Dawno, dawno temu Odawara była we władaniu klanu Hojo.
A klan ninja, który służył Hojo, nazywał się Fuma.
Przed wami ich przywódca, Fuma Kotaro.
Jestem Fuma Kotaro Piąty.
Wasz czas się skończył.
Patrzcie, Hattori Hanzo!
Fuma i Hattori to dwa wrogie klany.
Nędzni Hattori, zapłacicie nam!
Śmiało!
Do ataku!
Fuma, do boju!
Dacie im radę!
Kotaro, trzymaj się!
I TY SIĘ NAZYWASZ SHINOBI? NAJLEPSZY SHINOBI STAPIA SIĘ Z CIENIEM.
To tylko praca weekendowa.
- Dorywcza? - Tak.
- Nie wiedziałem. - Bo ci nie mówiłam.
- Idziesz do pracy? - Tak.
Zaraz.
Nie dałem ci pozwolenia.
Czy ona go potrzebuje?
Nie to, że chce.
Ale przegnałeś gołębia, pamiętasz?
Będziemy musieli zarabiać.
Ja się zgadzam.
Ja też.
Mamo!
Jak będziesz dużo pracować, kupimy Switcha?
Jasne.
To ja też się zgadzam.
Więc chyba mogę iść do pracy.
A jak tam twoja wycieczka?
Super.
Zamek Odawara jest wielki.
A Fuma Kotaro był ekstra.
Wziął shuriken i rzucał.
A potem machał mieczem.
Bił i kopał.
O rany, jesteś jak ninja.
To bardzo zabawne, co mówisz.
Ale Yoko-san byłaby shinobi trzeciej kategorii.
Jak to?
Pamiętaj, shinobi nie może przyciągać uwagi. Ma być dyskretny.
Dlatego trzeciej kategorii.
A może czwartej?
Bardzo mamusia dowcipna.
DOM NINJA
Podobno smażone żarcie pasuje do piwa.
Chcesz spróbować?
Nie piję.
Straszny z ciebie nudziarz.
Dobra.
Pora wracać.
Już?
Jutro robota, pamiętasz?
Co jest?
Może idź sam.
Ja chcę odejść.
Nie dam rady.
Zabijanie to część drogi shinobi.
Mówię, nie dam rady.
Dasz.
Wiesz o tym.
Mnie przecież zabiłeś.
To co, na gyudon?
Spałeś?
Chwilę po dwudziestej trzeciej uczestnicy imprezy halloweenowej w Sel Octagon Tokyo
w okręgu Minato
zostali zaatakowani przez uzbrojonego w broń białą sprawcę w masce klauna.
Napastnik uciekł, ale potrąciła go ciężarówka.
Poniósł śmierć na miejscu.
Policja nie jest w stanie określić jego motywacji.
Dobry wieczór.
Gdzie byłeś wczoraj wieczorem?
- Czyli o której? - Koło jedenastej.
Jedenastej?
Pracowałem.
Mogę ci zrobić zdjęcie?
Już zrobiłaś.
Po co?
Słyszałeś o tym klubie?
Mówili w wiadomościach.
Ja tam byłam.
Co?
Nic ci nie zrobił?
Mnie nie.
Ale jakiś dziwak stłukł mi telefon popielniczką.
Jak to się stało?
Nowe informacje w sprawie incydentu na wycieczkowcu Frontier Roots,
na którym zginęli wszyscy pasażerowie i członkowie załogi.
Policja podaje, że ofiary doznały konwulsji i zmarły po około dwóch
godzinach.
Okropne.
To prawda.
Przyczyna śmierci pozostaje nieznana.
Jest coś, o czym ci nie powiedziałam.
Tak?
Jestem…
Dziennikarką tego pisma.
Przecież to „Mu”!
- Naśmiewasz się. - Nic podobnego, lubię kosmitów.
Wiem, że jest późno, ale masz jutro czas?
AGENCJA KULTURY
KOTŁOWNIA
Dzień dobry.
BIURO ZARZĄDZANIA NINJAMI
Nie spodziewałem się kolejnego wezwania.
I co?
- Twardych dowodów wciąż nie ma, ale… - Coś zwęszyliście.
W razie czego dajcie mi znać. Będę gotowy.
Byłeś tu pod moją nieobecność?
- Nawet jeśli shinobi są bezczynni, musimy być na bieżąco z tym, co ludzie o
nich myślą.
Łatwą macie robotę.
Przepraszam.
- Ci panowie to… - Dawni koledzy.
Byli w stanie spoczynku, ale ich wezwałem.
A ty kto?
Oki jestem.
- Czym się zajmujesz? - Technologią.
Chciałbym ją dodać do sześciu narzędzi shinobi, żeby ułatwić im misję.
Shinobi są uparci. Wątpię, czy będzie łatwo.
My też musimy iść z postępem.
To nasz Czyściciel, Kuze.
Bardzo mi miło.
Z postępem używacie gołębi.
To najlepsza metoda łączności.
Odporna na ataki hakerów i szybka.
