TEN SERIAL TO FIKCJA
PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE
Zaraz. Jakim cudem zgubiłaś ciało?
Ja nic nie zgubiłam.
Kretyn z domu pogrzebowego pomylił ciała.
Dzwoniłam i nawet zostawiłam wiadomość!
Twoja siostra zwala winę na mnie.
Nie ma złych zamiarów.
Od urodzenia ma złe zamiary, rodziłam ją 14 godzin.
Zabierzcie go stąd.
A przez ostatnie dni tak dobrze się dogadywałyśmy.
Nie bierz tego do siebie.
Co ty chcesz powiedzieć? Bierzesz jej stronę?
Nie biorę niczyjej strony.
To nie czas na rodzinne kłótnie.
Powinniśmy celebrować ten dzień.
Śmierć mojego brata to powód do celebracji?
Nie, nie o to mi chodzi.
Mówię o nabożeństwie.
Vincent, co tam się wyprawia?
Czy to strzały?
Lancaster? To dwie godziny drogi.
Trochę się spóźnię.
Lepiej się tu teleportuj.
Pogadaj z kierownikiem domu pogrzebowego. Czekaj.
Halo?
Czemu twoja stara jest walnięta?
Po pierwsze zgubiła wujka Jamesa.
A po drugie
nie chce wziąć za to odpowiedzialności.
Ale nie powinno cię to dziwić, bo to nic nowego.
To zło wcielone.
Gdzie ty jesteś?
Jeszcze jedziesz? Pogrzeb zaczyna się za pół godziny.
Szczerze wątpię.
Bez ciała nie będzie pogrzebu.
Bardzo śmieszne. Przyjedź jak najszybciej.
Bez ciebie nic nie zrobimy. Przestań się szlajać i robić Bóg wie co.
Halo? Słuchasz mnie?
Nie będę się bawił w rodzinnego mediatora.
Jesteśmy rodziną i się kochamy.
Zachowujcie się jak ludzie.
Wiesz co? Masz rację.
Zapomniałam, ile masz na głowie.
Musisz być pod sporą presją.
Najpierw ta akcja w Del Amo, potem śmierć wujka.
Nawet nie zapytałam, jak się czujesz.
Wszystko gra?
Halo?
Proszę zrozumieć…
Nie, nie radzę. Kobieta jest niepoczytalna.
Z drogi, Wayne.
Zaraz dam mu kosę w żebra.
Mają tu kamery, Anita. Spokojnie.
- Mamo! - Co, Vincent?
Czemu się drzesz?
Bo zaraz zamorduję tego skurwysyna.
- Przepraszam… - Nie przepraszaj.
Naprostuj to.
Zadzwoń do szefa
i powiedz, że potrzebujesz drugiej trumny,
bo zaraz poślę cię do piachu.
Mamo, oddychaj.
Czego szukamy?
Wewnętrznego spokoju.
Gdzie go znajdziemy?
W moim szczęśliwym miejscu.
Znalazłaś?
Nie naciskaj, bo tobie też przyda się trumna.
Rozumiem, że robi pan, co może,
ale zamawiałam pakiet „Biała gołębica”.
Rozumiem…
Biała
gołębica.
Tutaj jest napisane,
że w skład pakietu wchodzi
perłowa trumna,
ceremonia z wypuszczeniem gołębicy nagrana z drona,
a także biały garnitur od Steve’a Harveya dla nieboszczyka.
- Tak, wiem… - W takim razie.
Czy ma pan pojęcie, gdzie jest mój brat?
Nie.
Zadam panu pytanie.
Chce pan pozostać przy życiu?
Zadzwonię do szefa. Od razu.
Mają tam parking?
Weź spierdalaj, Vincent.
BOŻY KRAJ
Po co to panu?
Jestem Amerykaninem.
A żeby pan wiedział.
Płaci pan kartą, którą mamy w systemie?
Nie ma go.
Musi być.
Zaraz.
Sugeruje pan, że nie wiemy, jak wygląda mój brat?
Na tematy rodzinne się nie wypowiadam.
Ale wiem, co mam na pace.
Sam ich tam załadowałem.
Mam tu każdego Jamesa, który zmarł w przeciągu półtora tygodnia.
James to jego drugie imię!
To trzeba zajrzeć do innego vana.
Nie mogę z nim.
Pan też jest nie lepszy.
Moment.
Działa mi pan na nerwy.
Niech spoczywa w pokoju.
Widziałaś brata?
Nie. Mówił, że jest w drodze.
- Pytałaś wujka? - Mike, gadałeś z Vincentem?
Nie gadałem.
Odkąd dostał ten serial w Netfliksie,
to zgrywa niezłego ważniaka.
Jedno nie ma z drugim nic wspólnego.
Wiesz, że mu ciężko.
Tak, wiem.
I będzie mu jeszcze ciężej.
Tak to już jest,
gdy gnojek nie wspiera swojej społeczności.
I idzie w tango z majonezem.
I tak dalej.
Uważaj, co mówisz o moim synu.
POD OSTRZAŁEM
DOM POGRZEBOWY ZAGUBIONE DUSZE
Ile to potrwa?
Nie wiem, ale jeszcze trochę i sama padnę trupem.
Siedzimy tu dwie godziny.
Uprzedziłam pastora, że musimy skończyć o czasie.
Jeszcze tylko dwie piosenki, wyznanie wiary, wiersz.
Na wszystko zejdzie godzina z hakiem.
A potem mowa pożegnalna.
Oddzwonił do ciebie?
Chyba nie.
Sprawdzę.
Pięknie ci idzie, skarbie.
Dawaj piruecik.
Co jest…
Halo?
Gdzie ty jesteś? Znaleźliśmy wujka.
Musiałam patrzeć, jak Janine kręci dupą w Domu Bożym.
Nie.
O nie.
- Nie, jest dobrze. - Nie.
Wszystko gra.
Jezu.
Cześć, mamo.
Jeszcze jadę.
Miałem mały wypadek.
Miarą życia nie jest długość jego trwania,
a chęć dawania.
A gdy spojrzymy na to, ile James od siebie dał,
to mamy za co dziękować.
A skoro o tym mowa,
na nekrologu znajdziecie namiary na konto kościoła.
Przyjmiemy każdą sumę, jaką ofiarował wam Pan.
Czy usłyszę „amen”?
Zabiła pani kogoś?
Była pani zakochana?
Aha.
Obłęd, co?
Nie ma pani przypadkiem jakiejś broni?
MOWA POŻEGNALNA
A tobie co się stało?
Porwali mnie.
Porwali?
Takiego wyrośniętego chłopa?
Ogarnij się.
Wyglądasz jak Człowiek Słoń.
- Ten Jamajczyk? - Nie, ten chory.
Gdybyś był Jamajczykiem, to nie dostałbyś po dupie.
Dziecko, weź ten odplamiacz i się ogarnij.
Jeszcze wstydu mi narobisz.
- Nie jest tak źle, nie? - Jest.
To tylko zadrapanie.
- Spóźniłem się? - Jesteś na czas.
Mowę pożegnalną wygłosi siostrzeniec Jamesa, Vincent Staples.
Idź.
- Dobrze wyglądasz. - Dzięki.
Dzięki, ziomek.
Nigdy tego nie robiłem, więc proszę o wyrozumiałość.
Jak wszyscy wiecie, wujek James był dla mnie jak ojciec.
Wiele się od niego nauczyłem.
Nauczył mnie grać w futbol,
jeździć samochodem.
Przybliżył tajniki kryminalistyki.
Ale z czasem pokazał mi też, jakim człowiekiem lepiej nie być.
Jak dobrze wiecie, wujek nie był idealny.
Miał swoje za uszami, ale czy my jesteśmy idealni?
Pomimo tego wszystkiego byliśmy rodziną.
A rodzinę trzeba pociągać do odpowiedzialności.
Bo nikt inny tego nie zrobi.
Wujku.
Przestań prosić mnie o hajs.
Odkąd byłem dzieckiem, założyłeś z 15 firm
i gówno na tym zarobiłeś.
Nawet lody nie wypaliły.
Ciociu.
Przestań jeździć po mojej mamie na Facebooku.
Skaczecie sobie do oczu.
Wiem.
Ale koniec z tym.
Odpuść.
Też mi podpadłeś, wujku.
Jesteśmy rodziną, kocham cię.
Ale wżeniłeś się w tę rodzinę. Jasne?
Nie wtrącaj się, kurwa.
Nie chciałbym, żeby ktoś cię odstrzelił.
Bri.
Kocham cię, siora.
No przecież.
I mamo…
wiesz, że miałem gorszy okres.
Ale cały czas mnie wspierałaś.
Konfrontowałaś mnie z niewygodnymi faktami.
Ale miałaś rację.
Ze wszystkim. Zawsze wiesz najlepiej.
Jesteś cierpliwa.
I wyrozumiała.
Bierzesz na mnie poprawkę, tak jak na wujka.
I bardzo to doceniam.
Wujek James.
Dzięki, że byłeś sobą.
Pokazałeś mi, kim nie chcę być.
Z poważaniem
i wyrazami szacunku.
WUJEK JAMES NIE ŻYJE
Melasa z cierpkiej jeżyny
Jedna rzecz, która nigdy się nie zmienia
Musisz iść przed siebie
Deszcz kiedyś przeminie
Nie unikniesz złamanego serca
W niedzielny poranek
Dostałem przykre wieści
Mówią, że nie warto żyć
A czas powoli ucieka
Nie myśl, że zwariowałem
W mojej głowie kotłują się myśli
Wiem, że muszę być silny Muszę to znieść
Choć czasem wolałbym się poddać…
Myślicie, że wujkowi podoba się pogrzeb?
Płaczą za nim białe kobiety. Na pewno jest w siódmym niebie.
Oczywiście nie dosłownie.
Kocham brata, ale… sami wiecie.
Musisz iść przed siebie
Tak, wiemy.
Deszcz kiedyś przeminie…
- Będzie mi go brakowało. - Wiem. Mnie też, synku.
Co teraz?
Tyle już razem przeszliśmy
Napisy: Marta Makieła