Gdybym ja szatę nieba haftował,
Nićmi ze złotego i srebrnego światła,
Błękitną, przyćmioną, ciemną tkaninę, Nocy, światła i półświatła,
Rozpostarłbym tę szatę pod twymi stopami,
Ale ja biedny mam tylko marzenia,
Pod twymi stopami je rozłożyłem,
Stąpaj ostrożnie…
- Na miłość boską, Shelley. Znowu? - Cięcie!
- Nie możesz tak wbiegać w kadr. - Cięcie!
Masz coś na ustach. Wygląda jak twój lunch.
Niepotrzebnie dałem ci szansę.
Mamy to?
Chyba tak.
Nagrajmy widoki. Jutro powtórzymy ujęcia Declana.
Declan!
To jej pierwsze zdjęcia, a ty traktujesz ją jak śmiecia.
Producentka mogła zatrudnić porządną makijażystkę.
Oszczędzam na twoje irlandzkie lokalizacje.
Schrzanisz własny program, jeśli będziesz dupkiem.
Raczej nie powinnaś tak mówić.
Nazwałam twojego ojca dupkiem, bo nim jest.
I nie mów producentce, co ma robić.
Nie chodzi o Shelley.
Tylko o Maud. Nie chcę patrzeć, jak wyładowujesz na nas frustrację
z powodu rozpadu małżeństwa.
Wal się!
Poetyckie. To Yeats?
Ochłonąłeś?
Tu jest magicznie.
Dorastałeś tu?
Nie, ale Maud i ja byłyśmy tu rok przed urodzeniem Patricka.
To było piękne lato.
Pływaliśmy. Dużo jedliśmy i dużo piliśmy.
Byłem dwa lata młodszy niż teraz Patrick.
To wydaje się takie odległe.
Słuchaj…
Nie powinnam była tracić panowania.
A ja obrażać cię przy ekipie.
Jak długo tam stałaś?
Wystarczająco długo.
ZŁOTA RĘKAWICA
CORINIUM I VENTURER
BITWA O KONCESJĘ
Na kanwie serii Jilly Cooper „KRONIKI RUTSHIRE”
RYWALE
David Edwards,
znany jako Bee Bee Wełniany Baran z partii Cotswold Loony,
zdobył 317 głosów.
Bee!
Gerald Middleton z Partii Konserwatystów,
zdobył 36 106 głosów.
Niniejszym uznaję, że Gerald Middleton został wybrany
do parlamentu z Chalford i Bisley.
Nie pogratulujesz mu?
Nie chce, żebym szargał mu reputację.
Poza tym mam randkę.
Dziękuję.
Dobra robota!
Campbell-Black?
Co tu robisz? Gdzie Arthur?
Arthur i ja jesteśmy z jednej szkoły.
Gdy usłyszał, że potrzebuję tête-à-tête z szychą BBC One,
naciągnął Achillesa. Co za pech.
Czyżbym wyczuwał zasadzkę?
Nie wiesz, że squasha wynaleziono w Harrow?
Kurwa!
Dogadywaliśmy się, nim premier poprosiła mnie o rezygnację.
Stąd wiem, że stare dobre BBC ledwo zipie
i macie stworzyć programy,
który ludzie zechcą oglądać.
Wpadłem na pomysł, który może cię zainteresować.
Piłka meczowa.
Dobrze, słucham.
Przestańmy flirtować i pogadajmy na poważnie.
Przeprosiłem Shelley.
Gałązka oliwna?
Cześć, kochanie. Obyś miała na sobie coś skąpego.
Kochanie, nie mam na sobie nic.
Declan? To nie pokój Cameron?
Tak. Pracujemy.
Świetnie. Bo mam dla was wspaniałe wieści.
To Rupert. Ma wspaniałe wieści.
Załatwiłem Venturer najlepszy czas antenowy w BBC One.
Że co?
Twój kumpel z BBC, Jeremy, i ja zgodnie uznaliśmy,
że Brytyjczycy uwielbiają oglądać wygłupiających się sławnych ludzi.
Najlepiej z przeszłością.
Chcę wykorzystać moją porażkę na korzyść Venturer.
Poczekajcie.
Rusz się, Beaver.
- Co mówi? - Nie wiem.
Chcą godzinę specjalnego programu z rodzinną rozrywką.
Tradycyjna Anglia z nutką seksapilu.
BBC zrezygnowało z Yeatsa przez ciebie, a teraz chcą twojego seksapilu?
Twojego też.
Rupert, o czym ty mówisz?
Cześć, kochanie. Mamy okno.
Przed Howard’s Way. Ostatnia niedziela września.
Nakręcimy to tydzień wcześniej.
Będziemy w Irlandii.
- Skończcie wcześniej. - Nie możemy.
- To okazja dla Venturer. - Którego nie jesteś częścią.
Declan, twoja poezyjka jest świetna, ale tylko dla moli książkowych.
To najlepszy czas antenowy BBC z logo Venturer.
Niech Cameron popędzi ludzi.
- Dobrze? - Nie.
Rozłączyli się.
- Oddzwonię… - Nie.
- Powiem mu, że robi z siebie durnia. - Ma rację.
Dokument jest elitarystyczny, dlatego się podoba.
Ale to może im pokazać, że potrafimy zrobić wszystko.
Halo.
Dobra, damy radę. Ale musisz poruszyć ogromne góry.
Z kim o tym rozmawiałeś?
Pani O’Hara, jak to jest pracować w telewizji
po tylu latach w teatrze?
To zaszczyt grać w tak lubianym serialu.
Co pani powie czytelnikom o trzecim sezonie?
Fabułę utrzymujemy w tajemnicy,
ale jako lady Arabella będę trzymać chłopców w szachu.
Więc będę miała ubaw.
A co pani mąż sądzi o tym, że pracuje pani dla lorda Baddinghama?
Simon, musiałeś?
Declan ma swoją karierę, a ja swoją.
Nie znam się na koncesjach,
ale umiem się poznać na dobrym scenariuszu.
Zadowolony?
Jak nigdy. Jadł ci z ręki.
Dobra robota.
Czas na lunch?
Jest 10.30 rano i chcą mnie na przymiarkę kostiumu.
Jesteś chciana w wielu miejscach.
Propozycja jest wspaniała,
ale lunch powinnam zjeść w domu.
Declan czeka?
Jest w Irlandii.
Dom przypomina wymarłe miasto, ale…
Profesjonalistka.
Oboje wiemy, że to nieprawda.
- Maud, jesteśmy gotowi. - Dziękuję!
Monica?
Przekonano mnie do udziału w Jak pozostać małżeństwem.
Prawdziwy absurd.
- Uczysz się kwestii? - Nie.
Tony spisał dla mnie parę zdań.
Nie jestem do tego przyzwyczajona.
Do telewizji.
Uśmiechaj się i bądź sobą.
Wolałabym siedzieć w domu z psami.
- Nie wiem, jak to robisz. - To chorobliwy narcyzm.
- Jak tam Siali chłopcy mak? - Stresuję się.
Będziesz wspaniała. Jak zawsze.
Dlatego zaproponowałam cię na Tytanię.
Monico…
Dobrze wyglądam?
Czuję, że to przesada.
Do telewizji potrzeba trochę więcej.
Przez światła w studiu.
Pięć, cztery, trzy…
Dobry wieczór, witamy w…
Jak pozostać małżeństwem.
Ze mną, Jamesem Verekerem.
I mną, Lizzie, jego żoną.
W finale tego sezonu porozmawiamy z parą, która jest nam bardzo bliska.
Z dyrektorem i prezesem Corinium, lordem Tonym Baddinghamem,
i jego wspierającą żoną, lady Monicą Baddingham.
Jesteście małżeństwem od 19 lat, zgadza się?
Rany, aż tyle?
Dwójka.
To znaczy wiem, jak długo jesteśmy małżeństwem,
- ale… - Czas szybko leci, gdy jest miło.
Czemu on jej to robi?
Wartości rodzinne.
To wcale nie ma związku z walką o koncesję.
Nie mógłbym marzyć o lepszej żonie. Monica zawsze rozumiała moją pracę.
Późne powroty, długie, robocze lunche.
Podróże do Londynu.
To nieodłączna część życia producenta telewizyjnego.
Nie dałbym rady bez jej cierpliwości i stałego wsparcia.
Biedna Monica.
Jest moją opoką.
Wygląda okropnie.
Więc doradźcie nam. Zdaje się, że to rozgryźliście.
W czym tkwi sekret?
W niczym. To dość proste.
Trzeba się wzajemnie szanować
i nie brać siebie za pewnik.
Pełna wyrozumiałość.
Komunikacja.
- Nie należy dusić niczego w sobie. - Wspaniale. I…
Małżeństwo wymaga pracy.
Trzeba pozwolić drugiej osobie na rozwój i zmianę,
ale wciąż pokazywać jej swoją miłość.
Niech wie, że cokolwiek zrobi,
przy tobie będzie miała swój dom.
Cokolwiek zrobi.
Choć Tony nigdy by nie…
Zawsze byliśmy sobie całkowicie oddani.
To cudownie.
Zgodzicie się, że szczerość jest najlepszą strategią?
To jedyna zasada dla każdego związku.
Mądre słowa z ust mędrca. Dobrana para.
- Mądra. - OK, mamo?
- Wzruszające. - To nie koniec.
- Wszyscy uważamy… - Wyprowadzę psy.
…że jesteś szczęściarą.
Dziękujemy, lady Baddingham.
Kochanie?
Nie rozumiem, czemu ta makijażystka tak mnie umalowała.
Wyglądałam jak beza.
Przykro mi, że czułaś się nieswojo.
Moja siostra będzie miała używanie.
Araminta ucięłaby sobie rękę, by być w telewizji.
I to tę od drinków.
Kochanie.
Bardzo ci dziękuję za wspólny występ.
Wygramy to dzięki tobie.
Dobrze. Cieszę się, że to koniec.
Jeśli pracujesz dziś do późna,
może będzie lepiej,
jeśli przeniesiesz rzeczy do swojego pokoju,
byś mnie nie budził, jak wrócisz.
Oczywiście, kochanie.
Chodźcie, pieski.
Pieski.
Chodźcie, tędy. No już.
Praca do późna w biurze?
Czy nagła podróż do Londynu?
Życie producenta telewizyjnego.
Uznałbym to zaspokajanie potrzeb mojej największej gwiazdy.
Potrzeb?
Wpuścisz mnie do środka?
Nie wiem, co się stanie, jeśli pozwolę ci przekroczyć próg.
Przekonamy się?
Raczej nie stanąłem w płomieniach.
A ty?
Chyba nie byłem tu, odkąd twój mąż odszedł z Corinium.
Nie bez powodu.
Zostawili cię samą?
Taggie dostała zlecenie.
Declan wciąż w Irlandii?
Ale mam bardzo głupiego psa do obrony,
- więc niczego nie próbuj. - Nie ośmieliłbym się.
Słyszałem, jak grasz.
Zagraj dla mnie.
Są wspaniałe.
PIGMALION
Zrobiono je 25 lat temu.
Przybierałaś wiele postaci.
Byłam różnymi histeryczkami.
Zapominasz czasem, kim jesteś?
Tylko gdy nie gram.
Może to było 25 lat temu, ale teraz jesteś o wiele piękniejsza.
Karmisz mnie pochlebstwami.
Naprawdę. Szkoda, że się nie widzisz. Jesteś wspaniała.
Chciałbym zrobić ci teraz zdjęcie.
Nie wzięłabym cię za fotografa.
Zanim oddałem duszę reklamie, byłem profesjonalnym fotografem.
Krążyłem po ulicach Nowego Jorku z aparatem i torbą pełną ideałów.
Śmiejesz się z moich ideałów?
Po prostu nie wiedziałam, że jesteś fotografem.
Mało brakowało.
W wieku 15 lat kupiłem pierwszy aparat.
Brałem go wszędzie.
Powiedziałem tacie, że chcę być fotografem.
Pierwszy raz przyznałem,
że nie chcę wejść w rodzinny interes, na który tak ciężko pracował.
Tata chwycił aparat i wyciągnął film.
Wciąż widzę jego twarz.
Aparat wyleciał przez okno i rozbił się na podjeździe.
Ojciec nie powiedział ani słowa.
Nie powstrzymało cię to?
Zdobywam to, czego chcę.
Jeszcze raz?
Rozepnij koszulę.
Połowa widowni to kobiety.
- Lubimy włosy na klacie. - Serio?
Skoro pasuje Tomowi Selleckowi.
To prawda? Włosy na klacie?
Kobiety kochają szczecinę.
Galopujący seks.
Na koniu.
Jest młoda, weźmiemy ją za darmo.
Taggie nie ma, by cię dokarmiać, więc mam peklowaną wołowinę i musztardę.
Świetnie.
- Tak. - Gotowe.
Nathalie Perrault?
Ze sztuki mamy?
Nie spodoba jej się to.
Twoja matka nie pracuje dla Venturer.
Też mi się to nie podoba, ale Nathalie wciąż szaleje za Rupertem,
więc przekonałam jej agenta, by wystąpiła dla rozgłosu.
W czym ma wystąpić?
Zdecydowaliście już, co to będzie?
Tak. Usiądź.
A więc…
Gdy zapytasz kogoś na ulicy, z czego słynie Rupert, co odpowie?
Z bzykania całego kraju.
Słucham?
A druga rzecz?
- Niezdrowa potrzeba wygranej. - Można tak to ująć.
Ja nazwałabym to współzawodnictwem.
Nasz nowy program to będzie wielka rywalizacja.
Średniowieczny turniej, w którym czarujący kumple Ruperta…
Czarujący światowi kumple.
…zmierzą się z drużyną tu obecnego.
Ukłon w stronę historii.
Dla zwycięzców nagrody. Dla przegranych maź.
Oby był to Rupert.
Sprzedamy to NBC. Pomysł im się spodobał.
Turniej będzie miał tytuł Złota Rękawica.
Odważni wygrywają…
…i złoto zdobywają.
Cameron, możemy porozmawiać o kolorze i konsystencji tej mazi?
Jasne.
- Dobra robota. - Tak, brawo.
Dobranoc.
Nie ryzykujesz, powierzając wszystko Rupertowi?
Każdy zasługuje na drugą szansę.
Chyba jednak nie każdy.
Może już czas odpuścić sobie Cameron.
Zrezygnowałbyś z mamy?
Pamiętaj, Fred-Fred, żadnych cygar ani papierosów.
W Tomorrow’s World mówią, że palenie powoduje raka.
Tak.
Też cię kocham, Val.
JUŻ WKRÓTCE 30 NOWYCH DOMÓW
Tato? Czy to nie moje pole?
Panie Jones. Recepcja nie powinna była pana wpuszczać.
Lordowi B nie wolno przeszkadzać.
Nie.
Freddie.
Faks nie działa?
Kupowałem to pole dla Sharon.
A tak. Ale podbijanie ceny to świetna zabawa.
Zostawcie nas na chwilę.
I przegapić tę potyczkę?
W co ty, kurwa, pogrywasz?
Zawsze szukam nowych okazji biznesowych. Wiesz o tym.
Baddingham Estates zarobi dla mnie kupę forsy.
A ty będziesz miał piękny widok.
Jak się nazywa twój dom?
Bella Vista?
Nienawidzę zawodzić dzieci.
Pieprzony Tony.
Że też dzielisz geny z tym pojebem.
Ja i moje geny przepraszamy.
Wiadomo, że mój brat to kawał gnoja.
Musimy mieć się na baczności.
Dlatego Złota Rękawica musi odnieść sukces, Rupert.
A potem wrócisz do gry
i reszta zmieni zdanie. Zobaczysz.
Ale szkoda mi Taggie. Co oni sobie myśleli?
Kto i o czym?
O’Harowie zapomnieli, że Taggie ma dziś urodziny.
- Co? - Biedna Taggie.
- Co z Taggie? - Podobno ma dziś urodziny.
Dwudzieste pierwsze.
Pamiętamy 21. urodziny Patricka.
Miał czwórkę towarzystwa.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Natknąłem się na nich.
Obrzydliwe.
Co tu robisz?
Boże, pada. Wejdź.
Cóż…
Podobno ktoś ma dziś 21. urodziny.
To prawda.
Ale taty nie ma, więc…
No tak…
Przykro mi.
Powinnaś mieć imprezę jak Patrick. Było pełno ludzi.
Nie chcę imprezy.
Co u ciebie?
Idę na żywioł, jak zwykle.
Wszyscy są podekscytowani twoją Złotą Rękawicą.
Tab i Marcus też będą?
Helen nigdy by na to nie pozwoliła. Małe kroczki.
Twój piknik hałasuje.
Bo to nie piknik.
To twój prezent urodzinowy.
O mój…
Mój Boże! Jest cudowny.
- I jaki uczuciowy! - Ma dobry gust.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Jest uroczy.
Rupe! A to niespodzianka.
Hej, byłeś szybszy.
Bas też słyszał, że mam urodziny. Przyniósł kolację.
Na pewno wystarczy. Kurczak i pesto.
Tak. Z mnóstwem bazylii Basila!
Dzięki, mam już plany.
- Ale smacznego presto. - Pesto.
Dziękuję za pieska.
Od ciebie?
Jest uroczy.
- Gertrudo! Chodź. - Zobacz.
- Przywitaj się. - Podoba ci się?
Podoba się jej.
Wszystkiego najlepszego, aniołku.
- Buziaki i przytulanki. - Fajnie.
- Liścik dla mleczarza? - Boże.
Na ekranie wyglądałam na wzdętą.
James kazał zmienić na półtłuste.
Palant.
Uważaj, palant patrzy.
Wiem, że to oznacza przekroczenie linii wroga,
ale przyjdziesz jutro na zdjęcia?
Tak między nami, nie wiem, jak mnie przyjmą,
a poza tym Freddie tam będzie.
Staramy się unikać.
Pani Makepiece potrzebuje ochotników do budki z przekąskami.
Mogłabyś zaszaleć z drinkami.
Zaszaleć?
A to dobre.
Pomyślę o tym.
Grzeczna dziewczynka.
O nie…
Półtłuste ci niepotrzebne.
Dziękuję.
Czego chciał ten drań?
Zobaczyć przyjazną twarz.
Zabraniam ci się z nim spoufalać.
A, Lizzie?
Nie bierz bez pytania moich kulek do kąpieli.
Wczoraj było ich osiem, a teraz są trzy.
Trochę to samolubne, nie sądzisz?
Zanim was zostawię, by złapać nocny prom,
powiem tylko, że to były świetne zdjęcia!
Szczerze mówiąc, gdy zacząłem pracę z Cameron i Declanem,
tak darli ze sobą koty,
że byłem w szoku.
Ale ta ich pasja to czyste złoto.
Jeśli choć jej odrobina znajdzie się w naszym programie,
z pewnością odniesiemy sukces.
Chciałbym wznieść toast za Cameron i Declana.
Za Cameron i Declana!
I za piękną Irlandię.
Za Irlandię!
Nie wiem. Jestem na to za stary.
Nie jesteś aż tak stary.
SEN NOCY LETNIEJ
Wejść.
Co sądzisz?
Ty zrobiłbyś lepsze zdjęcie.
Mam coś dla ciebie.
Kamerzyści pokazali mi sklep fotograficzny.
Chciałam kupić taki jak ten rozbity przez twojego tatę.
Przepraszam.
Mogę go oddać, to…
Ojciec go nie rozbił.
- Wyrzucił przez okno. - Powiedziałem, że wyleciał.
Ja go wyrzuciłem, zamiast przywalić nim ojcu w twarz.
Dziękuję.
Wzruszyłem się.
Właśnie tak.
Powoli.
Nie ma pośpiechu.
Za trzy miesiące okaże się, czy wygraliśmy.
Zastanawiam się, czy po koncesji jest życie dla mnie i Ruperta.
Chciałbym tak myśleć.
Bardzo was oboje polubiłem.
Oboje?
Pod tą kolczugą jesteś miękka jak puch.
Czemu byłaś okropna dla Patricka?
Może za bardzo go polubiłam.
No i był Tony.
I ty.
Wiedziałam, że za mną nie przepadasz.
Teraz poznałem cię lepiej,
a Patrick pasowałby do ciebie bardziej niż Rupert.
I nie zwodziłby cię.
Maud robi to z tobą.
Gdy zjawiłeś się w Corinium, trochę poszperałam.
Wśród artykułów o twojej karierze
był taki z Maud sfotografowaną z jednym facetem i na ramieniu drugiego.
Popijała martini z Bono?
Nie, nie. Bono to przyjaciel rodziny.
Będąc z kimś takim jak Maud,
akceptujesz, że pięknymi ludźmi nie rządzą zasady
zwykłych śmiertelników.
Nie jest taka piękna, by brać cię za pewnik.
Maud wie, że nie trafiłaby lepiej.
Robi to dla pochlebstw.
I by wyrwać się z samotności,
jaką musi znieść każdy, kto żyje z pracoholikiem.
Pojebana idea małżeństwa.
Tak.
Zdradziłeś ją kiedyś?
A kiedykolwiek chciałeś?
Aż do dzisiaj nie.
Więc nie tylko ja to czuję.
Gdy tworzy się coś, co wiadomo, że jest wyjątkowe,
to naturalne, że chce się to jakoś skonsumować.
Podczas zdjęć ciągle się to zdarza.
Nie w ten sposób.
Może…
chodźmy na górę.
To by wszystko skomplikowało.
Poradzę sobie z komplikacjami.
- Mamy nowego psa? - Dostałam od Ruperta na urodziny.
O Boże. Miałaś urodziny.
Jestem okropna.
- Jak…? - Ile skończyłam lat?
Wiem ile. Nie jest ze mną tak źle.
Przynajmniej nie jakieś ważne.
Kurwa, 21. urodziny!
Powtarzasz, że rodząc mnie, prawie umarłaś.
- Jakby… - Urodziłaś się wcześniej.
Dlatego nie pamiętam daty!
Chcę się zabić.
- Mamo, nie rób tego! - Czego?
Tak dramatyzujesz, że nie ma miejsca na moje emocje.
Przepraszam.
Naprawdę.
W porządku.
Nie musisz pamiętać o moich urodzinach.
Chcesz pójść ze mną na nagranie?
Caitlin przyjedzie.
Tata chętnie cię zobaczy.
Rozumiem wasze obawy. Całkowicie.
Może nakręcimy program i potem zdecydujemy?
Zdjęcia wydają się teraz nieuniknione.
Tak.
To Nathalie Perrault.
Sprawiłeś, że trudno nam teraz odmówić.
To jest Cameron…
Nie chcę brzmieć jak synalek tatusia,
ale obiecałem ojcu, że Rupert odejdzie.
Dziś Rupert jest wolnym strzelcem, jak inni.
Ale sam to wszystko zorganizował. Ja byłem w Irlandii.
Harował jak wół.
Nadstawiam karku, reżyserując ten program.
Tony kazałby mnie powiesić i poćwiartować.
Ale wierzę w Venturer. I ufam osądowi Declana.
Uważam, że powinniśmy wesprzeć Ruperta.
Jeśli się uda, to może sprowadzimy go z powrotem.
Szampan chłodzi się w garderobie.
Potem będzie przyjęcie.
Byłam bardzo rozczarowana, gdy zadzwoniła pani Jones.
Wymknęliście się, by obejrzeć Złotą Rękawicę Ruperta.
To zdenerwowałoby ojca.
Musiałam cię poinformować, Mon-Mon.
Kiedy zobaczyłam, że przemykają, od razu zadzwoniłam z samochodu.
- Prawda, Sharon? - Tak, od razu. Przykro mi.
- Coś ty sobie myślał? - To był mój pomysł.
Archie powinien był odmówić.
Powinien być mądrzejszy. A teraz chodźmy.
Cześć, Enid.
Jak się masz?
Ściągnęli średniowieczne fanfary.
Nie mogę się doczekać.
Mamo, zgadnij, kto się zjawił.
- Kto? - Tenisistka.
Twoja ulubiona.
Nie.
Możemy zostać tylko na chwilę, prawda?
Dobrze.
O ile nikt nie piśnie słówka tacie.
Możesz usiąść ze mną.
Pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden i akcja.
Panie i panowie, Mesdames et Messieurs.
Rycerze i giermkowie, damy i dziewczęta, czeka was uczta.
Odważni wygrywają i złoto zdobywają.
Witamy na turnieju…
Złota Rękawica!
Powitajmy nasze drużyny.
Drużyna Ruperta!
Dalej, niebiescy!
I ich potężni przeciwnicy,
drużyna Declana!
Declan!
Świetnie się razem prezentują.
Ten też.
- Aż sam chcę się napić. Pójdę po kolejkę. - Rupert!
Jak się masz?
Co tu robisz?
To impreza publiczna.
Wy przyszliście na Szekspira. Ja chcę obejrzeć wasz chaos.
To nie chaos, pani Johnson.
To coś genialnego!
Brawo, Rupert!
Moja siostra chce bzyknąć twojego brata.
Myślisz, że jest ładna?
Dom przeleci wszystko.
- To jaki jest twój typ? - Zamów jeszcze sześć piw, a się dowiesz.
A teraz łucznictwo!
Allez les rouges!
Jest wspaniale, prawda?
Wciąż nie jestem przekonana.
Rupert nie próbuje zdobyć serca Nathalie Perrault.
Tylko twoje.
Sprawdźmy, która drużyna zdobędzie serce księżniczki.
Kiedy są urodziny Taggie?
Cholera.
Robi dla ciebie wszystko.
Bez niej umarlibyście z głodu.
Jaki z ciebie świętoszek.
Na twoim miejscu zająłbym się własnym podwórkiem.
Zero punktów!
Co masz na myśli?
Może Cameron zasługuje na więcej?
Ona nigdy nie miała lepiej.
Nie mówię o seksie, jaskiniowcu.
Tylko o tym, żebyś z nią pogadał.
Jest samotna.
Freddie!
Cześć, dzieciaki!
Fajnie, co?
Ładny mundurek.
Jestem drużynową.
Hej ho.
Ładnie ci w tym.
Zanieś wodę Valerie, nim się wygazuje.
Czas na ostatnie wyzwanie!
Zaczynamy przeciąganie!
- Dalej, niebiescy! - Dawaj, Rupert!
Dalej! Ciągnijcie!
Ciągnijcie!
Dalej!
Ciągnijcie!
Z całej siły! Dalej!
Ciągnij, Declan!
Dalej! Dla Venturer!
Dalej! Ciągnąć!
Ciągnąć!
Tak!
Dalej!
Tego nie ma w scenariuszu.
Kręćcie dalej.
Zwycięzcą Złotej Rękawicy jest…
drużyna Declana!
Tak!
Declan!
Tak!
A dla przegranych…
Maź!
- Shelley? - Tak?
W porządku?
- Zostajesz na drinka? - Źle, że przyszłam.
Kiepska zabawa?
- Cieszę się, że tu jesteś. - Bycie przy nim…
Kochanie…
Wiesz…
Łatwo wygłupiać się latem,
kiedy świeci słońce i wszystko wydaje się możliwe.
Ale jest wrzesień.
Czas zdjąć te różowe okulary.
Nie możesz…
Nie baw się w kupidyna, Rupert.
Proszę.
Zabieram dzieci do domu na kolację z ich ojcem.
Dobra robota.
To było genialne.
Patrzcie tylko! Skąd wy macie tyle energii?
Tęskniłem za tobą.
Każda minuta w Irlandii przypominała mi o tobie.
O nas.
Wiem, że przeze mnie byłaś zła i samotna.
Każdą chwilę wynagrodzę ci pocałunkiem, jeśli dasz mi jeszcze jedną szansę.
Wykorzystałeś mnie dla kamer.
Jak dla mnie tęskniłeś za afiszowaniem się mną.
Nie.
Przyrzekam. Udowodnię ci.
Wiem, że byłem beznadziejnym mężem.
Ja nie byłam najlepszą żoną.
Ależ jesteś.
Jesteś najlepszą żoną.
Porozmawiajmy o tym później.
W mniej publicznym miejscu.
Wezmę prysznic i możemy wracać.
Nie.
Powinieneś pogratulować Rupertowi.
Musisz to zrobić. Powinniśmy zostać.
Na pewno?
Zmyj z siebie tę maź i się napijemy.
Miło było ponownie się spotkać, Mon-Mon.
Brakowało mi ciebie.
Dziękuję, Valerie.
Myszko.
Kiedy ta okropna sprawa z koncesją się skończy,
zostaniemy najlepszymi przyjaciółkami.
Ładna sukienka do krykieta.
Naprawdę?
Dziękuję.
Zarezerwuję ci taką w butiku.
Wpadnij, kiedy chcesz.
Pa.
Na razie.
Monica.
Nie znam dobrze niemieckiego, ale poprosiłam, żeby to podpisała.
Ale zachowaj to w tajemnicy przed Tonym.
Tak zrobię.
Dziękuję.
Dame Enid jest cudaczna.
Prawda, mamo?
To niemiłe, Beatrice.
To samo ludzie mogą powiedzieć o mnie.
A teraz wsiadaj.
Wracamy, nim tata zatęskni.
Wybaczyłaś mi, że chciałem się wcisnąć?
To było bardzo podstępne.
Ale uszczęśliwiłeś dziś ludzi.
To zaszczyt być w Venturer razem z tobą.
Trzeba to uczcić szampanem.
Rupert.
Zawsze tak mówisz.
Wiedziałem, że się popiszecie.
Co za dzień.
Najlepsza drużyna znowu w komplecie.
Myślę, że BBC będzie chciało program na święta.
Może cały serial.
Wszystko było idealne.
Teraz trzeba pokonać Tony’ego.
Popieram.
I ja.
Declan.
Wychodzę.
Mam zawieźć nagranie do Bristolu…
Taśmy mogą poczekać godzinę. Napij się.
Miałeś dobry tydzień. No, Mikey.
- Do dna. - Dobra. Przekonałeś mnie.
Czyż to nie ekscytujące, Charles?
Gerry jest taki zajęty w Westminsterze.
Pierwszy poseł w rodzinie od czasu Titanica.
Nie sądziliśmy, że wygra.
- Nie. - Naprawdę?
- Nie. - Ja od początku wiedziałem.
Dolejemy szampana?
- Najwyższa pora. - Dobry pomysł.
- Tak zróbmy. - Wszystko w porządku?
Rany… Tak.
Lato z Gerrym było jak z bajki.
Mam szczęście.
To on je ma, Muffy.
- Szkoda, że nie wygrałeś. - To moje największe zwycięstwo od dawna.
Nazwałaś pieska?
Mama chce Klaudiusza.
Ponoć u Szekspira byli Klaudiusz i Gertruda.
Oby nie byli źli.
No mów. Co lubisz poza polo?
Starszych mężczyzn sukcesu.
Bez urazy.
Stać cię na więcej.
Na razie nic mi nie wychodzi.
Mówiłeś, że napiszesz sztukę.
- I co się stało? - Życie.
Od Yeatsa można się nauczyć,
że życie i sztuka idą w parze.
Jedź do Paryża i odnajdź siebie.
Napisz tę sztukę.
Dziękuję, skarbie.
O której kończysz?
Jak skończą się bąbelki.
Dasz mi autograf, Rupert?
Dobrze.
Dla kogo napisać dedykację?
Dla Perdity.
P-E-R-D-I-T-A.
Niegrzeczny chłopiec
Perdita. To nietypowe imię.
Powinieneś zobaczyć, jak gra.
- Świetna zawodniczka. - Gdy przestrzega zasad.
Zasady są do łamania.
Może dołączy do drużyny?
- Co ty na to, Fred? - Chcesz być w Jones Jet?
Oczywiście.
Będę pierwszą kobietą z handicapem 10.
Lubimy pewność siebie.
- Wierzę. - Świetnie.
Sto lat
Niech żyje nam Taggie
Niech żyje nam!
Zrobiliście dla mnie?
- Oprócz pączków. - Ich się nie robi.
Hura! Pączki na śniadanie.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
MAUD O’HARA kwitnie na wsi
Odrodzenie gwiazdy
Declan!
- Komuś się spieszy. - Kasety.
Nie ma kaset.
Uspokój się. Jak to?
Montażysta dzwonił. Te dostarczone są puste.
- Niemożliwe. - A jednak.
Nie ma. Wszystkie nagrania programu przepadły!
Ktoś je skasował? Zamienił?
Nie. Kto by to zrobił?
Tony!
Wyłaź albo wyważę te cholerne drzwi!
Dzień dobry, Declan.
To byłeś ty.
- Co znowu zrobiłem? - Ukradłeś nasze taśmy!
Gdzie jest całe nagranie Złotej Rękawicy?
Mówisz o tym waszym gangsterskim pokazie?
Straciłeś program? To dość nieostrożne.
Kto to był? Beattie? Czy Monica?
Twoje dzieci? Nie zdziwiłbym się.
Ach, byli tam?
Czyli Jeux sans ferières.
To się wszystko na tobie zemści.
Po stokroć.
Masz niezły bałagan do ogarnięcia, ale ja nie mam z tym nic wspólnego.
Z całym szacunkiem, spierdalaj.
Kurwa!
Napisy: Karolina Gruszczyńska