SERIAL OPARTY NA FAKTACH. NIEKTÓRE SZCZEGÓŁY ZMIENIONO.
CIAŁO W OGNIU
ODCINEK 8: 1 MAJA 2017
Drodzy klienci, wydając ponad 100 euro, dostaniecie zniżki do parku PortAventura.
- Twoja matka wciąż jest na diecie? - Tak.
Ale zje za trzech.
Mamo, słyszysz mnie?
Jestem na parkingu. Mam słaby zasięg.
Halo?
Cześć, głupku.
Kupiłam w supermarkecie bilety do PortAventury.
Pomyślałam, że jak to już zrobimy,
pojedziemy tam w jakiś weekend.
Daj mi znać.
Jak odkryła pani tę wiadomość?
Znajdowała się w „wysłanych” w telefonie Rosy.
Ciężko było ją odzyskać, bo ją usunięto.
Do kogo była adresowana? Kto jest tym „głupkiem”?
Z poprzednich wiadomości wiemy,
że używała tego słowa tylko wobec pana Lópeza.
- Kiedy ją wysłano? - Trzydziestego kwietnia.
Dzień przed śmiercią Pedra
Rosa zaproponowała Albertowi wypad do lunaparku.
Oczywiście po zrobieniu „tego”.
Czy „to” może oznaczać zamordowanie Pedra?
Możliwe.
Po zabiciu partnera pani Rosa chciała jeździć kolejką górską.
Postrzegali Pedra jako przeszkodę, utrapienie.
Mieli go za nic.
Pedro wysłał wiadomość do teściów, prawda?
Tak.
Wiadomość ta została wysłana, gdy planowano jego śmierć.
Kilka godzin przed egzekucją, pierwszego maja 2017 roku.
Juan, jak się masz?
Chcieliśmy was zaprosić jutro do La Torre.
Zjemy kurczaka.
Będzie fajnie. Ma być przepiękna pogoda.
Dzień dobry.
Jaka pogoda?
Piękna.
- Wspaniale. - Ruszmy się.
- No chodź. - Pedro.
- Spotykamy się z twoim rodzicami. - Dość!
Nie, Pedro. Przestań, proszę cię.
- Zgaduj-zgadula. - O czym myślisz?
Gdzie gazpacho?
O czymś na literę K.
Gdzie gazpacho?
Nie było dla mnie?
Serio? Wypiłeś je całe?
- Kierownica! - Tak!
- Kupimy po drodze. - Nie, spóźnimy się.
Teraz moja kolej.
Mamy dużo rzeczy.
- Nie! - Zgaduj-zgadula!
Kupimy po drodze.
- Nie ma czasu! - Zgaduj-zgadula!
Przestań, Sofío. Dość!
Koniec gry. Wyjdź.
- Nie, mamo. Puść! - Kazałam ci wyjść!
Mam dość. Nie jadę. Zadzwoń do rodziców.
- Co? - Nie chodzi o Sofíę ani gazpacho.
Nie możesz mnie znieść!
„Mam dość twoich napadów złości.
Co jeszcze muszę zrobić, żebyś mi zaufał?”
To wcześniejsza wiadomość od Rosy do Pedra.
Nic niezwykłego.
Ale czyż nie byli idealną parą?
Gdy odzyskaliśmy skasowane rozmowy z telefonów,
okazało się, że to był toksyczny związek, i oboje byli temu winni.
Do samego końca?
W ostatnich dniach zawarli swoisty rozejm.
Ponieważ Rosa nie chciała wzbudzić podejrzeń co do jej planu.
Pedro!
Przepraszam.
- Trochę się stresuję. - Widzę.
Spóźnia mi się.
- Może to o to chodzi. - Jezu.
Ani słowa moim rodzicom.
Ani Sofíi.
Chodź, Sofío!
Przynieś mi te grabie.
- Spójrz. - Pomóż nam zbierać liście.
- Dobrze. - O tak.
Trochę to zaniedbał.
Mamo, on źle się czuje.
Ciekawe, czy wam się uda. Oboje wydajecie się jacyś tacy…
Jacy?
Niedługo wracam do pracy.
A Pedro zostanie przywrócony.
No co?
Coś mówiłam?
Nie wiem. To twoje spojrzenie…
Mam wrażenie, że wcześniej on wyglądał…
na szczęśliwszego. Ty też.
Jest lepiej, mamo.
Tak.
We wtorek poszliśmy do kliniki.
Myślałam, że na razie się wstrzymujecie.
Nie.
Damy ci wnuczka, którego pokochasz.
Dzieci naprawiają związki.
Rany.
Nie chcę nic mówić, ale przydałaby się tu grządka warzywna.
- Serio? - Tak.
- Co o tym myślisz? - Ja?
- Bylebyś się nią zajmował. - Dobrze.
Mówiłam jej ojcu:
„Wychowuj ją na księżniczkę, a skończy na tronie”.
- Nie przesadzaj. - Cóż.
Ale widziałabym tu drewnianą wannę.
Z małymi lampkami?
Świetnie, jacuzzi! Co jeszcze?
Rozkazuj, królowo.
- Śmiało. - „Królowo”.
Może coś dla twojego syna?
Oczywiście.
- Twój syn też powinien się tym cieszyć. - Jasne.
Tak.
Myślałam też o…
Sofíi się to nie spodoba. O zjeżdżalni.
- Podoba mi się. - Nie. Naprawdę?
Myślałam, że nie.
- Cudownie. - Fajny pomysł?
- Tak. - Tak myślałam.
CUDOWNY DZIEŃ SPĘDZONY Z RODZINĄ W RODA DE BARÁ!
Zrobili wtedy mnóstwo zdjęć.
A Rosa zamieściła je w mediach społecznościowych.
W jakim celu?
Trudno ocenić czyjeś intencje.
To zdjęcia szczęśliwej rodziny, które Rosa mogła później wykorzystać,
by uniknąć oskarżenia o morderstwo popełnione kilka godzin później.
Chcę więcej takich dni.
Bez kłótni.
Przestańmy się kłócić.
Jeśli się okaże, że jesteś…
Weźmiesz wtedy urlop, prawda?
Nie, kochanie.
Muszę wrócić do pracy.
Jasne.
Ale to ryzykowne.
No wiesz.
Rozumiem, ale…
nie mogę nie pracować.
Czemu nie?
Chcesz być aż tak bogata?
Tak, „bogata”.
O co chodzi?
No co jest?
Nieważne.
Żadne „nieważne”.
- O co chodzi? - O nic.
No powiedz.
Co masz na myśli?
- Chcesz wiedzieć? - Tak.
Ktoś musi w tym domu pracować.
- Daj spokój. - No co?
Myślisz, że lubię się lenić na kanapie?
- Nie wiem. - Moja wina, że mnie zawieszono?
- Tak, twoja. - Daj spokój.
Pobiłeś tamtego dzieciaka.
- Co? - Jesteś porywczy.
Ciągle ci odjebuje!
A potem prosisz o wybaczenie. To nie wystarczy!
Pobiłem go przez ciebie!
- Co? - Doprowadzałaś mnie do szału!
- Jasne. - Kurwa!
Niewiarygodne. Czyli to moja wina?
Nie wierzę. Masz, kurwa, 40 lat!
Zachowuj się dorośle!
Czemu tak bardzo chcesz wrócić do pracy?
Tęsknisz za Albertem?
Brakuje ci go?
Tamtej nocy, tuż przed godziną 22
Rosa zadzwoniła do Alberta z telefonu, którego od lat używała w tym celu.
Z komórki w różowym futerale.
Nie wiemy, o czym rozmawiali.
- Co jest? - To musi stać się dziś.
- Dzisiaj? - Dłużej tego nie zniosę.
Czemu dziś? On coś podejrzewa? Coś ci zrobił?
Rosa.
Rosa!
Rosa, mów do mnie!
Dłużej tego nie zniosę.
Naprawdę nie zniosę.
Zrobimy więc to dzisiaj.
Ale jak?
Podam mu tabletki.
- Daj mu ich dużo, żeby odleciał. - Dobra.
Dodam je do jedzenia.
Kiedy mam przyjść?
Późno. Byle nie zauważyli cię sąsiedzi.
O pierwszej?
- Nie, o drugiej. - Dobra, będę o drugiej.
- W razie czego dzwoń. - Dobrze.
Na przykład, gdyby się obudził. Ale dzwoń na ten drugi telefon.
Nie mam twojego numeru.
Puścić ci strzałkę?
Tak.
Będzie dobrze.
Dobrze.
- To na razie. - Na razie.
