HERMIA – DENKO
SEN NOCY LETNIEJ
ODCZYT W TOKU
Na kogokolwiek czekamy, oby było warto.
Na parkingu jest mnóstwo paparazzi.
Panie Fairburn!
Wybacz, Daysee. Mamie się pogorszyło.
To była długa noc.
Chyba Tytania przyjechała.
Tym razem lord B chyba przesadził.
Kogo grasz?
Hermię.
Myślałem, że tę ładną.
Niezłe zagranie z fotografami.
Prawda?
Kolejny gwóźdź do trumny Venturer.
Jezu Chryste.
Wasza matka zmieniła stronę.
SEN NOCY LETNIEJ
CORINIUM I VENTURER
BITWA O KONCESJĘ
Na kanwie serii Jilly Cooper „KRONIKI RUTSHIRE”
RYWALE
Cześć, moja różyczko!
Co robisz?
Maud była niesamowita.
Mówiłam.
To autentyczna artystka.
Jakby już wszystko przeżyła.
Dziękuję, że kazałaś mi ją zatrudnić.
Bez ciebie bym zginął.
Co robisz?
Idę do łóżka.
Wybacz. Wróciłam do pracy, nie do ciebie.
Nie jestem mile widziany we własnym łóżku?
Chcesz zabrać coś jeszcze?
Nie biorę niczego, co już nie jest moje.
To też mój dom. Pamiętasz?
Ja go urządziłam.
Wiem.
Nadal płacę rachunki.
Zamknij drzwi!
- Cześć, Susie. - Pani Vereker.
- Cześć. - Dzień dobry.
Proszę.
Możesz nie rozgłaszać, że zapomniałem scenariusza?
Muszę wracać.
Czekam na telefon od Carole.
W sprawie wydawców.
Oferty na moją książkę.
- Gdzie długopis? - Jaki?
- Mój. Do robienia notatek. - Cóż…
To próba. Muszę robić notatki o postaci. A podobno jesteś pisarką.
Zapisuj, jeśli nie pamiętasz.
Nie wiem, czemu Tony cię zaangażował.
Nie jesteś aktorem.
Ale jestem twarzą Corinium.
Lizzie, czy choć raz mogłabyś wspierać moją karierę?
Aż żal ściska, że jest żoną tego czegoś.
Mościa pani, to nie dowodzi twego rozumu.
Choć prawdę mówiąc…
- Mamy próbę. - Przepraszam, zapomniałam notatek.
Mościa pani, to nie dowodzi twego rozumu.
- Choć prawdę mówiąc… - Charles.
Kostium: sutki czy nie?
Sutki!
Dziękuję.
Charles mówi: sutki!
Tu jest jak na Piccadilly Circus.
Wiem. Przepraszam. Kontynuujcie.
Zgubiłem to. Spróbuję się odnaleźć.
Jestem najpiękniejszą istotą.
Oto i on.
Mościa pani, to nie dowodzi twego rozumu.
Choć prawdę mówiąc, rozum i miłość rzadko…
Wybacz, Andrew potrzebuję materaca.
Do kurwy nędzy!
Proszę!
Wspaniale. Po prostu wspaniale.
Przepraszam!
Przepraszam, Charles.
Właściwie, Charles…
co myślisz o tym, żeby posunąć się dalej
seksualnie?
Tak.
Mniej znaczy więcej. Prawda, Charles?
Sugerujemy. Nie robimy.
Zostawiam to w twoich kompetentnych rękach.
Ale powiedz tylko słowo, a z przyjemnością to zrobię.
Deidre.
Świetna robota.
Charles, dopilnujesz, żebym nie wyszła na idiotkę?
Nigdy w życiu ci się to nie zdarzyło.
Mówię poważnie.
Nie jestem już… taka młoda.
Moja droga, twoja uroda jest jak sonet Szekspira.
Idealnie harmonijna i wieczna.
Pytanie tylko, czy kogoś naprawdę obchodzi poezja?
To nie tylko poezja. Chodzi o władzę i przeznaczenie.
Patriotyzm i miłość.
I seks.
Ale go nie zobaczymy?
Nie. Ale opisze go najseksowniejszy facet w Anglii.
Maud Gonne i Yeatsa łączyła nieokiełznana pasja,
jakiej jeszcze nie było w telewizji.
Opisana w szczegółach.
Każdy pocałunek, każdy numerek,
każda bolesna chwila nieodwzajemnionej miłości.
Świetnie.
O ile zachowasz wąsy i nie będziecie oszczędzać na seksie,
dostaniecie zlecenie Channel 4.
Na kiedy dostarczycie?
- W sumie… - Hej, Claro.
Co ci dranie chcą ci sprzedać?
Chyba nie próbują ci wcisnąć resztek po BBC?
BBC by sobie z tym nie poradziło.
Jeśli potrzebujesz referencji Cameron, daj mi znać.
Przykro mi, Tony, ale mamy komplet.
Nie zostajemy. Przyjechałem po Clarę.
Jedziemy do White Elephant.
Zarezerwowałeś już miejsca, by zobaczyć występ żony?
Jeszcze nie.
Radzę się pospieszyć. Schodzą jak świeże bułeczki.
Ma wielki talent.
Dziwne, że jej nie zauważyłeś. Miałeś ją pod nosem.
Czy zwykle była na górze?
Declan.
Miło było cię widzieć, Claro.
W przyszłym tygodniu przyślemy budżet.
Co u twojego chłopaka?
Fajnie być z facetem, który wszystkich przeleciał?
Jak to mówią, praktyka czyni mistrza.
To była przyjemność, Claro.
Byłeś głupcem, że wypuściłeś ich z rąk.
Nie wypuściłem ich, a odepchnąłem.
Idziemy?
To był celowy sabotaż.
Ale się nie powiódł. Dostaliśmy to pieprzone zlecenie!
Mamy to, prawda?
Tworzymy niezły zespół.
Pierwsza klasa.
Powinniśmy pójść na Szekspira Tony’ego. Musimy.
Co? Nie! Nie ma mowy!
- Oszalałaś? - Nie.
Pokażemy mu, że mamy w dupie jego gierki.
Jesteśmy ponad to.
Gertrudo!
Gertrudo, chodź.
Dobre plony?
Tak, całe tony. Muszę to załatwić przed deszczem.
No tak.
Mama wróciła.
Tony zatrudnił ją w Śnie nocy letniej, więc…
Chryste. Po mojej aferze jeszcze to?
Declan raczej nie jest zadowolony.
Nie bardzo.
Martwi się o Venturer.
Cóż, chyba powinienem… działać dalej.
- Gertrudo. - Idź.
Chodź.
- No idź. - Chodź!
Gertrudo, no…
Wiem. Z tym już koniec.
Nie wierzę, jak wszystko dobrze się układa.
Szekspir będzie hitem!
Powinniśmy to uczcić.
Dobra robota.
O Boże! To Archie.
Mówi, że uda chorobę
i chce, bym przyszła, gdy jego rodzice będą na sztuce.
To wielki dzień mamy.
Wiem.
Ale naprawdę go lubię.
Miałaby coś przeciwko?
Będę dopingowała za nas obie.
Nie!
Gerald.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Zabawna sprawa.
Miałem…
Wpadłem na posła od dyscypliny.
Zasugerował, bym kandydował na twoje stanowisko w wyborach uzupełniających.
Gratulacje.
To… wspaniale.
Wychodzisz?
Zajrzę do Klasztoru.
Powinieneś przyjść.
Pokażesz Tony’emu, że cię nie rusza.
Wolę być zjedzony żywcem przez mrówki niż iść na Szekspira Tony’ego.
Bylibyśmy razem.
Przykro mi, nic z tego.
Oby to była katastrofa. Bawcie się dobrze!
Opierała się o bramę. Jej uda były czerwone od pokrzywy.
Angus podszedł do niej z liśćmi miłorzębu.
Powoli przeciągnął nimi po jej nodze i pod spódnicę.
Wilgoć liścia łączyła się z ekstazą Cecily.
Fred-Fred, wychodzimy.
Chcę być wcześnie i zająć dobre miejsca.
Dobry pomysł. Bawcie się dobrze.
Dlaczego ja muszę jechać, a tata nie?
Bo nie chce dać satysfakcji Tony’emu Baddinghamowi.
Jest dorosły i podejmuje własne złe decyzje.
Dobra, chodźmy.
- Pa, tato. - Pa, synu.
Niech nie myślą, że brak nam ogłady.
I pamiętaj, Fred-Fred, nie zdejmuj spodenek.
Nie chcę wody pełnej tego, co wypływa z twojego interesu.
Jestem za stara na dziecko.
To chyba tak nie działa.
Nieważne! Nie rób tego.
Dobra, idziemy! No już!
LIZZIE VEREKER WZIĄŁ, CO CHCIAŁ
Myślisz, że oczekuje, że to zrobimy?
Powinnaś to zrobić tylko z kimś, kto naprawdę cię kocha.
I kogo ty kochasz.
Żałuję, że nie poczekałam na kogoś wyjątkowego.
- Ale powinnam zrobić mu loda, nie? - O Boże.
- Jak to się robi? - Myślałam, że to już za tobą.
Mam niewielkie doświadczenie.
Dla Thalii sperma Toby’ego była jak słony sok pomarańczowy.
Będę do dupy.
Nie pomyśli tak. Lubi cię.
A jak to zrozumie, gdy mnie pozna?
Nie jesteś do dupy. Jesteś niesamowita. Po prostu bądź sobą.
Jesteś najlepsza.
Pa.
Co ty tu robisz? Czemu nie jesteś z mamą?
Ona nie chce, żebym cię widywała.
Mogę z tobą zamieszkać?
Proszę.
- O której wyszłaś? - Przed śniadaniem.
Pewnie umierasz z głodu.
Dałam Tamsin rozetkę za paczkę cukierków.
Śniadanie mistrzów.
Dobra, wskakuj. Jedziemy do domu.
Tutaj. Raz, dwa, trzy.
Chcesz…?
Wybacz. Nie jestem gotowa.
- Przepraszam! - Nie wygłupiaj się.
To nic. Nie spieszy mi się.
Lubię spędzać z tobą czas.
Mam Barbarian the Ultimate Warrior. Chcesz zagrać?
Tak.
Czego szukasz?
Przyszedłem po garnitur na sztukę.
Wybierasz się?
Jeśli Tony chce się popisać, chętnie to zobaczę.
Uważasz, że zatrudnił mnie, żeby cię wkurzyć.
Ty to powiedziałaś.
Naprawdę nie dostrzegasz, jaki jesteś małostkowy.
A ty, jaka jesteś naiwna.
Przyszedł na twój występ.
Ze wszystkich aktorek na świecie na Tytanię wybrał akurat ciebie?
Nie wiedział, że zagram Norę.
Był w szoku.
Zaoferował ci trochę sławy,
a ty łapczywie się tego chwyciłaś jak głodne dziecko.
Ma w dupie, czy jesteś dobra.
I tak mu to na rękę.
Maud O’Hara, żona rywala Declana O’Hary, w hicie Corinium.
Klęska żony Declana O’Hary w produkcji Corinium.
I tak będę na świeczniku.
Zniszczył Ruperta, teraz idzie po mnie.
- Myślisz, że Tony liczy na moją porażkę? - Ma to gdzieś!
Świetnie.
Udowodnię, że obaj się mylicie.
A teraz bądź tak miły i wypierdalaj, bo chcę się przygotować w spokoju.
Tak.
Pamiętam tę sukienkę.
Byłam na przyjęciu z Malisem, gdy zadzwoniła gosposia.
Gdzie ona jest?
Jeszcze śpi.
Dajmy jej jeszcze chwilę. Była strasznie zmęczona.
Niech będzie.
Ładnie tu.
Zezwoliłeś Cameron na wazon. To pewnie była ciężka walka.
Ma dar przekonywania.
Większy ode mnie.
Tego bym nie powiedział.
W końcu mój salon jest różowy.
Wiesz, że Tabitha jest dręczona?
Nie. Nic nie mówiła.
Pobiła się w klubie jeździeckim, broniąc twojego honoru.
Zuch dziewczyna.
Kiedy zrozumiesz, że twoje czyny mają konsekwencje?
Nie wiedziałem, że mnie nagrywano. To nie moja wina.
Ale spałeś z nimi wszystkimi?
A miałem żyć jak mnich? Nie jesteśmy już małżeństwem.
Nikt nie oczekuje celibatu.
Ale przyzwoite zachowanie wystarczyłoby…
Nie muszę już żyć według twojego surowego kodeksu moralnego!
Ale ja nadal muszę według twojego!
Wiesz, co teraz myślą o mnie mamy w szkole?
Że jestem dziwką, która zabawiała się z Campbellem-Blackiem i jego kumplami.
Twoje zachowanie wpływa na nas wszystkich.
Twoje życie zatruwa nasze.
Rozmawiałam z prawnikiem.
Wnoszę o pełną opiekę.
Proszę. Nie… Nie rób tego.
Umrę bez nich.
Widujesz je najwyżej raz w miesiącu. Nic ci nie będzie.
- Nie pozwolę ci ich zabrać. - Nie będziesz miał wyboru.
Wątpię, byś był wiarygodny, biorąc pod uwagę ostatnie wydarzenia.
Przykro mi, że twoi rodzice o ciebie nie dbali,
ale moich dzieci nie spotka to samo.
Jeśli nie ty, ja je ochronię.
A teraz przyprowadź Tabithę.
No już.
Zostawiłam ci truskawkę.
Dziękuję, kochanie.
Charles?
Maud robi makijaż, ale coś z nią nie tak.
Próbowałam z nią pogadać,
- ale ma kryzys. - OK, zajmę się tym.
Dzięki za informację.
Chyba wygląda normalnie.
Jeśli masz na myśli obłęd i to, że w każdej chwili może wybuchnąć.
Jezu. Przestań mnie dźgać.
Ktoś tu się denerwuje.
Nie powinnam była przychodzić.
- Idę do domu. - Co?
Nie mogę tu być.
Jak to? Nie możesz wyjść. Grasz główną rolę.
Wiem, czemu Tony mnie zatrudnił. Nie dam się wykorzystać.
Jesteś niesamowita. Cudowna.
Nie ruszaj się. Zaraz wrócę.
- Daysee. - Tak, Charles?
- Czy to nie wygląda jak fala? - Tak. Trochę tak.
Daj pani O’Harze whisky i natychmiast znajdź lorda Baddinghama.
- Dobrze. - Dziękuję.
Daj mi pięć minut. Pięć minut.
Oddychaj głęboko.
Wdech i wydech.
Teraz ty.
Zostało 15 minut.
Miło cię widzieć, Monico.
- Cześć, Monico. - Dziękuję, że przyszłaś.
Nie przegapiłabym tego.
Wspaniale, że łączą kulturę ze społecznością.
Zgadzam się, wielebny Penney.
Corinium naprawdę przerasta oczekiwania.
- Miło panią widzieć, lady Gosling. - Ciebie też.
Zaskakujące. Chyba poruszają się w grupie.
Nie ma Freddiego?
Nie jest fanem Szekspira tak jak ja.
Ma bzika na punkcie nowego basenu.
Nie mogę go oderwać.
Skóra mnie swędzi od samego przebywania w Corinium.
- Wznosimy się ponad to. - Właśnie.
Zamienimy się? Wypiłam dwa piwa i będę musiała sikać.
Jasne.
Podobno chłopcy siejący mak będą bez koszulek.
Uwielbiam Szekspira.
Declan jest na widowni.
- Wygląda na skrępowanego. - Bardzo dobrze.
Lordzie Baddingham? Pani O’Hara nie chce wystąpić.
Wszyscy wynocha.
Emmie jeszcze nie skończyła.
- Wynocha! - Pójdziemy sobie.
Dobra.
Wiem, czemu mnie zatrudniłeś, i tego nie zrobię.
Nie będę pośmiewiskiem.
- Już dobrze. Usiądźmy. - Nie.
No dalej.
Pogadamy sobie.
Wezwanie dla całej obsady i wróżek. Zgłoście się do kierownika sceny.
Ona nie jest profesjonalistką.
Wykonujemy tu swoją pracę.
I jak mawiamy my aktorzy: „Przedstawienie musi trwać”.
Prawda?
Przepraszam.
Nie mogę. Nie pamiętam tekstu.
Nie wiem, co robię.
To, do czego zostałaś stworzona. Bez trudu dasz radę.
Według Declana nie obchodzi cię, jak wypadnę,
bo tak czy inaczej, to odbije się na nim.
Chryste. Jak można powiedzieć coś takiego żonie?
Nie ma szans, żebyś źle wypadła.
Jesteś autentyczną artystką, Maud.
Jakbyś już to przeżyła.
Więc nie chodzi o wkurzenie Declana?
Przyznaję, że widok twojego wiercącego się męża to wisienka na torcie,
ale jestem biznesmenem.
Nie podejmuję złych decyzji.
Zatrudniłem cię, bo jesteś dobra w tym, co robisz.
Byłaś najlepszą kandydatką.
Po prostu… tylko mi schlebiasz.
- Łechtasz moje ego. - Wcale nie.
Nie wyprodukuję czegoś, co nie jest wyjątkowe.
Nie ponoszę porażek.
Ale jeśli to będzie katastrofa?
Nie ma szans. Będzie świetnie.
Jeśli nie ufasz sobie, zaufaj mnie.
Jestem pewien twojego występu.
Więc przyjdź na przesłuchanie
do głównej roli w kolejnym sezonie Siali chłopcy mak.
Do roli pani domu.
Bogata, angielska dziwka w rui,
która będzie miała w garści cztery serca i fiuty.
Jeśli to nie dowodzi mojej wiary, to już nie wiem, co zadziała.
Wół na próżno rozdmuchał swoje jarzmo.
Rolnik się pocił,
młode bowiem zboże zgniło, nim brody mogło się doczekać.
Bez owiec hurty na zalanych polach,
wron stada bydła tuczą się trupami.
Kręgielnie błotem dzisiaj zapełnione…
Niezmiernie autentyczna.
…a powikłane na łąkach chodniki nie zostawiły…
- Prawda? - …i śladu po sobie.
Jedynka, zbliżenie.
A ich wieczorów pieśń nie rozwesela,
przeto i księżyc, ten król morskich toni…
…blady od gniewu, za mgłami i deszczem,
sieje po ziemi tysiączne choroby.
O czym jest ta sztuka?
O kruchości miłości i o tym, że łatwo pokochać niewłaściwą osobę.
I o tym, że ta przypadkowość sprawia, że triumf miłości jest jeszcze słodszy.
Twój wdzięk mnie wyznać mimowolnie zmusza,
że lgnie do ciebie
cała moja dusza.
Szanowni państwo, a teraz krótka przerwa,
podczas której w audytorium będzie dostępny wybór przekąsek.
Dziękuję.
James, twój Denko jest… wspaniały.
Chcesz ciastko?
Przekaż to ode mnie Emmie.
Spotkajmy się w Studiu nr 2
Lizzie! Co tu robisz?
Przepraszam. Wiem, że nie powinnam.
Czytasz moją książkę.
Tak. Wszedłem do księgarni, a tam ty.
O nową książkę się bili.
To, co czytałem o Letty i Ferdym?
Tak.
Tak im się podobało, że dali mi umowę na dwie książki.
Carole, moja agentka, jest wniebowzięta.
Nigdy wcześniej nie zarobiłam takiej kwoty.
Tobie pierwszemu to mówię.
To genialnie.
Ty jesteś genialna.
Panie i panowie, proszę zająć miejsca.
Za chwilę wznowimy przedstawienie.
Kurwa!
Pewnie owieczka się zgubiła.
Widzowie muszą mieć…
Kurtyna.
Muzyka.
Czy też…?
Nie mogę znaleźć Jamesa. Szukałam wszędzie.
- Nie ma go w dwójce. - Miał tam być.
Jezu, nie możemy działać bez Denka.
Co zrobimy, do cholery?
To mój posłaniec.
Mów, jakieś tej nocy wyprawiał dziwy w tym zaklętym borze?
Charles.
Gdzie twoja siostra?
Może robi kupę.
O Boże.
Boże.
Bałam się, że utoniesz.
To byłaby piękna śmierć.
Tato!
Tato?
Nic ci nie jest, aniołku? Co robisz w domu?
Mama mnie nienawidzi.
Oczywiście, że nie. Kocha cię.
Jak dotarłaś do domu?
Pieszo. Przeszłam przez pole Frogsmore.
Co? Taki kawał drogi?
Mogłaś zadzwonić. Odebrałbym cię.
Dzwoniłam. I nic.
Mama mówi, że wyglądam okropnie. I się mnie wstydzi.
Jesteś piękna, skarbie.
Wiesz, że mama czasem wygaduje głupoty.
Uwielbia cię. Zabiłaby dla ciebie. Wiesz o tym.
A jeśli ma rację?
Podoba mi się chłopak ze stajni, ale ma mnie za dziwaczkę.
Więc nie jest dla ciebie.
Nie każdy lubi każdego.
Miłość bywa okrutna.
Chodzi o chemię i dobry moment.
Marzę, by ktoś mnie kochał tak, jak ty mamę.
Pokocha, skarbie. Zobaczysz.
Nie powiem mamie o twojej kąpieli na golasa.
To będzie nasza tajemnica.
Chodźmy na lody.
Długie twe uszy wycałuję…
Monsieur Pajęczynko, dobry monsieur,
- weź w rękę twój oręż… - To Charles.
- …i zabij mi czerwonogiego bąka… - Nie sądzę.
…na wierzchołku ostu.
To James Vereker grający Denka.
Nie, to na pewno Charles.
Tylko bądź ostrożny w tej wyprawie,
a nade wszystko, dobry monsieur, daj baczność, żeby nie pękł pęcherzyk.
Co tu się, kurwa, dzieje?
Jest całkiem niezły.
Brawo!
- Dobra robota, skarbie. - Dziękuję, kochanie.
Twoja mama była świetna.
To prawda.
A wyglądasz, jakby ktoś zjadł ci cukierka.
Sztuka była trochę przygnębiająca.
Jak to? Jest o prawdziwej miłości.
I eliksirze zapomnienia.
I kochaniu niewłaściwej osoby.
Potrzebna ci tequila i fiut.
- Idziemy do miasta. - Zaczekam na mamę.
Nie pieprz. Życie jest krótkie. Już nigdy nie będziesz taka seksowna.
No chodź.
- Dobra robota. - Brawo.
Byłeś niesamowity.
Daj spokój.
To był majstersztyk.
Dobra robota, Charles.
- Gratulacje. - Widzimy się na górze.
Byłeś lepszy niż James.
Nie płacz. Wyszło świetnie.
Mama zmarła dziś rano.
Co?
Zadzwonili z domu opieki, że zmarła przed świtem.
Tony byłby zły, gdybym nie przyszedł.
Wiele zależało od tego występu.
Tak mi przykro.
Sierota w wieku 40 lat.
Ubrani?
Gerald, mówiłeś mu?
Nie. O czym?
Ustaliliśmy datę ślubu. Piątego marca.
Matka Charlesa zmarła dziś rano.
Tak mi przykro.
Biedna ona. I ty.
Koniec jest straszny.
Chodź, Gerry. Niech osuszy oczy.
Nikt nie chce, by widziano go zapłakanego.
Do zobaczenia na górze.
Drinki dla wszystkich. Zalecenie lekarza.
Szczęściarz z ciebie, Declan.
Maudy była wspaniała. Naprawdę piękne dziewczę.
To było arcydzieło.
Kto tu wpuścił Declana i jego zbirów?
Podobno Mama Gęś.
Naprawdę ożywiłeś Szekspira, Tony.
Najbardziej lubię „szkocką sztukę”, ale ta jest na drugim miejscu.
Prawda, że dobrze wyszło?
Wybaczcie, że mojego Freda z nami nie ma.
Ma bzika na punkcie nowego basenu. Wszystko śmierdzi chlorem.
Przepraszam.
Lady Gosling.
- Gratulacje. - Tak.
Coś takiego spodziewałabym się zobaczyć w Stratford-Upon-Avon.
Właśnie coś takiego…
chce promować Ministerstwo Kultury.
Widziałem ogłoszenie o nowym stanowisku.
Cudowna wiadomość. Jesteśmy dumni z powrotu do rządu.
W rzeczy samej.
Pani Thatcher dostrzegła talent Paula.
Owszem.
Nie uważasz, że sensownie byłoby zaprosić Paula do Corinium?
Masz rację.
Przyłączysz się, Paul?
Rok 1987 okazuje się być niezwykły.
I obyśmy zakończyli go w grudniu z synkiem.
Przywitam się z Lizzie.
Co się stało z Jamesem?
Nie był taki zły.
Nie wystąpił w drugiej połowie.
Nikt nie wie, co się stało. Charles go zastąpił.
Powinnaś go poszukać.
Ale może najpierw wysusz włosy.
Czuć od ciebie chlor.
Tak między nami, twoja szkolna Tytania była bardziej ekscytująca.
To dawne dzieje.
Ja je pamiętam.
Daysee, prawda?
Miło cię widzieć taką piękną.
Przepraszam.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Kiepsko wyglądasz.
Miałam ciężki dzień.
James?
James, kochanie, to ja.
O Boże.
James?
Co się stało?
James.
- Straciłem przytomność. - Kochanie.
Zaraz. Odwołali sztukę?
Nie. Tak mi przykro.
- Dokończyli beze mnie? - Tak, przykro mi.
No co ty. To nie twoja wina.
Uratowałaś mnie, jak zawsze.
Jesteś święta. Nie zasługuję na ciebie.
- Jak tam, Kev? - Dobrze.
Dwa szoty i snakebite.
Co chcesz?
Ten… Też poproszę szota.
Tequila. Najlepszy eliksir miłosny.
Jak przedstawienie?
Było pełno nadętych dupków?
W sumie to niezła interpretacja.
Nie bądź zazdrosny. Twój książę przybędzie.
Po jednym dla każdego.
- Co robisz? - Podkręcam muzykę.
Dawaj.
Byłaś niesamowita.
Tak uważasz? Jak miło.
Pójdę po drinka.
Jakbym oglądał cię za dawnych czasów.
Pojedź ze mną do Irlandii.
Wyobraź to sobie. Ty, ja i Yeats. To będzie jak powrót do domu.
Mam jechać z tobą?
Po co?
- By ze mną być. - O, doprawdy?
Myślałam, że już się nie wspieramy.
Nie przyszedłeś tylko po to, by zobaczyć moją porażkę?
Nie. Byłem zły.
Nie powinienem był tego mówić.
Byłaś wspaniała.
Proszę, kochanie. Pojedź ze mną.
Nie!
Nie sądzę!
Nie chcę siedzieć i patrzeć, jak pracujesz.
Na szczęście będę miała sporo pracy, bo Tony…
chce mnie w nowym sezonie Siali chłopcy mak.
- Żartujesz sobie? - Nie.
Bo on we mnie wierzy. A ty najwyraźniej nie.
Wiesz, że to nieprawda.
Nigdy nie pomogłeś mi w karierze.
Tylko mnie ograniczałeś.
Porozmawiamy o tym w domu.
Obsada idzie się napić.
Zarezerwowałam pokój w hotelu,
więc nie czekaj na mnie.
Witaj, kochanie.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Gdzie moja gwiazda?
Co się dzieje? Ktoś ma urodziny?
Nie sądzę. Shelley i Taggie rozkręciły imprezę.
Taggie?
- Bas! - W porządku?
- Jestem wstawiona! - Tak?
- Muszę wracać do domu. - Zawiozę cię. Dobrze?
- Tak. - Gotowa?
- Przepraszam. - Uważaj.
- Widziałeś Shelley? - Nie.
- Widziałaś Dommiego? - Nie.
Zachowujcie się.
Idę już, Shelley.
Dobrze.
Na razie, Taggie.
To nie w twoim stylu. Wszystko gra?
Biedny Denko.
Wszyscy się zakochują, a on wciąż jest smutnym Denkiem.
Myślę, że to ja.
Nie jesteś Denko.
Masz świetne denko, ale nie jesteś jak on.
Kto powiedział,
że Denko nie pozna kogoś wspaniałego dzień po przedstawieniu?
Zawsze jest jutro.
Nie mów tacie, że wyszłam.
Jasne, nie powiem. Nie…
- Jesteś pijana? - Co?
Gdzie mama?
Pokłócili się.
Została w Cotchester.
To jedź po nią.
Wyznaj jej miłość. Powiedz to, co chce usłyszeć.
Czemu wszyscy mężczyźni są bezużyteczni?
Dzień dobry.
To…
O rany.
Tak. Przepraszam.
Z Sharon w porządku?
Tak. Nic nie widziała.
Aż chciałem jej kupić to pole i zbudować własną stajnię.
Co…
Musimy z tym skończyć.
Ucierpi zbyt wiele osób.
Tak.
Raju…
Cieszmy się z tego, co przez chwilę mieliśmy.
Tak.
Żegnaj, Freddie.
Żegnaj, Lizzie.
Mama znikała z mojego życia stopniowo i jestem jej za to wdzięczny.
Nie wiem, czy przetrwałabym jej nagłe zniknięcie.
Z kim będę ustawiał świąteczne kartki?
Z kim mam się dzielić dobrymi wieściami?
Przyjaciele.
Bardzo wam dziękuję.
Nie wiecie, ile to dla mnie znaczy.
Declan,
wiem, że przeze mnie ty i Venturer macie kłopoty,
ale wynagrodzę ci to.
Jasne.
Wejść.
Mówiłem, że dasz radę.
Czekamy na kogoś?
Nie.
Będziemy sami.
Chcesz, żebym coś przeczytała?
Miałem nadzieję na małą improwizację.
Mam mówić z typowym angielskim akcentem?
Czemu nie?
Pierwsza zasada improwizacji brzmi: nie wolno niczego odmawiać.
Doprawdy?
Chcesz zobaczyć, jak robię coś konkretnego?
Chcę zobaczyć, jak robisz wiele rzeczy.
Tamtej nocy marzyłam, żeby coś przed tobą zrobić.
Naprawdę? Co to było?
Coś bardzo złego.
Pamiętam, że zaczynało się
jakoś tak.
A potem…
Jak to było?
No tak.
Napisy: Karolina Gruszczyńska
Fragmenty Snu nocy letniej: Leon Ulrich