SILVER. KSIĘGA SNÓW
Gdzie ja jestem?
Co to za miejsce?
Tato?
Tato!
Nie, tato!
Pomocy!
Obudź się. To już Londyn.
- Wszystko dobrze? - Tak.
W tę stronę.
Super.
Mama!
W końcu jesteście!
Witajcie. Jak minęły wakacje?
- Butter! - Chodziliśmy po górach.
Chodźcie.
Polubicie Ernesta.
Mam coś dla was.
Będzie super.
Nie znoszę niespodzianek.
Witajcie w Londynie, dziewczyny.
To jest Ernest.
Musisz być Liv. Miło cię poznać.
Witam serdecznie.
- No i Mia, oczywiście. - Miło mi.
Chodźcie do domu. Poznacie resztę.
- Jaką resztę? - Nie wiem.
- Chodź, Butter. - Gdzie jesteśmy?
Oby to nie była komuna.
Cieszymy się, że przyjechałyście.
- Tak, Florence? - Jasne.
Mogę iść do siebie?
Dycha za zjedzenie. Widzisz?
Mam pustą miskę.
- Zapłaciłeś jej? - Nie jest towarzyska.
Florence, zostań. Nie chcesz poznać dziewczyn?
Nie do wiary.
Gdzie ich ojciec?
Mogłem to przewidzieć.
Nie szkodzi.
Zmarł.
Pięć lat temu w wypadku.
- Jakim? - Florence, dość.
Wybaczcie.
- Grayson. - Nie jest mu przykro.
W końcu.
Siema. Jestem Grayson.
Liv.
A ja Mia. Miło mi.
Cześć.
Fajnie.
Smacznego.
Będziecie tu teraz mieszkać?
- Patchworkowa rodzinka. - Tak.
Za nowe początki.
Za zastąpienie taty.
Nikt tego nie chce.
Każdy ma prawo do szczęścia.
Dlatego co roku ciągasz nas po nowych krajach?
Przepraszam, że poznałaś już pięć języków.
Nie będę udawać szczęśliwej rodziny z obcymi.
Daję ci miesiąc. Dłużej cię nie zniesie.
Załóżmy się.
Przepraszam.
- Florence, pokażesz... - Nie.
- Przepraszam. - Nie chcę pomocy.
Wybacz.
Nie szkodzi.
Łazienka jest na górze.
O nie. Poleciało na dywan.
Butter nie może tego lizać.
Anabel odeszła.
Nie wiadomo, czy znajdziemy pannę.
Zaraz.
- To moja bluza. - Bardzo fajna.
To niebezpieczne. Po co graliśmy?
Anabel nie była panną.
To ostatnia szansa. I odpadam. Pa.
Fatalna książka.
Dzisiaj upieczemy specjały na Gwiazdkę.
Kostki kokosowe!
Właśnie. Pokaże wam, jak to się robi.
Spróbujemy?
- Tak. - To jest kokos.
- Tak. - Biszkopt przekrój w pół
- i na kwadraty. - Tak.
- Śnił mi się ostatnio. - Tak?
Co konkretnie?
Sny są jak ten filmik.
Pieczemy kostkę kokosową.
A potem jesteśmy w pięknym czerwonym domu.
Takim domku wiejskim.
- Też tam jestem? - No pewnie.
Ty i tata jak zwykle robicie bałagan.
Chciałabym z nim porozmawiać.
Jeszcze raz.
Powiedzieć, że mi przykro.
Wie o tym.
Masz. Weź dzisiaj zegarek taty.
Pozdrów go ode mnie.
W snach nie można pozdrawiać.
Nie masz pewności.
Pozdrowię go.
Idę po coś do picia.
OTWARTE
Grayson.
Prochów przodków Anabel
nie rozrzucono na Morzu Północnym.
- To musiał być cmentarz Highgate. - Nie jest tu tak strasznie.
Jest. Patrz.
- Hej, Henry. Co mówisz, Gray? - Hej, Jas.
Hejka, Arthie.
Miejsce Scottów.
Może poczekajmy. Jesteś pewny? Wszystko wygląda tak samo.
- Wyluzuj. - W nocy wyglądają strasznie.
Ustawmy się wokół
i podnieśmy ręce.
Dawaj, Gray.
Nie mogę. Ale głupota.
- Unieś ręce, Gray. - Musimy to zrobić.
Pokaż, kto zastąpi Anabel Scott w wieczór Halloween.
Pokaż nam...
- Co to? - Kurde.
Tego nie było w planach.
Kto to?
Kurde.
- Kto to, Gray? - Dziewczyna.
Cześć.
- No co ty, serio? - Moja przyrodnia siostra.
Ale dziwne.
Przyrodnia siostra?
- Jedna z nich. - Nie śledziłam cię.
Zrób zdjęcie. Utrwalisz.
Wydaje się spoko.
A ty jesteś... bardzo dziwny.
Podoba ci się?
Nie. Jesteśmy prawie...
spokrewnieni.
Jej mama sypia z moim tatą.
Pokaż.
Czemu o niej śnię?
- Moja podświadomość... - To ona.
Została wybrana.
Wybrana do czego? Powiedzcie.
- Nie została wybrana. - A jednak.
- Na pewno. - To się nazywa...
zbieg okoliczności.
Nie ma czegoś takiego, Grayson. Czemu ma twoją bluzę?
Ej, „ona” tu stoi.
Stary. To twoja bluza?
Tak, wzięła ją z łazienki. Dobra.
Jest urocza.
Wynocha!
- Ale pojechałeś. - Czemu?
- Nie jest prawdziwa. - Może jest.
Może to śniąca.
- Czemu tu jest? - Kurde.
- Śniąca? Co? - Znowu?
- Co się dzieje? - O nie.
- Kurde. - Chodźmy.
Sen zamienia się w koszmar. Wracajmy do korytarza snów.
- To nie jest panna. - Gdzie twoja drzwi?
Co tu się odwala?
- Cześć. - Dobry.
Nie było tu wczoraj zielonych drzwi?
Nie. A co?
- Pokażesz Mii i Liv szkołę? - Za ile?
Nie będę za wszystko płacił.
Wrócimy do Paryża zamieszkać z prawdziwą mamą?
Nic więc nie pokazuję.
- Grayson! - Nie idę. Jestem chory.
Dzisiaj ty masz zegarek taty.
- Nie znoszę pierwszego dnia. - A ja ostatniego.
Chyba jest tu spoko.
Będzie dobrze.
Nie wiem, co to było. Daisy?
- Tak? - Zabierz ją.
Dokąd?
Do lochu.
Żartuję. Pokażę ci szkołę.
Fajnie.
Powodzenia.
Jestem Persephone Porter-Peregrin. Przewodnicząca szkoły.
Super. Gratki.
Wiesz co? Możesz mi mówić Persy. Serio...
Wybacz, kolego. Zagłosuj na mnie!
Od czego zaczniemy?
Stołówka czy korytarze?
Biblioteka! Główne miejsce schadzek. Chodźmy!
Nie raz już oprowadzano mnie po nowej szkole
Podasz mi po prostu numer szafki?
Jasne. To tutaj.
Twój kluczyk.
Jest przeklęta.
Słucham?
Mówią, że to przeklęta szafka.
Należała do Anabel Scott.
- Anabel Scott? - Tak.
- Dziwne. - Dlaczego?
Gdzieś już słyszałam to nazwisko.
Możliwe.
To ona.
Nie żyje?
Nie. Zniknęła.
Nikt nie wie, gdzie jest. Nawet jej przyjaciele.
Arthur, Jasper, Henry, polubisz ich.
- Tam jest. - Jeśli lubisz chłopaków.
- To ona. - A lubisz?
Niemożliwe.
Dokąd idziesz?
Jasper, sprawdź tam.
- Ukryła się. - Jezu.
- To ona? - Musi być niedaleko.
Potem widzimy się u Graya.
Można spróbować. Znajdziemy ją.
Wiem, że zawaliłeś.
Śnił ci się ktoś kiedyś, a potem zobaczyłaś tę osobę?
- Zabujałaś się. O Boże... - Nie.
- Wiedziałam. - Nie.
Wyluzuj. Tylko pytam.
Jeśli śniłaś o kimś, a potem go zobaczyłaś,
CMENTARZ HIGHGATE
- to ktoś z twoich snów. - Cmentarz Highgate.
- Musisz to przetrawić... - Na razie!
Liv, co robisz? To nie ten autobus!
Ten z mojego snu.
Rodzina Scottów...
To z mojego snu.
Niemożliwe.
REALNE SNY
CHCESZ MIEĆ ŚWIADOMY SEN? PRZEWODNIK PO ŚWIADOMYM ŚNIENIU
Świadome śnienie.
To zdolność rozpoznania, że śnisz, kiedy śnisz
i uzyskania kontroli nad snami.
Wykonaj test rzeczywistości.
Popatrz na rękę. Wygląda inaczej?
Masz problem z policzeniem palców? Coś się zmieniło?
Jeśli tak, możliwe, że śnisz. To oczywisty przykład.
Zagłębiając się, zobaczysz, że to coś więcej.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć.
Mamy ją zaskoczyć? Wszyscy? To trochę dziwne.
Została wybrana.
- Została wybrana. - Co?
Chce z nią porozmawiać sam.
Kim chcesz być na cmentarzu?
To było subtelne...
Cicho.
Kurde.
- Co robisz? - Zaproś ją.
Nie.
- Kończy nam się czas. - Nie chcę mieszać w to Liv.
Cześć.
Mój kolega Arthur urządza imprezę halloweenową.
Ano. Wszyscy tam będą.
Poza mną.
Nie będzie tak strasznie jak na cmentarzu.
Jakim cmentarzu?
Tam, gdzie zakopaliście Anabel?
Oj weź. Nie zakopaliśmy jej.
Posiekaliśmy ją i nakarmiliśmy mewy.
Boże, Arthur, to... On sobie żartuje.
I tak nie mam kostiumu...
Bluza Graysona dobrze leży.
Chcę ją odzyskać.
Jest bardzo miła.
Dlatego chcę ją z powrotem.
Dobra, na razie.
- Nie było tak źle. - Nie mówiła, że przyjdzie.
Dawaj, Harry. Nie zaprosi nas.
Dziwaki.
Idioci.
Jeśli nie możesz policzyć palców, to znaczy, że śnisz.
Te się nie otwierają.
Butter.
Tato?
Mia, naprawdę o nim śnisz.
Nie wejdziesz tam.
Jesteś Anabel.
Tu mnie masz.
Nie chciałam tam wejść.
Jasne, że nie.
To sprawa prywatna.
Tam jest to, czego pragniesz.
Wystarczy, że pójdziesz do Arthura, a znowu zobaczysz tatę.
Butter.
Potrzebny mi kostium.
Nie lubisz nosić własnych ubrań?
Świetnie wyglądam, nie?
Tak, to był mój strój na zakończenie podstawówki.
- Tym razem oddasz. - To dom Arthura?
No, jest dziany.
Gdzie masz włosy?
Ogoliłem.
- Idę po drinki. Nie gadaj z nimi. - Tak jest, bracie.
Ahoj, marynarzu.
Ahoj, Henry.
- Strój bomba. - Dzięki.
Wyglądasz jak psychopata.
Nie wiedziałem, że jest Halloween. Mam dobre wyczucie czasu.
Tak? Gdzie piła?
Została z ostatnią ofiarą.
Gdzie to było?
W domu babci Anabel w Hiszpanii.
Byliśmy tam zeszłej wiosny.
Tam teraz jest?
Nie wiem.
- Liv! - Arthur.
Fajnie, że przyszłaś.
- Gotowa? - Jasne. Na co?
Chodź. Nie zabijemy cię.
Co to?
- Lecznicza. Na migreny. - Tak?
- Tak. - Zacznij pić wodę.
Co do chuja?
- Problemy z kuzynką. - Gdzie to?
Persephone to twoja kuzynka?
Praktycznie jak siostra.
Zaraz wrócę.
- Należymy do zespołu? - Chciałabyś.
To studio rodziców. Niczego nie dotykaj.
- Słyszałaś o Księdze snów? - Nie.
Otwórzcie.
Ale się wkurzy.
- Ale z was gnoje. - Też cię kochamy.
Mówiłem, że nie chcę mieszać w to Liv.
Może ja nie chcę dołączać do tego klubu dla chłopców.
Świetnie. Chodźmy do domu.
Nie! Już jest zamieszana. To urodzona śniąca.
Ale jak?
Jak to możliwe?
- Nie wiem. - Istnieje drugi egzemplarz?
Nie sądzę.
W noc świętojańską Anabel pokazała nam Księgę snów.
- Od pokoleń w jej rodzinie. - Mogę zobaczyć?
Aby uwolnić magię, czterech mężczyzn i panna...
- „Panna”? Serio? - Nie w sensie dziewica.
Tak stoi w księdze.
- Seksistowskiej. - Zgadza się.
Czterech mężczyzn i panna muszą ukończyć ceremoniał.
Rytuały, jeśli wolisz.
Pierwszy rytuał inicjacyjny mamy za sobą.
Zaczęliśmy śnić.
My...
możemy wejść w sny innych ludzi.
Nie mamy panny, bo Anabel odeszła.
Dlaczego?
- Olała nas. - Jasne.
- Rzuciła go. - Morda.
Sam jesteś morda.
- Dobra. - Nie paplaj tak.
„Halloweenowa noc to spełnienia marzeń moc”.
Poważnie? To jakiś żart?
Weźcie. Sam to napisałeś?
Tak, głupota.
To jakiś żart?
Nie wiem, skąd to umiesz, a może tylko sobie pogrywasz.
Jas ma rację, jesteś śniącą. Możemy to zaakceptować.
Co myślisz?
Liv, nie musisz.
Sama może podjąć decyzję.
Co ty na to, Silver? Wchodzisz w to?
Dobra, dawaj.
Obiecałeś, że mnie nie zabijesz.
Spokojnie. Potrzebna nam kropelka krwi.
Dobra.
Niedobrze mi, jak widzę krew.
- Tylko tu nie odpływaj. - Co? Nigdy tego nie zrobiłem.
W rytuale chodzi o to,
żeby spisać marzenia na kartce i ją spalić.
- Gdzie haczyk? - Nie ma żadnego haczyka.
Zawsze jakiś jest.
- Podaj długopis. - Proszę.
Jasper pierwszy.
Dobra. Dzięki.
Pragnę zostać
zawodowym koszykarzem.
- Nieźle. - Zero zdziwienia.
Już jesteś mistrzem.
Grayson.
Chciałbym zostać...
przewodniczącym szkoły.
Fajne życzenie.
- Gray przewodniczącym? - Powodzenia.
Chciałbym znów być z Anabel.
To akurat smutne.
Henry, teraz ty.
Chciałbym...
Nie wasz interes.
Stary, serio?
Liv?
Chciałabym...
Chciałabym porozmawiać z tatą.
Tu jesteś.
Do zobaczenia we śnie.
Kurde.
Powitajcie na scenie nowego przewodniczącego Graysona!
Dziękuję!
- Nie chodzi o wygraną... - Wiadomo, że o tym śni.
Walczcie o swoje marzenia. Stało się to realne dzięki wam!
Dziękuję! Kocham was!
Ale go załatwił.
Rozejdzie się po sieci.
Przykro mi.
Liv!
- Chodź. - Przepraszam.
Szybko, zanim zamieni się w koszmar.
- Ale dziwne. - Było blisko.
Co to za miejsce?
Nazywamy to korytarzem snów.
Tu łączą się sny. Każdy ma własne drzwi.
Możemy wejść, jeśli mamy coś, co należy do śniącego?
Tak, to tak zwane kotwice.
Dlaczego kotwice, a nie klucze? Przecież otwierają drzwi.
- Nie mądrzyj się. - Czyj to sen?
Może śnisz o mnie.
Albo ty o mnie.
- Obudź się! Liv! - Co?
- Liv, obudź się! - Co?
- Liv, nie możesz. - Czego?
- Sny to osobista sprawa. - Dobra.
Jak chcesz być z nami, przestrzegaj zasad.
Nikt nie mówił o zasadach.
Ja ci mówię, więc słuchaj.
Po pierwsze, nie zaglądaj do snów znajomych.
- Nigdy więcej. - Dobrze.
Zdejmuj.
- Co? - Moje ubrania.
Dobra.
Nie ruszaj moich rzeczy.
W porządku.
KRWAWY KSIĘŻYC ZA 3 DNI
Wszystko gra?
GŁOSUJ NA PERSY
Nie słyszałaś?
Nie.
Kiedy to było?
Godzinę temu.
Złamał rękę. Zakończył sezon.
A może i karierę.
Co za koszmar. Głosuj na mnie!
Dzisiaj wejdę do twojego snu.
Cześć, Henry. Miło cię widzieć.
To?
Tak... Dzięki. Zawsze śpię...
w ubraniach jak wariatka.
Dobra. Cicho i do spania.
Mia, gdzie jesteś?
Znowu zaglądasz?
Dlatego się wystroiłaś?
Nie. A ty?
- Że niby to? - Tak.
Nie.
- Coś ci pokażę. - Dobra.
Bądź małą dziewczynką, kiedy śpię.
To twój sen?
No. Co mnie zdradziło?
To sen mojej siostry Amy.
- Ale podobna do ciebie. - Pyszna ta woda.
To gorąca czekolada, głuptasku.
- Możemy ją pić? - Tak.
Tylko nie mów wiedźmie.
- Obiecuję. - Kim jest patyk do lodów? Twój tata?
Nie, to ja.
Zrobiłem go dla niej, ale...
Nie przepadam za muchami, ale miałem wyglądać elegancko.
Co?
- Jesteś słodki. - Ty też.
Który bachor zostawił Lego na podłodze?
- Zmienia się w koszmar. - Co?
- Gdzie drzwi? - Kurde.
- Można się stąd wydostać. - No dobra, jak?
Wiruj. Jak w tańcu.
Powoli się obracasz i jesteś w nowym miejscu.
- Super. Co teraz? - Skaczemy.
Co?
Nie. Żartujesz? Za wysoko.
Nieważne, co na ten temat myślisz.
Nie ma mowy.
Skokiem możesz zakończyć sen. Obudzisz się, nim spadniesz.
Nie zrobię tego.
Chcesz zostać z moją walniętą matką?
Nie waż się!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem...
Czemu liczysz?
I czemu włożyłaś buty?
Zimno mi?
Nie mogę teraz. Dobranoc, Liv.
Wszyscy tu powariowali.
Krwawy księżyc za dwa dni.
- Na razie. - Narka.
Twój chłopak?
- Cześć. - Hej.
Wiesz, to wczoraj...
Nic nie było.
Jak to nic?
Skoczyliśmy z ogromnego domku dla lalek
i prawie utknęliśmy w śnie twojej siostry...
Wszystko gra, Liv. Nie drąż.
To z okazji imprezy wyborczej
może pójdziemy do mojej ulubionej knajpy?
Dodam cię do listy. Życz mi powodzenia.
Po co?
Wybory przewodniczącego. Już za dziesięć minut.
Powodzenia.
- Życzenia się spełniły? - Nie.
Wyluzuj.
I bez magii pokonasz Persy.
Luz.
Jak wyglądam?
Jak zastępca nauczyciela.
Nieprawda. Popatrz na mnie.
Przypomina panią Middles.
Wyglądasz bosko.
Pewnie chcecie wrócić na lekcje, więc będziemy się streszczać.
Policzono głosy.
Zwycięża...
Grayson.
Powiedz kilka słów, Grayson.
Dziękuję. Chcę tylko powiedzieć, że nie chodzi o wygraną.
Walczcie o swoje marzenia i nie poddawajcie się.
Śnimy razem od dawna
i dzięki wam stało się to realne.
Dziękuję.
Dziękuję! Kocham was.
Kochamy cię, Grayson.
Nie.
Kto to, kurwa, zrobił? Kto to był?
Przestańcie.
Co to ma być?
Ale chujnia, stary.
Mój najgorszy koszmar.
Nie wierzę, że to się stało.
Ale marzenie się spełniło.
Ma rację. Wygrałeś.
O mój Boże.
Co to ma być?
Złamałem rękę. To koniec mojej kariery.
To mój najgorszy koszmar.
Dziękuję wszystkim. Nara.
- Śpię. - Grayson?
To po co pukasz?
Nowy zły nawyk.
Ziścił się koszmar Jaspera, choć był mało prawdopodobny.
Szansa, że twój się ziści, była chyba jedna na milion.
- Jedna na miliard? - Co chcesz powiedzieć?
Grayson, mam bardzo złe przeczucie.
O co ci chodzi?
Trzeba zajrzeć do księgi.
Możemy coś znaleźć.
Oby to było dobre.
- O co chodzi? - Coś z księgą.
- Czego szukasz? - Haczyka.
Tam nic takiego nie ma.
Jednak jest.
- Że? - Co?
- Patrzcie. - Tego nie było...
Wiem. Zobaczcie.
„Czyste oddanie cię zamroczy.
Zobaczysz, jak tylko zamkniesz oczy”.
„Zamkniesz oczy”.
Zobaczymy haczyk we śnie.
„Spełnią się wszystkie życzenia, ale i koszmary wyjdą z cienia,
bo cena swe koło zatoczy”.
Nie znoszę tej księgi.
- A jeśli nas słucha? - Nie sądzę.
Dzięki niej dzieją się różne rzeczy.
Pięć osób i pięć koszmarów.
- Twój się ziścił. - Tak.
- Twój też. - Prawie o tym zapomniałem.
Już po północy. Może wybrać każdego.
Jasper pierwszy spalił kartkę.
Grayson był drugi.
- To kto jest następny? - Ja.
To ja.
Twój najgorszy koszmar?
No dobra...
Mój to utonięcie pod lodem.
Kurde.
- Jezu. - Pojebany koszmar.
- A twój? - Mój to utrata zębów.
- Bzdura. - Akurat.
Każdy się tego boi.
Popatrzcie na drzwi Persephone.
Nie!
- Co to? - Rozpadają się.
Zdarzyło się to kiedyś?
- Nie! - Widzieliście coś takiego?
Nigdy dotąd.
- Co to? - Arthur, co się dzieje?
Arthur!
- Dałem Persephone prochy. - Co?
Moim koszmarem jest to, że ona przedawkuje i umrze.
- Kurde! - Kurwa.
Przepraszam...
- Nie! - Drzwi Persephone.
Co teraz?
Musimy ją znaleźć.
Wiem, gdzie ona jest.
Persephone!
- Persephone! - Nie jesteś w jej typie.
Odwal się!
Dobra.
Persephone!
Hej, Persephone!
Ej!
Nie oddycha!
Dzwoń po karetkę!
Persephone!
Liv! Nic jej nie jest? Co się stało?
Umarła w toalecie.
Liv!
Zmarła z przedawkowania.
Co?
„Liv Silver”.
Wyglądasz na ledwo żywą.
Może niedługo padnę.
Czytałam o twoim tacie.
Pięć lat temu wpadł pod lód. Co go zabiło?
Zimno?
Brak tlenu? Byłaś z nim wtedy?
No co? Jestem po prostu ciekawa.
- Jesteś chora. - Nie mam z tobą problemu.
Chodź, Butter. Dobra psinka. Liv?
Gdzie byłaś całą noc? Martwiłam się.
Tak, Butter.
Coś do ciebie.
Płakałaś?
Liv, co się dzieje?
Persephone nie żyje.
Co?
Czuję, że to znowu moja wina.
Nie. Chodź tu.
To nie była twoja wina.
Spokojnie. Będzie dobrze.
Wiem, że ból jest nie do zniesienia.
Persephone zarażała swoim entuzjazmem.
- Jej... - Nie może być.
...aby iść naprzód.
Na pewno można to powstrzymać.
W nadchodzących miesiącach miłujcie się i wspierajcie.
Z czasem będzie łatwiej.
Dobra... To nam pomoże...
- Kto to? - Nie oskubię kurczaka.
- To czarna magia. - Kąpiele w soli, ale...
Gałązki szałwii i machanie piórkiem...
„Pozbądź się złej energii, istot
- duchów i szkodliwych działań”. - Tak to...
Dym nie przełamie klątwy.
- Wezwijmy egzorcystę. - Ej, tu czegoś brakuje.
W księdze?
Tak.
Patrzcie, nie ma strony.
„By zakończyć koszmary, są dwie drogi, by odpędzić nocne mary”.
- I koniec. Kto to zrobił? - Kto to, kurwa, zrobił?
- Anabel. - Co?
- Żyje? - Pewnie.
Wiesz, gdzie ona jest?
Anabel bardzo dużo śniła. Wolała sny niż prawdziwe życie.
No i?
Nie odróżniła jawy od snu.
- Do rzeczy. - Próbowała skoczyć z mostu.
Dlaczego?
- Myślała, że się obudzi. - Po co nam to mówisz?
- Nie udało jej się. - Na szczęście.
- Jezu. - Jest w szpitalu psychiatrycznym.
Super. Gdzie konkretnie?
- W którym szpitalu? - Miałem nie mówić.
Nawet nam?
Jesteś dumny ze swojego sekreciku?
PRAWDA
To zły pomysł.
Jeśli wiesz, gdzie jest Anabel, a ona, gdzie strona, trzeba ją zdobyć.
Tylko tak to odkręcimy...
Żadne my. Ja to zrobię.
- Idziemy z tobą. - Nie!
- Nie można ci ufać. - Znam Anabel lepiej niż wy.
- Nie zna cię. Nic ci nie powie. - Zdziwiłbyś się.
Co to znaczy?
Nic.
Idź. Na co czekasz?
Pójdę w godzinach odwiedzin.
No to świetnie.
Dalej marnujmy czas.
Rozumiesz, że umrę, jeśli tego nie zrobimy?
Nie jestem głupi. Wiem.
Chcesz zdjąć klątwę?
Poważnie?
Moja kuzynka nie żyje...
- Uważaj! - A co, to twoja laska?
- Nie jej wina, że kuzynka brała prochy. - Oszalałeś?
- Powtórz to! - Dosyć!
- Może jakbyś umiał oddychać... - Przepraszam!
Nie dotykaj mnie!
Przyjechałam z Niemiec.
Chciałam wiedzieć, czy Anabel Scott jest w waszym szpitalu.
- To poufna informacja. - Rozumiem.
Chciałam się dowiedzieć, czy mogę ją odwiedzić.
