Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SZKOŁA JEST NASZA
- Nie idziesz na 8.00? - Boli mnie brzuch.
Nie, Malika. Dość tego.
Masz dużo nieobecności.
- Stawką jest twoja przyszłość. - Dobra, idę.
Wolę trzy godziny matmy niż twoje kazanie.
...w pamięci zapisały się zbrodnie Niemców i Japończyków
wobec jeńców i członków ruchu oporu,
oraz wielkie bitwy, np. pod Stalingradem, od lipca '42 do lutego '43,
którą uważa się za punkt zwrotny i początek wyzwalania...
Spróbuj własnymi słowami.
Nie recytuj jak katarynka, bo wyjdziesz na głupią.
I mów trochę głośniej.
Wstawaj. Już 7.40.
Mama coś ci napisała.
Pośpiesz się.
- Pa, słonko. - Cześć.
Twoja dziewczyna? Niezła.
W porzo?
Nie mogę sprawować nadzoru pedagogicznego
i administracyjnego jednocześnie.
Postaram się. Dziękuję.
Panie Laverne... jest już pani Thévenot, nowa matematyczka.
Thévenot? Ach, tak.
A co do ochroniarza...
- Tak, wiem. - Czyli zgoda?
Nie teraz, mam dużo spraw.
To przeciętna klasa. Kilku wichrzycieli,
- ale to nieuniknione przy 32 osobach. - Aż tylu?
Na pewno jest pani ciężko po tym, co pani przeszła.
Wszystko w porządku.
Dzień dobry. Proszę o ciszę.
Pani Thévenot będzie was uczyć matematyki.
Dzień dobry.
Kogo dziś zostawię po lekcjach?
Tylko pan to wie.
MAMA
- Przepraszam. - Trzeba zostać po godzinach.
Przystopuj, Kevin.
Grozi ci komisja dyscyplinarna.
Dziękuję. To wszystko z mojej strony.
No dobrze. Do końca roku będę was uczyć matematyki.
Na pewno?
Chciałabym, żebyśmy się ze sobą zapoznali.
- Jestem Virginie... - Ile pani ma lat?
- Jest pani z kimś? - Przestań.
Thévenot.
- MILF. - Słucham?
- Kto to powiedział? - Kto?
Kto powiedział "MILF"? Ty?
Dlaczego on? Bo to Arab?
Co to znaczy?
Coś jakby konfitury. "Dobra mamuśka".
Nie. To znaczy: "Mother I'd Like to Fuck".
Przetłumaczyć ci?
Jestem trójjęzyczny.
- Zna mandaryński. - Nie jestem matką.
Zawsze można się czegoś dowiedzieć.
Czego mogę się dowiedzieć o tobie?
Kevin zgrywa żartownisia, ale to stary nudziarz.
Odwaliło ci, lala?
I myśli, że jest zabawny.
- Jesteście parą? - My?
- W życiu! Wolałabym lizać podłogę. - Akurat.
Czemu służy matematyka?
- Wkurzaniu ludzi. - Nie wiemy.
Obliczaniu trudnych rzeczy.
Tak. Czemu jeszcze?
- Kujonka! - Niech pani nam powie.
Dzięki matematyce mamy domy, iPhone'y, internet...
muzykę, której słuchacie i efekty w filmach.
Matematyka pomaga wybrać prezydenta USA
i rozwiązywać zagadki kosmosu.
To królestwo wyobraźni i wiedzy.
Jak powiedział Albert Einstein,
"Wyobraźnia jest ważniejsza niż wiedza". Nie interesuje was to?
Interesuje.
Więc zróbmy inaczej. Kartkówka.
Nie!
- Pierwszego dnia? - Sami się prosiliście.
- To twoja wina. - Nie, jego!
Zamknij dziób.
To nie jest cool.
Wy też nie byliście cool. Podawajcie dalej.
Bierzcie po jednej.
Pośpieszcie się.
Bez protestów.
- Będzie wesoło. - Akurat.
Trzy działania z lukami.
Powiem, kiedy zacząć.
Podaj sąsiadowi.
Kto wpisze odpowiedź, podnosi rękę.
Każdy ma kartkę i długopis?
No to pierwsze działanie.
To poziom podstawówki!
Łatwizna.
Teraz drugie działanie.
Dlaczego to takie trudne?
Niemożliwe: wszystko umiem.
To proste.
I ostatnie zadanie.
Niemożliwe.
- Wszystko zrobiłem. - Przymknij się.
Odłóżcie długopisy.
Koniec.
No dobrze... niektórzy są rozczarowani.
Bez paniki.
- Kartkówka była wypaczona. - Jak to?
Wydupczona?
- Wypaczona. - Czyli?
Mieliście różne zadania.
Wyjaśnię.
Jedni mieli trudne zadania, inni łatwiejsze.
Trzecie działanie było takie samo dla wszystkich.
Jeśli nie rozwiązaliście dwóch pierwszych,
to przestraszyliście się trzeciego.
- To świństwo! - A dlaczego to zrobiłam?
Żeby nas poniżyć.
Żeby pokazać, jak szybko stracicie wiarę w siebie.
Po kartkówce jedni pomyśleli:
"Nie jest ze mną tak źle".
A inni: "Wiedziałem, że jestem do niczego".
Ta myśl długo z nimi zostanie.
Może do końca życia.
Nie chce zapalić.
Ej, Malika! Fajny masz fryz na Chewbaccę.
Wyleją cię ze szkoły.
W dupie mam szkołę.
Zostałaś bandytką.
Włam się do sklepu i przynieś mi napój.
A ty się naucz włączać silnik.
Dokucza mi!
Poszła świeca.
- Co? - Sprawdź świece.
Elektrody nie mogą się stykać.
- Ma rację. - Tak, koleś.
Świetna jest ta twoja laska.
- Dużo umie. - Zna twój skuter.
"Każdy jest geniuszem,
ale ryba oceniana po zdolności wspinania się na drzewa
całe życie będzie się uważać za głupią".
Albert Einstein.
Einstein panią sponsoruje?
Nie znam was i nie chcę wiedzieć, jakie mieliście stopnie.
Pozbądźcie się etykietek.
Jesteście inteligentni
co najmniej tak jak ja i możecie wszystko zrozumieć.
- Kartkówka była na stopnie? - Nie.
Stopnie już mnie nie interesują.
Wciąż się oceniacie w social mediach, dając lajki.
Jeśli zależy wam na stopniach, postawię wszystkim piątki
i przejdźmy do ciekawszych rzeczy.
- Obłęd! - Nawet ja dostanę piątkę?
Tak. Albo szóstkę, jak chcesz.
Kto chce szóstkę, niech skacze.
Już rozumiemy.
Dziwna ta profesorka.
Będzie wesoło.
Obyśmy się pouczyli przed egzaminem.
"Ojej, nie zdałam próbnego, tata mnie zbije".
- Gorzej: zabierze mi książki. - Zamknij się.
Gremliny się tłuką!
Nie znasz go, prawda?
Nie szkodzi, już was przedstawiam.
To nasz dziadunio.
Żeby zadziałał,
trzeba położyć na nim rękę.
Nawiązujesz kontakt,
przeczesujesz mu grzywkę i wciskasz przycisk.
Potem ładnie prosisz: "Mała kawa, dziaduniu".
Dziękuję.
- Jestem Ousmane. - Virginie.
Miło mi.
Cześć.
Siemanko!
Thierry, fizyka i chemia. Matematyczka? Z egzaminem państwowym?
Rzadko o tym mówię.
- Jestem Virginie. - Bardzo mi miło.
Uważaj, twoi uczniowie to głąby.
Naprawdę? Dzięki.
Nie lubisz pokoju nauczycielskiego?
Chcę wyjść na papierosa.
Nie przejmuj się nim. Nerwus, ale z dobrym sercem.
Nie jestem nerwowy.
Tylko mam zdrowe wybuchy złości.
Czasami się przydaję.
- Tak. Jestem Judith. Od francuskiego. - Miło mi.
Nawzajem. Wbrew pozorom tu jest sympatycznie.
Dzień dobry wszystkim.
Judith...
We wtorek masz godzinę z 5B.
Wykluczone. Już mam 48 h w tygodniu.
Pomów z Laverne'em.
Nowa matematyczka?
Magali, pedagożka.
Miło mi.
Witamy w szkole Jeana Zaya.
Dzięki.
- Udało się zrobić kawę? - Mnie nie.
Ousmane mi pomógł.
Zajęcia praktyczno-techniczne.
Tak, technika się przydaje.
- Wszystko gra? - A u ciebie?
- Też. Rozmawiałeś z Pascale? - Nie.
Jej kumpel, ten z ministerstwa...
mówi, że znów obetną fundusze.
Niemożliwe. Nigdy się nie zmienią.
Mówią, że edukacja to priorytet
i pozbawiają nas środków.
Lockdown nie zmienił ich gównianej logiki. Jak my sobie poradzimy?
- Dzięki za zdrowy wybuch. - Nie ma za co.
W poprzedniej szkole też tak było?
Uczyła w liceum, to co innego.
Ach, tak.
Miałam dwa lata przerwy, więc nie jestem na bieżąco.
Szybko się pani wdroży.
Jaka jest ta nowa matematyczka?
Dziwna.
Kazała przynieść coś, co nas charakteryzuje.
Kolejna z nowymi metodami, a wy jesteście do tyłu.
Mówi, że chce nas poznać.
Żeby uczyć matematyki?
Dobrze, że interesuje się uczniami.
Co weźmiesz?
Lubię piec ciasta. Zrobię babeczki.
Babeczki na lekcję matematyki?
Weź coś związanego z algebrą lub geometrią.
Moje stare liczydła.
Bawiłaś się nimi.
Lubisz je. Tylko na nie uważaj.
To tylko zmęczenie.
Cały dzień na nogach, odzwyczaiłam się.
Jakie świństwo będziesz jadła?
Mamo, przestań się o mnie zamartwiać.
Jest dobrze, wszyscy są mili. Muszę kończyć.
Kiedy zadzwonisz? Pod koniec tygodnia?
Tak, w niedzielę. Buziaki.
Ale na pewno w niedzielę!
Dzwoniłam do twoich rodziców zastępczych.
- Nie wiedzieli o wagarach. - Trzeba było zadzwonić do mnie.
Dlaczego ich okłamujesz?
Nie układa się wam?
- Czepiają się. - Trzy rodziny w dwa lata.
Zawsze coś jest nie tak.
Mogłabyś się wysilić.
Niedługo musisz wybrać zawód.
Wierzę w twoje zdolności.
Weź się do nauki, żeby nie zawalić roku.
- Dlaczego wszyscy się mnie czepiają? - Daj spokój.
Zależy nam na tobie. Co mamy zrobić?
Masz wieści od matki?
Szkoła nie jest twoim wrogiem. Możesz tu mieć przyjaciół.
Wracaj na lekcję.
Przyłożysz się do nauki?
Obiecujesz?
Einstein nie ograniczał się do fizyki.
Interesowały go wszystkie dziedziny, wszystkie kierunki.
Wiecie, co robił? Marzył,
zadawał sobie pytania o świat
i szukał odpowiedzi. Sprawiało mu to przyjemność.
Nie pieprz, tu nie ma Einsteinów.
Co powiedziałaś?
Nic.
Przyniosłam pudełko z cytatami z Einsteina. Mnie zainspirowały.
Zostawię je tutaj.
Zaglądajcie tu. Też znajdziecie inspirację.
Co przynieśliście?
Widzę dużo ładnych rzeczy. Tak?
- Stare liczydła. - Dobrze.
Spokój, proszę.
Ładne. Dlaczego je wybrałaś?
Bawiłam się nimi, kiedy byłam mała. Mają związek z matematyką.
Dziękuję. Pokaż je innym.
To jest narzędzie,
które wynaleźli Chińczycy.
Przodek kalkulatora.
Yamaha plus Kawasaki równa się Son Goku.
- To chińskie, nie japońskie. - Na jedno wychodzi.
- Cholera! - Tata mnie zabije.
Ty palancie!
Co wy sobie myślicie?
- Uderzyła mnie. - Nieważne.
Nie będę opiekunką narwańców.
- Wkurzasz mnie. - Stul dziób.
No dobrze. Kevinie i ty, panienko,
skoro nie podoba się wam lekcja, wymyślcie, co robić,
żeby wszystkim było przyjemnie.
Nie wiem.
Nie wyjdziecie, póki nie usłyszę propozycji.
A jeśli matma nas nie interesuje?
Mamy ją gdzieś.
Spróbujcie zmienić podejście.
A jeśli nie chcemy?
- W takim razie nie przychodźcie. - Ale...
i tak dostaniemy piątki?
Tak, przecież mówiłam.
Jest pani obłędna!
Jeśli ktoś będzie sprawiał kłopoty,
niech mi pani powie. Stłukę go.
Kto chce szóstkę, niech skacze.
Inni kandydaci?
Do widzenia.
Co jest? Nie do wiary.
Podobno postawiłaś wszystkim piątki.
Nieźle. Polubią cię.
Próbuję. Nie wiedziałam, że potrzebuję akceptacji.
Nie chciałem cię urazić.
Na lekcjach rób, co chcesz.
Każdy z nas próbował. Debaty, projekcje,
praca w grupach...
To się źle kończy.
Bo może się nudzą.
Może to przez ciebie?
Uważam, że oceny
dodają pewności nielicznym, ale większość dołują.
Tak!
Oceny służą rankingom szkół i biznesowi.
Od lat mówię, że zbyt często oceniamy.
- Trzeba pomagać, nie dołować ocenami. - Jasne.
Nie denerwujmy dzieci.
Państwo z dumą ogłosi 90% zdanych matur
na zerowym poziomie.
Dzieciaki nie umieją sklecić zdania,
ale to nic, zlikwidujmy program.
- Właśnie. - Czemu nie?
Można by zrobić program dwu-trzyletni.
Zmniejszyć presję.
Żebyśmy mieli czas słuchać uczniów.
Eksperymenty pedagogiczne to pretekst do cięcia etatów.
Po szkole Montessori
dzieciaki umieją tylko malować i lepić z masy solnej.
Więc przygotowanie do studiów...
Ministerstwo nas załatwiło. Obcięli fundusze. 12 godzin mniej.
Wiecie, co to znaczy?
Jedna klasa mniej. Robią to celowo.
Szkoły ogłaszają strajk.
Musimy być solidarni. Kto jest za strajkiem?
Sarah? No, już!
Zawiadomię Laverne'a.
Dzień dobry państwu. Dziękuję za przybycie.
Jak państwo wiedzą, po przedwczorajszym zarządzeniu ministra
większość nauczycieli postanowiła strajkować.
Spotykamy się z państwem, by odpowiedzieć na pytania.
Corinne Boulanger,
z komitetu rodzicielskiego. Jak długo potrwa ten nieograniczony strajk?
Skoro nieograniczony, to nie wiadomo.
To nie była łatwa decyzja.
Wolelibyśmy uczyć i zarabiać.
Ale ta sprawa będzie mieć długookresowe następstwa.
- Dla waszych dzieci i dla przyszłości. - Strajkują wszystkie gimnazja w mieście.
Warunki pracy są trudne. Brak kadry, zbyt liczne klasy.
A ministerstwo, dokręcając śrubę, zmusza nas do zamykania klas.
Jeśli ustąpimy, to będzie początek końca.
Większość uczniów przejdzie do szkół prywatnych.
Edukacja publiczna umrze.
Rodzice i nauczyciele muszą być solidarni.
Moja córka jest w III b.
Jak przygotujecie dzieci do egzaminu? Mają to zrobić rodzice?
Krótkie opóźnienie wynikające ze strajku
da się łatwo nadrobić.
Wykłady i ćwiczenia będziemy udostępniać online.
Mają miesiąc opóźnienia w matematyce,
bo brakowało nauczyciela.
To nasze dzieci zapłacą za złe wyniki egzaminu.
Dobre licea kierują się ocenami.
Tam solidarności nie będzie.
Christophe ma rację. I oszczędźcie nam nauki zdalnej.
A gdy ktoś nie może opiekować się dziećmi w domu?
Zgodnie z przepisami szkoła będzie otwarta, pod moim nadzorem,
ale nie zdołam się zająć wszystkimi.
Proszę w miarę możliwości zatrzymać dzieci w domu.
Dzień dobry. Jestem Virginie Thévenot, matematyczka.
Jeśli państwo chcą,
mogę tu być podczas strajku.
Przemądrzała zdrajczyni.
Będzie realizowany program?
Wątpię, bo poziomy będą różne, ale mogę odpowiadać na pytania uczniów.
Jak w świetlicy.
Bez nauki.
Alkoholiczka. Tak jak syn. Nieodpowiedzialna.
Ostatnim razem mój syn trafił na ostry dyżur.
Poradzę sobie sama.
Virginie, pakujesz się w kłopoty.
- Skąd. - Tak. Wierz mi.
Tak.
Wchodźcie. Dzień dobry.
Dziękuję, że przyszliście.
Siedem osób. Damy radę.
Dzień dobry.
Dzień dobry, wchodźcie.
- Siedem osób. Dacie radę. - Powiedziałem to samo.
Proszę pani. Czy powtórzymy
wzory skróconego mnożenia?
Nie będę niczego uczyć.
Pan Gambi też nie. Za duże różnice poziomów.
Ale skoro jest was niewielu,
proponuję coś nietypowego dla szkoły.
Róbcie, co chcecie.
Jak to? Co mamy robić?
Nic. Niczego od was nie oczekuję.
- Zaraz. - Róbcie, co chcecie.
Czytajcie,
rysujcie, rozmawiajcie,
grajcie w coś...
Choć to nadal szkoła.
Tak, ale nie.
Zachowujcie się, jakby szkoła była wasza.
Tekst jak z "Człowieka z blizną".
Możemy oglądać filmy.
Pan Gambi pomoże przy technice, ja przy reszcie.
Zdecydujcie, co będziecie robić.
Tylko zgłaszajcie chęć wyjścia. Pod koniec sprawdzę listę.
Będzie jak w ośrodku dla młodzieży?
Ja zacznę planować mały warzywnik.
Mam okazję, by spróbować ogrodnictwa. Ktoś chce pomóc?
Możemy używać komórek?
- Tak. - Nie.
Tak, jeśli tego chcesz.
Bez obawy.
WARZYWNIK
PAMIĘTNIKI DYREKTORA
WE WRZEŚNIU 1982 ROKU...
Do widzenia.
- Przyjdziesz jutro? - Rodzice mi każą. A ty?
Nie wiem. Mogę się uczyć w domu.
Jutro coś zorganizuję. Nie zostawię cię tak.
O co chodzi?
Przecież wiesz. Nie wiem, czego się spodziewałaś,
ale twój plan nie wypalił.
W liceum jest inaczej.
Ale gimnazjalista nic nie zrobi, jeśli nie musi.
Może się zastanawiali, co zrobią jutro.
Jasne...
- Skoczymy na drinka? - Dlaczego?
Bez powodu. Tak po prostu.
Nie. Może innym razem. Ale...
dziękuję. Do jutra.
Miłego wieczoru.
Nawzajem.
Możemy im zadać... to.
Przepraszam, mogę pograć w koszykówkę?
Tak, mówiłam: co chcecie.
Ktoś pójdzie z nim?
Oscar?
Nie lubię kosza.
- A co lubisz? - Nie wiem. Nic.
Lubię tropić.
Tropić? Czemu nie. Co tropisz?
Chodzi o szpiegowanie ludzi.
Nie wiedziała pani?
W necie znalazłem dużo na pani temat.
Zdała pani egzamin państwowy.
Mózgowiec z pani.
Pokaż.
Czemu na to patrzysz?
Nie wiem.
Bo lubię. Mam prawo.
Jeśli tylko to cię interesuje,
trop sobie.
- Ma prawo. - Tak, skoro to lubisz.
Trop, trop.
- Patrz. - Nie mogę znaleźć piłek.
Wcisnąłem gaz do dechy.
Grzałem, ile fabryka dała.
Co tam?
Wszystko gra?
Lewą ręką? Szacunku nie masz?
Jak tam?
I nagle zawaliła się ściana.
Dałem po hamulcach.
Ten za mną się wkurzył. Wysiadł z auta.
Czarny wielki jak szafa!
Patrzcie!
Dlaczego zgrywa ziomala?
Puste boisko.
Obłęd!
- Patrz. - Zostaw moją kobietę.
Zobacz.
Chodźmy pograć w kosza. Chcecie?
Mnie to nie kręci.
Wolisz w usta?
Chodź, nauczymy cię.
Ktoś wie, co to jest?
Nie?
- Tak? - To pandan.
Pandan? Co to?
Pachnąca roślina używana w kuchni.
- Jesteś pewna? - Babcia ma takie w ogródku.
Babcia uprawia ogródek? Super!
- Znasz inne rośliny aromatyczne? - Nie.
- Tylko to oglądasz? - Co?
Filmiki o makijażu.
- Co z tego? - Nic. To twoje życie.
Trudno się malować w tej ponurej sali ze złym światłem.
Sala jest ponura?
I to jak. Dołująca!
Mogę iść na obiad do domu?
Nie lubię jedzenia ze stołówki.
Jest paskudne.
Może pani nam coś ugotuje?
Jest was niewielu. Mogę zrobić makaron.
- Tak! - Bez sosu?
Co, chcesz zestaw z McDonalds?
- Wolę KFC. - Można zrobić carbonarę.
Bez wieprzowiny, tylko z bresaolą.
- Z suszoną wołowiną. - Jeśli znasz przepis...
- Wszyscy chcą? - Tak.
No to już.
Rozwiązywałaś zadania.
- Lubisz matematykę? - Tak.
- A co najbardziej? - Nie wiem.
Tata mówi, że matematyka pomoże się dostać na medycynę.
- Chcesz być lekarką? - Tak.
- Tata jest lekarzem? - Mama też.
Proszę.
- Niesamowite! - Śmiało.
Są przyprawy...
biała zasmażka... Ja się tu gubię, ty jesteś zawodowcem.
W porządku. Kilkunastu uczniów
pod opieką matematyczki i nauczyciela...
od zpt.
Żadnych rodziców. Spokój.
Będę panią informował na bieżąco. Do widzenia.
Widzisz mnie, palancie? Podaj!
Meczyk?
Gram z tobą i Maliką.
Ja nie umiem grać.
Jest nas tylko dwóch.
Chodź, gruby, będziesz blokował.
- A śmietana? - Dodają ją tylko Francuzi.
W prawdziwej carbonarze są żółtka z wrzątkiem.
- Umiesz gotować. - I uwielbiam!
Virginie...
Jeśli ktoś się zrani, będzie na nas.
- W porządku. - On ma ośmiometrowy nóż.
Zabijasz płody kurcząt.
Te jaja nie są zapłodnione.
Nie ma z nich kurcząt.
- Nie? - Gdyby były, tobyśmy wiedzieli.
Uważam inaczej. Panie Gambi...
- Tak? - Czy gdyby ogrzewać te jajka,
byłyby kurczęta?
Nie sądzę, José.
Zachęć go.
Ale możesz spróbować.
Zrób doświadczenie.
Będę trzymać jajka w cieple. I zobaczymy.
Jeśli chce, to niech spróbuje. Wariaci!
José, jeśli chcesz, rób inkubator.
Smacznego. Co robisz?
- Pycha. Pani gotowała? - Nie, Emilie.
Kujonka umie gotować?
Tak.
Co ma wspólnego kujoństwo z kuchnią?
Trafiony!
Co ty robisz? Bintou, pokaż filmik
- o tym, jak się je. - A ty pokaż mamie filmik o czesaniu.
Ona nie ma czasu.
- Kim jest z zawodu? - Pielęgniarką.
Malika i Kevin, miło was widzieć.
Enzo zmartwychwstał.
Ostatni raz widziałem go rok temu.
Ma żonę i trójkę dzieci. Przyszedłeś po syna? Który to?
- Kevin. - Idź do taty.
Będziesz nas widzieć co dzień na boisku.
"Będzie pan mnie widział".
Przepraszam pana, zapomniałem.
- Cieszę się na spotkania. - Zróbmy turniej, są wakacje.
Super!
Nie wakacje, tylko strajk.
- Wszystko jedno. - Turniej to dobry pomysł.
Szkoła jest wasza.
- Wchodzę. - A ja przyniosę PlayStation.
Jeśli chcesz.
Ta szkoła będzie super!
Dajcie nam władzę. Daleko zajdziemy.
- Uspokój się. - Jak daleko?
Zróbmy "Kawalera do wzięcia". Macie 2 tygodnie, żeby mnie poderwać.
Zwycięzca musi być dobry!
- On by w to wszedł. - Pani też może.
No proszę!
Ale z niego świr!
Pomysł prawdziwego macho.
Już przegrałeś.
A tak chciałem cię przelecieć.
- Zauważyłem. - Zawsze się kłócisz?
Taka moja natura.
Wielu polityków chciałoby mieć takie zdolności.
Obłęd.
- Już mi padła bateria. - W nowym X30?
- Pan Gambi ci nie powiedział? - Czego?
Pocieraj o piersi, to się naładuje.
Zamknij się.
- Tak jest! - Skąd wiesz?
Napisali. To nowa technologia. Magnetyczno-elektryczna.
Spróbuj.
- Moment... - Nie słuchaj go.
Ogrzewa się.
To od tarcia, głupia jesteś czy co?
Dlaczego?
Po co pocierasz ręce, kiedy jest zimno?
Skąd to wiesz?
To mnie interesuje. Oglądam TedX.
- Co? - Internetowe wykłady.
Wykłady o rozcieraniu rąk?
Wariatka.
Zamknijcie się, idioci.
Energia jest powodem wojen i zanieczyszczenia. Warto ją znać.
Specjalistka od nauki. Magiczny autobus już czeka.
Bardzo śmieszne. Słyszałeś o Nikoli Tesli? Jasne, że nie.
Są takie auta.
- Hybrydowe. - Nazwane na jego cześć.
Tesla na początku XX wieku wymyślił, jak uzyskiwać darmową energię.
To zdenerwowało bonzów naftowych,
bo ponieśliby straty. Wiecie, co zrobili?
Zabili go, dranie.
- Morderstwo? - Oficjalnie zmarł sam w hotelu.
Można by skonstruować jego silnik. Plany są w necie.
Ale naukowcy się boją.
Można odtworzyć jego wynalazek?
- Myślę, że tak. - Spróbuj.
Co?
- Bzdura. - Dlaczego?
Nie zgrywaj takiej bystrej. Masz nas za dupków?
Dupków?
Mądrości z Wikipedii.
- Przestańcie. - Można czytać Wikipedię.
Ty co czytasz?
Nic. Nie muszę.
- Twój plan - to nic nie robić? - Nie wiem.
Po co ta presja? Nie możemy robić tego, co chcemy?
Możecie.
Ale ty masz złe nastawienie.
Bo nie robię czegoś, co pani lubi? Nie liczy się, czego chcemy?
Trzynastolatek wszystko wie?
Nie przychodź,
jeśli masz tylko psuć atmosferę. Siedź sobie w domu z telefonem.
Raczej się powieszę, coś to pani przypomni.
Co powiedziałeś?
Co to ma znaczyć?
Co się dzieje?
- Siadaj. - Pani Thévenot?
Jakiś problem?
Wszystko gra.
Problemy należy zgłaszać.
- To ze stołówki? - Nie.
Jest nas mało, więc ugotowałam makaron.
Ma pan ochotę?
Nie wolno tego robić.
W razie kontroli mielibyśmy kłopoty.
Nie trzeba pani więcej zmartwień.
Jeśli nie lubią stołówkowego jedzenia, niech przynoszą kanapki.
Niech odpowiadają za to rodzice.
- W porządku? - Tak.
Idą.
Ona płacze.
Wiecie, dlaczego Oscar powiedział o samobójstwie?
W liceum, w którym uczyłam, uczeń odebrał sobie życie.
Przed trudnym egzaminem. Był w klasie matematycznej.
Zrobił to, bo cierpiał.
Zmuszano go do robienia tego, czego nie chciał.
Było mu wstyd zawieść oczekiwania rodziców i profesorów.
Czuł, że nie umie sprostać.
Nie będę was do niczego zmuszać.
Słowo.
Oscar słusznie się zdenerwował, a ja się myliłam.
Masz prawo przychodzić i siedzieć nadąsany.
Nie znam twojego życia.
Nie jestem tu, żeby osądzać.
Nie jestem sędzią i nie wiem wszystkiego.
Dzień dobry.
SAMOBÓJSTWO UCZNIA
Panie Gambi...
Obejrzałam filmiki o Tesli. Nie dam rady.
Gdyby to było możliwe, już by to robili.
Wymyśliłam inny sposób pozyskiwania energii.
Tak?
- Kpi pan ze mnie? - Nie.
- Mów. - Kiedy uczniowie
wchodzą po schodach, zużywają energię.
A gdyby dało się ją zmagazynować w baterii?
Byłaby darmowa.
Jesteś genialna.
- Jednak pan kpi. - Genialna.
To świetny pomysł.
Wpadłaś na coś niezwykłego. Jak prawdziwy naukowiec.
Osłaniaj się tyłkiem.
Nikt nie odbierze ci piłki.
Masz dużą dupę, wykorzystuj ją.
Ohyda! Masz tam wojnę?
To po wczorajszej carbonarze. Wystarczy mi.
Wracaj. Myślałeś, że od razu się uda?
Ja się uczyłem 7 miesięcy.
Tyłek to twoja broń.
Nawet dwumetrowy zawodnik nie odbierze piłki.
Ja ci to mówię. Często grasz?
- Nie. - Z bratem, z kumplem?
Jestem jedynakiem i krótko tu mieszkam.
Podaj.
Chce pan zagrać?
Nie, dziękuję.
- Nie ma z wami nauczycieli? - Ja jestem.
Dziś zajmujemy się plastyką.
Włączymy konsolę?
- Jasne! - Chodźmy.
Obróćcie. Teraz.
Dobrze wygląda.
- O kurde! - Nieźle.
Robiąc coś, co lubimy, nie czujemy, jak mija czas. To się nazywa "flow".
Broń się dupą!
To nie jest flow.
Flow oznacza styl.
Mówimy o tym samym. Flow to dosłownie przepływ.
Gdy jest nam dobrze i nie czujemy, jak mija czas.
To mogą być słowa, ubrania, praca...
Lub po prostu życie.
Każdy może znaleźć swój flow.
Zrobiłem inkubator i kupiłem jaja ekologiczne.
- Oto rysowniczka Bintou. - Nie filmuj mnie.
Oddaj!
Potrzebne będą te płytki piezoelektryczne.
Już widzę, o co chodzi. Sprawdzę, ile kosztują.
Zaprosisz babcię, żeby nam pomogła?
Tak.
Patrz. Osiem sztuk za 5,30 euro.
- Nie, panie Gambi. - Nie te? No wiem.
Jak to robicie?
Cały dzień są spokojni.
Przydałoby się wyznaczyć przywódców grup.
Tak się robi w ośrodkach.
- Jedenastoletni przywódcy? - Niektórzy mają 15 lat.
Chcemy z nich zrobić obywateli, nauczyć ich demokracji.
A szkoła to dyktatura.
Widać, że nie doświadczyła pani dyktatury.
Fakt. A pan doświadczył?
- Panie Castelli. - Dzień dobry.
- Jak tam? - Dobrze.
Zobaczyłem na Instagramie, co robicie, więc przyszedłem.
- Świetnie. - Cudownie.
Chodźmy.
Mówi, że tu jest zła pogoda.
- Niekorzystna. - Zauważyliśmy.
Można sadzić tylko niewymagające rośliny, np. rzodkiewki.
- Sałatę... - Konopie też?
Co powiedziała?
- Wie, o czym myślisz. - Joseph...
- Ona pali? - Trochę.
- Wróćmy do... - Można już sadzić.
...rzodkiewek. Dziękuję.
Teraz trochę wody.
- Odbiło mu? - Spadaj!
Co się dzieje?
Chantal, zostań, ja pójdę sprawdzić.
Dlaczego wyłączyłeś?
Spokój!
Przestańcie. Oszaleliście?
Kłócą się o konsolę.
- Wyłączył mi grę. Jak moja mama. - Bo nie chciałeś oddać!
Dość! Nie możecie grać razem lub na zmianę?
On jest do niczego.
Nie chcę grać w FIFA.
Wiecie co? Spór rozstrzygnie gra.
Jaka?
Na jednej kartce jest "biorę",
na drugiej "dzielę się".
Objaśnię zasady.
Wybieracie kartkę i zakrywacie ją.
Jeśli jeden z was wybierze "biorę", a drugi "dzielę się",
to ten pierwszy gra przez dwie godziny.
120 minut. A drugi wcale.
Jeśli obaj wybierzecie "biorę",
żaden z was nie zagra.
A jeśli obaj wybierzecie "dzielę się", to gracie po 30 minut.
Zaczynajcie.
Co wybrałeś, Paul?
BIORĘ
- Ma rację. - Rayane?
Cholera.
Do dupy!
- Zero minut. - Nie pogracie.
- To jego wina. - Uspokój się.
- Możemy jeszcze raz? - Zastanowił się.
Myśli, że wybiorę "dzielę się" i zagarnie konsolę.
Od drugiej rundy robi się ciekawie.
Gdybyśmy mieli zagrać 10 razy,
żeby zaplanować 10 dni, jaka będzie najlepsza strategia?
"Biorę". W końcu się wygra.
Gdy przeciwnik pęknie i wybierze "dzielę się".
Ale ile będzie dni bez konsoli?
Przecież liczy się,
ile będziecie grać w następnych 10 dniach.
Pewien matematyk to zbadał.
Testował strategie, każąc grać maszynom.
Najlepiej sprawdza się
tzw. złota zasada.
Zaczynasz od "dzielę się".
Potem rób to, co przeciwnik.
Jeśli wybierze "dzielę się", to ty też.
Nie bądź naiwny. Jeśli chce cię orżnąć, ty orżnij jego.
Ale nie chowaj urazy.
Szybko wracaj do dzielenia się.
To nie etyka, tylko matematyka. Teoria gier.
To kto teraz weźmie konsolę?
Głupi jesteś? Dzielicie się!
Spóźniłaś się na wybory przywódców grup.
Mam to gdzieś.
- Wybrali cię. Odpowiadasz za pracownię. - Super.
W domu bateria nie chciała działać.
Stąd ten nastrój?
Pracujesz nad trudnym zadaniem. Nie uda się od razu.
Proszę mi pomóc. Tutoriale z netu to za mało.
Pomogę ci. Enzo, co tu robisz?
Więc nie możesz wychodzić?
Tylko do szkoły, a co? Nie ruszaj!
- Bawicie się klockami? - Nie dotykaj!
Nie zgrywaj bandziora. Rób coś albo wyjdź.
- Jasne? - Spoko.
Przyszedłem pograć w kosza,
- Wpadłem się przywitać. - Cześć.
Znakujesz terytorium jak pies.
Nie gadaj do mnie jak do młodszego brata.
- Spokojnie. - Wszystko w porządku.
Nie jestem twoją zabawką.
Dodatkiem na wyjścia z kumplami!
Nie pasuje mi to, więc zapomnij o mnie.
To koniec.
Znajdź sobie inną lalę.
- Rzucasz mnie? - Tak, to koniec.
Tylko nie wracaj zapłakana.
Podaj!
Spadaj, grubasku.
Całuj mnie w dupę!
- Spadaj! - Zostaw go.
- Nie świruj. - Kto to jest?
- Mój brat. - Twój brat?
Zgrywasz mądralę? Zmieniłeś obóz?
Jak to? Nie ma obozów.
Widziałem na Insta twój szkolny zespół.
Odbiło ci czy co?
- Ktoś to wrzuca dla zabawy. - Dla zabawy?
No to się zabawimy.
Chodźcie, przywalimy im!
W porządku?
Co wy tu robicie?
- Dość! - Wal się, łysolu!
Co jest?
Co tu robicie?
Co was opętało?
Spadamy.
- Cholera! Wszystko gra? - Tak. Dziękuję, Kevin.
Zaraz złożymy skargę.
Co tu się stało?
Chodźmy.
Co to było? Wyjaśni mi to pani?
Totalna anarchia! Zaatakował mnie dzieciak!
- Przykro mi. - Wydawała się pani surowa,
a zrobiła ze szkoły jakiś squat.
Niedługo zaczną palić marihuanę!
Są tu, żeby się uczyć.
Chętnie przychodzą. To dobrze.
Wiadomo, bo robią, co chcą.
I o to chodzi. Robią, co chcą, i są tym zainteresowani.
Pierwszy raz od 10 lat czuję, że wykonuję swoją pracę.
W dwa tygodnie wydorośleli bardziej niż przez trzy lata w tej szkole.
Co pan na to, Castelli, najmądrzejszy z nas?
Rano uczennica poprosiła, żebym polecił jej książkę.
Miałem łzy w oczach. Przez 25 lat nic takiego się nie zdarzyło.
Wzruszające, przyznaję.
Ale takie rzeczy robi się w klubach i stowarzyszeniach.
Tu mamy pogram nauczania.
Inni uczą się zdalnie
i robią postępy.
Przykro mi, od jutra zamiast gier, zadania z programu.
Dla nich nie ma programu. Rozczarowali się.
Żyją w świecie influencerów, fake newsów i skażenia środowiska,
a my im każemy wkuwać encyklopedie. To absurd.
Mamy z nich zrobić tępych włóczęgów?
Malika coś ma. Proszę zobaczyć!
Gdy naciskam, sprężyny pod stopniem odkształcają płytkę piezoelektryczną.
I powstaje prąd.
Nazwałam to "Magic Steps".
Stopień zbiera energię chodzących.
Jeśli wzrośnie potencjał i zapali się żarówka, to znaczy, że działa.
Brawo.
- Mówiłem! - Jesteś bardzo zdolna.
Płyta jest za delikatna,
ale poprawiając projekt i wydajność
można by oświetlić całą salę,
a nawet całą szkołę.
Imponujące, co?
Tak, bardzo dobre.
Konkurs wynalazców - formularz zgłoszeniowy
Zarejestrowano
Prezentacja 15 maja. Jesteś zapisana.
- Pojedziemy z tobą do Paryża. - Jasne!
Kto chce?
Ale kto zapłaci?
- Za co? - Za przejazd.
- Pojedziemy na gapę. - O, nie.
I Malika musi skończyć prototyp.
Trzeba kupić materiały.
Ile będą kosztować?
Ze 200 euro. Na dobrą płytkę.
Czyli potrzebujemy 300 euro na materiały i transport.
Poproszę dyrektora.
A resztę dopłacę.
Dziękujemy, pani Thévenot!
- Wystarczy na konsolę dla mnie? - Jasne!
Malika, jesteś świetna.
Przepyszne ciasto, Emilie. I piękne.
Obiecałem rodzicom, że dzieci wrócą przed 21.00.
Bez obawy.
Zaraz wrócę.
- Nie tańczysz? - Nie lubię.
- Dlaczego tak się strzyżesz? - Bo...
to sprawa osobista, nie chcę o tym mówić.
Nie musisz.
Tylko nikomu nie powtarzaj.
Spoko.
Tata za karę golił mnie na zero.
Kiedy to zrobił mojemu bratu, wpadłem w szał.
Wyrzuciłem ojca. Od tamtej pory
nikomu nie pozwalam dotknąć moich włosów. Taka fobia.
Rozumiem. Widziałeś potem ojca?
Nigdy. Nie chcę.
- Mama w porządku? - Tak.
Robi dla nas, co może.
Okej.
Aż zatęskniłem za gimnazjum.
- Lubiłeś je? - Uwielbiałem.
Miałem w pokoju plakat szkoły.
Żartuję. Omal się nie stoczyłem.
Dyrektorka dzielnicowego domu młodzieży ocaliła mi życie.
Nazywała się Houria. Kiedyś powiedziała:
"Chodź, zajmiesz się dziećmi".
Nie rozumiałem dlaczego.
Polubiłem pracę z młodzieżą i zostałem nauczycielem.
- A ty? - Prymuska od przedszkola.
A nawet od żłobka.
Inni rysowali ludziki, ja - plany budynków.
Lubiłam matematykę. Zdałam maturę dwa lata przed terminem,
skończyłam studia.
Chciałam przekazywać wiedzę, więc zaczęłam uczyć.
Dobrze ci idzie.
- Dzięki. - Serio.
Ale tamten cytat...
z Einsteina, o rybie...
Einstein tego nie powiedział.
- Sprawdziłem. - Przestań.
- Przysięgam. - Kto więc?
- Kto? - Goldman.
- To Goldman, mówię ci. - A cytat?
- Nie z Einsteina. - Żartujesz sobie.
Znasz stare piosenki?
- Mama to lubi. Zna pan? - Czy znam?
- Niech pan śpiewa. - Dobrze.
- Śpiewaj ze mną. - Nie umiem.
Śpiewaj.
Chociaż czas ucieka
Chociaż świat tak pędzi
Czy zostały mi lata
Czy dni albo minuty
Choćby mnie związali
Choćbym musiał burzyć mury
Dmuchając w trąby
Albo coś mrucząc
Będę spełniać swoje marzenia
Póki wszystko nie zgaśnie
Będę spełniać swoje marzenia
Aż do ostatniego
Będę spełniać swoje marzenia Póki wszystko nie zgaśnie
Aż do ostatniego
ENERGIA WIATRU
Uczniowie wybrali szefów grup, pracowni.
Oto nasz warzywnik.
Urządziliśmy go razem.
Dalej - boisko do koszykówki.
Organizują turniej. Pomagają sobie nawzajem.
A to klasa...
którą ozdobili, urządzili, zaprojektowali.
- Jak na jarmarku. - Tylko nie rzuca się do celu.
Przejdźmy do biblioteki...
Proszę nie hałasować.
Jest skoncentrowana, nie przeszkadzajmy.
Rotor obraca oś, a ta - alternator.
Przygotowuje prototyp.
Przepraszamy, Malika.
Niech pracuje. Wyjdźmy, opowiem więcej.
Chodźmy.
Oto kuchnia, w której uczniowie mogą gotować.
Wszystko gra?
Tata?
Jeśli masz tu być pomocą kuchenną, to lepiej siedź w domu.
Nie jest pomocą. Interesuje ją kuchnia molekularna.
- To nie jest śmieszne. - To nie był żart.
Ona szuka, uczy się.
A on co robi?
Ogrzewa jajka.
Nie przestrzegacie zasad bezpieczeństwa. Wolno pani to robić?
Tak, wolno mi eksperymentować. To ważne.
Pierwszy raz widzę Malikę zadowoloną w szkole.
Przepraszam...
Mam dobre wieści. Właśnie mi je przekazano.
Koniec strajku.
Rząd ustąpił w kluczowych sprawach,
jutro wracają nauczyciele.
Chodźcie szybko!
Pięknie!
Chodź.
Nazwę cię M'Bappé.
- Stoliki na miejsca. Szybko! - Kanapa.
Możemy się uczyć na luzie.
Wystarczy.
Wbrew temu, co myślą niektórzy, nie przyszliśmy tu żartować.
Patrzcie, Monopol.
I okręty.
Trzeba zamienić pionowy nacisk stopy
na ruch obrotowy.
Będzie potrzebny korbowód.
Trudno będzie go zamontować.
- Malika... - Zębatka!
- Malika! - Tak?
Musisz opuścić salę.
Nie mogę teraz. Kończę.
Niestety musisz wyjść. Zaraz będą tu zajęcia.
- Ty też masz lekcje. - Oszalał pan?
Mam iść na lekcje? Niedługo konkurs!
Muszę uczyć, nie mam wyboru. Za to mi płacą.
Strajk się skończył, jest inaczej.
Przyjdź jutro o 7.00, otworzę ci salę.
Ale teraz weź rzeczy i chodź. Szybko. Przeginasz.
Przez ciebie stracę pracę.
Nic nie ginie, nic nie powstaje, wszystko...
- ...się zmienia. - Dziękuję.
Hydroliza sacharozy, C12 H22 O11.
Sacharoza plus woda
przechodzi w C6 H12 O6,
czyli glukozę, i...
Podgrzewając, uzyskamy karmel?
Przypominam, że trzeba się zgłaszać.
To równanie na karmel? Jak podgrzewać, by był płynny?
Jeśli będziecie przerywać,
nie zrealizuję programu. Straciliśmy już dość czasu.
Pan nie ma flow. To mnie martwi.
Strajk nie poprawił zachowania niektórych.
Wróćmy do lekcji.
Żeby zrównać liczbę atomów w substratach i produktach,
jaki zastosujemy współczynnik?
- Dwa. - Dziękuję.
- Dokąd idziesz? - Na matematykę.
- Spóźnisz się. Co to? - Dla pani Thévenot.
To nie podstawówka, nie przynosimy ciastek. Daj.
- Są kruche. - Wystarczy. Idziemy.
Porozmawiamy z nią.
"Wiedzieć może każdy idiota. Celem jest zrozumienie".
To znaczy, że szukacie.
Nie znam odpowiedzi. Wy mi je podacie.
Przyprowadziłam Emilie. Wpiszmy spóźnienie.
Dziękuję. Usiądź, dopiero zaczęliśmy.
- Ciastka. - Są dla Virginie.
Dla pani Thévenot. To nie podstawówka.
- Co to? - Na chemii
była hydroliza sacharozy. Wymyśliłam, co z karmelem.
- Świetnie. Są smaczne? - Spróbujmy.
- Jasne. Chcecie? - No nie!
- To projekt Emilie. - Nie do wiary!
To wspaniałe: przeprowadziła badania.
Metodą prób i błędów.
Tak się uczymy.
- Chce pani? - Mam cukrzycę.
Podzielmy się.
- Tak? - Panie Laverne?
Tak być nie może.
Ma pani dość?
Chcę pracować jak należy.
Jestem szkolnym pedagogiem
i nikomu nie pomogę, gdy nauczyciele przeszkadzają.
- Pani Thévenot? - Poniżyła mnie
przy całej klasie. Co to ma być?
Porozmawiam z nią.
Rozhulała się podczas naszej nieobecności.
Aberkam znów się nie zjawiła.
- Przychodzi, gdy nie ma lekcji. - Tak?
- I pani mi nie mówi? - Mówię.
Jej numer telefonu?
06 24 06 58 35.
Tu Laverne.
Malika, co się dzieje? Gdzie jesteś?
W szkole?
Dwa dni nie była na lekcjach.
Tak, ale na lekcje też trzeba chodzić.
Zbliża się egzamin.
Pomówię z panią Vidal. Pracuje nad projektem.
Wkurzają mnie tymi projektami.
To gimnazjum,
a nie "Mam talent".
Czy ja mam projekty? Musi pan mnie poprzeć.
Racja. Zrobię porządek.
Dobrze.
- Chodźmy. - To męczące.
Dzień dobry.
- Odłóż to i idź na lekcje. - Przestraszył mnie pan.
Pójdę jutro.
Nie ty tu rządzisz. Idź na lekcje!
- Co jest? - Wystarczy.
Idź na lekcje, albo cię zawieszę.
Tak zróbmy.
- Co takiego? - Sama się zawieszam.
W weekend wam takie upiekę.
Cześć.
- O czym mówicie? - Emilie ulepszyła przepis
dzięki lekcji chemii.
- To super. - Tak, super.
Tak jak wagary i pyskowanie nauczycielom?
- Co? - Dzwoniła pedagog.
Musisz się poprawić.
- Mama jeszcze nie wie. - O czym?
Zmieniasz szkołę.
Jesteśmy na liście oczekujących. Jean-Pierre pomoże.
- Tam będzie lepiej? - Na pewno nie gorzej.
Wrzuciłam wesołe tutoriale.
Obejrzyjcie je, a potem porozmawiamy.
Miłego wieczoru.
Do widzenia pani.
Emilie, chodź na chwilę.
Do widzenia.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Rodzicom smakowało ciasto?
- Powiedziałaś o przepisie? - Tak.
Tata na pewno był dumny.
To jest to pani sławetne podejście. Nie popieram Montessori i takich tam.
Ani ja. Nie mam doktryny.
Chcę, by uczniowie byli zadowoleni i zaciekawieni.
Mnie też zależy na zadowoleniu córki.
Ale społeczeństwo nie lubi tych, którzy robią, co chcą.
Nie zgadzam się.
- Mam to gdzieś. - Christophe!
Nie będzie mnie pouczać.
Emilie panią lubi. Proszę nie brać tego do siebie,
ale my znamy naszą córkę. Potrzebuje dyscypliny.
- Widzieli państwo, jak gotuje? - To na nic.
- Oczywiście. - Jaką ma minę?
Jak się rozpromienia?
- Nie zabronimy jej gotować. - Mogłaby daleko zajść.
Ze swoją inteligencją i talentem.
To hobby czternastolatek. Lubią "Top chefa".
- W tym wieku nie wybiera się kariery. - Nie?
Skończenie medycyny nie przeszkodzi jej w gotowaniu.
Odwrotnie by nie wyszło.
- Dziękujemy, powodzenia. - Wszystkiego dobrego.
Proszę pomówić z rodzicami Emilie.
Chcą ją przenieść.
Wiem, byli tu. Ma się pani za guru?
Chce decydować za rodziców?
W czasie strajku straciła pani poczucie rzeczywistości.
Ona cierpi, to może się źle skończyć.
Za bardzo się pani wszystkim przejmuje.
Zżyła się pani z uczniami.
Potrzebowała pani tego po tamtych przejściach.
Ale wszystko wróciło do normy.
Nie może się pani tak angażować. To panią wyczerpie.
Proszę się pozbierać i normalnie prowadzić zajęcia.
Imiesłów nie uzgadnia się z podmiotem,
gdy czasownik posiłkowy to "mieć".
Jednakże
uzgadnia się z dopełnieniem bliższym,
o ile znajduje się ono przed czasownikiem.
Na przykład:
"Straciłem córkę".
"Straciłem ją".
Trudno jest znaleźć słowa Trudno osiągnąć flow
Gdy cię widzę, jest mi dobrze
Bintou, gdy cię widzę Moje serce krzyczy: "Wow!"
Moje serce krzyczy: "wow"? Co za bzdura!
Malika, naciśnij.
Mocniej.
Kończą?
Już podłączają.
Nie ma prądu. Nie do wiary.
- Powinna z tym przestać. - I odejść ze szkoły.
Po podłączeniu światło się zapali.
Straciliśmy 10 minut.
Co się tu dzieje? Malika, mówiłem. Masz chodzić na lekcje!
Idźcie do klas.
Moment, panie Laverne.
Ostrożnie...
Pani Thévenot, panie Gambi, do mojego gabinetu.
- Ostrożnie. - Uwaga!
Ostrożnie.
Uwaga na płytkę.
Nie zrozumieliśmy się?
Koniec doświadczeń.
Co zrobimy bez prądu? Chyba spalili instalację.
- Wszystko dobrze. - Akurat.
Już idę.
Dość tych bzdur.
Malika ma się przygotowywać do egzaminu.
Musi udoskonalić projekt na konkurs wynalazców.
Nie będzie konkursu. Znacie datę egzaminu próbnego?
- Co? - Nie.
Kurde, to działa!
Cudownie!
Brawo, Malika. To genialne!
- Widzieliście? - Dobrze, jest światło.
To nie tylko światło, ale godziny ciężkiej pracy.
Skończyłaś projekt. Dobrze.
Ale na konkurs nie pojedziesz.
Proszę jej powiedzieć.
Tego dnia jest egzamin próbny.
- Pechowo. - Pieprzyć próbny!
Spokojnie.
To tylko próbny...
Mogłaby przystąpić później?
Żadnych wyjątków. Dość tego.
To egzamin krajowy,
więc masz wrócić na lekcję
albo zostaniesz relegowana. Wy też.
W konkursie wystartuj za rok.
- Emilie? - Idę.
Zjedz porządne śniadanie.
- Siadaj. - Nie jestem głodna.
Też nie chciało mi się jeść przed egzaminami. Zdawałem śpiewająco.
Mój szczęśliwy długopis.
- Poprawiłaś się. Jestem dumny. - Dziękuję, tato.
- Powodzenia. - Cześć.
- Będzie dobrze. Powodzenia. - Dziękuję.
Malika, będę trochę później.
Po prostu zaspałem.
Patrzcie, kto idzie.
- Co tam? - Dokąd to?
- Nie uciekaj. - Nie denerwuj mnie.
Myślisz, że Malice na tobie zależy?
Co? Nie obchodzi mnie.
Wysyłasz jej wiadomości.
Żeby przyszła do szkoły. Myślisz, że nie wiem?
Ona ma cię gdzieś.
- Lubi prawdziwych facetów. - Przepuśćcie mnie.
Dostanie uwagę.
Zwariowałeś?
Chcesz się bić?
Oszalałeś?
Weź jego komórkę.
Załatwię cię!
Spadamy.
Dzień dobry. Powodzenia.
Dzień dobry.
Powodzenia.
Przepraszam. Możesz wejść.
- Poczta. - Cholera.
- Co robimy? - Trzeba jechać.
- Wsiadacie? - Minutkę, proszę pana.
- Ludzie czekają. - Prosimy.
Jest!
- Gdzie byłeś? - To krew?
Spoko.
Już dobrze.
Pokaż.
Cholera, patrz.
Zrobili to.
Zrobili! Miałem nadzieję.
- Boję się. - Będzie dobrze.
Brakuje teamu z III b.
Gdzie oni są?
- Pojechali na konkurs. - Cholera.
Przywiozę ich. Trzeba by przełożyć egzamin.
Pojedziemy twoim autem.
A co będzie tutaj?
- Panie Castelli... - Chętnie, ale co im powiem?
- Panie Castelli. - No, co?
Zaraz wrócimy.
Panie Castelli...
- Co to za nieobecności? - Chciałem o nich pomówić.
Sądzimy, że to cappuccino.
Mleko... nie wiemy, czy było krowie czy baranie. Owcze.
W każdym razie mają zatrucie pokarmowe.
Próbny się zaczął. Obyśmy nie strzelili głupstwa.
Zamknij się i nie świruj.
No nie!
- Patrz. - Co to?
Enzo to wrzucił?
Drań!
Bintou, gdy cię widzę Moje serce krzyczy: "Wow!"
- Pani Thévenot. - Telefon.
Panie Castelli, uspokoił pan ją?
Kogo?
- Co się dzieje? - Panie Laverne.
To nic, wyjaśnię później.
Możemy przełożyć egzamin na popołudnie?
- Uczniowie są z panią? - Zawiadomiliśmy rodziców.
Niepotrzebnie. Przywieziemy wszystkich.
Jest nieodpowiedzialna.
Wróćcie przed przyjściem rodziców.
- Będą kłopoty. - Ostrzegałam.
- To Geoda. - Piękna!
Patrzcie: "Innov 2022".
Jesteśmy na miejscu.
Pośpieszmy się.
No, Mbappé...
Przerąbane.
Możemy stracić pracę.
Naprawdę mamy przerąbane.
Przestań. Nie świruj!
To nie jest poważna sprawa. Skąd!
Uważaj na drogę.
To zjazd?
Jeśli tu zjedziesz, nadgo...
Kurwa!
- Dziękuję. - Zaniosę twój sprzęt za scenę.
- Masz nagraną prezentację? - Tak.
Zaraz zaczynasz.
Dron jest całkowicie wodoszczelny.
Może wykryć ludzi,
dzięki kamerze termicznej,
nawet pod kilkumetrową warstwą
błota lub śniegu.
Zatrzymuje się nad ofiarami,
wysyła sygnał ratownikom
i zrzuca zestawy pomocowe.
Patrzcie na niego. A mój schodek może nie zadziałać.
Serio? Dasz radę!
Brawa za ten świetny wynalazek.
Dziękuję.
No dobrze. Ostatnia prezentacja.
"Magic Steps" Maliki Aberkam.
Idź. Jesteś najlepsza.
Zapraszamy na scenę.
Dziękuję.
Dzień dobry.
- Biegnij! - A co robię?
Gdy to zainstalujemy w budynkach użyteczności publicznej,
to przy 10 000 kroków dziennie
wygenerujemy ponad 7000 watów.
Pani Thévenot, panie Gambi, tutaj!
Można by przez 7 godzin zasilać
średniej wielkości gimnazjum.
Dziękuję, że mnie wysłuchaliście.
To dla mnie zaszczyt, że tu jestem.
Naprawdę,
to miejsce ma klasę.
Dziękuję.
I dziękuję mojemu zespołowi z gimnazjum Jeana Zaya.
Brawo. Wspaniały wynalazek.
Dziękuję.
To było obłędne.
Dobra robota!
No dobrze.
- Jest. - Gdzie Jonathan?
Nie odbiera telefonu. O co chodzi z konkursem?
- Bez obawy. Panujemy nad sytuacją. - Panujemy?
Pani Thévenot i pan Gambi zaraz ich przywiozą.
Matematyczka i... Gambi uczy?
Tak, prowadzi zajęcia praktyczno-techniczne.
- Pani Thévenot. Mówiłem, że będzie źle. - Jak to?
- Gdzie on jest? - Spokojnie.
Rozumiem państwa nerwy, ale wszystko będzie dobrze.
Grand Prix otrzymuje...
aplikacja Meditech Martina Rougemonta.
Nagrodę Miasteczka Nauki
otrzymuje...
Ty ją dostaniesz!
...dron ratowniczy
Frédérica Lipschitza.
To nie koniec.
Nagrodę za wynalazek praktyczny
otrzymuje...
grill solarny Gaëlle Le Cointre.
I wreszcie - nagroda specjalna jury.
Otrzymuje ją...
wynalazek "Magic Steps" Maliki Aberkam.
- Rządzisz! - Brawo, Malika!
Jestem z ciebie dumny.
Nie jesteś Einsteinem, tylko Maliką Aberkam.
Brawo!
Malika, pokaż.
Jeszcze raz.
Panie Castelli!
Zdobyła nagrodę specjalną jury.
- Dostała nagrodę? - Malika?
Tak. Super.
Mogę włączyć głośnik? Żeby wszystkich uspokoić.
Halo.
Wszystko dobrze, zaraz wracamy.
Cholera!
- Co się stało? - Spokojnie.
José, w porządku?
José, nic ci nie jest?
Przepraszam, nie zauważyłem go.
Wszczęto procedurę dyscplinarną.
Nic nie mogłem zrobić.
Uczeń został ranny. Rozumie pani?
Po egzaminach stanie pani przed komisją dyscyplinarną.
Czekam na wezwanie.
Na razie muszę panią zawiesić w obowiązkach.
Przykro mi.
Powodzenia i dziękuję.
Bardzo pomogłaś małej Aberkam.
Nie przekreślą tego.
Dziękuję.
Szczerze współczuję.
Wkurza mnie to. Z powodu nas wszystkich.
Mamy inne metody, ale wspólny cel.
- Będziemy cię wspierać. - Dziękuję, Thierry.
Powodzenia.
Moment. Virginie...
Dlaczego to zrobiłaś?
Wzięłaś winę na siebie. Byliśmy razem.
Gdy już wiedzą, że uczysz techniki, szkoda byłoby cię stracić.
Pani Thévenot.
Proszę usiąść.
Przypomnijmy fakty.
Kto chce zabrać głos?
Zdałem śpiewająco.
Myślę, że będzie dobrze.
Nie łudź się. Nigdy nas nie słuchają.
Proszę za mną.
Przedstawię opinię komisji dyscyplinarnej.
Pani Thévenot,
komisja postanowiła...
Co się dzieje?
Dzień dobry. Chcemy się wypowiedzieć.
Nie wolno wam tu być.
Osądzacie naszą nauczycielkę.
Oceniamy jej zdolność
do pracy w systemie szkolnictwa publicznego.
Sprawa nas dotyczy, więc przedstawimy nasze zdanie.
Jak to? Zdanie?
Taką nauczycielkę każdy powinien spotkać na swojej drodze.
Uwierzyła w nasze możliwości, zainspirowała nas.
- Teraz ty. - Tak.
Dobrzy lekarze, hydraulicy i nauczyciele
są tacy, bo dobrze się bawili i poczuli flow.
Może nie znacie tego terminu.
Miło, że bronicie nauczycielki, ale to nie wasza rola.
Zakończyliśmy posiedzenie.
Dziękujemy wam za wypowiedzi,
- teraz wyjdźcie. - Dziękuję.
Zaraz. Wyrzucicie ją?
Co z wami?
Zanim ją poznałam, chciałam rzucić szkołę.
Czułam się tu jak w więzieniu.
Myślałam, że jestem do niczego.
Ona mi zaufała.
Pokazała, że mogę czegoś dokonać.
Że nie jestem zerem.
I że w szkole są ludzie, którzy mi pomogą.
Dzięki temu mam medal za wynalazek.
Ma tu ktoś taki?
No właśnie. Takie eksperymenty jak nasz
powinny być obowiązkowe.
"Sztuką nauczyciela jest obudzić radość z tworzenia i uczenia się".
To nie moje, tylko Einsteina.
Fakt, nie byliśmy na próbnym.
Ale dzięki zaufaniu pani Thevenot uczyliśmy się razem i proszę...
Bintou, pokaż im.
Czwórka.
U mnie też.
Piątka.
Dostateczny.
I medal za wynalazek. Jestem świetna.
Idę w tamtą stronę.
Nie smuć się i wierz w siebie.
- Obiecujesz? - Chyba pani nie wyrzucą?
- Wyrzucą. - Co pani będzie robić?
To, co umiem: uczyć.
W szkole publicznej lub innej.
Będę to robić, bo to kocham.
Teraz jestem pewna. Dzięki wam.
Cholerne dranie.
Zmykajcie. I dalej pracujcie razem.
Cieszcie się i bądźcie wolni.
Wiecie, co robić.
- Będziemy w kontakcie. - Tak.
Do widzenia.
- Miłych wakacji, panie Gambi. - Nawzajem.
Do widzenia.
- Cześć, Chantal. - Dobrych wakacji.
- Podobał mi się ten cytat z Einsteina. - Serio?
I te filmiki z twoim śpiewem. Słodkie.
Nikt czegoś takiego dla mnie nie zrobił.
- Chcesz więcej? - Nie trzeba.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Karolina Bober