Kilka dni wcześniej
Albert kupił nowy telefon. Identyczny model, jak jego dotychczasowy.
Kupił też kartę chińskiego operatora.
Odczytanie aktywności tego numeru zajęło nam trzy lata.
Okazało się, że użyto go tylko raz.
Podczas przeszukania domu nie znaleziono lekarstw Pedra,
choć jego była żona twierdziła, że zawsze miał ich dużą ilość.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Skarbie.
Myślałam, że jesteś zmęczona.
O co chodzi?
Co jest?
- Nie mogę spać. - Nie możesz?
Pomyślmy o czymś miłym.
Potem ci się to przyśni.
Co to takiego?
Piesek.
- Piesek. - Do zabawy w ładnym domu Pedra.
Dobrze.
Ale możemy się z nim bawić też tutaj.
To moje marzenie.
Dobrze, kochanie.
A teraz zamknij oczy.
Sądzimy, że Pedro został odurzony, by ułatwić morderstwo.
Był silnym mężczyzną.
Rosa i Albert nie mieli na sobie żadnych oznak walki.
Obejrzysz telewizję?
Nie.
Jestem zmęczony.
Wróciły.
Kto?
Myszy.
Są jakieś myszy?
Nie rozumieliśmy, czemu Albert wziął swój telefon do Rosy,
skoro miał drugi.
Być może się pomylił.
Dzięki temu dowiedzieliśmy się, że nad ranem drugiego maja
wyszedł ze swojego domu w Badalonie i udał się do Rosy w Cubelles.
Rosa.
Czuję się świetnie.
Śpij już.
Kochasz mnie?
Oczywiście.
Ja ciebie też.
Jak zginął Pedro?
Tego nie wiemy.
Zachowały się tylko jego prochy.
Ekspertyza była praktycznie niemożliwa.
Gdyby nie numery seryjne śrub i płytka w jego kręgosłupie,
nie udałoby się go zidentyfikować.
Postanowili spalić jego zwłoki.
Żeby zniszczyć dowody i utrudnić śledztwo.
Ale popełnili błędy.
Badania DNA wykazały, że to krew Pedra.
Jak trafiła na żarówkę?
Rozprysk krwi wskazuje,
że Pedro został uderzony tępym przedmiotem.
Gdy spał na kanapie.
Tak zakładamy.
- A jego auto? - Stoi na ulicy.
Chodź.
Zostaw to.
Ostrożnie. Nie hałasuj.
- Mamo. - Zjedz śniadanie. Mama nie ma czasu.
„Córka mówiła, że tamtej nocy słabo spała.
Słyszała hałasy, uderzenia, a jej matka miała na sobie plamy krwi”.
Wysoki Sądzie, co to jest?
Zeznanie byłego męża pani Rosy oraz pani Pujol.
To niedopuszczalne.
Prokurator obciąża oskarżoną słowami jej własnej córki.
Wnoszę o uchylenie tego pytania.
Podtrzymuję.
O co chodzi?
Nie chcesz spać u dziadków?
Gdzie Pedro?
Zdenerwował się.
To normalne u dorosłych. Przejdzie mu.
Obiecaj mi,
że gdy pójdziesz spać, pomyślisz o czymś przyjemnym.
Skarbie.
Według policyjnego raportu
Rosa podszywała się pod Pedra, żeby wyglądało na to, że on żyje.
Z kim się kontaktowała?
Cześć, Néstor.
Co tam? Pedro bierze prysznic.
Z jego kolegą Néstorem, przepraszając, że nie oddzwonił.
Przeprosiła też jego byłą żonę za to, że nie mógł odebrać syna.
- Pisała do kogoś jeszcze? - Do mechanika.
WARSZTAT
Pedro, dzwonię w sprawie zaległych 40 euro.
Jest drugi maja, a miałeś zapłacić w kwietniu.
Przyjaciele tak się nie zachowują. Jestem tu do godziny 13.30.
WARSZTAT
Rosa powiedziała nam, że Pedro wybiegł z domu
i być może wpadł do mechanika, by uiścić zaległe 40 euro.
Telefon Pedra potwierdza tę wizytę.
Potem go wyłączono.
Sądzimy, że miała go Rosa
i że potem wróciła do domu.
Albert drugiego maja był bardzo ostrożny.
Zostawił telefon w domu i teoretycznie nie opuszczał Badalony.
Ale monitoring dowiódł czego innego.
Jak tam?
Chyba w porządku.
O co chodzi?
Co jest?
- Jestem zmęczona i śpiąca. - To jasne, ale na pewno wszystko gra?
Kochanie!
Idź na dół.
- Cześć. - Nie spakowałaś jednorożca Sofíi.
Mówiłam ci.
Idź po niego.
Nie chcę iść tam sama.
Nie wiem, co się z nią dzieje. Jest podenerwowana.
Co się stało, Sofio?
Widziałaś zdjęcia, które ci wysłałem?
- Które? - Z tamtego dnia.
Najpierw ojciec Rosy powiedział, że widział Pedra tego popołudnia.
- Pa, mamo. - Pa.
Później przyznał, że skłamał na prośbę Rosy.
Chcesz też?
Pedro, skarbie, gdzie jesteś?
Wiem, że się pokłóciliśmy.
Że jest nam ciężej, niż się wydawało.
Ale kiedy wrócisz?
Tęsknię za tobą.
Telefon Pedra ponownie włączono po godzinie 23,
w pobliżu domu Javiera Guerrero, byłego męża Rosy.
To stamtąd wysłano ostatnią wiadomość.
Ja też tęsknię.
Nie powiem ci, żeby cię w to nie mieszać.
Potrzebuję czasu.
Chcieli upozorować kłótnię między Pedrem i panem Guerrero,
która zakończyła się śmiercią Pedra.
Takie konfrontacje miały miejsce.
Obaj mężczyźni mieli ze sobą na pieńku.
Javier był idealnym kozłem ofiarnym.
Co poszło nie tak?
Tamtej nocy byłego męża Rosy nie było w domu,
co potrafił udowodnić.
ZBIORNIK FOIX
Płonące auto Pedra z jego zwłokami porzucili nad zbiornikiem Foix.
Pożar trwał wiele godzin, aż samoistnie wygasł.
Spalony wrak zauważono trzeciego maja.
Ale policja została o tym powiadomiona dopiero czwartego maja.
Tego samego wieczoru wszczęliśmy śledztwo.
Dziękuję za pani pracę i za podzielenie się z nami jej efektami.
Zapewne adwokat doradziła ci to widzenie, choć sama wolałabyś tego nie robić.
Świetnie to wszystko odegraliście.
Ale nikt wam nie wierzy. Jesteście żałośni.
Ale i tak nie rozumiem.
Jak śmiecie robić coś takiego…
gdy chodzi o pamięć o zmarłym?
Nie masz poczucia winy?
Pewnie cię to dręczy!
Możesz nikomu nie mówić, ale pewnie gdy jesteś sama albo śpisz…
Możesz w ogóle spać? Nie masz koszmarów?
Powiedz prawdę, Roso, proszę.
Zrób to dla wszystkich.
Przynajmniej dla nas byłoby to mniej okrutne.
Zrób to dla córki.
Pomyśl o niej.
Niech zobaczy, że potrafisz szczerze przeprosić.
Również ją.
Chyba że chcesz ją stracić na zawsze.
Śmiercią Pedra
oskarżeni chcieli utwierdzić swój makabryczny miłosny pakt.
W przeszłości zawodzili się nawzajem, ale to oddanie miało być wieczne.
Pan López mógł także wreszcie zemścić się na panu Rodríguezie.
Pedro ukradł mu kobietę na oczach kolegów i upokorzył go.
Dlatego tak bardzo chciał się go pozbyć.
Pani Peral też chciała pozbyć się Pedra.
Wybaczcie, że tak to ujmuję, ale oboje zaplanowali to z zimną krwią.
Rosa doszła do wniosku, że związek z Pedrem był zbyt pochopny
i że tęskni za panem Lópezem.
Pozbywając się Pedra, dostałaby wszystko:
współczucie dla ofiary zbrodni, wolność i bezkarność.
Gdyby jeszcze zamknięto jej byłego męża,
co zakończyłoby ich boje o opiekę nad córką…
byłoby wręcz idealnie.
Mimo to trudno pojąć okropność ich zbrodni.
Ale dlatego wy siedzicie tutaj,
a oni tam.
Panie López, ma pan prawo do ostatniego słowa.
Podtrzymuję moją niewinność
w sprawie śmierci Pedra Rodrígueza.
Jest mi go żal, mimo że się nie przyjaźniliśmy.
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Jestem tu przez swoją głupotę.
Tylko tyle. Dziękuję.
Pani Peral, pani kolej.
Roso.
Spokojnie.
Nie zapominaj o Pedrze, Sofíi…
Weź chusteczkę.
Chcę sprawiedliwości.
I żeby Albert za to zapłacił.
Dziękuję.
Przysięgli mogą uznać oskarżonego Alberta Lópeza Ferrera
za winnego co najmniej siedmioma głosami
lub co najmniej pięcioma głosami
za niewinnego zarzucanego mu czynu, czyli morderstwa pierwszego stopnia.
Głosów za winą: siedem.
Głosów przeciw: dwa.
Winny.
Przysięgli mogą uznać oskarżoną Rosę Maríę Peral Viñuelę
za winną co najmniej siedmioma głosami
lub też co najmniej pięcioma głosami
za niewinną zarzucanego jej czynu, czyli morderstwa pierwszego stopnia.
Głosów za winą:
osiem.
Głosów przeciw: jeden.
Winna.
Zamykam przewód sądowy.
Gratuluję.
Co jest?
- Ciężko mi się z tego cieszyć. - A powinnaś.
Pani inspektor.
- Świetna robota. - Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
- Dziękuję. - Trzymaj się.
Są pewne nieścisłości.
Ważne, że oboje pójdą do więzienia.
Możliwe.
Dlatego ty masz popularny podcast, a ja nie.
Nie do wiary.
Wyluzuj.
Varona.
Do zobaczenia.
Jasne.
Dziś sąd w Barcelonie
skazał Rosę Peral na 25 lat, a Alberta Lópeza na 20 lat więzienia
za zabójstwo tutejszego policjanta Pedra Rodrígueza.
Przysięgli uznali obu oskarżonych za winnych morderstwa pierwszego stopnia
ośmioma głosami za i jednym przeciw w przypadku Peral
oraz siedmioma za i dwoma przeciw w przypadku Lópeza.
Skazani muszą także pokryć koszty procesu
oraz zapłacić 885 000 euro odszkodowania dla rodziny ofiary.
Proces, który objął 26 posiedzeń,
zakończył jedną z najbardziej bulwersujących spraw w ostatnich latach.
To on.
Idę do sypialni.
Pewnie się cieszysz.
To matka mojego dziecka. Czemu miałbym się cieszyć?
Jest gotowa?
Sofío!
Sofía! Rany!
Ślicznie wyglądasz.
Jesteś taka piękna.
Jestem taka szczęśliwa.
Zmieniłaś się.
Świetnie wyglądasz.
Kto cię tak ubiera?
Ja sama.
Rozumiem.
Głuptas ze mnie.
Opowiadaj.
Co mam ci powiedzieć?
Nie wiem. Słyszałam, że dobrze się uczysz.
Widziałaś mnie w telewizji?
Nie pozwalają mi ciebie oglądać.
Rozumiem.
Nie masz telefonu?
Jeśli poprosisz dziadków, na pewno ci kupią.
Będziemy mogły rozmawiać.
Lubisz szkołę?
Tak.
Mówią tam o mnie?
Jasne.
Sofío.
Ludzie to dranie. Musisz się chronić.
Kocham cię najbardziej na świecie.
Wiesz to, prawda?
Kocham nad życie.
Przez trzy lata odmawiałaś widzeń.
Było mi wstyd, że tu jestem.
Już ci nie jest?
Obiecuję ci,
że wkrótce będziemy razem.
W porządku?
Ten proces był katastrofą.
Ale moja prawniczka złoży apelację.
Wyjdę stąd i będziemy razem.
Obiecuję ci.
SĄD NAJWYŻSZY ODDALIŁ APELACJE ALBERTA LÓPEZA I ROSY PERAL,
TYM SAMYM ZATWIERDZAJĄC WYROKI 20 I 25 LAT WIĘZIENIA
ZA ZABÓJSTWO PEDRA RODRÍGUEZA.
KARĘ PERAL ZWIĘKSZONO O PIĘĆ LAT
ZE WZGLĘDU NA JEJ ZWIĄZEK Z OFIARĄ.
POZOSTANIE W WIĘZIENIU DO 2042 ROKU, CZYLI DO 61 ROKU ŻYCIA.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz