W 2025 roku ponad 10 000 osób zgłosiło chęć udziału w projekcie,
który miał być dokumentem śledzącym losy niewielkich firm.
TEMAT: DWUTYGODNIOWA PRACA DORYWCZA
Spośród wszystkich zgłoszeń wybrano jedną osobę.
Nazywam się Anthony Norman i mam 25 lat.
Pochodzę z Nashville.
Anthony sądzi, że został zatrudniony jako asystent w Rockin’ Grandma’s
na czas corocznego wyjazdu integracyjnego.
Przed nami wspaniały wyjazd integracyjny.
- Jasne. - Pomożesz nam z tym.
Anthony uniemożliwił podpisanie niekorzystnej umowy
i zwolnienie współpracowników.
- Muszę to podpisać. - Porozmawiajmy.
- Mówię jak ojciec do ojca. - Nie mogę czekać.
Tak jest!
Firma została uratowana. Czas załatwić ostatnią sprawę…
Podejdź. Porozmawiajmy.
Usiądź.
Nie krępuj się.
ŁAWNIK PREZENTUJE: WYJAZD INTEGRACYJNY
REŻYSERNIA OAK CANYON
- No dobra. - Miejsce.
Kamery gotowe.
Doug zaczyna.
REŻYSER
To, co zrobił Anthony,
gdy wpadł nam przerwać…
To wymagało odwagi.
Prawda jest taka, że liczyliśmy na to,
że wpadniesz tam i nas powstrzymasz,
odkąd tylko pojawiłeś się w biurze firmy.
Serio?
Powiedziałem ci, że to mój ostatni wyjazd integracyjny.
- Tak. - Nie wspomniałem,
że również pierwszy.
Nie jestem prezesem Rockin’ Grandma’s.
Widzisz…
Bo ta firma nie istnieje.
Chwileczkę.
To nie jest mój syn.
Ściemniasz. Jak…
- Moment. - Anthony.
Nic nie rozumiem.
Jesteśmy aktorami.
A to jest serial.
- Tylko ty jesteś tu prawdziwy. - Nie.
Tak.
Dajcie mu chwilę.
- Powoli, słońce. - O rany.
Cały czas to mówiłem.
- Cały czas! - Wiemy.
- Tak.
Ciągle się zastanawiałem, co dalej.
Czułem się jak w serialu.
Niesamowici z was aktorzy.
Jesteście wspaniali.
- Marjorie to też aktorka? - Tak.
Oczywiście.
Choć to nie jest prawdziwa firma,
byłeś jej najlepszym pracownikiem.
Jasne.
Pokazałeś, że darzysz szczerym uczuciem
całą rodzinę Rockin’ Grandma’s.
Zachowałeś spokój w każdej sytuacji.
Zostałeś Kapitanem Luzakiem,
gdy twój szef wyjechał pierwszego dnia.
Będzie dobrze. Jesteś kapitanem Luzakiem.
- Kapitanem. - Dasz radę, ja nie.
A Dougie?
Pomagałeś mu każdego dnia.
Nie uwierzy mi.
- Pomogę. - Nikt mi nie wierzy.
Ja wierzę. To ty nie wierzysz w siebie.
- On nie wierzy. - Pomogę ci.
- To nie jest twój ojciec? - Nie.
- Serio? - Serio, serio.
Ale co innego było na serio.
Nasza przyjaźń. Po grób.
- Wspierałeś Dougiego. - Dzięki.
No i mnie. Przez cały czas. Kocham cię.
A ja ciebie, stary.
- Anthony. - Moment.
Naprawdę tak lubisz przekąski?
Serio chcesz robić program?
Teraz już nie mam wyjścia.
Cześć. Jestem Stephanie, nie Helen.
No i…
Ciebie lubiłem najbardziej.
Powiem ci, co dla mnie zrobiłeś.
Jestem starsza
i często bywam ignorowana.
Dostaję ostatnie miejsce,
ostatnia trafiam do drużyny.
Ty mnie tak nie traktowałeś.
Dostrzegłeś we mnie człowieka,
a nie starszą panią.
To dla mnie bardzo ważne.
Każdego z nas obdarzyłeś miłością.
Aż serce rośnie.
Dziękuję. Jesteś wspaniałym człowiekiem.
Nie zapominaj o tym.
- Tak jest. - No.
Kocham cię.
Zawsze będziesz moją cioteczką.
Mówiłem, że przypominasz moją ciocię.
To nie wszystko.
Wiele dla nas zrobiłeś.
Też mamy coś dla ciebie.
Należną wypłatę.
W kwocie
stu pięćdziesięciu tysięcy dolarów.
Tak!
Tak jest, stary.
Gratuluję.
- Dzięki. Przepraszam. - Kochamy cię.
Są też z nami
goście specjalni.
Chcielibyśmy przedstawić cię
całej ekipie!
Kurczę, skąd oni się wzięli?
Gdzieście się chowali?
Przy programie pracowała masa ludzi.
Wychodzili dosłownie zewsząd.
Dziękuję wam.
Mam masę pytań.
Jak ze stażysty
stałem się bohaterem serialu?
Mamy odpowiedzi.
Uściskajcie mnie jeszcze raz.
KILKA MIESIĘCY WCZEŚNIEJ…
Oglądamy Oak Canyon. To nasz dom w tym sezonie.
W pierwszym sezonie mieliśmy trzy pomieszczenia.
Teraz powierzchnia jest dziesięć razy większa.
To będzie nasz ośrodek.
Postawiłbym tu jurtę.
Mam wizualizacje.
Musimy bardzo wiele dobudować,
żeby móc zrealizować fabułę,
pomieścić obsadę
i bohatera przez cały czas.
To wielkie przedsięwzięcie.
Budujemy fałszywy świat.
Równolegle z budową scenografii kompletowaliśmy obsadę.
Cześć, jestem Ryan Perez.
Nazywam się Erica Hernandez.
Marc-Sully Saint-Fleur.
Jestem Rachel Kaly.
Nazywam się Warren Burke.
Stephanie Hodge.
Cześć. Jim Woods.
Jestem Rob Lathan.
Nazywam się Alex Bonifer.
Mam nadzieję, że będziecie używać imion, które znam.
Nie będę się uczył nowych.
Sami ich nawzajem nie znamy.
- Poważnie. - Serio?
- Nie wiem, jak on ma na imię. - Powaga.
A byliście tacy zżyci.
Nie przygotowywaliście się?
Oj tak, parę miesięcy.
PIERWSZY DZIEŃ PRÓB
Witajcie w kolejnym sezonie Ławnika.
1. TYDZIEŃ PRÓB
„Odcinek drugi, akt pierwszy. Oczekiwanie na Douga
i rozpoczęcie zebrania”.
„No dobra.
Pora na kierowniczą decyzję.
Zaczekajmy na mojego ojca”.
„Pełna zgoda. Jak wam się spało?”
Obsada pierwszego sezonu grała obcych sobie ludzi,
z kolei drugiego – współpracowników.
Musieli więc stworzyć i zapamiętać ponad 20 lat wspólnej historii.
PRÓBY
Jestem Helen Schaffer i pracuję tu 26 lat, od 1999 roku.
Mnie Doug zatrudnił pierwszą.
To prawda.
Dziwne, że nikomu nie smakowały koreańskie miodowe czipsy.
Myślałem, że to będzie hit. No nic.
O piątej mam fajrant.
Odbieram bliźniaki. Piłka nożna, karate.
- W piątki kościół. - Amen.
Alleluja.
Przed pracą w tym serialu myślałem,
że wystarczy poimprowizować i tyle.
Chwilę się pogada
i serial gotowy.
Ale takie przedsięwzięcie
wymaga ogromnej precyzji.
Kamery są tu, tu i tu.
Wchodzisz i rozmawiasz z bohaterem.
To twoja praca.
Rozmawiasz z nim.
W tę stronę, żeby on patrzył tutaj.
- Teraz go widać. - Tak.
Nie można niczego zasłaniać.
Trzeba odkręcić.
Kevin, przesuń się w lewo.
PRÓBA PREPRODUKCYJNA
PIERWSZY DUBLER
O rany.
Czułem się, jakbyśmy robili musical,
a nie improwizację.
Taka była precyzja.
Tato, nie rób tego!
DRUGI DUBLER
Powstrzymaj go.
Wytrąć mu długopis z ręki.
- Cześć. - Hej.
Co jest?
Odwróć się w naszą stronę i panikuj.
Dobra.
Zrobisz tak. Na linach.
- Co? Nie! - Boże.
Spróbujesz się ruszyć, bezskutecznie.
Tak, Jackie!
Po kiego ja tu pchałam ten czarny tyłek?
O nie.
PRÓBY KASKADERSKIE
- Mocno. - Nie rozerwijcie.
Co?
Zdarłeś sobie twarz?
Ale bym dał czadu.
Raz, dwa…
W przygotowaniu do Dougcathlonu
Wendy, czyli Elizabeth, i ja ćwiczyłyśmy z Charliem.
To koordynator kaskaderów.
Najtrudniejszym elementem
był balans na dmuchanym podeście.
O Boże.
Nie wiem, jak się do tego przygotować. Ciężko tam ustać.
Banda was ochroni.
Możecie śmiało wyciągać łokcie.
Dwa…
Najlepsze było,
jak Wendy pobiegła na bok i nałożyli jej sztuczną krew.
Pokaż. Boże, krew.
Ja krwawię. Boże.
Anthony nie wiedział, że to magia ekranu.
Tworzymy idealną rodzinę sosów.
SPOTKANIE DOT. SOSU
Tego jeszcze nie próbowaliśmy.
Zielony był niedobry.
WSPÓŁPRODUCENT
Dym na przedzie.
- Na przedzie? - Za mocno?
- Mocno dymne. - Najdymniejsze.
Smakuje jak opona.
Po miesiącach pracy nad scenariuszem,
tworzenia scenografii i prób nadszedł czas na zdjęcia.
Dzień pierwszy.
Miłego dnia.
Dziś zaczynamy gry i zabawy,
które będą z nami przez dwa tygodnie.
Cieszymy się, że możemy z wami współpracować.
Dzięki. To wielkie osiągnięcie.
Bawcie się dobrze.
PIERWSZY DZIEŃ ZDJĘCIOWY
No to do dzieła.
Bohater wylądował.
Poszerz kadr i pokaż PJ-a.
STATYSTYKI SEZON 1 – SEZON 2
Najazd na bohatera.
KAMERY
Ustawcie automatyczne światła w sali konferencyjnej.
GODZINY MATERIAŁU
Dziś używaliśmy 45, może 50 kamer.
GŁÓWNY OPERATOR
Wszędzie są namioty. Wszystko jest zaciemnione.
Ta ściana to atrapa, żeby korytarz był krótszy.
Tyle zachodu dla mnie?
Jak się nazywa to pomieszczenie?
- Reżyserka. - Jasne.
Codziennie siedziało tu 30 osób.
W ciszy. Przemykaliśmy rano i wieczorem.
Masakra.
Nie zastanawiałem się, co tu jest.
Chodźcie.
Widzisz te wózki?
No.
W nich też są kamery.
- Są wszędzie. - Tak.
Dosłownie. W śmietnikach.
To niby zwykłe śmietniki, ale z tyłu mają kamery.
Były też kamery na linkach.
Super.
Zajrzyj.
- Siema. - Cały czas obserwowaliśmy.
O rany.
Dzisiaj przez pięć sekund patrzyłeś w mój obiektyw,
a potem w tamten.
Wystraszyłeś nas.
- Gdy czekałeś na ślusarza. - Rany.
Próbuję sobie to przypomnieć.
Jak mogłem nie zauważyć?
Jak mi to umknęło?
Gdy rano wychodziłeś,
ci ludzie tu przychodzili.
I szli na zaplecze.
Byłem ciekaw,
bo czasami szliśmy na śniadanie
i wracaliśmy. Po kiego?
Wysyłaliśmy gdzieś bohatera.
Nagle wpadała tu setka osób.
Jak karaluchy.
Robiliśmy szybkie zebranie,
bo już wracał.
Kończymy! Trzeba się zawijać.
W wielkim skrócie,
bo czasu jest niewiele.
Spadamy, ale to był kawał dobrej roboty.
Nagle setka osób znikała
i znów było nas tylko czternaścioro.
Widziałaś moją kartę?
Tak.
PO PRACY
Już nas nie kręcą, ale nie wychodzimy z postaci.
No weź.
- Bum. - Uno!
PO PRACY
Bez jaj.
Sam środeczek. Twoje miejsce.
To było dziwne.
Stażysta siedzi pośrodku?
Pierwszy dzień i już na tronie.
Pomimo skrupulatnych przygotowań
obsada czasami musiała improwizować.
Słyszałeś, że prawie skopaliśmy zakończenie?
- Dzień dobry. - Cześć.
- Jak leci? - Dobrze.
- Dzięki. - Proszę.
Konieczne było,
żeby notariusz zatrzasnął kluczyki i pieczątkę.
Ale gdy przyjechał…
Zaprowadzę cię.
Okno jest otwarte?
Co jest?
- Można przecież… - Sięgnąć do środka.
Normalnie otworzyć. Katastrofa.
Marjorie, awaria.
Potrzebny wózek.
Jedź na miejsce.
Na plac powitalny.
Co mam robić?
Numer z kluczykami nie wypali,
bo zostawił otwarte okno.
Pomóż mu.
Biegiem.
Pospiesz się. Powiedz, że dobrze, że przyjechał.
Jesteś.
- Zaczekaj. - Nie.
- Przejmij go. - Moment.
Dalej, bo wróci.
- Moment. - Nie!
- Uściśnij mu dłoń. - Marjorie.
Cześć. Arnold.
Miło mi.
- Jesteś. - Jestem.
- Dobra. - Momencik.
Nie, zawróć go.
Wszystko gra.
Idźcie do konferencyjnej.
Zaprowadzę go.
Wybaczcie.
Zostań z nim.
Idź za nim, powoli.
Dzięki, że przyjechałeś pomóc nam z tą…
Z tą umową.
Nie mogą wrócić. My zamkniemy auto.
Zaraz się zorientuje, że zostawił pieczątki.
PIERWSZY ASYSTENT REŻYSERA
Notariusz nie wie, że auto jest zamknięte.
Musi wrócić po pieczątki.
- O Boże. - Dziękuję.
Zostawiłem pieczątki w aucie.
- Zamknięty? - Tak.
Dzięki Marjorie. Ależ sprint.
Uratowałaś nas, Marjorie.
Do usług. Potem wyjaśnicie, co tu się odwaliło.
Matka natura też próbowała ingerować.
Buty trekkingowe?
DZIEŃ POSZUKIWAŃ
Słychać syreny. Dokąd jadą?
To wozy strażackie.
Faktycznie czuć dym.
POŻAR W RAMIREZ
Trzy śmigłowce gaszą ogień.
Płoną dwa hektary.
Widzę helikopter.
DZIEŃ POSZUKIWAŃ
Nie mogliśmy sobie pozwolić na hałas.
Nic a nic.
Trzy samoloty i trzy helikoptery.
- Masakra. - Szok.
Musimy mieć plan, gdyby pożar się rozprzestrzenił.
Bądźcie w gotowości.
Wezwaliście po mnie helikopter?
To Marjorie?
Wezwała kogoś?
- Ratowników? - Chyba nie.
Gdy zaginąłeś? Może.
Oby nie.
Nie sądzę.
Musisz wiedzieć,
że mieliśmy sporo mówców edukacyjnych.
Tylko troje lub czworo to prawdziwi mówcy.
Reszta to aktorzy,
którzy robili to dla beki.
Są inne pytania?
Opowiesz nam o zgubnym wpływie pieniędzy w polityce?
KONGRESMEN
Helen ma zamknięte oczy.
- Kurczę. - Sprawdzałam.
Śmiałam się, choć nie mogłam.
Nowe marzenie, zostać zdzirą.
- Boże. - Nie.
Nie mogłam się nie śmiać.
Co ty wyprawiasz?
Dlaczego wyłączyłeś mi komputer?
To dziś piąty raz.
Na seminariach ciągle się chichrałam.
Gdybym pracował w kadrach i to dostał,
pomyślałbym, że to coś o Cheerios.
Pismo wiele mówi o człowieku.
Na szczęście penis został w kombinezonie,
ale to w jądrach powstaje nasienie.
Scott Norris gadał o swoich jajkach.
Masakra.
Często nie wiedzieliśmy, o czym będą mówić.
Moje jądra były czarne.
- Jezu. - Twarde i lodowate.
Musiałem sam tę martwą tkankę…
Ian Roberts był przezabawny.
Wciąż podnosił poprzeczkę
i nie wyszedł z roli.
Obkładałem je śniegiem i czekałem.
„Boże, zabij mnie!”
Wspaniale wspominam,
jak całowałam się z Robem.
Miałam taką małą słuchaweczkę.
Przekazywałam mu instrukcje prosto do ust.
„Jeszcze idą. Patrzą.
Całuj dalej”.
Śmieszne. Czuliśmy nawzajem swoje uśmiechy.
Widzisz ich?
REŻYSERNIA SAGEBRUSH
- Amy, szykuj się. - Dobra.
- O kurczę. - Bo wiesz.
Drugi pokazał kocie ruchy.
Idzie w waszą stronę.
Idzie.
Stary.
Brachu.
Moment.
Nie przerywajcie.
Widzi was.
Całuj.
Patrzy.
Odmówiła Kevinowi, a całowała się z Drugim.
Nie dowierzałem.
Niczego nie złapałam.
Związku też nie.
Pewnie nie uwierzysz,
ale mam dwójkę dzieci.
Gratulacje, stary.
„TEN DRUGI” ANTHONY
Jestem asystentem kierownika do spraw zaopatrzenia.
Zajmuję się zamawianiem składników
do ostrego sosu.
No cześć.
Grał tak…
Uwierzyłem we wszystko.
Arcyciekawy facet.
To twój listonosz, mamo. Nie podgląda cię.
Może zaglądać do skrzynki na listy.
Nie zrozum mnie źle, ale jesteś maminsynkiem?
No… Tak.
Zero wstydu.
Równie często dzwonię do mamy, co do syna.
- Czaję. - To jest siła.
- Tak. - Właśnie.
PRZYJAZD TRIUKAS
Co myślałeś o Triukas?
Że są jak roboty.
Trybiki wielkiej machiny,
wszyscy identyczni.
PORANNE SPOTKANIE
Nie mam w tym interesu. Chcę jak najlepiej dla pracowników.
Liczę, że nie dojdzie do przejęcia,
które byłoby oszustwem.
Cały czas ci kibicowałam.
Musiałeś mnie znienawidzić, ale ja cię uwielbiałam.
Świetnie ci poszło. Nadal czuję taki…
Może nie wstręt,
ale niepokój na wasz widok.
Świetna aktorska robota.
Nie jesteśmy robotami.
Mamy duszę i w ogóle.
Czułem się okropnie.
- Wy byliście przemili. - Ja jestem okropna.
WYWIAD GRUPOWY
Powiem tak.
Jeśli myślą, że mogą robić, co tylko chcą,
to się grubo mylą.
Zapewne zainteresuje cię fakt,
że Rudy i Ruda
są naszymi scenarzystami.
- Ekstra. - To oni.
- Brawo. - Mówiłeś,
że tego nie da się wymyślić.
A jednak.
Czyli można. Myliłem się.
Dougie uciekł, a ty uznałeś, że poszedł w góry.
- No tak. - Nie wierzyliśmy.
Niemożliwe.
Czuję, że mógł pójść tam.
Pobyć sam na sam z przyrodą.
- Tak. - Gdzieś w górach.
Możliwe, że przekroczył rzekę
i poszedł sam w góry.
- Ma to sens. - Owszem.
Słuszna uwaga.
- Idziemy tam? - Trzeba go znaleźć.
W scenariuszu to miało być później.
Mieliśmy jeszcze trzy kwestie.
Cały serial opiera się na tym,
że zwyczajny człowiek jest w stanie
połączyć wszystkie kropki
i podążać za fabułą. Wystarczy troska.
Możesz wrócić chociaż na ostatnie dwa dni.
Wtedy nacieszysz się nami,
a my tobą.
Ciągle mówię, żebyś wracał,
ale jak nie jesteś gotowy, to zrozumiem.
Miałem sam powiedzieć, że może wrócę.
A on sam zaczął mnie zapraszać.
Jesteś wspaniałym ojcem, którego podziwiałem?
Tak, mam córkę.
Jestem Doug Junior, prezes…
- Nie Junior. - Znowu to samo.
Starość nie radość.
Jestem Doug Womack.
- Wymiatasz. - Będę tęsknił.
- Nie ma sprawy. - Kocham cię.
Już dobrze.
Mój syn, Dougie Womack Junior.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- Kocham cię. - Kocham cię.
Kocham cię.
- Rządzisz. - Kocham cię.
- Trzymaj się. - Kocham cię.
To było świetne.
Te sceny przekonały mnie.
Nawet wiedząc, że to serial
i wszyscy grali, wciąż myślałem, że są spokrewnieni.
Przez te buziaczki.
Ostatni.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Jak wielkolud chce buziaczka, to dajesz.
Chcesz ich spytać o tamto…
Naprawdę masz alergię?
- Nie. - Serio?
Przepraszam.
To był lekki obłęd.
Wiedziała, co będzie, a i tak żarła te kraby.
Alergia na kraby to jeden z moich ulubionych gagów.
Anthony pojechał na dół,
a my mieliśmy 20 minut na charakteryzację.
Dobra, jedziemy z makijażem.
Co tam?
Zaraz będzie lepiej. Co powiesz na turf and surf?
Może być?
Tak, dość czerwone.
Jest dobrze.
- Niech wraca. - Leć.
Wraca na plan.
- Leć, Claire. - Idź.
Musiałam udawać, że mam wstrząs.
Twoja twarz.
- Co? - Boże.
Masz wysypkę.
- Leć po tabletki. - Tak.
Nie wiem, czy tak się chrząka,
ale moja babcia tak robiła.
Zawsze swędziały ją uszy i tak chrząkała.
Obrzydlistwo.
Co chcesz powiedzieć, Amy?
Nie mogę uwierzyć w to, co zrobił.
To wspaniałe.
Zaakceptowałeś nas.
Nie wiem…
Bawi mnie, że dałeś Dougiemu szansę.
Totalnie.
Na początku powiedziałem Jimmy’emu,
że to będzie najlepsze, co w życiu zrobimy.
Udało się dzięki tobie.
Odmieniłeś moje życie. I nie tylko moje.
Kochamy cię, kapitanie.
A ja was.
Ale się wzruszyłam.
Chcę powiedzieć coś jeszcze.
Nadal jestem w szoku.
Totalnie mnie zaskoczyliście.
Mimo że wszystko już wiadomo,
chcę wam podziękować. Świetnie wam poszło.
Dziwne, gdybyś nie był w szoku.
Uwielbiam was, choć mnie okłamywaliście.
Program nauczył mnie jednego.
Nieważna jest praca. Liczą się ludzie i otoczenie.
To dzięki temu postępujemy, jak należy.
Tyle się narobiłem, a ty cały czas miałaś pompkę?
Sorki.
Chodź.
- Będzie dobrze. Gra? - Gra.
- Na pewno? - Tak, dzięki.
Ważne, żebyś była sobą.
To prawda.
Dobra robota.
Płyń z prądem.
Ważne, jak czułem się dzięki nim.
Mile widziany. Jak w domu.
Miałam ci coś powiedzieć jeszcze w jurcie,
ale mnie zatkało.
Gdybym miała syna, chciałabym, żeby był jak ty.
Dzięki.
Naprawdę.
Gdybyś go miała, byłby lepszy.
- Nie. - Poważnie.
Mało jest takich ludzi.
Najważniejszą lekcją jest to,
że cokolwiek będę robił,
muszę otaczać się
właściwymi ludźmi.
Raz, dwa, trzy.
Jeszcze w tym roku obejrzycie serial,
który zaprowadzi was za kulisy Wyjazdu integracyjnego.
Wsiadam do samolotu.
Wracam do LA.
No nie.
Anthony.
- Stary. - Wiesz, kim jestem?
Chodź tutaj.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
- Mam masę pytań. - Domyślam się.
Nie zdziwiłbym się, gdyby były tu kamery.
- No nie? - Uśmiech.
Jestem.
To miał być jeden sezon.
Szefie.
Nowy fryz. Nieźle.
Dobrze cię widzieć.
Mam masę pytań.
Nie zasłużyłem na nagrodę.
Nie jestem żadnym bohaterem.
Zrobiłem to, co należy.
Będą też komentarze obsady i ekipy do wszystkich odcinków.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski