Zmiany w zespole rzadko są bezbolesne.
Kiedy do was dołączyłam, radości nie było końca.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Słyszeliście o wyznaczeniu nowego kapitana.
Zostaję z wami.
Nick Wagner. Nowy kapitan.
Co ty taka pogodzona? To skandal.
Powinni wybrać mnie.
Piwo korzenne na gołe usta? Szczyt brawury.
Stres robi swoje.
Jeśli się zbuntuje i zrobi coś głupiego… Nie jest policjantką.
W porządku?
Sytuacja jest jasna. Oczyszczą mnie.
Nie o odznakę się martwię, a o ciebie.
Słyszałem, że nie lubisz się podporządkowywać.
Zapominam, jak to jest, kiedy ktoś się o mnie troszczy.
Do jutra, Gillory.
- I co? - Znaleźliśmy Romana.
- Wysyłam zdjęcie. - To nie on.
Roman prosił, żebym miał oko na ciebie i Avę.
Uwierzyłam, że wcale nas nie porzucił.
Ja w to wierzę.
Chcę ten plecak.
Myślisz, że to, co jest w środku,
da ci odpowiedzi, a nie tylko więcej pytań?
Dziwne. Widzisz?
Obraz nie wraca.
Sprawdzę to.
Na razie czysto.
W porządku? Podaj swoją pozycję.
Baza, mamy rannego strażnika.
GENIALNA MORGAN
- Dzień dobry. - Morgan, jesteście z Avą bezpieczne?
Tak. A co jest?
Spytam wprost. Znowu ktoś od was mnie śledzi?
Co? Nie. O czym ty mówisz?
Wydaje mi się, że od kilku dni mam ogon.
Mogę się mylić.
Jeśli czujesz się zagrożony, zadzwoń na policję.
To nie jest dobry pomysł.
Roman nie kochał glin, pamiętasz?
Co do tego ma Roman?
Tego próbuję się dowiedzieć.
To znaczy…
Dowiedziałaś się czegoś o rzeczach w tym jego plecaku?
Jeszcze nie.
To może na razie gdzieś go schowaj,
bo ci, którzy szukają Romana, wolą, żeby zawartość nie wyszła na jaw.
Słyszysz?
Tak. Muszę kończyć.
Po prostu na siebie uważajcie. Ty i Ava.
Oczy dookoła głowy.
Ty też.
Nie użyłyśmy z Avą rękawiczek. To źle?
Tylko jeśli jesteście podejrzanymi w tej sprawie.
- Nas możesz wykluczyć. - Niczego nie poznajesz?
- Coś ci się kojarzy? - Nie.
Roman nie jest fanem organów ścigania, zachowajmy dyskrecję.
W miarę możliwości.
Dziękuję.
Co się dzieje?
Wracamy do starego śledztwa.
Mamy priorytetową sprawę. Coś dla tej dwójki.
Poradzę tu sobie.
Zamknijcie drzwi.
Była tu tylko tydzień.
Jak się nazywa?
Dziewczyna w oknie.
Mówicie „ona”, ale chodzi o obraz, no nie?
Namalowany przez Rembrandta w 1645.
Do wczoraj była tu z innymi holenderskimi mistrzami.
„Ten intymny portret uwiecznia ulotne chwile ludzkiej ekspresji”.
- A ja przegapiłam. - Potrzebujemy listy pracowników muzeum.
Oczywiście. Lepiej, żebym to ja powiadomił Fosterów.
Fosterów?
- Linda i Greg. Pożyczyli nam obraz. - Ile może być wart?
Kilka lat temu dali za niego na aukcji chyba ponad 20 milionów.
- Zdobędę listę. - Dzięki.
To sprawa dla wydziału zabójstw?
Bo zabójstwa to tu nie widzę.
Za kradzież dzieł sztuki grozi do 10 lat
plus wyrok za posiadanie, zmowę, włamanie…
Wolałabyś zwłoki?
Przy zwłokach nie byłoby takiej mobilizacji.
Co by nie mówić, wszędzie dziś o tym napiszą.
Kapitan działa asekuracyjnie.
Strażniczka mówi, że w dymie nie widziała złodzieja.
Jej kolega oberwał w głowę, ale chyba się wyliże.
- Tędy wszedł? - I najwyraźniej wyszedł tą samą drogą.
Przesłaliśmy to coś do laboratorium.
- Ponaglaj ich. Chcę spis odwiedzających. - Dobrze.
Złodziej wszedł tędy, a obraz był aż tam.
Większość złodziei nie przenika przez ścianę.
Nasz nieprzenikniony wyciął sobie otwór w oknie,
zrzucił linę i zjechał na niej tutaj.
A potem przeszedł obok dzieł Vermeera, Caravaggia, Turnera, Rubensa, Delacroix
i Goi? Masz pojęcie, ile one łącznie są warte?
Pewnie mi powiesz.
O wiele więcej niż Rembrandt.
Gdyby chodziło o pieniądze, złodziej zabrałby cenniejszą rzecz.
Wiedział zapewne, że zgarniając Goyę, rozbiłby bank.
Może się nie douczył.
Każdy szczegół był zaplanowany.
Spójrz na ramę – idealnie prosta linia wzdłuż wewnętrznego łączenia.
Usunięcie płótna wymagało precyzji i czasu.
Komuś zależało na tym obrazie.
Nie ze względu na jego wartość rynkową.
To sprawa osobista.
Ktoś chciał go mieć.
Dwadzieścia dwa miliony?
Teoria Morgan każe skupić się na obrazie,
by dojść do tego, kto i dlaczego go ukradł.
Przepraszam.
To wydział zabójstw?
Pan Eastman. Kapitan Wagner, ze mną pan rozmawiał.
Tak, proszę mówić mi Rhys.
Rhys przyleciał rano z Meksyku, żeby pomóc znaleźć naszą zaginioną.
Szedłem tropem La mesa herida Fridy Kahlo, ale się wyczerpał.
Jak możesz pomóc?
Jestem ekspertem w odzyskiwaniu zaginionych i skradzionych dzieł sztuki.
Komplet informacji na wstępie. Pomocne.
- A pani to…? - Gillory, nasza konsultantka.
Która uważa, że wokół sprawy jest dość szumu
i bez ekspertów.
Fosterowie cię przysłali?
Nie, ubezpieczyciel. Jeśli odzyskam Rembrandta,
firma uniknie wystawienia dość pokaźnego czeku.
Jak dobrze. Niewysłowiona ulga.
Dzięki naszemu śledztwu firma ubezpieczeniowa może zaoszczędzić.
Super, co nie? Upewniam się, że słyszeliście. Proszę dalej.
Morgan uważa, że złodziejem nie kierowała chęć zysku.
Wszystko jest możliwe, ale w tej branży zawsze idzie o pieniądze.
Nie tym razem.
Złodzieje nie kradną dzieł sztuki, żeby powiesić je w salonie.
Może ten wyłamał ci się ze schematu.
Zobaczymy, co powiedzą nam Fosterowie.
Po drodze wdróżcie Rhysa.
Idziemy?
Zobaczyliśmy ją na aukcji i poczuliśmy, że musimy ją mieć.
Byliśmy gotowi zapłacić nawet więcej.
Dla nas jest bezcenna.
Po studiach założyliśmy fundusz hedgingowy.
Pracowaliśmy 80 godzin tygodniowo.
Kiedy zaczęliśmy myśleć o dzieciach,
nie wyobrażaliśmy sobie już ganiania tu za nimi i ciągłego bałaganu.
Często myśleliśmy o dziewczynie z tego obrazu jak o naszej córce.
Ktoś mógłby chcieć państwa okraść?
Nie. W sensie, ktoś znajomy?
- To po co się nią dzielić? - Słucham?
Mówicie, że obraz był jak wasza córka.
Ja córki w muzeum nie pokazuję.
Mogliście zachować ją dla siebie.
Wypożyczenie arcydzieła zwiększa jego rozpoznawalność i reputację.
Oraz wartość. Trochę powisi, cena idzie w górę
i wpada ładna sumka.
Ona nie jest na sprzedaż.
Z doświadczenia wiem,
że złodzieje są chciwi i rozmowni.
Te dzieła na czarnym rynku nie są warte tyle co na aukcji.
Złodzieje rozmawiają z ludźmi.
Podpytują. Wystarczy, że ktoś z zapytanych do mnie zadzwoni,
i możemy zacząć negocjować powrót waszej uroczej służki.
Nazywasz ją służką?
To nie służąca.
Słucham?
Wygląda przez okno, szukając klientów. Dziewczyna jest w pracy.
Istnieją spekulacje, że była to kurtyzana,
ale konsensus jest taki, że to służąca…
Służąca ze złotym warkoczem? Błagam.
Nie przybiera prowokacyjnej pozy.
Mnie to przeraża – wygląda jak dziecko, a zarabia w ten sposób.
Raczej trwa w zadumie.
- Czy to istotne dla śledztwa? - Nie.
Coś jeszcze powinniśmy wiedzieć o obrazie?
Tutaj jest cała jego historia.
Ta dziewczyna z okna przemierzyła cały świat.
Była w Paryżu, Londynie, Berlinie. Miała znacznie ciekawsze życie ode mnie.
A skończyła pewnie w czyjejś furgonetce.
Miejmy nadzieję, że zdążyła się wyszaleć.
- To ciekawe. - Masz coś?
Być może. Rembrandt namalował dziewczynę w 1645 roku i od razu ją sprzedał.
Przez kilkaset lat obraz trafiał z rąk do rąk –
XVII-wieczny Paryż, to tylko przejrzałam –
aż nie nabył go pruski arystokrata i zachował do śmierci.
Był w jego rodzinie do roku 1932.
Wtedy Franz von Papen rozwiązał Wolne Państwo Prusy.
Miało być ciekawe.
Próbuję wczuć się w tę sprawę.
Bo na razie widzę ją jako przysługę dla ubezpieczyciela
i pewnej dobrze ustawionej pary.
Dokąd trafiła potem?
Do polskiego biznesmena w Krakowie, a on powiesił ją w swoim domu.
Obraz przechodził z kolekcji do kolekcji,
póki nasi Greg i Linda nie zapłacili za niego fortuny.
To dla nas istotne?
Jeszcze nie wiem.
Są wyniki analizy tych drobinek z muzeum.
Był w nich tritlenek diglinu. Zgłębiłem temat.
Kiedy glin łączy się z tlenkiem żelaza,
zachodzi reakcja termitowa zdolna stopić szkło.
Dlatego pod wyłazem nie było odłamków szkła.
Jak we włamie sprzed dwóch lat.
Z muzeum Kunsthal w Rotterdamie skradziono wtedy Matisse’a.
Pod oknem dachowym znaleziono tritlenek diglinu.
Może więc mamy seryjnego złodzieja.
Szukajcie z Daphne dalej.
Do tego modus operandi pasuje 19 włamań na całym świecie.
Każde dotyczy arcydzieła o wartości od 10 do 30 milionów.
W każdym przypadku znaleziono tritlenek pod oknem lub świetlikiem.
Wiemy coś o sprawcy?
Internet ma swoje hipotezy. Nazywają go Jean-Baptiste.
- Francuz? - Nie, chodzi o pierwszy ukradziony obraz.
„Biała kaczka, Jean-Baptiste Oudry”.
- Skradziony w Paryżu 12 lat temu. - Powiedz, że ktoś faceta widział.
Jeden jedyny raz.
Pięć lat temu w Madrycie wycinał Picassa,
kiedy strażnik postrzelił go w lewe ramię.
- Gość jest nieuchwytny? - Albo nie istnieje.
- Może to mit. - Jak to?
Te skoki są imponujące, ale „Jean-Baptiste” to synonim rabunku,
w którym złodziej znika bez śladu z cennym arcydziełem.
Czy to jedna osoba? Może. Albo dziesięciu różnych rabusiów.
Słuchajcie, ktoś wystąpił do sądu,
podając się za prawowitego właściciela Rembrandta.
Znamy nazwisko?
Ari Weisman, ale archiwa są utajnione.
Może nie potrafił pogodzić się z wyrokiem
- i postanowił działać. - Mamy adres?
Facet jest stąd.
Potrzebuję pomocy detektywów Ozdila i Forrester.
Chodzi o tę starą sprawę?
Tak.
Słyszeliście?
Ja się nie przydam?
Nie, dziękuję. Dam ci znać.
Wy sprawdźcie, czy ten Ari Weisman reaguje na imię Jean-Baptiste.
Chcieliśmy tylko odzyskać obraz.
Jak bardzo?
Nie aż tak, żeby go kraść.
Uważa się pan za jego właściciela?
Nie ja. Moja babcia.
Mój ojciec kupił ten obraz w 1932.
Pamiętam ten dzień, kiedy powiesił go na ścianie.
Zawsze, gdy byliśmy wszyscy razem, ona uśmiechała się do nas z góry.
Miałam poczucie, że jest częścią rodziny.
Pani ojciec miał gust. To wyjątkowe dzieło.
Uwielbiam je.
Mieszkałam w Krakowie.
Z rodzicami i dwoma braćmi, Jakubem i Samuelem.
Ja byłam najmłodsza.
I z naszej rodziny tylko ja przeżyłam.
Kiedy przyszli naziści…
zabrali wszystko.
Bardzo mi przykro.
Wciąż tu jesteśmy.
Pewnie latami śledziliście katalogi aukcyjne.
Myślałem, że go nie znajdzie, ale pojawił się w sprzedaży.
Właściciele…
chcieli go nam sprzedać.
Za 20 milionów dolarów.
Nie mamy takich pieniędzy.
Ani dowodów, że został skradziony.
To wszystko?
Jeszcze jedno. Gdzie pan był wczoraj w nocy?
Tutaj, z babcią.
Pana nazwisko było w rejestrze muzeum.
Wpis sprzed kilku dni.
Chciałem zrobić zdjęcie i jej pokazać.
Był pan w ostatnich latach za granicą?
Nie. Ale babcia prosi, żebym poleciał z nią do Polski.
Chce odwiedzić dom, w którym dorastała.
Rzadko już podróżuje.
Ten obraz to dla niej rodzaj powrotu do domu.
Proszę.
Dziękujemy.
Dzięki za pomoc.
Kiedy wszystko oznaczymy, sfotografujemy i zabezpieczymy…
Technicy zaczną odzyskiwać dane z telefonu.
Może znajdziemy SMS-y, rejestr połączeń.
Analiza włókien z plecaka?
Nie pomijamy niczego.
Jak się rozpędzimy, ktoś może zwrócić uwagę.
Co, jeśli kapitan będzie dopytywać?
Wyślijcie go do mnie.
I wrzućmy te zdjęcia w rozpoznawanie twarzy.
Dobra.
Powtórzmy jeszcze raz.
- Mamo, dam radę. Zaufaj mi. - Ufam.
Dlatego płacę krocie tobie, a nie opiekunce.
Odrzuciłaś 100% opiekunek w Kalifornii.
I nie powiedziałabym, że „krocie”.
To rozsądna stawka w obecnych warunkach rynkowych.
Chloe ma inny rytm dnia, odkąd mniej śpi.
Mogę cię prosić?
Drzemka od pierwszej do trzeciej. Muzyka klasyczna.
Na obiad grillowany ser i papka z cukinii.
Potem może się bawić klockami, a uspokaja ją śpiewająca żyrafa.
Tylko się nie łudź.
Na bank zacznie rzucać klockami i żyrafa będzie konieczna.
- Będę gotowa. - Świetnie.
Mamo, zaczekaj.
- To pilne? Muszę iść. - Wiem, ale…
chciałam spytać, co z rzeczami taty.
Znaleźli coś?
To musi potrwać.
Wiem, ale nie mogliby jakoś szybciej?
A ty nie mogłabyś być cierpliwa?
Nie bez powodu im to przekazałam.
Jak tylko coś znajdą, dowiesz się, obiecuję.
- Dobra. - Dziękuję.
A śpiewająca żyrafa chyba się zepsuła. Powodzonka. Pa.
- Naprawdę? Mamo! - Kocham cię.
Jaka jest pani funkcja?
Pomagam odwiedzającym.
Jestem asystentką muzealną w Harbach od prawie 20 lat.
Ja tylko sprawdzam bilety.
Nic nie wiem o tej kradzieży.
Zauważyła pani coś nietypowego?
Czyjeś dziwne zachowanie?
Jeden pan kichnął na Vermeera.
Upomniałam go, pokazując Judytę odcinającą głowę Holofernesowi.
Skąd ten siniak na twarzy?
Spałem na podłodze.
I nie widziała pani nic niezwykłego?
Kilka dni temu zauważyłam przy Rembrandcie faceta,
który wydał mi się znajomy,
ale tyle ludzi się tam przewija…
Może go pani jakoś opisać?
Wyglądał trochę, jakby wyszedł pobiegać.
Tak, to on.
PODEJRZANI
No weź przestań.
Ari jest podejrzanym.
Ma motyw, umiejętności i alibi, które też chce tego obrazu.
Bo obraz należy do niej, nieprawda?
Nie zaprzeczam, ale…
Nie ma „ale”.
Weismanowie są tu ofiarami, nie podejrzanymi.
Wyobrażasz sobie Miriam Weisman zjeżdżającą na linie?
Ari jest gimnastykiem. Jego sobie wyobrażam.
Wszyscy przesłuchani pracownicy muzeum mają alibi.
Morgan, co ty robisz?
Koryguję chronologię,
żeby uwzględniała datę
pierwszej kradzieży obrazu.
Rok 1939?
Bo po co ograniczać się do ścigania przestępców w XXI wieku.
Jeśli znajdziemy Dziewczynę,
powinniśmy ją oddać Miriam Weisman, nie Fosterom.
Muszę odebrać.
To nie takie proste.
Na pewno da się coś zrobić.
Choćby wolno nam było odkopać sprawę sprzed 80 lat,
system tak nie działa.
Naprawdę mi przykro.
Kto to był?
Słucham?
Kto dzwonił?
Mówiłeś, że złodzieje są rozmowni i czasem dostajesz cynk.
To był ten cynk?
Jakiś mężczyzna.
Twierdzi, że wie, gdzie jest obraz. Chce się ze mną spotkać.
Gdzie?
Boisz się, że policja wszystko zepsuje?
Jeśli go wystraszymy, możemy już nigdy nie odzyskać obrazu.
- Jadę z tobą. - Nie sprowadzę tam gliniarzy.
A widzisz tu jakichś?
No i gdzie on jest?
Spóźnia się.
Dlaczego dzwoni do ciebie?
Nie chcę zabrzmieć arogancko, ale nie mam konkurencji.
To miało być niearogancko?
Jeśli dobrze rozumiem, twoja funkcja też jest dość wyjątkowa.
To nie to samo, ale jasne.
Chyba mamy trochę czasu do zabicia.
Zobaczmy, jak tu wszedł.
- Ależ proszę. - Idziesz ze mną.
Wykorzystamy twoją bezkonkurencyjność.
11 POSTERUNEK
Jeśli mogę… Halo.
Pani porucznik, można?
- Byle dobre wieści. - Technicy są zawaleni robotą.
Rozbrojenie tego blackberry potrwa. Mają za mało ludzi.
Przypomnij Hobson o mandacie, od którego wybroniłam jej matkę.
Ma u mnie dług. A ty znasz definicję „dobrych wieści”?
Przeskanowałem zdjęcia z plecaka.
Brak notowanych wśród rozpoznanych osób. Wykroczenia drogowe, drobnostki.
- A ci pozostali? - Jeden facet.
DOWÓD
Dobra, ja się tym zajmę.
Wiesz, że w Bawarii mają pieluchowe derby?
Doroczny wyścig.
Uczestników ocenia się za szybkość
oraz walory artystyczne.
- Miałbym szanse. - Chloe śpi?
Tak, co wymaga poruszenia innej kwestii.
Skoro z podopiecznego awansowałem na pomocnika opiekunki…
Dam ci 10% mojej wypłaty.
Dobra, 20%.
Umowa stoi. I nie powiem mamie, że grzebiesz w jej ubraniach.
Łaskawca.
OGRODNICTWO
PIECZĘĆ POLICYJNA
- A jak obiecamy niczego nie dotykać? - Mnie pasuje.
Ukradłaś coś kiedyś?
Nic o wartości historycznej. A ty?
Tenisówki kolegi w podstawówce.
Scotland Yard o tym wie?
Zasłużył sobie.
Na przerwach kopał w nich takiego jednego Gideona.
Przychodziłeś w nich do szkoły?
Oddałem je do sklepu obok przystanku autobusowego.
Widział je, kiedy tylko wyjrzał przez okno.
Ty potworze.
- To szkło odbija światło. - Jak to?
Świetliki pokryte są warstwą, która nie pozwala zajrzeć do środka.
Zbicie szkła to ryzykowny ruch, kiedy nie wiesz, kto tam jest.
Przepraszam.
Już sobie idziemy.
Strażnik was widział. Pan Eastman?
- Tak, czemu pan pyta? - Ktoś to zostawił przy wejściu.
Nie widzieliśmy kto.
DO RĄK RHYSA EASTMANA. PILNE.
DZIŚ 13.00 WOODLEY PARK WEŹ ZE SOBĄ 500 TYS.
Wróciłaś na miejsce przestępstwa bez asysty policji?
No tak, bo…
- Detektywie, wiedział pan o tym? - O czym?
Dyrektor muzeum poskarżył się, że pana partnerka
paraduje tam z panem Eastmanem.
Ominęli taśmę i złamali pieczęć.
To jakaś próba sabotażu?
Wiemy, co sądzisz o tym śledztwie.
Niczego nie sabotuję. Chciałam pomóc.
I tak by poszedł. Miałam zostawić go samego?
Żadnego z was nie powinno tam być.
Tak, rozumiem. I przepraszam.
- Ale w ten sposób zdobyliśmy to. - Autor chce się spotkać o 13.00.
Mamy niecałe dwie godziny. Forrester i Ozdil nadal są zajęci?
- Obserwacja? - Tak, i trzeba sprawdzić monitoring.
Może uchwycił tego, kto to zostawił.
Nie powinniśmy wysłać tam Rhysa?
- Niby dlaczego? - To ze mną chce rozmawiać.
Fantastycznie. Wyślę też Morgan do dalszej kreciej roboty.
Przepraszam, że poszłam tam bez uzyskania zgody.
- Wiem, że to był błąd. - Błąd?
A może lekkomyślność i niesubordynacja?
Przecież przeprosiłam.
Wiem, że nie lubisz zasad, ale na moim posterunku
podlegacie moim rozkazom.
Długo to ćwiczyłeś?
- Morgan, uspokój… - Nie uspokajaj mnie.
Potrzebujemy kogoś z SIS.
Trzeba szybko dotrzeć na miejsce
i rozpocząć obserwację.
- Rhys i ja dołączymy. - Nie.
Detektyw Karadec i ja dokończymy sprawę.
Konsultanci już się wykazali.
Odsuwasz mnie od śledztwa?
Weszłam na dach!
Świetnie. Fosterowie tu są. Żądają wyjaśnień.
Pogadaj z nimi. Będę na dole. Tylko krótko.
Co tu się dzieje?
Coś ty sobie myślała?
Dotarło!
Dlatego pracuję sam.
Pijesz też sam?
- Wolę w towarzystwie. - Świetnie.
Powodzenia.
Wyobrażasz sobie?
Odsunął mnie od sprawy, żeby wykorzystać nasz trop.
Wie, że pracuję po swojemu, ale zawsze skutecznie.
Co w tym złego?
Nic, Rhys. Tak brzmi odpowiedź.
Masz prawo być zła.
Wiem, bo strofował mnie jak dziecko.
Gorzej. Ja tak moich nie strofuję.
Co?
Masz dzieci obu płci?
Tak. Nie przerywaj, odreagowuję.
I dlaczego wciąż jedziemy? Nie powinniśmy już jeść i pić?
Mam przyspieszyć?
Zobacz, czym jedziesz. Wyprzedziło nas subaru.
Powinieneś się wstydzić.
Skąd pan to ma?
Nasi konsultanci zdobyli.
Obraz nie wygląda na uszkodzony.
I co dalej?
Mamy zapłacić okup?
Tego nie powiedziałem.
Policja nigdy nie płaci okupu. Odradzamy to.
Nie wierzę. W takim razie co pan radzi?
Siedzieć z założonymi rękami?
Czekaliśmy na telefon
i nikt nie zadzwonił. A teraz to?
Kto wam to przysłał? Macie jakieś tropy? Cokolwiek?
Formujemy zespół, który odzyska państwa obraz.
Ile zajmie skompletowanie takiego zespołu?
Właśnie to robimy w pokoju narad
i powinienem tam teraz być.
My po prostu chcemy ją odzyskać.
Rozumiem. Proszę zdać się na nas. Natychmiast państwa powiadomimy.
Dziękujemy, detektywie.
Nie ma za co.
- Jeszcze odrobinę. Dzięki. - Robi się.
- Arthur, słucham. - Cześć, tu Ava Sinquerra.
Halo.
Dzwonię, bo w barze nie zdążyłam o coś zapytać,
zanim mama ześwirowała.
A co ona na to, że do mnie dzwonisz?
To zostanie między nami.
Chociaż, jak jej nie powiem, znów dostanę szlaban.
Chyba jednak powinnaś.
Słuchaj, Ava, jestem w pracy, więc…
Mówił pan, że przypominam mojego tatę?
Jaki on był?
Halo.
Nie będę już pana nękać. Obiecuję. Chcę tylko…
Przepraszam. Może to był zły pomysł. Już się odczepiam.
Nie, zaczekaj chwilę.
Jeśli chcesz poważnie o nim porozmawiać, zróbmy to, jak należy.
Ja, ty i twoja mama. Może…
Nie wiem, może kiedyś spotkamy się w tym barze.
Co ty na to?
Jasne, chętnie.
A póki co nie możemy…
Roman nie zawsze załatwiał sprawy po dobroci,
ale zawsze robił to, co należy.
Pomógł mi pozbierać moje życie do kupy
i niejeden raz uratował mi tyłek.
To gość, na którego zawsze można liczyć.
Słuchaj, Ava, muszę wracać do pracy.
- Arthurze… - Tak?
Dziękuję.
Proszę, słońce.
Wszystko w porządku, detektywie? Coś pana dręczy?
Podobno dźwiganie niewyrażonych frustracji to jak noszenie ciężkiego plecaka.
Każda niewypowiedziana myśl to kolejny kamień na plecach
utrudniający podróż.
- Jest zdezorientowana. - To tak jak ja.
Pan?
Chce mi pan coś powiedzieć?
Nie ochronię swoich ludzi, nie wiedząc, na czym stoję.
Muszę mieć pełnię wiedzy na wypadek komplikacji.
Muszę wiedzieć wszystko.
I to właśnie dlatego,
że jej ufam.
Wciąż zdezorientowany?
Nie.
Dobrze. Bo to samo tyczy się wszystkich pozostałych. Rozumiemy się?
Tak jest.
Kiedy znów wyprowadzi pana z równowagi, warto spróbować inaczej.
Tak. A to dlaczego?
Bo inaczej pan i ja komplikacji na pewno nie unikniemy.
Czysto.
Trochę się niecierpliwię.
Spokojnie, pojawi się.
Mam na myśli pana.
Mnie? Dlaczego?
Mamy tu idealne okoliczności, żeby mnie pan wtajemniczył.
W co takiego?
Roman Sinquerra.
Daj spokój, Adamie.
Myślisz, że jestem ślepy?
Proszę pytać.
Nie mamy na to czasu. Zdemaskujemy się.
Spłoszymy autora zdjęcia.
Złodziej aut jest teraz mało ważny.
Zostaw go.
Popełnia przestępstwo.
Zajmę się tym.
Detektywie.
Hej! To mój samochód.
Co robisz? Koleś, wynocha z mojego auta.
Policja, odłóż broń!
Już! Broń na ziemię.
Rzuć ją, mówię.
Dobrze. Trzymaj ręce na widoku.
To on. Jazda!
Zjeżdżaj.
- Teraz sam kradniesz. - Zgadza się. To twój szczęśliwy dzień.
- Detektywie. - Wziął pan mój samochód.
Nie mogłem czekać. Uciekłby.
Jestem zaraz za panem.
Ukradłeś auto?
Nie. Zarekwirowałem prywatny pojazd, bo mnie pan zostawił.
Nie miałem wyboru. Mówiłem, żebyś dał mu spokój.
Popełniał przestępstwo!
Proszę wysiąść, detektywie. Słyszysz mnie?
Tak, słyszę.
Zatrzymaj się, już!
Zjedź na pobocze.
Może pomóc?
Mam to pod kontrolą.
- Było blisko. - Zauważyłem!
Teraz ja spróbuję!
Czego? Żadnych prób!
Weźmy go w kleszcze.
Niech pan zjedzie i wezwie helikopter.
Żeby go nie zgubić.
Zróbmy to po mojemu!
Gdybyśmy jechali jednym autem…
Nieważne.
Może on w ogóle się nie nadaje.
Porucznik Soto ma doskonałe kwalifikacje.
To jak dostał awans?
Polityka, nepotyzm.
Albo wiesz co? Jego wzrost.
Wysocy szybciej awansują. Wiedziałeś?
Co mu z tego, jak nie znajdzie dla siebie spodni?
A ty kiedy ostatnio kupiłeś spodnie w sieciówce?
W Londynie na pewno jakiś krawiec wyrecytuje twoje wymiary.
Lubię dopasowane ubranie.
To widać.
Myślisz, że mnie rozgryzłaś? Ale akcent zbija cię z tropu, co?
Brzmisz, jakbyś urodził się z młotkiem do krokieta w ręce.
Pozwól, że czymś się podzielę.
Mój ojciec jeździł śmieciarką.
Zbierał odpadki innych ludzi.
Dzieci w szkole się ze mnie śmiały.
Mówiły, że czuć to ode mnie.
Kiedy wszedłem do muzeum,
podziwiałem to samo piękno co władcy.
Dzieciak ze Stevenage.
Nieważne, kim byłem.
Mona Lisa uśmiechała się do mnie tak samo jak do wszystkich.
Będę szczera. Wciąż jestem wkurzona i nie do końca słuchałam,
ale usłyszałam „śmieciarka” i „Mona Lisa”.
Nie wiem, co je łączy, ale na pewno coś wielkiego.
Owszem. Nawet dobrze, że nie słyszałaś.
Nie wyglądasz na dziewczynę, którą kręcą sentymentalni goście.
A na jaką?
Lubisz wyzwania.
Na tyle ekscytujące, żeby zagłuszyły gonitwę myśli.
Naprawdę?
Na przykład?
Mam parę pomysłów.
Pięć lat temu w Madrycie wycinał Picassa,
kiedy strażnik postrzelił go w lewe ramię.
Nie mam konkurencji.
Do tego modus operandi pasuje 19 włamań.
Seryjny złodziej.
Zawsze idzie o pieniądze.
NAGRODA
Ukradłaś coś kiedyś?
Może Jean-Baptiste
nie istnieje. To wyjątkowe dzieło, uwielbiam je.
Lepiej odbiorę.
Hej, co tam?
Jestem przed muzeum. Musisz to zobaczyć.
Sprawa nabrała rumieńców.
Kim jesteś?
Gdzie on jest?
Chcę mieć ten plecak.
Napisy: Kamil Rogula