Ale jest coś, czego i gołąb nie potrafi.
Skąd to macie?
Włamałem się na serwer policji.
Tak?
Gdzie raport?
Kto dzwoni?
Nie wiadomo.
Pewnie ktoś z góry.
Do sprawy zabójstw w klubie i dziennikarki Karen Ito przydzieliłem
drugiego syna Tawary.
A co ze statkiem?
Kazałem żonie Tawary ustalić, czy na pokładzie był ktoś nieuwzględniony w
spisie.
Zgadza się, więcej powiedzieć nie możemy.
Bardzo mi przykro.
Do diabła.
Chciałem kawę, nie herbatę.
Proszę?
Mówię, przynieś mi kawę.
Ty kretynko! Zostaw!
Bardzo pana przepraszam.
WYKAZY PASAŻERÓW
Przepraszam?
Może herbaty?
Powinnam się była przedstawić.
Pracuję dopiero od tego tygodnia.
KIEDY JĄ ODDASZ?
NIE DAJ SIĘ ZŁAPAĆ.
Można?
Jasne.
Cały dzień masz taką minę.
Przepraszam, że zmusiłem cię do myślenia.
O czym?
Jak to o czym?
Wyznałem ci swoje uczucia, więc teraz o tym myślisz.
Wybacz.
Myślę o czymś innym.
A…
O czym?
Mam takiego jakby…
stalkera.
Stalkera?!
Gdzie?
- Który to? - Spokojnie, chyba go tu nie ma.
Nie bój się, ja cię obronię.
Jeden stalker mi wystarczy.
WARZELNIA TAWARA
MASATOSHI KASAHARA UR. 17 LUTEGO 1980
Dziękujemy bardzo.
Jakieś pytania?
Nie.
Dziękuję panu.
Rekrutujemy kierownika działu sprzedaży.
Nie pytasz o doświadczenie i plany?
Nie ma po co.
Napisał niewłaściwe kanji.
O rety.
Zostało ostatnie podanie. Nawet jak ich spławiasz, chociaż o coś spytaj.
Nie musisz się martwić, a wiesz dlaczego?
Bo mam na sobie szczęśliwy kolor na dziś.
Stanie się to, co mi pisane.
MAYUKO MORI UR. 21 SIERPNIA 1984
Piękności.
Co?
Pani kanji.
Są nieskazitelne.
Szefie…
Przyjmuję panią.
Kiedy zaczynamy?
Możemy zacząć od razu.
Przepraszam, że czekałeś.
- I że cię tu zawlokłam. - Nie szkodzi. Dokąd idziemy?
To dom Soty Akiyamy.
Próbował mi coś przekazać wczoraj w klubie.
Ale zginął. Został zamordowany.
Co?
Czyli…
Z braku innej opcji postanowiłam spróbować z jego rodziną.
Ale sama czułabym się niepewnie.
Pomyślałam, że możesz mieć czas.
Chodźmy.
Co chcesz zrobić?
Zaczekać aż wrócą.
Przestań.
Nie wiemy, ile to potrwa.
Nie szkodzi.
Raz czekałam trzy dni.
Trzy dni?
Są otwarte.
- To nie w porządku. - Będę się streszczać.
Wszyscy w „Mu” tak robicie?
Gdzieś już to widziałam.
Ale gdzie?
- Możemy iść? - Chwila.
- Zadzwońmy na policję. - Nie.
Podejrzewaliby nas.
Wybacz, że cię w to wciągnęłam.
Kto to jest?
Nie wiem.
Ja tylko badam incydent na statku.
A teraz zginęły dwie osoby.
Więc może przestań go badać.
Miał bliznę w tym samym miejscu.
Bliznę?
To jest prawdziwy zabójca z klubu.
Ten, który zginął, jest kozłem ofiarnym.
Więc jego celem był Akiyama-san.
A może ten żółty kwiat?
- Nie, słuchaj. - Przepraszam, że cię w to wciągnęłam.
Poradzę sobie sama.
Nie ma mowy.
Chcę jeszcze raz zjeść z tobą gyudon.
Babciu?
Jaki był Gaku-niichan?
Był jak słońce.
Jak słońce?
Tak.
To opisuje go najtrafniej.
Był gorący?
Babciu?
- Masz dla mnie raport? - Nie jesteś moim szefem.
Więc po co dzwoniłeś?
Od dawna ją sprawdzasz?
- Wiesz już, że jest groźna? - Nie w tym rzecz.
- A w czym? - Jeśli coś wiesz, to powiedz.
Chcesz się dowiedzieć, dowiedz się sam. Jesteś shinobi czy nie?
To jak? Naprawdę nie masz nic do zameldowania?
Jest ciało kobiety. Upozorowane powieszenie.
- A zabójca? - Ten sam, co w klubie.
Trzeba go było utłuc tam.
Shinobi, który nie umie zabijać?
Jak jest?
Straszna firma.
Patrzą na mnie z góry, bo jestem kobietą z agencji pracy tymczasowej.
Shinobi, która traci rezon?
Wyszłaś z wprawy.
Ja cały czas tracę rezon.
Masz nazwiska ocalałych?
Nie znalazłam jeszcze list pasażerów.
Ale jest gość, którego mam na oku.
Dobrze.
O wszystkim mnie informuj.
WCZESNA WYPŁATA MILE WIDZIANA
Z muzeum sztuki w prefekturze Kanagawa skradziono szkatułkę-łamigłówkę.
Sądząc po uprzednich incydentach, jest prawdopodobne, że zostanie zwrócona.
Policja zaostrza środki bezpieczeństwa w nadziei na ujęcie
złodzieja.
INFORMACJE PANA MATSUURY NIE WYCIEKNĄ.
„Matsuura”…
Dziękuję za propozycję.
- Nie wiem, co z tego wyjdzie, ale proszę porozmawiać z rodziną. - Tak
zrobię.
Do zobaczenia jutro.
YOKO
Abonent, do którego dzwonisz, nie odpowiada.
Szefie, napijmy się dla odmiany.
Może nie dzisiaj.
Zamówi szef sodówkę.
Jego żona ma romans.
Kłamie, że znalazła pracę i nie odbiera telefonu.
Okazuje się, że chodzi do kochanka.
Dziś będzie na smutno.
Głupol.
Bawcie się dobrze.
Dzięki, szefie.
Naprawdę tu przyjdzie?
Nie ma się co gorączkować.
Skoro zadaje sobie trud, żeby zostawić liścik, na pewno łaknie uwagi.
To pewnie…
młoda kobieta.
Pewnie mi się oberwie za takie gadanie, co?
Ja nie wiem.
Tak czy owak, będzie zabawa.
Miejmy nadzieję, że to młody przystojniak.
Przepraszam.
Znam to logo.
„Gentenkai”?
Nowa sekta ma trzydzieści tysięcy członków i szybko rośnie.
Ciekawe.
Przywódca, Yosuke Tsujioka, jest idolem młodzieży.
Udaje ekologa zatroskanego o środowisko, a tak naprawdę to podejrzany
typ.
Co miesiąc organizuje zlot.
Naprawdę chcesz tam jechać?
Naprawdę.
Po co?
- Jak to „po co”? - Tyle zachodu…
Pociągają mnie nierozwiązane sprawy.
Był kiedyś taki incydent.
Pożar w hotelu.
Zapewne podpalenie.
Hotel spłonął, wszyscy goście zginęli.
Cudem ocalało tylko trzyletnie dziecko.
I nikt nie zadał sobie trudu, żeby ustalić, dlaczego.
To chyba przez to.
Incydent na statku pozostaje nierozwiązany, a ja wyczuwam spisek.
W sam raz dla „Mu”, nie sądzisz?
A ty?
Dlaczego walczysz z automatami?
Cóż…
Nie nadaję się do rodzinnej firmy.
Wiem, że muszę ją przejąć, ale…
rozumiesz…
Myślisz, że oni też tam?
Dziękuję za dzisiaj.
Hej, ty!
Ja jeszcze pracuję.
Zaparz mi kawy.
Dużo mleka i cukru.
Ma się rozumieć.
Dużo mleka i cukru.
Wedle życzenia.
Zaczekaj!
Co to było?
Oddaj to!
SOICHI-SAN
Tutaj!
Co robi ochrona?
Nie wiem.
- W którą stronę? - Nie wiem!
- Nie widzieliście nic? - Nie.
Cholera.
- Wezwij wsparcie. - Tak jest. - Sprawdzić monitoring.
Chcieli upozorować samobójstwo.
Tylko na tyle ich stać? Róbcie swoje.
Zaczynamy.
Nie zapomnijcie o monitoringu.
- To już sześć lat. - Zgadza się.
Sześć lat od czego?
Od porwania Mukai.
Musieliśmy sprzątnąć górę ciał klanu Fuma.
Zabrać to i poskładać w całość.
Po co trzymać coś takiego?
- Gotowe. - Dobra robota.
Co z ciałem?
Proste - powieszenie.
Kazałem swoim ludziom poszperać.
Na krótko przed śmiercią dzwonił do Matsuury, pracownika agencji turystycznej.
Śmierdząca sprawa.
„Misa-san” musi wyjść na scenę.
„Misa-san”, co?
Trochę czasu minęło.
Kto to jest Misa-san?
A u ciebie w porządku?
Draśnięcie.
Do jutra zniknie.
Ja nie o tym. Już dawno po obiedzie.
Podobno ma tam stać.
Dziś będzie Tsujioka-san.
Naprawdę? Niesamowite.
Zatrzymajmy się.
Śmiejmy się.
Zatrzymajmy się.
Krzyczmy.
Zatrzymajmy się.
Płaczmy.
Dlaczego płaczecie?
Zgadza się.
Opłakujecie ten świat.
Ale proszę was, porzućcie troski.
Nie jesteśmy sami.
Miejmy wiarę.
Wspólnymi siłami.
Z pewnością odzyskamy to, co utraciliśmy.