Daj Morgan Gillory zagadkę,
a nie spocznie, póki jej nie rozwiąże.
POPRZEDNIO
- I co? - Mamy go.
- Wysyłam zdjęcie. - To nie Roman.
Od kilku dni mam ogon.
Ukryj ten plecak, bo temu, kto szuka Romana, zależy,
żeby nie odkryto zawartości.
Zachowajmy dyskrecję.
W miarę możliwości.
Wrzućmy te zdjęcia w rozpoznawanie twarzy.
Kim jesteś?
Chcę mieć ten plecak.
Kradzież obrazu...
Namalował go Rembrandt w 1645.
Komuś zależało na tym obrazie.
Rhys przyleciał, żeby pomóc w poszukiwaniach.
Odnajduję dzieła sztuki.
Jeśli odzyskam Rembrandta,
firma uniknie wystawienia pokaźnego czeku.
Wiemy coś o sprawcy?
Internet ma swoje hipotezy. Nazywają go Jean-Baptiste.
Jeśli znajdziemy Dziewczynę,
powinniśmy ją oddać Miriam Weisman, nie Fosterom.
Wróciłaś na miejsce przestępstwa bez asysty policji?
W ten sposób zdobyliśmy to.
Detektyw Karadec i ja dokończymy sprawę.
Odsuwasz mnie od śledztwa?
Spokojnie, facet od okupu się pojawi.
To on. Jazda! Ucieka.
Może Jean-Baptiste to tylko mit.
Strażnik postrzelił go w lewe ramię.
Jestem przed muzeum. Musisz to zobaczyć.
Sprawa nabrała rumieńców.
O Boże.
Jasna cholera, Clark, nie rób mi takich rzeczy.
Jaka dzika spina. No co? Lubisz takie akcje.
Ale nie w pracy.
No sorka, ale przecież tak lubisz.
Nie tak, jasne?
Przepraszam, ale nie mogłem się doczekać. Myślę o tobie od rana.
- Cały czas? - No, prawie.
Daj mi nagrodę.
- Dobra, chodźmy. - Spadajmy stąd.
Gdzie kluczyki?
GENIALNA MORGAN
MIEJSCE PRZESTĘPSTWA NIE PRZEKRACZAĆ
Nie widzieliście nikogo innego?
Nikogo.
A trupa tylko dlatego, że upuściła klucze.
W razie czego...
To ma coś wspólnego ze skradzionym obrazem?
Morgan.
- Dzwonił pan do niej? - Tak.
Pamiętasz dyrektora muzeum. Cyrus Carrow, 48 lat.
Cios tępym narzędziem w tył głowy.
Prawdopodobnie jego własnym lewarkiem, który zniknął.
Z muzeum naszego znajomego skradziono obraz wart 20 milionów,
a dwa dni później facet nie żyje. Zbieżność przypadkowa?
Wiedział coś o kradzieży albo o sprawcy.
Może chciał nam to przekazać.
A jeśli to jest Jean-Baptiste?
Wątpię. Nasz złodziej działa na całym świecie.
Cyrus nie podróżował.
Może współpracowali ze sobą.
To on dzwonił z żądaniem okupu?
Nie poznałem po głosie, ale to on dał mi zdjęcie.
Ofiara mogła być świadkiem albo wspólnikiem.
Kiedy zginął?
Nie dalej niż godzinę temu.
Dzięki Bogu.
Dobrze, że szybko dotarliśmy.
To jego zegarek.
Dlaczego zabójca zostawił zegarek wart 200 tysięcy?
Postanowił mu go zdjąć, a potem co? Zapomniał?
To podróbka.
Widać przeskakiwanie wskazówki
zamiast płynnego ruchu.
I płytki grawerunek.
Technicy to sprawdzą.
Świetnie. Zostawię was na chwilę.
Wszystko dobrze?
Tak, domowe sprawy.
Podwieźć cię?
Przejdę się.
Pojemnik niewymagający częstego opróżniania.
Pożyczam ręcznik. Narobiłam bałaganu, ale posprzątam.
Proszę.
Morgan.
Śledziłeś mnie?
Tak, bo zmyłaś się z miejsca zbrodni po dwóch minutach. Co się dzieje?
Podejrzewam Rhysa.
O kradzież obrazów?
Nie, o przechodzenie przez jezdnię na czerwonym. Nie odzyskuje obrazów.
On je kradnie. Albo jedno i drugie.
Ma w pokoju skrzynię, a w niej może trzymać naszą Dziewczynę.
No już, to obraz.
Usłyszałaś coś o jakiejś skrzyni i stąd wniosek, że facet to król złodziei?
Widziałam ją. Ma też bliznę po kuli na lewym ramieniu,
tak jak Jean-Baptiste.
- A jak zobaczyłaś tę bliznę? - Co?
Bliznę. Jakoś ją dojrzałaś.
Widzę, że robisz minę. Przetłumaczysz mi ją?
Tak. No wiesz. Bo razem...
No co? Też byłam w szoku. Możemy to pominąć?
- Musimy zrewidować całe śledztwo. - Trochę dramatyzujesz.
Rhys był z nami od napadu do morderstwa.
Rozumiem. Dlatego muszę zajrzeć do tej skrzyni.
Nie możesz się włamać bez nakazu. Wiesz o tym.
Jak coś znajdę, powiem, że widziałam to, kiedy mnie zaprosił.
To żadne rozwiązanie.
Do zarzutów dojdzie krzywoprzysięstwo.
Słusznie. Zanotuję.
Morgan.
NIE PRZESZKADZAĆ
DELIKATNA ZAWARTOŚĆ
- Cześć. - Halo, halo.
Gdzie mi zniknęłaś?
Musiałam popracować nad inną sprawą.
Tak, wiem. Ludzie chociaż na chwilę mogliby przestać się zabijać.
Co za dużo, to niezdrowo.
Chyba zaraz wracam do hotelu.
Dlaczego? Na pewno macie tam dużo do zrobienia.
I w ogóle o co chodzi z tym zegarkiem?
- Na pewno wszystko w porządku? - Tak, tak.
Bo trochę nam jakby przerwali.
To prawda.
Może wrócimy do tego, na czym skończyliśmy?
Znalazłaś obraz?
Owszem, jakiś obraz.
Więc nie wiemy, czy to Rhysa szukamy.
Rhys to Jean-Baptiste,
ale dyrektora nie zabił. Ma alibi, pamiętasz?
Racja. A za bliznę nikt go nie skaże. Potrzebujemy czegoś więcej.
Znajdę coś więcej.
Boję się myśleć, w jaki sposób.
Wiesz co? Nie chcę słuchać docinków.
Wagner będzie bardziej dosadny.
A musimy go powiadomić, jeśli podejrzewasz Rhysa.
Wykluczone. Nie.
Przekonaj tylko kapitana, żeby dopuścił mnie do śledztwa.
A niby jak mam to zrobić?
Najlepiej nie wspominając,
co wydarzyło się w pokoju hotelowym.
Mam skłamać, gdzie byłaś i skąd nasze domysły.
Sprzedaj mu coś, co ma sens
i dzięki czemu mi zaufa.
Niepotrzebnie utrudniasz.
Przepraszam.
11 POSTERUNEK
OFIARY
Szukamy i złodzieja, i mordercy.
Detektywie, zapraszamy.
Kapitanie.
Gillory, na pewno jakieś inne śledztwo skorzysta na twoich talentach.
Dziennikarze będą pytać o ofiarę.
Co wiemy o Cyrusie Carrow?
Nienotowany, bezdzietny kawaler, pochodzi z Filipin.
W LA zrobił magistra z rzeźby.
Pięć lat pracował jako dyrektor muzeum.
Sprawdziliśmy personel po włamaniu. Czysto.
Media społecznościowe?
Zamieścił post dwie godziny przed śmiercią.
Dowiedz się gdzie. A nasz rajdowiec z ciemnymi szybami?
Samochód należy do Lou Fowlera.
Powiadomiliśmy patrole.
Powiązania z Jean-Baptiste’em?
Nic. Nadal nie wiemy nawet, czy on istnieje.
Sam wątpię, ale dam się wyprowadzić z błędu.
Gość od okupu się nie odzywał?
Nie. Moje kontakty donoszą,
że w dark webie i wszędzie indziej cisza.
Może to kwestia czasu, a może sprawca jest ostrożny.
Świetnie. Szukamy złodzieja obrazów
i złodzieja samochodów albo dwóch w jednym,
a naszym jedynym podejrzanym
pozostaje wnuk Miriam Weisman.
Ktoś się dowie, gdzie był, kiedy my robiliśmy za piratów drogowych?
Mój ojciec kupił ten obraz w 1932. Mieszkaliśmy w Krakowie.
Z naszej rodziny tylko ja przeżyłam.
Kiedy przyszli naziści, zabrali wszystko.
Możemy z Morgan przeszukać mieszkanie Cyrusa.
Tylko pan, detektywie. Morgan grzeje ławę.
Forrester, Ozdil, szukajcie związku
między Cyrusem i Jean-Baptiste’em.
Chcę mieć czym nakarmić wygłodniałe media.
Co dobrego tu dają?
Możesz uszczknąć coś z moich marchewek albo czyichś precli.
Więc to jest kącik konsultantów? Tu czekamy, aż nas wywołają?
Ja siedzę w kozie.
Jeśli chodzi o wcześniej, to nie planowałem tego. Ja tylko...
Naprawdę nie ma o czym mówić.
Trochę nas poniosło. Nie przejmuj się.
Dobrze. A jak to twoje drugie śledztwo?
To, którym musiałaś się zająć.
Doskonale. Sprawa rozwiązana.
- Już? - Tak.
Czasem wylosuje się trudne.
A inne prawie rozwiązują się same. W wydziale zabójstw jak w kole fortuny.
Gratulacje.
Przemyślałem sprawę.
Wybieram czyjeś precle.
Kapitanie, można?
Później, detektywie. Wie pan, że media nie lubią czekać.
Chciałbym dalej pracować nad tym z Morgan.
- Tak? - Pan też by chciał na moim miejscu.
Gdzie pan był?
Nie rozumiem.
Oddalił się pan z miejsca zbrodni. Ona również.
Trudno nadążyć za wami obojgiem.
Proszę się tym zająć solo.
Kapitanie. Pracuję z Morgan. Przy każdej sprawie.
Wiem, na co się pisałem. Jak znów coś wywinie, biorę to na siebie.
Widziałeś, żeby otwierał tę swoją teczkę?
Możemy się skupić?
Dobra. Jak przekonałeś Wagnera?
Pogadaliśmy jak glina z gliną. Tyle.
- Nie odpuścisz? - Zgadnij.
- Wagner wie, że jesteś... - Tak?
...nieprzewidywalna.
Chce się orientować we wszystkim, co nas dotyczy.
To go udobrucha.
Jak będziemy coś ukrywać, mnie się za to oberwie.
- Właśnie coś ukrywamy. - Zauważyłem.
- To się wpakowałeś. - Mieszkanie Cyrusa.
Chwila, chwila.
Cyrus mieszkał sam. Ktoś tam jest.
Nie spodziewaliśmy się tu nikogo.
Moje wyrazy współczucia, Emilio. Jak długo znałeś Cyrusa?
Poznaliśmy się kilka miesięcy temu,
zaraz po moim powrocie z Kolumbii,
i od razu zaiskrzyło.
Zaproponował, żebym się wprowadził.
Nie odpisywał, zaniepokoiłem się, wróciłem do domu i...
zobaczyłem wiadomości.
Bardzo mi przykro. Mieliśmy okazję poznać Cyrusa.
Wydawał się naprawdę miły.
To miało być na zawsze.
Ktoś mógł mu źle życzyć?
Cyrusowi? Nigdy.
Gdzie pracujesz?
Uczę języka w IFLA.
To międzynarodowy program edukacyjny.
To dopiero cacka.
Dziękuję. Włoski barok, XVIII wiek.
Wiem. Piękny motyw kwiatowy.
Czyja to zajawka?
Zarażałem Cyrusa pasją do antyków.
Kupiliśmy je w zeszły weekend na pchlim targu.
Co za znalezisko. Ten aż się błyszczy.
Czym go polerujesz? Tlenkiem żelaza?
Użyliśmy jakiegoś specjalnego produktu. Nie pamiętam. To ważne?
Tlenku żelaza można używać do polerowania metali,
ale jeśli dodać odrobinę sproszkowanego glinu, otrzymamy termit –
mieszaninę pirotechniczną uzyskującą temperaturę 2500 stopni Celsjusza.
Wykorzystuje się go do spawania, produkcji fajerwerków albo granatów.
Może nawet stopić szkło.
A więc szybę w świetliku.
Myślicie, że mam coś wspólnego ze skradzionym obrazem?
Produktem ubocznym spalania termitu jest tritlenek diglinu.
Bardzo drobny proszek.
Właśnie taki.
Chyba dokończymy tę rozmowę na posterunku, Emilio.
Emilio!
Z drogi.
Kradzione pojazdy bywają zawodne.
Wysiadamy. Powoli.
- To Arthur. Muszę odebrać. - Dobra. Zdam raport Wagnerowi.
Wszystko okej?
Bywało lepiej.
Co masz na myśli?
Napadł mnie jakiś koleś.
Szukał plecaka Romana.
- Nie ruszaj się. - Uciekłem, ale kilka ciosów złapałem.
O Boże. Jest bardzo źle?
Mam twardą głowę. Przeżyję.
Gdzie jesteś?
- Właśnie mnie łatają. - Który szpital?
W szpitalu zadają za dużo pytań. Mam własnego krawca. Zaczekaj.
Harold, daj mi chwilę, co? Dzięki, bracie.
Morgan, posłuchaj mnie uważnie.
Ci ludzie nie żartują.
Cokolwiek jest w tym plecaku od Romana,
bardzo im na tym zależy.
- Wiedzą, że mi go dałeś? - Na pewno nie ode mnie.
Byłbyś w stanie opisać tego faceta
do portretu pamięciowego?
Mamy to już obgadane. Nie pójdę na policję.
Padłeś ofiarą ataku.
Zaraz mogą wpaść na mój trop.
Mów, gdzie jesteś. Przyjedziemy.
Proszę.
Państwo Foster.
Co wy odwalacie?
Widzieliśmy konferencję prasową.
Robimy wszystko, żeby znaleźć ten obraz.
Naprawdę? A może jednak chodzi
o zabłyśnięcie w mediach.
Jeśli wystąpienie przed kamerami pomoże złapać sprawcę...
- A co z żądaniem okupu? - Zatrzymaliśmy podejrzanego.
Szukamy odpowiedzi na te pytania.
Wciąż bez rezultatów.
Wiemy, ile znaczy dla państwa Dziewczyna.
Zapewniam, że kapitan Wagner i cały wydział zabójstw
robią co w ich mocy.
Proszę nie utrudniać.
Darujcie sobie. Czas zatrudnić detektywa.
Dość się naczekaliśmy.
Nie słucha pan. To nie mnie szukacie.
Chcemy ci wierzyć,
ale próbowałeś uciec kradzionym autem. Dwukrotnie.
A to znaleźliśmy w twoim mieszkaniu.
Rzeczy związane z włamaniem.
To nie moje. Pierwszy raz to widzę.
- Czemu uciekałeś? - Myślę...
że spotykałeś się z Cyrusem, żeby mieć dostęp do muzeum
i uskutecznić akcję rodem z Mission: Impossible.
Kradzież, morderstwo, okup.
Wszystko zaplanowane.
Nie byliśmy parą idealną, ale nie skrzywdziłbym Cyrusa.
Nawet za 20 milionów?
Gdzie ukryłeś obraz?
Niczego nie ukrywam.
A jednak przyjechałeś po okup. Bałeś się, że nie znajdziesz kupca?
Myślę, że Cyrus powiedział ci o Rhysie,
a potem przejrzał twój plan. Nie mogłeś ryzykować.
Albo odkrył, że to nie twoja pierwsza kradzież.
Nie rozumiem.
Myślę, że rozumiesz, Emilio. Czy może raczej Jean-Baptiste?
O kradzieży obrazu usłyszałem od Cyrusa.
Nie odpowiem na więcej pytań.
Twój wybór. Milcz jak grób.
Ale ten nakaz sądowy pozwala nam sprawdzić
znaki szczególne na twoim ramieniu.
To od bezmyślnego krojenia awokado.
Na szczęście przeżyłaś.
- A ty? - Blizny?
Mam tylko tę jedną, którą na pewno widziałaś.
Musiałam przeoczyć.
Z twoją spostrzegawczością? Nie wierzę.
Lato 2010, festiwal sztuki we Florencji. Sprawy przybrały bardzo przykry obrót.
Nie widziałem broni, ale słyszałem.
Było blisko tętnicy.
Uzbierał całą kolekcję.
Jak widać.
Dwa lata służyłem w armii kolumbijskiej. 27 Batalion Dżunglowy w Putumayo.
Spójrz na bok dłoni.
Czerwony. Od uderzenia?
Nie, to chyba tusz. Emilio mówił, że uczy języka.
Może zaznaczał błędy, ale żadnych prac tam nie widziałam.
- Gdzie pracujesz? - Uczę języka.
Może robił to w gabinecie,
dla którego znalazł też
inne zastosowanie.
Chodźcie!
Wyszła.
Sprawdzamy, czy Emilio bywał tu również w innym celu.
Jak ukrycie obrazu?
- Albo narzędzia zbrodni. - Dużo pudeł.
Zobaczę tutaj.
Dobra, zaczynajmy.
Uczenie języków uzasadnia podróżowanie.
Przykrywka dla międzynarodowego złodzieja.
Nie ma tu nic poza dokumentacją uczniów.
- U mnie to samo. - A co my tu mamy...
- No, no. - Wzywamy zespół.
Ekipo...
Jean-Baptiste zdemaskowany.
Dzień dobry. Jestem kapitan Nick Wagner z wydziału zabójstw policji Los Angeles.
Nasi detektywi aresztowali dziś podejrzanego
o zabicie Cyrusa Carrowa.
Nasze śledztwo jeszcze trwa,
ale wkrótce zwrócimy skradzionego Rembrandta prawowitym właścicielom.
Są pytania?
- Fosterowie już wiedzą? - Powiadamiamy ich.
Ucieszą się. Nie widać żadnych uszkodzeń.
Mamy gości.
- Dzień dobry. - Ari, Miriam, co wy tu robicie?
Chcieliśmy zobaczyć obraz. Morgan nas zaprosiła.
Ty jesteś Arthur?
A ty – glina incognito?
Jestem znajomą Morgan.
Powiem, co mam powiedzieć, i miejmy to już za sobą.
Słucham.
Facet czekał w moim samochodzie.
Nie dostał tego, czego chciał, sięgnął po nóż, poszła wymiana ciosów.
Przyjrzałeś mu się?
Pobieżnie.
Wyturlaliśmy się na ulicę. To była szybka akcja.
Wszystko się przyda.
No dobra.
Biały, po pięćdziesiątce, chudy, szpakowaty. Z wyrąbaną bródką.
Miał też tatuaż jakiegoś ptaka widoczny pod rękawem. W tym miejscu.
Co robisz?
W plecaku Romana były zdjęcia ludzi.
Jednego nie zidentyfikowaliśmy.
To on?
Ten sam.
Musisz pojechać ze mną na komisariat złożyć zawiadomienie.
Wybacz, ale poprzestanę na nieoficjalnym zawiadomieniu.
Może ci grozić śmiertelne niebezpieczeństwo.
I co? Mam siedzieć na komisariacie, aż kolesia złapiecie?
Po prostu go znajdźcie.
Pilnujcie lepiej Morgan i jej rodziny. Ja naprawdę podziękuję.
Skończyliśmy? Świetnie.
Daję ci mój numer. Zachowaj go.
Jeśli znów tego faceta zobaczysz – oby nie – natychmiast dzwoń.
Niech będzie.
- Zaprosiłaś ją? - Tak.
Myślisz, że Fosterowie szybko wypożyczą obraz?
Miriam Weisman ma ostatnią szansę go zobaczyć.
A sprawiedliwie byłoby,
gdyby trafił do niej.
Mamy obowiązek egzekwować prawo.
Tak, dziękuję za przypomnienie.
Przepraszam za pośpiech, ale lecę do Palermo.
Kolejne skradzione dzieło sztuki, muszę się włączyć.
Tym razem jakaś prowokująca dziewczyna?
Pejzaż.
Rhys, twoje zadanie chyba dobiegło końca. Dziękuję.
To była przyjemność.
Dodam tylko,
że też najchętniej widziałbym Dziewczynę u Weismanów.
W porządku?
Tak.
To nie ona.
Nie ona.
Jak to?
Nie ma moich oczu.
Ojciec uwielbiał w niej to, że ma oczy takie same jak ja.
Chyba ma rację.
Karadec, spójrz na białka jej oczu. Zbyt jasne.
W 1645 malarze używali kredy albo bieli ołowiowej,
odznaczających się kremową miękkością.
Tu efekt jest jaskrawy, coś jak współczesna biel akwarelowa,
dostępna trzy stulecia później.
Żadna technika z 1645 roku nie pozwalała uzyskać tak czystej barwy.
Przepraszam za pośpiech, ale lecę do Palermo.
Jak to nie ona?
Według Morgan to kopia.
Muzeum się na tym nie poznało?
Nie tak małe jak Harbach. A Fosterowie to szanowani kolekcjonerzy.
I oceniła to na oko?
Znawca jest w drodze, ale wierzę Morgan.
Gdzie ona jest?
Pojedziesz następną?
Dzięki, Gina.
Nie jestem zwolennikiem długich pożegnań, ale w tym przypadku...
- Masz go? - Słucham?
- Pytam, czy masz obraz. - Poważnie?
Ani razu nie otworzyłeś tej walizki.
Co jest w środku?
Dlatego pytałaś o bliznę. Myślisz, że Jean-Baptiste to ja. I jak to zrobiłem?
Ukradkiem capnąłem Rembrandta,
zwinąłem w rulon i schowałem w teczce?
Można to łatwo zweryfikować.
Mam tam jedynie poufne akta klientów, zapewniam cię.
Moja praca wiąże się z nieznośną ilością papierkowej roboty.
Z pewnością.
Jak sobie życzysz.
Przepraszam, naprawdę myślałam, że ta znaleziona u Emilia
- to kopia, a ty... - Ukradłem oryginał, no tak.
Ubezpieczyciel
22 miliony dolarów szacowana wartość
Cały czas mnie sprawdzałaś?
WYCENA
To nie było prawdziwe?
Nie.
Nie są prawdziwe.
Co to jest?
Daphne sprawdziła polisę Fosterów z ostatnich dziesięciu lat.
Spójrzcie, co ubezpieczali w 2019.
Sporo tego.
Przeskoczcie kilka lat.
- Tylko 12 pozycji. - A teraz?
Jedna.
Właśnie. Jakie są szanse, że ze zbioru bezcennych dzieł
ktoś ukradnie to jedno jedyne, które jest ubezpieczone?
Myślę, że w domu Fosterów widzieliśmy kopie.
KOPIA
Znaleźliśmy jedną z nich.
Namierzyłam czarnorynkową sprzedaż ośmiu przedmiotów
z ich klauzuli ubezpieczeniowej.
Mają też długi u nieciekawych typów.
Mówisz, że Fosterowie zlecili kradzież dla kasy z ubezpieczenia?
Nie zamierzali oddać
ukochanego obrazu, nawet gdy zbankrutowali.
Do czego zmierzasz?
Któreś z nich wpadło na pomysł. Nie wiem, czy Greg, czy Linda.
Zorganizujmy kradzież naszego obrazu i potajemne zwrócenie go nam.
Ubezpieczyciel wypłaca środki, a oni zachowują obraz.
Ale po co ryzykować z oryginałem?
Może Fosterowie przygotowali dla muzeum kopię.
Z pomocą fałszerza, który namalował pozostałe w ich domu.
Nie widzą im się wycinanki
z ich ulubionym dziełem.
Muzeum nie miało oryginału. To był kant?
Owszem, a zlecenie kradzieży kosztuje.
Pamiętacie zegarek?
Podejrzewam, że Greg i Linda dali go Cyrusowi w ramach zaliczki.
Nim ten zorientował się, że to podróbka,
zdążył dokonać kradzieży w stylu Jean-Baptiste’a,
tworząc fałszywy trop.
Nie wiedział jednak, że ukradł kopię.
Postanowił wykiwać Fosterów, żądając okupu.
13.00 WOODLEY PARK
Fosterowie się dowiedzieli i zareagowali,
zanim odkrył, że obraz to kopia.
Zdążył przekazać Dziewczynę Emiliowi,
który ukrył ją, również sądząc, że jest prawdziwa.
Fosterowie nie mogli ryzykować ujawnienia prawdy. Uciszyli więc Cyrusa.
Nie wiem, które z nich.
Może obydwoje.
Tania podróba? Bez jaj!
Do tego nie dojdę.
Trzeba zgarnąć Fosterów.
Mają jacht.
Fosterowie mają w domu zdjęcie jachtu.
Nazywa się Miliony Monet.
Jak ukryją narzędzie zbrodni, zachowają wolność i obraz.
Forrester, jedź z Ozdilem do ich domu. Karadec, masz chorobę morską?
Bywa pan tu?
- Znajomy tu cumuje. - To oni.
Odbijają. Szybko.
Tak.
„Tak”, że prawdziwy, czy „tak”, że...
Podmalówki nie wykonano pigmentami dostępnymi,
gdy powstawał oryginał.
Państwo Foster, policja!
Porucznik Soto.
Znowu ktoś mnie śledzi.
Gdzie? Wyślę radiowóz.
Skrzyżowanie Temple i Grand. Właśnie do ciebie jechałem.
Może dotrze za mną aż na posterunek.
- Tak? - Fosterowie wybyli.
W pośpiechu.
Zabrali wszystko, co cenne.
Czyli próbują uciec. Dobra, dzięki.
To na pewno kopia?
Lepszej nie widziałem. Skąd ta pani wiedziała?
Nie miała jej oczu.
Widać rejestrację?
Nie, lawiruje między autami. To jakiś sedan.
Manewruje jak zawodowiec.
Będę za 15, góra 20 minut.
Nie rozłączaj się,
póki nie dotrzesz.
Poradzę sobie. Do zobaczenia.
Arthur?
Policja, zatrzymaj łódź. Natychmiast!
Rzuć broń.
- Pistolet na race? Zrobisz komuś krzywdę. - Broń na ziemię!
Chciałbym, ale policja ma kilka zasad.
Broń musimy mieć zawsze przy sobie.
Greg, proszę cię, to zaszło za daleko.
- Załatwię to. - Nie załatwisz.
- Nikt więcej nie musi umierać. - Nie wiem, o czym mówisz!
Jeśli tak, to wszystko wyjaśnimy.
Ale odłóż broń.
Kochanie, proszę cię, to koniec. Dokąd uciekniemy?
Jak będziemy żyć?
- Gdzie? - Z tyłu.
DELIKATNA ZAWARTOŚĆ
Ale jak to?
Gdzie on jest? Był tutaj. Przysięgam na Boga. Co się stało?
Co tam masz?
Uwierzysz, jeśli powiem, że tenisówki?
Skąd wiedziałaś?
Nie ma moich oczu.
Czy to ważne?
Nie jestem mordercą.
- Tylko złodziejem. - Naprawdę odzyskuję dzieła sztuki.
A niektóre zachowujesz sobie na pamiątkę.
Jesteś Jean-Baptiste?
Nie wiem, kto wymyślił ten przydomek.
To nie była moja pierwsza akcja.
Poskarżysz się mojemu partnerowi.
Nie dałaś mu znać.
Może tak samo jak ja nie chcesz, żeby Dziewczyna wróciła do Fosterów.
Wiesz, że mogę ją zwrócić, komu należy.
Ukradłeś obraz, żeby go oddać? Myślisz, że w to uwierzę?
Tak.
- Kłamiesz. - Próbuję postąpić właściwie.
Nie mam żadnej gwarancji.
To prawda. Będziesz musiała mi zaufać.
Myślicie, że Fosterom się upiecze?
Potrzebowaliby doskonałego prawnika.
- Nie stać ich. - Ale szkoda, nie?
Mając tyle forsy, kupiłabym willę w Malibu albo drużynę WNBA.
Ja założyłbym azyl dla zwierząt.
Teraz mi głupio.
Podpuszcza cię.
Jak nic. Idę po następną kolejkę.
Może mieszkać w moim azylu.
Pieskie życie.
- Arthura nadal nie ma? - Nie.
Dzwonię jeszcze raz. Jak nie odbierze,
- zawiadom patrole. - Jasne.
Hej. Podobno tutaj kończycie zmianę. Wyśledziłem was.
Zanim mnie zwolnisz, mogę trochę bardziej się wstawić?
Nie zamierzam. Jesteś zbyt cenna dla zespołu i dla mnie.
Zostajesz.
To przeprosiny?
A gdzie tam.
Jak się czujesz na bocznym torze? Nie przywykłaś.
Sama się tam nie wysłałam. Dzięki za troskę. Było do bani.
Nie martw się. Będzie następny raz.
Słyszałaś o obrazie?
Oz myśli, że Fosterowie wrzucili go do oceanu.
To by było w ich stylu. „Albo moje, albo niczyje”.
Myślisz, że tak to było?
Ja tu tylko konsultuję.
Przesłuchaliśmy załogę jachtu.
Ktoś widział mężczyznę w kombinezonie, który uciekł z jakimś przedmiotem.
Tak sobie myślę, że to mógł być Jean-Baptiste.
Daj spokój. Nikt taki nie istnieje.
Tak uważasz?
Babciu.
Moja najdroższa.
Moja Madeline.
OGRODNICTWO
Francuski pierwowzór: „Genialna Morgane”
Napisy: Kamil Rogula