รถไฟกำลังจะผ่านชานชาลาที่หนึ่ง
เพื่อความปลอดภัยของท่าน กรุณายืนหลังเส้นสีเหลืองค่ะ
รถไฟกำลังจะผ่านชานชาลาที่หนึ่ง
เป็นอะไรรึเปล่า
ดอกไม้อยู่ไหน
แล้วบทความของฉันล่ะ
ที่นี่ไม่ปลอดภัย รีบไปกันเถอะ
ฝีมือคุณใช่ไหม
เร็วเข้า เราต้องไปกันแล้ว
เล่ามาให้หมดนะ
ขอร้องล่ะ
เลิกโกหกได้แล้ว
ตอนนี้เราต้องหนีก่อนนะ
ขอร้องล่ะ
เกิดอะไรขึ้น
ไปทำอะไรกันที่นั่น
พูดอะไรหน่อยสิ นางิ
หนูคิดว่าเป็นพี่กาคุน่ะ
แต่…
ทั้งหมดเป็นกลลวง
หนูขอโทษ
ผมนำสารมาบอก
จากท่านโคทาโร่
หา
"ขอบคุณที่ไว้ชีวิตฉันเมื่อหกปีก่อน"
ถ้าไม่เข้าใจก็ถามลูกชายคุณดูแล้วกัน
โอเค
จากนั้น…
มันมักจะมีอยู่สามอัน
ตอนนี้มันเปิดแล้ว ให้เลื่อนไปและเปิดตรงนี้
ชิ้นส่วนรูปตัวเอชตรงนี้
อย่างแรก ร่องที่ปลายทั้งสองด้าน ของชิ้นส่วนรูปตัวเอชนั้นติดอยู่…
ปลอดภัย… ไหมเนี่ย
โห!
(ฮัตโตริ ฮันโซ มาซานาริ)
เฮ้ย!
สุดยอด…
ย่า
ที่นี่…
บ้านเรา…
นี่คือบ้านของชิโนบิ
ชิโน…
(เฮาส์ ออฟ นินจา)
ฮารุ
เกิดอะไรขึ้น…
รึเปล่า
นั่นใคร
ฉันอิโต้ คาเร็นค่ะ
รบกวนด้วยนะคะ
ยินดีต้อนรับจ้ะ
เดี๋ยวนะ
อะไร ใครเนี่ย
มานี่
- คิดอะไรของแกเนี่ย - พวกฟูมะตามล่าเธออยู่
- แต่ทำไมถึงพาเธอมาที่นี่ - ให้ลูกพูดก่อนสิ
เธอไม่มีที่ไป ผมทิ้งเธอไม่ได้
- ที่นี่ปลอดภัยที่สุด… - สุดยอด
ดูที่นี่สิ อย่างเจ๋ง
นั่นบ่อน้ำเหรอ แม่เจ้า!
คุณฮามะครับ น่าตื่นเต้นมากเลยนะครับ
อย่าเว่อร์นักเลยน่ะ
ขอโทษครับ
โห บ้านชิโนบิ
ขอร้องล่ะครับ ขอร้อง อย่าพูดอะไรเชียวนะ
เธอเป็นคนสำคัญสำหรับผม
มาเร็ว ทางนี้
ฮะ
ขออนุญาตนะครับ!
เดี๋ยวก่อน
- ย่ารู้รึเปล่า - ยังไม่รู้
ย่าฆ่าเธอแน่
โห ที่นี่สุดยอดเลย
ทางนี้ เร็วเข้า
อย่าออกมานะ
ถ้าพวกเขาเจอคุณ เราตายทั้งคู่แน่
- รบกวนด้วยนะครับ - เฮ้ย เข้ามาได้ไงเนี่ย
อยู่กันพร้อมหน้าเลยนะ
แล้วแม่หนูคนนั้นล่ะ
มันจบแล้ว
- โอคิ - ครับ
- นี่มันอะไรกันเนี่ย - ขอโทษนะครับ ผมจะติดตั้งไอ้นี่ให้ครับ
ขอโทษนะครับ
สภาพคุณดูไม่จืดเลยนะ
แต่ยังไง ทุกคนก็ทำได้ดีมาก
โซอิจิ ในที่สุดนายก็ยอมรับข้อความของฉันซะทีนะ
อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้ทำเพื่อนาย
และในที่สุดนางิก็เปิดตัวซะที
ดีมากเลยเนอะ ที่ครอบครัวนายทำงานร่วมกันอีกครั้ง
ฮัตโตริ… ฮันโซเหรอครับ
เขาเป็นบรรพบุรุษของเรา
ย่าหมายถึงสุดยอดนินจานั่นน่ะเหรอครับ
ใช่แล้วจ้ะ
ทาวาระ…
เป็นแค่นามแฝง
นามสกุลที่แท้จริงของเราคือ…
ฮัตโตริ
ผมไม่เคยรู้เลย
แล้วตระกูลฟูมะล่ะครับ
ศัตรูตลอดกาลของเรา จะเรียกว่าคู่แค้นของเราก็ได้
เหมือนที่ได้ฟังตอนทัศนศึกษาเลยครับ
อย่างนี้นี่เอง
นินจา
เราเป็นนินจา!
ชิโนบิต่างหาก
มีแต่คนโง่ไร้ปัญญาเท่านั้นที่เรียกเราว่านินจา
ชิโนบิ…
นั่นอะไรครับ
นั่นคือหน้ากากของฟูมะ โคทาโร่รุ่นที่ห้า ที่พ่ายแพ้ให้แก่ฮัตโตริ ฮันโซน่ะ
มันคือของที่ระลึกจากสงครามตอนที่
เขาเอาชนะตระกูลโฮโจ และขับไล่ฟูมะจากโอดาวาระได้
แล้วพวกฟูมะไปไหนกันหมดครับ
ใครจะรู้ล่ะ
เชิญหยิบไปหนึ่งถ้วย
ด้วยน้ำมนต์นี้ คุณจะเป็นฟูมะที่แท้จริง
สวรรค์เท่านั้นที่ตัดสินว่าใครจะอยู่หรือตาย
ยินดีต้อนรับ
พวกคุณคือคนที่ถูกเลือก
ยังไม่เสร็จอีกเหรอ
ของไฮเทคมันก็ต้องใช้เวลาน่ะครับ
ไหนดูซิ
การสะท้อนหน้าจอ…
เอ๊ะ
แปลกแฮะ
ไวไฟอยู่ไหน
อ๊ะ เชื่อมต่อแล้ว
ถ้าลองคลิกตรงนี้ล่ะ
ไม่ได้ จะทำยังไงให้มันใช้ได้นะ
เอ๊ะ
ขอโทษที่ให้รอนะครับ
เรียบร้อยแล้วครับ
มาเข้าเรื่องกันเลยแล้วกัน
ตระกูลฟูมะกลับมาแล้ว
อย่างแรก
เพื่อปกปิดตัวตนของพวกเขาว่าเป็นตระกูลฟูมะ และเพื่อคัดเลือกสมาชิกใหม่
พวกเขาจึงดำเนินการเป็นกลุ่มศาสนาใหม่ ที่ชื่อว่า "เก็นเท็นไค"
พวกเขามีสมาชิกประมาณ 30,000 คน
พวกเขาดึงดูดกลุ่มคนหนุ่มสาว ด้วยปรัชญา "คืนสู่ธรรมชาติ" ของพวกเขา
แต่โดยพื้นฐานแล้ว…
พวกเขาคือลัทธิ
นี่คือสำนักเก็นเท็นไค
พวกเขายังดำเนินการอยู่จนถึงเมื่อวาน แต่พอเมื่อเช้าเราตรวจสอบดู…
ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย
ไม่มีของสักชิ้นเลยครับ
เราไม่รู้ว่าพวกมันหายไปไหน
แต่ว่า…
ฉันคิดว่าฉันพอเดาได้
ว่าพวกมันทำอะไรอยู่
ต่อเลย
อ่อ ได้ครับ
ขอโทษนะครับ
โทษทีครับ
นี่คือดอกไม้สีเหลืองที่ได้มาจากสำนักเก็นเท็นไค
จากการทดสอบของเรา มันมีสารพิษต่อระบบประสาทชนิดใหม่อยู่
เราเชื่อว่ามันถูกใช้ในเหตุการณ์ ที่คุณโยโกะไปสืบให้เรา
มันคล้ายกับอะโคไนต์ แต่มีพิษร้ายแรงกว่าหลายสิบเท่า
และการรักษาก็น่าจะยากด้วย
และคนที่วางแผนจะนำยาพิษนี้มาใช้
ก็เป็นตัวแทนของเก็นเท็นไค
สึจิโอกะ โยสุเกะ
หรือที่รู้จักกันในชื่อฟูมะ โคทาโร่รุ่นที่ 19
ลูกชายคนเก่งของนายเป็นคนสืบเรื่องนี้ให้เรา
แกได้คุยกับฟูมะรุ่นที่ 19 นี่แล้วเหรอ
นิดหน่อยครับ
มีผู้ชายแปลกๆ มาส่งสารให้เรา
"ขอบคุณที่ไว้ชีวิตฉันเมื่อหกปีก่อน"
เขาบอกให้มาถามลูกว่าหมายความว่าอะไร
ฮารุ
เมื่อหกปีก่อน
ตอนที่เราสู้กับพวกฟูมะ…
ผมมีโอกาสฆ่าพวกมันคนนึง
แต่…
ผมไม่ได้ฆ่ามัน
ผมฆ่าเขาไม่ได้
แล้วคนนั้นคือฟูมะรุ่น 19 เหรอ
มัน…
คือคนที่ฆ่ากาคุ
ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกให้เร็วกว่านี้
แปลว่าความอ่อนแอของนายทำให้เกิดรุ่นที่ 19…
หุบปากซะ!
นี่เป็นเรื่องในครอบครัว
ผมรู้ทุกอย่างแล้ว
ริคุ…
เราคือครอบครัวชิโนบิใช่ไหมครับ
ริคุ
แม่ อย่าบอกนะว่า…
เขาคิดออกของเขาเองต่างหาก
ทำไมต้องปิดบังผมด้วย
ริคุ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ
พ่อ…
พ่อน่าจะบอกผม
ริคุ
นี่!
มัน…
ไม่ใช่ความผิดของพี่หรอก
ฉันรู้ดี
ไม่เอาน่า ริคุ
ไปให้พ้น!
พ่อขอโทษที่ไม่ได้บอกลูกนะ
แต่พ่อมีเหตุผล
เหตุผลอะไร
พ่อไม่อยากให้ลูกตกอยู่ในอันตราย
ไม่อีกแล้ว…
ผมเคยคิดว่าผมเป็นคนเดียวที่ต่างจากคนอื่น
ผมเป็นชิโนบิไม่ได้เหรอ
ไม่ได้เด็ดขาด
ฟังนะ ริคุ
มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ
มันไม่ได้สนุกอย่างที่ลูกคิดหรอก
ลูกใช้ผ้าห่อของบินไม่ได้หรอกนะ
ส่วนท่าแยกร่างน่ะเหรอ น่าเบื่อจะตาย
ถ้าเป็นชิโนบิ ลูกจะไม่ได้กินแฮมเบิร์กสเต๊กที่ลูกชอบนะ
- เพราะฉะนั้น… - ผมทนได้
ผมอยากเป็นส่วนนึงของครอบครัว
อะไรนะ
เป็นส่วนนึงของครอบครัวจริงๆ
ผมเป็นคนเดียวที่ไม่ได้เป็นชิโนบิ มันเหมือนผมไม่ใช่ส่วนนึงของครอบครัว
เพราะฉะนั้นขอร้องล่ะ
ให้ผมเป็นชิโนบิเถอะนะครับ
ผมจะตั้งใจฝึกครับ
ผมอยากให้เราเป็นครอบครัวที่แท้จริง
ก็ได้
ไชโย!
ในที่สุดฟูมะ โคทาโร่ก็ปรากฏตัวแล้ว
ย้าก!
หลาน…
เอาไปใช่ไหม
หนูขอโทษค่ะ
หลานมีเหตุผลของหลาน
แต่…
อย่าบอกใครจะดีกว่านะ
ม้วนหนังสือนั่น…
มันคืออะไรนะ
มันคืออะไรน้อ
มันคืออะไร
เราเอาของที่ถูกขโมยไปคืนมาได้แล้วค่ะ
คราสเดินหน้าต่อได้โดยไร้อุปสรรคแล้ว
(ผังตระกูลโฮโจ)
ดูเหมือนเธอจะถูกหลอกนะ
คิดว่าจะฆ่าฉันได้เหรอ
เอาเลย ลองดูสิ
หลบไป
มาแก้แค้นเหรอ
เยี่ยมเลย
เป็นอะไร ไม่ลงมือล่ะ
เอาเลยสิ
ไม่มีมนุษย์หน้าไหนฆ่าฉันได้หรอก
เข้าใจแล้วครับ
ครับ ขอบคุณครับ
เอาละ
มัตสึอุระถูกพาตัวไปที่ สำนักงานใหญ่บีเอ็นเอ็มแล้วครับ
หวังว่าเราจะได้อะไรจากเชลยอย่างเขาบ้างนะ
หมายถึงทรมานเหรอครับ
แล้วนักสืบที่หน้าเหมือนมันฝรั่งนั่นเป็นยังไงบ้าง
จัดการเรียบร้อยหมดแล้วละครับ
จะเอาอะไร
ยุ่งน่า
หลับสบายไหม
ไม่…
ไม่ใช่นะ…
เราเจองานศิลปะหลายชิ้นในบ้านคุณ
คุณใช้ตำแหน่งของคุณในการเข้าออกอย่างอิสระ
และของที่ถูกขโมยไปก็อยู่ที่บ้านคุณ
บังเอิญเนอะ ว่าไหม
คุณอยากจะพูดอะไรไหม
ผมโดนจัดฉาก
ผมถูกใส่ร้าย
เกิดอะไรขึ้นคะ
คุณโอมิ
ไม่มีอะไรหรอก
ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
เธอก็เหมือนกันนะ
เลิกยุ่งกับคดีนี้ซะ
เข้าใจไหม
มันจบแล้ว
พูดอะไรของคุณคะ
คุณโอมิ
นี่ หลีกทางหน่อย นี่ หลบไป
ออกรถเลย
ดีใจจังที่พี่ได้นอนค้างที่นี่
พี่โชคดีมากนะครับ รู้ไหม
พี่เป็นคนแรกที่ได้นอนค้างบ้านเรา
ฉันโชคดีเนอะ
พ่อกับแม่บอกว่าไม่มีทางเลือกอื่น
ตอนนี้มีเรื่องอื่นที่ต้องห่วงมากกว่า
ก็จริงนะ
ขอโทษที่รบกวนนะ
ไม่เป็นไรเลยครับ
ผมไม่เคยมีเพื่อนมาค้างที่บ้านเลย ก็เลยตื่นเต้นมาก
งั้นฉันก็ดีใจนะ
ฉันคิดว่า…
เรื่องที่เกิดขึ้นกับริคุก็ไม่ได้แย่นะ
แต่ฮารุสิ…
ตลอดเวลาที่ผ่านมา…
เราเป็นพ่อแม่ที่แย่ใช่ไหม
ทำเหมือนกับว่าอดีตไม่เคยเกิดขึ้น
เขาพูดอะไรไม่ได้…
ก็เพราะเรา
ขอเข้าไปได้ไหม
ก็เข้ามาแล้วนี่
ฉันต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหนเหรอ
จนกว่าพวกฟูมะจะหมดไป
นี่เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด
เข้าใจแล้ว
แล้ว…
คุณเป็นนินจาจริงๆ เหรอ
อย่างนี้นี่เอง
เอ่อ…
อืม
เข้าใจแล้ว
อือ จะพยายามเข้าใจนะ
คุณใช้ดาวกระจายรึเปล่า
ตระกูลเราไม่ได้ใช้หรอก
มันเด่นเกินไปน่ะ
นั่นสินะ คุณต้องปิดบังตัวตนของคุณนี่เนอะ
มันเป็นกฎข้อเดียวที่เราห้ามฝ่าฝืนน่ะ
แต่ตอนนี้คุณกำลังฝ่าฝืนกฎข้อนั้น
คุณเคยฝ่าฝืนกฎข้อไหนมาก่อนไหม
เอ่อ…
ผมไม่ควรกินเนื้อสัตว์อะไรพวกนั้น
ฮะ แต่ข้าวหน้าเนื้อ…
ที่จริงผมกินไม่ได้
แล้วอะไรอีกเหรอ
ขอโทษนะ ผมรู้สึก…
เหมือนกำลังถูกสัมภาษณ์เลย
โทษที ฉันอยู่ในโหมดทำงานน่ะ
อย่าเขียนบทความเกี่ยวกับที่นี่แล้วกันนะ
ฉันรู้น่ะ
แล้วอะไรอีก
คิดก่อนนะ…
เราไม่ได้รับอนุญาต ให้ใช้ทักษะของเรานอกภารกิจ
และห้ามดื่มเหล้า
และห้ามถ่ายรูปหรือเดินทางโดยไม่ได้รับอนุญาต
และ…
ห้ามออกเดตกับใคร
จริงเหรอ
เราตกหลุมรักใครโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้
แต่คุณเคยชวนฉันไปออกเดต
ไม่ผิดกฎเหรอ
ผิดสิ ผิดเลยละ
รู้ไหม
ฉันไปที่ร้านข้าวหน้าเนื้อเพื่อเรื่องงาน
ฉันสืบเรื่องคุณอยู่
อืม
แต่…
ฉันก็ค่อยๆ…
เริ่มรู้สึก…
ส่วนผมรู้สึกทันทีเลย
นี่…
เคยมีแฟนไหม
จริงเหรอ
งั้นคุณก็ไม่เคย…
นอนกับใครเลยสิ
ถามกันแบบนี้เลยเหรอ
โทษที
ฉันแค่อยากเข้าใจคุณน่ะ
แปลว่านินจาไม่มีเซ็กซ์เหรอ
"ชิโนบิ"
