocku.
Niezły z ciebie Watson.
Przepraszam.
Wszystko w porządku.
Dobra robota.
Wzajemnie.
Twój przyjaciel jest porządnym gościem.
Tak.
To prawda.
Dziękujemy za przybycie. Szczególnie, że jest Wigilia.
Gdy odkryłam prezent w magazynku, czułam,
że będę musiała rozwiązać zagadkę,
ale nie wiedziałam, że historia będzie tak ciekawa.
Co z dziadkiem do orzechów?
Moje przyjaciółki, Nancy i Laura,
zabiorą go do Austrii podczas miesiąca miodowego.
Trafi do muzeum, by uczcić miłość księcia Piotra i Finna.
A pani?
Studia filmowe chcą zekranizować
tę historię.
Zaproponowano mi też umowę wydawniczą,
a od przyszłego tygodnia
będę pisać cotygodniowe felietony do Ashford Times.
Co z Tonym i Abigail?
Jeszcze się nie odezwała, ale to prawdziwa miłość,
więc nadzieja nigdy nie umiera.
- Tony będzie czekał. - Tak jest.
A my nie postawimy mu żadnych zarzutów.
Dziękujemy za przybycie. Wesołych Świąt.
Dziękujemy.
Przepraszam, czy jest pani autorką tych artykułów?
Abigail?
Nie przyszłaś do mnie.
Chodź tu, Tony.
Piruetka!
Wróciłaś. W końcu wróciłaś.
Zawsze byliśmy razem.
Miłość zwyciężyła.
Szczęśliwe zakończenie.
No nie wiem. Został jeszcze jeden rozdział.
Naprawdę? Ile skarbów może kryć się w tej piwnicy?
Jesteś dziennikarką, a ja wydawczynią.
Nie pozwalasz mi o tym zapomnieć.
Znajdziesz tam następną historię.
Bezcześcisz belkę?
Tak.
Miałem ją zbezcześcić, ale potrzebowałem twojej zgody.
Na co?
To miejsce kojarzy się z wieczną miłością.
Chciałem zapisać tu nasze imiona wewnątrz serca.
Mogę?
Czekaj.
Zrobiłem go dla ciebie.
Piękny.
Nie jesteś baletnicą, ale robisz piruety wokół mojego serca,
od kiedy na mnie wpadłaś.
Zdjęłaś ze mnie klątwę.
Prawdziwą klątwą było to, że myślałam,
że prawdziwa miłość musi przypominać bajkę,
choć prawdziwe życie i prawdziwy ty są dużo lepsze.
Prawie zapomniałem.
Zatańczymy?
Nie jestem baletnicą.
To nic, bo ja nie jestem księciem.
Więc idealnie do siebie pasujemy.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Antoni Regulski