Przykro mi. Proszę wracać do Niemiec.
Gdybym przyszła na dwie minuty,
przysięgam, że tylko na chwilkę i sobie pójdę.
Niestety, nie mogę pomóc.
„Załóż ją, jeśli chcesz wiedzieć więcej. A”.
Anabel.
Hej!
Podwieźć cię?
Nie. Chcę pobyć sama.
A jeśli ja nie?
To moja noc.
No i co?
Twoim koszmarem jest utrata zębów.
Zapisz się do dentysty.
Kłamałem.
Proszę cię.
Chodź ze mną, to powiem ci prawdę.
Dobra.
Wsiadaj.
- Siedzisz? - Tak.
Jesteśmy.
- Babcia śpi na górze. - No dobra.
Domek dla lalek.
Ale numer.
Szaleństwo.
To ty?
Tak.
Jest taka kochana.
To... ona?
Tak.
Moja mama.
Wiedźma Amy.
Babcia sprawuje opiekę.
Lepiej się zajmuje Amy. Mama nie umiała.
Kocham ją...
kiedy jest trzeźwa, ale...
kiedy nie jest...
Kiedy krzywdzi Amy...
to mój koszmar.
Mój najgorszy.
Dlatego muszę ją chronić.
Nienawidzę mamy.
Czasem.
To ostatnie słowa,
jakie powiedziałam tacie, zanim umarł.
Przykro mi.
Zaczęłam się z nim kłócić.
Wybiegłam na jezioro.
Pamiętam, jak usłyszałam pękający lód.
Nagle zrobiło się ciemno i przestałam czuć własne ciało.
Utknęłam pod lodem.
A potem tata mnie złapał i wyciągnął.
Wtedy znowu usłyszałam pękający lód.
I taty już nie było.
To nie twoja wina.
Skąd mogłaś wiedzieć?
Hej. Liv.
- Wszystko gra? - Sprawdzam, czy to jawa.
Liv.
Podejdź bliżej.
Złap za klamkę.
Złap!
Zaskoczona?
Wiem. Nie znoszę tego snu.
Nie możesz go zmienić?
Nie. Odurzyli mnie.
Dzięki za zaproszenie.
Arthur pytał o brakującą stronę?
On wie, gdzie jest.
Czytaliśmy o haczyku.
I o koszmarach w korytarzu snów.
Chciałam go odwieść, ale nie słuchał.
Wyrwał stronę, żebym nie mogła z tym nic zrobić.
Tak.
Zrobił ze mnie wariatkę. Nikt mi nie wierzył.
Dziewczyna o kruchej psychice.
Czy może raczej „panna”?
Mega seksistowskie, nie?
Chodzi o krew niewinnej, a nie dziewictwo.
Arthur wiedział o koszmarach.
I co się stanie z Persephone.
A i tak to zrobił.
Tak.
Dlaczego?
Musisz się dowiedzieć.
Nie powie mi.
Nie na jawie.
Mówisz, że...
Budzisz się. Znajdź stronę i nikomu nie mów.
Nie wiemy, kto trzyma z Arthurem.
Halo?
Sprawdź łódź.
Liv?
Mamo. Ej!
Mówiłam ci!
- Na litość... - Zostaw ją!
- Wywal ją z domu! - Odwal się!
Jesteś cała?
Amy?
Nie. Amy!
Amy!
- Trzeba wezwać policję. - Nie!
- Co? - Anabel powiedziała...
Anabel?
- Teraz o niej wspominasz? - Tak.
Moja siostra zniknęła! Anabel jest psychiczna.
- I jest w szpitalu Winterhouse. - Winterhouse?
- Co? - Od dawna wiesz?
Arthur mi powiedział. Miał milczeć. To nie nasz interes.
Dobra.
- Co jeszcze wiesz? - Co?
Co planujecie?
Brzmisz jak wariatka, Liv.
- Jak Anabel? - Nie mam na to czasu.
Jak nie chcesz pomóc, to spadaj.
Mieliśmy sobie pomóc.
Hej, Grayson...
Ziścił się koszmar Henry'ego.
Ten prawdziwy, a nie z zębami.
Zostałam tylko ja.
Masz kotwicę do snów Arthura?
Przyniesiesz do szkoły? Później wyjaśnię.
KRWAWY KSIĘŻYC JUŻ DZIŚ
Hej, Liv. Przyjdziesz?
Będzie cała szkoła. To pokaz dla każdego.
Księżyc zrobi się czerwony.
Wiem.
Nie wiem, czy dam radę.
Bez takich, będzie fajnie.
Wszystko gra, Liv?
Mówiłem ci, nie zrobię tego.
Nie wchodzi się do czyichś snów
- bez zgody śniącego... - Jak mu powiemy, będzie nas.
Wypad!
Spieprzać!
- Ale baran. - No weźcie.
Arthur powiedział, że Anabel nic nie wie.
No jasne.
Arthur to mój przyjaciel. Bardzo cię lubię,
ale znamy się jakieś pięć dni.
Powiesz chociaż, o co chodzi?
Nie wiem, czy mogę wam ufać.
Ot tak. Widzisz, Grayson? Dobra.
Chcemy ci pomóc. Powiedz, co zamierzasz.
- Nie potrzebuję was. - Co?
- Nikogo. - Dokąd idziesz?
Czekaj...
Załóżcie gogle przed włączeniem palników.
CO JEST ZA ZAMKNIĘTYMI DRZWIAMI?
Zwiąż włosy. Dziękuję.
Jak leci?
Co tu robisz, Silver?
Dowiedziałeś się czegoś?
Nie chciała mnie widzieć.
- Zaczynasz mnie wkurzać. - Przepraszam.
Do cholery jasnej.
Dobra.
Nie wierzę, że to robię.
Dobra.
Tak!
Gdzie jesteś?
„Poświęcenie panny.
Kiedy krwawy księżyc wzejdzie,
czas ofiary nadejdzie.
Zabij pannę, kiedy śpi, a śniącym będziesz po wsze dni.
Lecz jeśli pannie starczy tchu zniszczy księgę w świecie snu
drzwi pozostaną zamknięte, a wszystkie koszmary cofnięte”.
Liv!
Liv! Co ty wyprawiasz?
Liv, wracaj!
Suka!
Kurwa!
Oby było otwarte!
Arthur chce poświęcić pannę w noc krwawego księżyca,
żeby móc wejść do snu każdego człowieka.
Szaleństwo. Nie może mu się udać.
Nie, jeśli panna zniszczy księgę.
Obudzę się i ją wezmę.
Nie wiemy, o którą pannę chodzi.
- Masz rację. - Musimy zrobić to razem.
Liv!
Obudź się! Liv!
Obudź się, Liv!
- Jaja sobie robisz? - Jesteś prawdziwy?
To jakiś pierdolony żart.
Napisz jej...
- Grayson! - Co?
- Posłuchaj tego. - Co?
Przeczytałam stronę we śnie Arthura.
Jak się tam dostałaś?
Wysłuchaj mnie.
- Co? - Teraz ci zaufam.
Dobra.
Jeśli pannę zniszczy księgę w czasie krwawego księżyca,
klątwy zostaną cofnięte.
To dobrze.
- Tak. - Potrzebna nam księga.
- No tak, już ją masz. - No. Potrzebuję twojego auta.
- Nie umiesz prowadzić. - Więc mi pomożesz.
Chodźmy.
Dobrze rozumiem?
- Wydostaniemy ją ze szpitala... - Zgadza się.
... bo panny mogą zniszczyć księgę i cofnąć koszmary.
- Tak. - To plan?
- Tak w skrócie. - Czaję.
- Możesz jechać szybciej? - Nie.
- Nie gaś silnika. - Co? Nie...
Liv, idę z tobą!
Dobra. Zostanę w aucie.
Przepraszam. Pomóc w czymś?
Koniec odwiedzin na dziś.
Jestem nową lekarką z Berlina.
- Jak się nazywasz? - Dr Franka Stein.
Frankenstein?
Przyszłaś zobaczyć... Drakulę?
Tu są chorzy ludzie. Proszę stąd wyjść.
Niech będzie.
Muszę kogoś stąd wydostać.
Bo inaczej poświęcą mnie w krwawym rytuale
i mój koszmar się ziści.
Wezwę lekarza.
Usiądź i poczekaj.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Anabel...
- Znalazłam cię. - O Boże.
Moja bohaterka.
Tylko szybko.
Pokaż księgę.
- Napij się. - Dzięki.
Chodź.
Kurde. Co oni tu robią?
Rozgryzła to.
Mówiłam. Nie można im ufać.
- Jak uciekną, to koniec. - Wiem.
Musimy stąd spadać.
Tylnymi drzwiami.
Może auto Arthura?
Zostawił kluczyki.
- Teraz na pewno nas zabije. - Może.
Liv!
Jedź!
Anabel?
Anabel!
Boże! Grayson!
Zatrzymaj się.
Anabel, zwolnij. Zabijesz nas.
Nie nas, tylko ciebie.
Co?
Musisz dzisiaj umrzeć. Sorki.
To sen?
Konkretnie twój.
- Kiedy zasnęłam? - Jakiś czas temu.
Odurzyłam cię, jak przyszłaś.
Woda. Ale z ciebie pinda!
Wyrażaj się.
- Ukryłaś stronę we śnie Arthura... - Długo ci zeszło.
Wystarczyło, że zniknę,
żeby chłopacy znaleźli nową pannę.
Jak rozbijesz auto, też zginiesz.
Nie. Zastąpiłaś mnie.
Ja się obudzę.
Wiesz co? Jesteś nienormalna!
Nie. Gdzie księga?
Co robisz, Liv?
Dzisiaj umrzesz, we śnie lub na jawie.
To twój koszmar, pamiętasz?
Będę patrzeć, jak umierasz.
Znam zasady. Jak skoczę we śnie,
obudzę się, zanim spadnę, więc nie umrę.
Tak, ale jesteś panną.
Skąd wiesz, że nie umrzesz w tę wyjątkową noc?
Blefujesz.
Jak nie chcesz, żebym skończyła, to tak muszę zrobić.
Zapomniałaś o czymś.
Kotwica niewiele ci pomoże poza snem.
Nie jest tylko twoja.
Jak nie zejdziesz,
będę torturować twoją siostrunię, aż umrze.
Chcesz tego?
Dobra, zejdę.
- Pomocy! - Liv!
- Tu jestem. - Co się stało?
Podała mi prochy.
Hej! O Boże.
Boże.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Dobra.
Anabel wejdzie w sen Mii. Musimy ją znaleźć.
- Napiszę reszcie. - Dobra.
Czemu pada śnieg? To się nie zdarza o tej porze roku.
To mój koszmar.
Zaczęło się. Księżyc robi się czerwony.
Chodź.
- Będzie dobrze. - Zadzwonię po resztę.
- Szlag! - Żyjesz?
- Wyglądasz fatalnie, ale żyjesz. - Dzięki. Staram się.
- Chodźcie. - To wyjątkowa noc.
Zaćmienie księżyca to rzadkie zjawisko.
- Trwa kilka minut. - Mia!
- Widzieliście Mię? - Poszła na dach.
Była sama?
Nie. Ktoś z nią był.
Anabel. Chodźmy.
To torba Mii?
- Potrzebowała pomocy... - Dziękuję.
- Anabel! - Mia!
- Mia!
- Nie ma jej. - Na pewno są blisko.
- Wybudzę ją od środka. - Gdzieś tu są.
Ogłusz mnie.
To niebezpieczne. Anabel to wariatka.
Mam kotwicę Mii.
To jedyny sposób.
Będzie dobrze. Ale gdyby coś...
to naprawdę cię lubię.
Ja ciebie też.
A teraz mnie ogłusz.
Poważnie.
Nie uderzę cię...
Mia.
Mia, gdzie jesteś?
Mia, gdzie są twoje drzwi?
Gdzie twoje drzwi?
Mia!
- Więcej śmietany czy marmolady? - Dżemu. Dawaj.
Trzeba... dużo nałożyć.
- Dużo. - Wspaniale.
Nie musimy dawać marmolady. Dobrze wygląda.
Cześć, Liv.
Cześć, kochanie.
Jesteś na mnie zła?
Nie.
W ogóle.
Dobrze. No to... dawaj. Do roboty.
Tato?
Słucham cię.
Przepraszam.
Liv, już dobrze.
Już dobrze.
Rodziny czasem się kłócą.
Tak?
To znaczy, że nam zależy.
Liv.
Kocham cię.
Kocham cię, tato.
Wiem.
Chodź.
Robota czeka.
Liv?
Zimno mi.
Bardzo.
Mia!
Mia, obudź się!
Nie może. Odurzyłam ją.
Dlatego jej sen zamarza.
Nic ci nie będzie.
W twoich snach świeci słońce.
Proszę, Anabel. Przestań.
Nic ci nie będzie.
Najpierw musisz umrzeć.
Do zobaczenia na lodzie.
Żegnaj, tato.
Jeśli się poświęcę, zniszczysz księgę i puścisz Mię?
Jak poświęci się pannę, nie będę potrzebować księgi.
Zgoda.
W innym życiu zaprzyjaźniłybyśmy się.
To musi być jedna z nas.
Bez urazy.
Wzajemnie.
Anabel!
Anabel, za mną!
Skacz!
Liv?
Za mocno ją walnąłeś.
Prosiła ciebie i nie chciałeś.
Wybacz, że nie chciałem jej przywalić.
Pójdę do paki.
- Księżyc... - Wybacz.
Nie ma krwawego księżyca.
Nic ci nie jest?
- Gdzie Mia? - Znaleźliśmy ją.
- Chodźmy. - Powoli. Nic ci nie jest.
Szybko!
- Mia! - Liv!
Nic jej nie jest. Obudziła się.
- Żyjesz? - Trochę nie kontaktuje.
- Żyje? - Gdzie Anabel?
- Jesteś cała? - Anabel.
- Wezwałem karetkę. - Liv jest cała?
- Jasna dupa. - Grayson jej przywalił.
- Popatrz na mój palec. - Ktoś musiał.
To był wstrętny poncz.
- Anabel. - Ale się porobiło.
Co się stało z księgą? Patrzcie.
- Kompletnie zniszczona. - Co?
- Patrzcie! - Gdzie się podziała?
- Masakra. - Jas.
- Pokaż. - Co?
- Twoja ręka jest zdrowa. - Co?
- Boli? - O kurde...
Jest w porządku.
Udało się. Gdzie Persephone?
- Udało się. - Tak.
Żegnaj, Anabel.
Na co się gapimy?
Persephone.
- Co jest, kurna? - Zostawcie mnie.
Co to ma być?
Schlebia mi to. Ale wiadomo, jestem popularna.
Co się dzieje?
- Gdzie byłaś? - Co...
Arthur, odwal się. Spieprzaj.
Patrzyłam na księżyc. Gdzie ty byłeś?
Dobranoc, Butter.
- Dobranoc, Liv. - Dobranoc.
Nic jej nie jest.
Dzień dobry.
- Dzień dobry, skarbie. - Dobry.
- Wszystko w porządku? - Zdecydowanie.
Śniadanie już czeka.
Mamo?
Tak?
Wybacz, że czasem jestem... jaka jestem.
Mnie to nie przeszkadza.
Twój tata mawiał: „To znaczy, że ci zależy”.
Liv, nie wierzę, że odgapiłaś mój strój.
- To przypadek. - Zapłaciła za info.
- Bawcie się dobrze. - Pa.
Pa.
- Jesteś zazdrosny. - Nie dotykaj mnie. Koszmar.
Kiedyś je miałam. Uwierz, to nic takiego.
Wyglądasz jak zła bliźniaczka Liv. Nawet mi się podoba.
Jakby minął rok, nie?
Nie.
Nadal nie powiedziałeś, czego sobie życzyłeś.
Chciałem znaleźć kogoś, kogo mógłbym pokochać.
Kogoś takiego jak ty.
Napisy: Joanna Kazimierczak
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski