Halo?
FENIKS PREZERWATYWY
CORINIUM I VENTURER
BITWA O KONCESJĘ
Na kanwie serii Jilly Cooper „KRONIKI RUTSHIRE”
RYWALE
Cześć.
Trochę wieje.
Denerwujesz się?
Nie?
Tak. Trochę. Jak było z tobą?
Tak. Trochę.
Nie żebym się nie cieszyła…
Ale nie ma pośpiechu.
Co planujesz w ferie?
Głównie robić zdjęcia.
Co fotografujesz?
Ptaki.
Żeńskiej uczelni w Cheltenham?
O rany.
Sam wywołuję zdjęcia. Mam tam ciemnię.
- Jesteś fotograficznym nerdem? - Cóż…
- Dlaczego ptaki? - Są wszędzie.
Gdy je już zobaczysz i usłyszysz, zdajesz sobie sprawę, że są wokół.
Ukryta zgraja osobliwości.
Spójrz na te pióra. Nazywają to prążkowaniem.
Niesamowite, co?
A to tylko krzyżówka. Zwykła kaczka.
Cudowna.
Dawaj. Ulubiony ptak.
Zniczek.
Nie widzę go.
A, tak. Odleciał, gdy robiłem zdjęcie.
Mam przestać gadać?
Nie. Podoba mi się.
Jesteś pewna?
Tak.
Przepraszam.
W porządku?
Jak miło.
To ty?
Chyba tak.
Chcesz to zrobić?
Tak.
Nie wierzę. Jesteś czarodziejką.
Opiekujesz się dziećmi i gotujesz porządny posiłek.
Udało ci się popracować?
Trochę.
Czuję, że stoję w miejscu, póki nie zacznę książki,
ale jeszcze nie mam na nią pomysłu.
A co u was?
Rodzice mają się lepiej.
Tata wciąż jest załamany po Złotej Rękawicy.
Stracą dużo pieniędzy, jeśli nie zdobędą koncesji.
Patrick jest zachwycony Paryżem, ale nie wiem, ile tam pisze.
A ja wciąż biegam. Mam jeszcze cztery duże kolacje.
Spływają zamówienia na świąteczne ciasta, więc…
A jakieś przyjemności? Romans?
Nie. Za dużo się dzieje. Nie mam czasu.
Ty mówisz: „Nie ma czasu”, a ja: „Czas najwyższy”.
Gdy zapuka ten jedyny,
musisz mieć czas, by mu otworzyć.
Jakoś tego nie widzę.
To się wydarzy.
Pojawi się nieoczekiwanie.
Uśmiechnie się do ciebie, jakbyś wniosła słońce.
Wszystko gra?
U mnie?
Tak.
Nie wierzę, że oddałam ci dziewictwo.
Zadbaj o nie.
Obiecuję.
- Kurwa. - Co?
Kurwa mać.
Chodźcie. Spokojnie, Siegfried.
Co się dziś z tobą dzieje?
Archie?
Gdzie moje majtki?
Szybko.
Kochanie, jesteś w domu!
Myślałam, że wracasz dopiero jutro.
Nie, dzisiaj.
Szkoła robi się coraz krótsza.
Nie wiem, za co im płacimy.
Co robisz?
Dopiero wróciłem. Przebieram się.
Masz koszulkę na lewą stronę.
Tak, to punk.
Tak? Telegraph napisał, że to przeżytek.
Zawsze zaczynałem późno.
Chodź na herbatę.
Ale może załóż spodnie.
Co za wspaniała niespodzianka!
Poszła.
Archie. Skąd masz nagie zdjęcie mojej matki?
Co?
Nie zrobiłem ich, przysięgam.
Pożyczyłem aparat od taty. Może były na początku filmu?
Po co mojej mamie aparat twojego taty?
Proszę, zaczekaj.
To nie nasza sprawa.
Dwie osoby są robione w konia, a ty chcesz odpuścić?
Boisz się ojca?
Nie.
To chodź ze mną.
Nie bądź śmieszna…
Dobrze. Pokażę to mamie.
Nie rób nic głupiego.
Cześć, Caitlin. Też wcześnie skończyłaś szkołę?
Rozumiem.
Chyba powinniśmy porozmawiać, nie sądzicie?
Chodźmy do salonu. Zaparzyłam herbatę.
Mleko i cukier, Caitlin?
Poproszę.
Zjedz ciastko.
Dziękuję.
Jestem bardzo rozczarowana.
Wiesz, że cenię szczerość, Archie.
Masz mało gorszące wyjaśnienie
czy mam wierzyć w najgorsze?
- Ona mi pomaga. - Ciekawe.
Z projektem fotograficznym.
Co fotografujecie?
Ptaki. Przeważnie.
Dużo jest ptaków w sypialni Archiego?
Z…
- Okno. - …okna.
Jakie ptaki?
Zniczek.
Rany. Zrobiłaś zdjęcie?
Odleciał.
- Więc to nie jego zdjęcie? - Nie.
A co na nim jest?
To nie zdjęcie.
- Nie? - Nie, to stykówka.
Chciałaś wybiec z nią z domu.
Dużo zachodu jak na zwykłą stykówkę. Pokaż.
Archie nie chce pokazać, nim nie zdecyduje…
Musi zostać wywołane…
Kończy mi się cierpliwość.
Daj mi to, zanim zadzwonię do twojej matki.
Nie.
Caitlin!
Podasz mi okulary?
Co to jest?
Tata niedługo wróci.
Zostaniesz na kolację, Caitlin?
FAKTY Z COTSWOLDS
Na koniec zobaczmy prognozę pogody. James jest przy mapie.
Dziękuję, Sarah.
Po porannym zachmurzeniu
widać, że po południu sytuacja może się pogorszyć.
Na południu regionu
mamy kilka deszczowych punktów.
Ale jutro czeka nas lepszy dzień z paroma słonecznymi przejaśnieniami.
Do Corinium dzwoniła właśnie pani Oates z Bisley,
by zapytać o doniesienia o zbliżającym się huraganie.
Spokojnie, nic takiego nie nadejdzie.
Przepyszne.
Dziękuję.
Nie ona gotowała.
- Archie. - Co?
Nie wie, że raz w miesiącu Taggie wypełnia zamrażarkę?
- Jemy dania Venturer. - Mało mnie to obchodzi.
Twoja mama ma lepsze zajęcia niż gotowanie.
Akurat ty nie powinieneś krytykować menu Venturer.
Pomówimy o waszych wagarach?
Może później.
- Jak ci minął dzień? - Cudownie. Pracowicie.
Twojemu ojcu pewnie też, Caitlin.
Zwłaszcza po katastrofie Złotej Rękawicy.
Podobno był niezły spektakl. Szkoda, że nikt go nie zobaczy.
Za to Master Dog będzie miał niesamowitą oglądalność.
Siedem milionów.
Po co Barbara Woodhouse, skoro jest James Vereker?
No i mamy doskonałą aktorkę do nowego sezonu Siali chłopcy mak.
Maud O’Hara. Prawdziwa z niej gwiazda.
- Kamera ją kocha. - Tony.
Mówię poważnie. Jest cudowna!
Przekaż ojcu, że haruje u nas jak wół.
Niezłe, co? Wół…
Na litość boską, mamo!
Masz to gdzieś?
Zatrudnienie jej było pomysłem twojej matki.
O Boże.
Raczej nie chciała, byś ją przeleciał.
Co?
Wywołałem kliszę z aparatu.
Widzieliśmy zdjęcia.
Sesja zdjęciowa do serialu.
Bez ubrań?
Jesteś w lustrze, tato.
Wiemy, że ją pieprzyłeś.
Nie przy kolacji.
To kiedy?
Nic nie powiesz?
Będziesz tu siedzieć i udawać, że nic się nie stało?
Co z tobą?
Nie wiem, czemu się na mnie wyżywasz…
Widziałaś to
i wrzuciłaś do ognia!
Są rzeczy, których nie rozumiesz…
Kochanie.
Wspaniale, Archie. Świetna rozrywka.
Mama wyszła w burzę bez płaszcza.
Świetna robota.
- Dalej, jeden gryz. No dalej. - Sabotażysta!
Pyszne ciasto dyniowe.
Bardzo dobre.
Klub Rotariański będzie zachwycony.
Dzięki za polecenie. I bycie królikiem doświadczalnym.
Jak mamy poprawić tę scenę?
No więc
grozi, że sprzeda farmę, jeśli się z nim nie prześpi.
„Nie ujdzie ci to na sucho, Delaney!”
Nawet Taggie wie, że to tandeta.
Oczywiście, że tak.
To Tony Baddingham. Człowiek z dotykiem Midasa.
To, czego dotknie, zamienia się w toksyczne odpady.
- To praca. - I brat.
Sam mówiłem gorsze rzeczy.
Nie powinnaś mu grozić? Czy to nie będzie bardziej zaskakujące?
Scarlett O’Hara broni farmy za cenę swojego życia.
Złapie widły?
Albo siekierę?
Może powiedzieć coś w stylu: „Mąż nauczył mnie tego używać.
Byłby dumny, widząc, że cię tym pogoniłam”.
Tak. Dobry w tym jesteś.
- Szkoda, że nie w pisaniu swoich kwestii. - Yeats? Na pewno jest świetny.
Cameron tak mówi, ale nie wiem.
Nagle wszystko wydaje się ważniejsze.
Zerkniesz na taśmę?
Oczywiście. Obejrzyjmy ją. Już.
Weź pudding.
Czyli my zmywamy.
Ja myję, ty wycierasz?
Wróciła?
Nie.
- Sprawdziłeś stajnie? - Byłem wszędzie.
Powinniśmy do kogoś zadzwonić?
Jeszcze nie. To dorosła kobieta, a nie zagubiony kot.
Boisz się, że ludzie będą gadać.
- Czy to ważniejsze…? - Coś ty, kurwa, zrobił?
Coś ty, kurwa, zrobił?
To moja wina? Ciebie przyłapano na zdradzie.
Zdradzałem ją dziesiątki razy!
Ludzie tak robią!
Dorośnij!
Syn miał za zadanie przywieźć ciało Yeatsa do domu
i pochować je w Sligo
w tym skromnym grobie, w cieniu gór.
Nasza podróż, jak jego, kończy się tu.
Od jednego syna tych ziem do drugiego: dziękuję, panie Yeats.
Prowadzący: DECLAN O’HARA
Cudowne.
Naprawdę?
W chwilach, gdy recytujesz, patrząc w kamerę,
płoniesz w naszych sercach.
O Boże.
Co?
Ulżyło mi.
Chciałem, by ci się spodobało.
Channel 4 będzie zachwycony. Materiał jest piękny.
Położę się wcześniej.
Tak? Bas jeszcze jest?
Nie, mamo. Chciał wrócić, zanim pogoda się pogorszy.
- Dobranoc. - Śpij dobrze.
Program taty jest niesamowity!
Szkoda, że nie było cię tam ze mną.
Przepraszam, że byłem dupkiem.
Chcę być z tobą szczery.
Spędziłem z Cameron dużo czasu w Irlandii.
Dużo mówiła o sobie i Rupercie.
Chyba nie jest z nim szczęśliwa.
To niech go odda innym. Wiele dziewczyn chętnie się zamieni.
Chodzi o to, że…
Uderzyły jej do głowy whisky, poezja
i krajobraz…
Mnie w sumie też.
Nie rzuciła się na mnie…
Ale zaistniała możliwość, by się ze sobą przespać.
- Rozumiem. - Chwila szaleństwa.
Ale do tego nie doszło.
Nie zrobiłem tego.
Kocham cię, Maud.
I zawsze będę.
Nie zaryzykowałbym tego.
Dziękuję, że mi powiedziałeś.
Kocham cię.
Naprawdę.
Może położymy się wcześniej?
No dobra, idę do łóżka.
Jasne.
Muszę wcześnie wstać.
Zapanować nad psami Master Doga.
Tak.
- Idziesz? - Tak, wspaniale.
Dobra, rozumiem.
Wena.
Zostawię cię.
Tak.
Monica? Cześć.
Cześć, Lizzie. Mam…
Zbieram fanty na zbiórkę.
Oczywiście.
Wejdź.
Straszna pogoda.
Tak.
Już dobrze. To tylko wiatr.
O Boże.
Rocky! Chodź, kochany!
Już dobrze, kochany.
Chodź.
Ciastko czekoladowe?
Dziękuję.
Nic ci nie jest?
Myślisz, że zostawisz Jamesa…
by być z Freddiem?
Nie wiem, o co ci chodzi.
Cóż…
Widziałam dość, by wiedzieć, kiedy ktoś ma romans.
Nie ma sensu zaprzeczać.
Cokolwiek zaszło z Freddiem, to skończone.
Rozumiem.
Nie masz przypadkiem brandy?
Czemu skończone?
Cena była zbyt wysoka.
Dla wszystkich wokół.
Ale na początku cię to nie powstrzymało.
Nigdy wcześniej nie miałam romansu…
ale przypomina bańkę.
W końcu nie obchodzi cię nikt poza nią.
To okropne, prawda?
Dla ludzi na zewnątrz.
Jeśli się dowiedzą.
Chyba nigdy nie zostawię Jamesa.
Nie miałabym odwagi.
Odejść sama z siebie.
Jest dobrym mężem?
Prawie nigdy.
Ale wiesz…
Dzieci.
Co musiałyby znosić ze strony kolegów?
Bramy szkoły…
Więc czemu zostajemy?
Z mężczyznami, którzy są dla nas niedobrzy.
Czemu nie mamy odwagi, by coś zmienić?
Myślałam, że z wiekiem stanę się odważniejsza…
że w końcu będę żyć pełnią życia…
Ale wciąż jestem tamtą bojaźliwą dziewczyną.
Ja wcale tak nie uważam.
Potwornie. Potwornie bojaźliwa.
Kiedyś kogoś kochałam…
bardzo mocno.
Przed Tonym.
Nie wolno mi było kochać tej osoby,
a jej mnie.
Żadne z nas nie odważyło się złamać zasad.
Mnie i siostrze wpojono poczucie obowiązku.
Miałyśmy być uprzejme, taktowne, wdzięczne
i zawsze przedkładać potrzeby innych nad swoje.
Wiedziałam, że moja mama by się załamała, gdyby się dowiedziała…
Więc wiem, jak to jest.
Czuć wielką namiętność.
Jak to brzmi.
„Też kiedyś byłem uwielbiany”.
Ale jaki przykład dajemy naszym córkom?
Czy one też będą przymykać oko?
Mam nadzieję, że nie.
Miałyby znosić egoistyczne potyczki, w które on chce się pakować,
a same miałyby odmawiać sobie szansy
na znalezienie szczęścia?
Nasze córki zasługują na więcej.
My też.
Tak.
Cześć.
Nie mogę zasnąć.
Dobrze, kochanie.
Rozmawiam z Monicą.
Poproś tatę, by cię utulił.
Chcę ciebie, mamo. Strasznie wieje.
Idź, w porządku.
Zaraz wracam.
Nic ci nie jest?
Był w naszym ogrodzie.
Chodź. Zabierzemy cię do stajni.
Przemarzłaś!
Chodź!
Idziemy.
Koń bezpieczny, bez uszczerbku na zdrowiu.
Dziękuję.
Rocky przeprasza i ma nadzieję, że się nie przeziębiłaś.
Czemu nie włożyłaś płaszcza, głuptasie?
Czegoś ciepłego.
Mogliśmy go odebrać.
Dzwoniłam, ale telefon nie działa.
- Naprawdę? - Tak.
Faktycznie. Nic.
Pewnie zerwało linię.
Jak czekolada?
Przypomina mi o babci.
Pani Bodkin też ją lubi. Chcesz coś mocniejszego?
Nie trzeba. Dzięki.
Ja chętnie się napiję.
Ja też. To dość apokaliptyczna sytuacja.
Mało powiedziane. Na pewno nie przeze mnie.
- To apo… apa… - Apokaliptyczne.
No dobra.
Odwiozę cię.
Dobrze. Pa.
Dzięki.
Zaraz wracam.
Dobrze, że wróciłaś.
- Miałem dzwonić na policję. - By ratować mnie czy siebie?
- Słuchaj… - Nie.
Tony, to nie twoja kolej.
Dobra.
Zwymyślaj mnie.
Na to już za późno.
Przykro mi. Kocham cię, obiecuję…
Przestań. Po prostu przestań.
Nie powinnam była za ciebie wychodzić.
Poniosło mnie.
Chciałam być twoją wybawicielką…
Ja byłem twoim.
Pamiętaj, co było z twoją rodziną.
Bez pieniędzy mojego ojca straciłabyś ten dom.
Rozwiązanie było korzystne dla obu stron.
Teraz nikt już nie powie, że to korzystne.
Dlatego się z tobą rozwiodę.
Nie.
Tym razem nie będę milczeć.
Jeśli ktoś zapyta, powiem,
że przez całe małżeństwo systematycznie mnie zdradzałeś.
Że znosiłam to tak długo, jak mogłam,
ale w końcu miałam już dość.
Zaangażuję najlepszego adwokata, żeby usunął cię z mojego życia,
życia moich dzieci
i z tego domu, który ostatecznie należy do mnie.
Jeszcze jedna szansa.
Dostałeś ją. Wyczerpałeś już limit.
- Nie dam rady bez ciebie. - Zwykle sobie radzisz.
Strasznie cię kocham.
Nie, Tony!
Kochasz mnie… strasznie.
Mieliśmy…
Mieliśmy umowę.
Nowe porozumienie.
Byłam gotowa w nie uwierzyć.
Ale ty je zniszczyłeś swoim rażącym zaniedbaniem.
I gorzej…
Tym razem gorzej niż kiedykolwiek.
Radziłam sobie ze zdradami,
ale ta wydaje się mroczniejsza.
Wykorzystałeś kobietę, którą uważałam za przyjaciółkę,
jako broń, by się zemścić na Declanie.
Przykro mi, ale to obrzydliwe.
Ta kontrola i manipulacja.
Nie mogę na ciebie patrzeć.
Mogliśmy to naprawić.
Czemu to zrobiłeś?
Bo chciałem coś poczuć!
Bo potrzebuję seksualnej relacji. Jak powietrza.
By poczuć, że żyję. Ty tego nie zrozumiesz.
Zawsze dawałaś do zrozumienia,
że sypianie ze mną to twój obowiązek.
Raz w tygodniu i wracam do siebie.
Nie ma w tobie krzty seksualności.
Jesteś martwa od pasa w dół.
Dla twojej informacji…
nie zawsze tak było.
No dobrze, ruszamy. Zabieram Caitlin do domu.
Jest środek nocy.
Nie ma co zwlekać.
Mam nadzieję, że twój ojciec ma lekki sen. Chodźmy!
Monico, proszę. To niebezpieczne.
Z drogi.
Caitlin!
Jadę z wami.
Nie! Wracaj do środka!
Zapnij pasy. Może trochę trząść.
Dumny jesteś?
Nienawidzę cię, tato.
Nie ma prądu.
Nie wychodź w taką pogodę. Po prostu…
zostań na noc.
Możesz spać w pokoju Caitlin. Pościeliłam łóżko, bo jutro ferie.
Dziękuję. Faktycznie tak będzie lepiej.
Poszukam świec.
Chcesz coś?
Herbatę albo…
Czekolady chyba nie mamy.
Halo. Klasztor.
Mówi Tony.
Monica o nas wie. Caitlin też.
Dobra. Caitlin?
Kto dzwoni?
Monica znalazła Caitlin tutaj, z Archiem.
To Tony.
Caitlin jest u nich.
Przecież powinna być w szkole.
Urwali się dzień wcześniej.
Byli w jego pokoju, zapewne uprawiali seks.
Co się stało?
- Caitlin i Archie urwali się ze szkoły. - Co jest, kurwa? Ta mała…
Uprawiali seks.
O Boże.
Tak.
O Boże.
Słyszy nas?
No tak… Nie.
Monica wie. Powie Declanowi.
Będzie za dziesięć minut. Lepiej się przyznaj.
Halo? Tony?
Chryste, co ona sobie myślała?
- Declan… - Nie mów, że mam się nie złościć.
Kurwa mać.
Idę po drinka.
O kurwa.
- Declan, musimy… - Co się dzieje?
Problem z koniem. A co z tobą?
Caitlin spotyka się z Archiem.
- Boże. - Właśnie. Pieprzona katastrofa.
Wiesz co? Koniec z tym.
Już ja jej pokażę bunt.
Za ile przyjadą?
Za jakieś dziesięć minut.
Tato, to nastolatki.
Wiedziałaś o tym?
Caitlin nie zdradziłaby żadnego sekretu.
- Nigdy nie zna się nikogo w 100%. - Znam Caitlin.
Archie?
Archie, przepraszam.
Poniosło mnie.
Byłem w szoku.
To znaczy…
To był popieprzony wieczór.
To moja wina. Wiesz o tym.
Po prostu…
Gdybyś sądził, że to wina twoja albo mamy…
Ludzie robią głupoty.
Ja robię. Robiłem.
Twoja matka jest aniołem.
Przez te wszystkie lata wybaczyła mi tyle głupot.
Wiem, że ta była najgorsza.
Obiecuję, że to naprawię.
Wszystko się ułoży. Poprawię się…
Będziemy…
Nie wiem, co bym bez niej zrobił.
Nie mam pojęcia.
Dałbym ci słowo, gdybym sądził, że mi uwierz…
Minęła już prawie godzina. Powinny już tu być.
Nie powinny były wychodzić. Co Monica sobie myślała?
Sprawdzimy?
Ja pojadę.
Nie, to niebezpieczne. Ja i Rupert ich poszukamy.
Chodź.
Uważajcie na siebie.
Nie martw się. Widziałem gorsze rzeczy.
Nic ci nie jest?
Po prostu…
Caitlin.
No tak.
Pojedziemy naokoło.
Teraz wiemy, czemu nie przyjechały prosto do was.
Burza życia Lizzie Vereker
Gdzie Monica?
Tamtej nocy leżała w łóżku,
wsłuchując się w burzę szalejącą wokół domu,
i zdecydowała, że musi żyć mniej bojaźliwie.
Wokół siebie widziała życie zbudowane na kłamstwach.
Małżeństwa związane sznurkiem i tajemnicą.
Zbyt często widziała niebezpieczeństwo nieszczerości,
ryzyko zboczenia z właściwej drogi.
I przez długi czas trzymała swoje prawdziwe ja w tajemnicy.
Była uśmiechniętą, oddaną żoną i matką.
Wybaczała zdradzającemu mężowi
i zapomniała o prawdziwej miłości, którą straciła lata temu.
powdzenia! x Taggie
Ale dzikość tego wyjącego wiatru ją wzywała.
Szeptała jej do ucha:
„Dość! Jesteś kobietą godną pożądania”.
Posłuchała głosu i wiedziała, co musi zrobić.
Nawet jeśli to oznaczało utratę wszystkiego.
Od tej pory miała żyć pełnią życia.
Nie dam rady żyć bez ciebie.
Nie chcę.
To się nie powstrzymuj.
Tylko nie ty.
Mogę wejść?
Czego chcesz?
Proszę, Tony.
Usiądź.
O co chodzi?
Monica…
- Nie ma jej tu. - Nie…
Co?
Przykro mi, Tony.
Znaleźliśmy ją.
Drzewo spadło na samochód. Caitlin się wydostała, ale…
Przykro mi, Tony…
Monica nie żyje.
Monica? Moja żona?
Sądzę, że zmarła szybko.
Na pewno nie była niczego świadoma.
Twierdzisz, że nie żyje?
Bardzo mi przykro.
Napisy: Karolina Gruszczyńska