ไม่มีใครเรียกว่า "นินจา"
ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องเลย
แล้วพ่อแม่คุณล่ะ
คลุมถุงชน
ชีวิตเราถูกควบคุมหลายเรื่องน่ะ
แล้วคุณล่ะ
ผม…
ผมอยากมีความรักเหมือนคนทั่วไป
ผมอยากเป็นคนปกติ
งั้น…
ถ้าพวกเขารู้เรื่องนี้จะเกิดอะไรขึ้นเหรอ
พวกเขาจะกำจัดเราทั้งคู่
จริงเหรอ
(ทบวงวัฒนธรรม)
ไม่อยากเชื่อเลยว่ามันยังไม่ยอมปริปากสักคำ
ถึงจะเป็นศัตรู แต่ฉันก็ประทับใจนะ
แต่…
"ศาสตราจารย์" จัดการได้แน่
ขอบคุณนะ
บอกอะไรพวกมันไปบ้าง
อะไรกัน ฉันไม่ได้บอกอะไรเลย
สิ่งที่นายรู้มีค่ามากกว่าชีวิตนาย
ท่านโคทาโร่สั่งให้ฆ่านายได้เลย ถ้านายเปิดเผยความลับของเรา
ฉันไม่ได้บอกอะไรพวกมันเลย
จริงเหรอ
แล้วแผนของเราล่ะ
แผนของเราเหรอ
ได้บอกพวกมันรึเปล่า
เรื่องคราสน่ะเหรอ
ใช่
ไม่ได้บอก
ฉันไม่มีวันบอกหรอก
เพราะฉันก็กลัวเหมือนกัน
ถ้าเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น
คนมากมายจะต้องตาย
มีหลักฐานไหมว่านายไม่ได้บอกพวกมัน
จะมีได้ไงล่ะ อีกอย่าง ฉันก็รู้แค่นั้น
ไม่มีอะไรจะบอกหรอก
ทำดีมาก
ได้ผลดีทีเดียว
พวกแก!
คราสงั้นเหรอ
นี่
หืม
เมื่อกี้นี้กับตอนที่เราช่วยนางิ ฉันกำลังคิดว่า…
คุณคิดไหมว่า
เราเป็นทีมที่ดีมากนะ
แน่นอนอยู่แล้ว
เราทำแบบนี้ด้วยกันมาตั้งหลายปีแล้วนี่
รู้ไหม
คุณเท่มากเลยนะ
ฉันพูดจริงๆ นะ
คุณก็เหมือนกัน
คุณสวยมาก
รอด้วย!
อีกนิดนึง
รอด้วยสิ
รอด้วย…
นางิ พี่จะทิ้งเธอแล้วนะ
รอด้วยสิ
เดี๋ยวสิ รอด้วย!
- ยากจัง - ไม่ยากหรอก
- ก็มันยากจริงนี่ - อย่าวิ่งเสียงดัง
อะไรนะ บ้าชะมัด
เวลาเลี้ยวระวังด้วย
อุ๊ย
- ผมพอใช้ได้ใช่ไหม - ใช้ได้เลย
และนายตายแล้ว
เพิ่งจะแค่หกรอบเองนะ
พี่วิ่งได้กี่รอบเหรอ
ขอคิดก่อนนะ…
นางิวิ่งได้ประมาณ 170 รอบ
ฮะ โกหกแล้ว
ไม่ได้โกหกนะ
โกหกแน่ๆ ผมก็…
- เร็วเข้า - โอเค ลุยเลย
- เอาใหม่อีกที - แป๊บนะ
พร้อมนะ
ไป!
ไปเลย เร็วขึ้นอีก
- เร็วขึ้นอีก - ได้
เร็วขึ้นอีก
ผมเร่งเต็มที่แล้วนะ
คิดถึงวันเก่าๆ เลยนะ
ใช่ครับ
หลานตายแล้ว
- หนทางยังอีกยาวไกล - โหย!
อยากดื่มชากันไหม
อยากสิ
ครับ
พร้อมนะ ไป!
วิ่งไปเรื่อยๆ
เหนื่อยโฮก!
อีกทีนะ
วิ่งไปเรื่อยๆ
เร็วเข้า อย่าหยุด
- เร็วขึ้นอีก! - เร็วอีกๆ!
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล