Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
FABUŁA OSNUTA NA FAKTACH
Towarzyszu generale, jesteśmy gotowi.
- Do dzieła! - Tak jest.
Szeregowy?
- Pilnujcie jej. - Tak jest.
Czernew, nie zeszliśmy już na dwa metry?
Zeszliśmy.
To bezcelowe, towarzyszu generale. Zabierajmy się stąd.
Niagołowa?
To przecież jasne. Zablokowali pole.
Co robimy?
Zasypcie to, chłopcy.
Noż kurwa!
Na co czekacie?
Pułkowniku, pańska córka!
- Bez obaw. Ona tak ma. - Nie przerywajmy jej.
- Kochanie, dość! - Proszę się cofnąć.
Do tyłu!
Ciągle się tak kręci...
Ty...
jesteś moją mamą?
- Wstań, Sława! Przeziębisz się! - Płatnikow!
Leż, moje dziecko.
Spokojnie.
To tu!
Do roboty!
Szeregowy!
Chodźmy. Oddychaj.
Dawaj!
Raz mi!
Tutaj!
Płatnikow?
Siadaj.
Towarzyszu generale,
proszę o pozwolenie na odwiezienie córki do Sofii.
Sam chciałeś ją przywieźć i już z powrotem?
Przepraszam, ale rozumiecie...
Dopiero jej się polepszyło. Nie chcę tego zmarnować.
Do Sofii 20 minut. Obrócę w 40.
Wiesz, że mam do ciebie słabość, i to wykorzystujesz.
- Skądże... - Owszem.
Sława?
- Jedziemy. - Czekaj!
- Jak pan traktuje córkę...? - Pani się nie wtrąca!
Pańska żona...
Córka pańska ma wyjątkowy dar.
Zadusi ją pan.
Przestańcie!
Odsuńcie się!
Reflektornia energetyczna.
Nie ma czegoś takiego...
Oddalcie się! Na 10 metrów!
Do tyłu!
Ryzyko dezaktyminacji!
Padnij!
Pułkowniku, ledwie to utrzymuję!
Płatnikow, zabieraj się!
Z życiem!
Kładź się!
Zwariowałeś czy co?
Podejdź, moje dziecko!
Daj torebkę.
Stań tam.
Usiądź.
Daj ręce.
Pozwól...
Mówi Yolo.
Pozdrawiam was w imię Zgromadzenia Galaktycznego.
To, czego tu szukacie,
obdarzy was mocą
zmiany światowego porządku.
Bułgaria...
powiedzie ludzkość...
do triumfu.
Yolo?
Powiedz, czego mamy szukać i co dalej robić.
Niagołowa?
Co pani jest?
Niagołowa!
Sława, co z nią?
Wody!
Spasow, rzuć manierkę!
Możemy podejść?
Faza 1.
Przenieść reflektornię w kierunku zachodnim
w celu otwarcia portalu energetycznego
z użyciem siły żywej...
Wyłącznie siły żywej.
Faza 2.
Wykopać tunel
o nachyleniu 45 stopni i szerokości...
1, 2, 3, 4, 5...
O szerokości 1,75 metra i do głębokości
530 centymetrów, by osiągnąć obiekt.
Jaki obiekt?
Siadaj, Płatnikow.
Przejście przez portal będzie możliwe tylko dla ludzi z...
Ten symbol
oznacza zwykle gwiazdy,
ale nie wiem jak go tu rozumieć.
Być może...
- Niagołowa? - Tak?
My mamy gwiazdy.
Właśnie!
Brawo!
To już wszystko.
Ogłaszam rozpoczęcie tajnej operacji - kryptonim...
Triumf.
- Płatnikow? - Słucham!
Jako naczelnik Wydziału Naukowego obejmujesz dowództwo.
- Czernew? - Słucham!
Logistyka. Dostaniesz wszystko, co niezbędne.
- Tak jest! - Pani Niagołowa i panna Płatnikowa
- odpowiadają za komunikację. - To zaszczyt, panie generale!
- Towarzyszu... - Co?
Dostałem zgodę na odstawienie córki do Sofii.
Zgadza się. Niagołowa?
Czy dziewczyna będzie pani jeszcze potrzebna?
- Tak, a ja będę potrzebna jej. - Więc zostaje.
Dawaj!
TRIUMF
Z tej strony!
Razem!
Wychodzi!
Dawaj!
Mocniej!
Nie idzie!
Uwaga na nogi!
Dalej! Tam jest miejsce.
Ostrożnie! Z wyczuciem!
Trochę do tyłu.
Tam, gdzie on.
Stop!
Wyczyścić na połysk!
Nie szoruj za mocno.
Uważnie i ostrożnie.
Pamiętajcie, z czym macie do czynienia.
Dość! Wytrzeć.
Odsuńcie się.
Chodź, kochana.
No!
Dobrze, Sławo! Mam.
Mam... Rupczew?
Zrobione.
Dziękuję.
Udało się.
Dotarliśmy do 18. kręgu energetycznego,
czyli osiągnęliśmy...
- Siódmą strefę! - Brawo, dziewczyno!
Moja ty kochana!
Spocznij!
Pójdę oczyścić pole.
Nie ma czasu. Przed nami mnóstwo pracy.
Jesteśmy w Siódmej Strefie!
Gratuluję.
- Doskonale. - Dziękuję, pułkowniku.
Tak, kochana?
- Mogę zejść na dół...? - Co?
Czy mogę wejść do dziury, pani porucznik?
Nie. Ile razy mam powtarzać?
Tu można tylko z gwiazdkami. Idź odpocząć.
Biegiem!
Mamo...
Tata obiecał poprosić generała,
żebym też dostała gwiazdki, tak jak Pirina.
Mamo, niedługo się spotkamy.
Jesteśmy już w Siódmej Strefie.
Czekaj na nas.
Sława?
Sława!
Gotowe.
Każdy dzień to triumf.
Każdy dzień to triumf!
Pułkowniku, kopcie naprzód przez kolejne 62 centymetry,
po czym skręćcie o 14 stopni ku wschodowi,
a następnie znów prosto przez 53 centymetry
przy nachyleniu zwiększonym o 5 stopni.
Zachowajcie ostrożność, ponieważ pole Siódmej Strefy
ma podwyższoną gęstość i może powodować zaburzenia,
jak zawroty głowy czy potliwość.
Ale bez obaw.
Jesteście zabezpieczeni.
Gwiazdy ochronią was przed ciężkimi dolegliwościami.
- Wiadro! - Daj!
Wizualizacja zakończona. Dziękuję, kochana.
Francuska prasa poświęca Bułgarii wyjątkowo wiele miejsca.
Wstępne wyniki wyborów są na czołówkach wszystkich gazet.
Mówi nasz paryski korespondent Weselin Wasilew.
Wszystkie tytuły, od prawicowego "Figaro"
po komunistyczną "L'Humanite",
odnotowują przemianowanie partii komunistycznej na socjalistyczną.
Wskazuje się, że Bułgaria to jedyny wschodnioeuropejski kraj,
w którym byli komuniści wygrali demokratyczne wybory.
Przypatrzcie się, to zobaczycie.
- Przelatuje codziennie. - Gdzie niby?
Nad drzewami. To sowiecki satelita.
Co noc nas obserwują. Wiedzą, że szykuje się coś ważnego.
Radew, masz pojęcie, że satelity przelatują co minutę?
Przecież wiadomo, że nie tylko Sowieci nas podglądają.
Oczywista! NATO też.
Pułkowniku, jak sądzicie, czym jest ten obiekt?
A jakie wy macie hipotezy?
Myślę, że to rodzaj potężnej broni psychotronicznej.
Dlatego nas obserwują. Chcą wiedzieć, co to jest.
Na pewno.
A ja myślę, że szukamy Arki Noego.
Z czego się śmiejesz? To nie zabawne!
Biblijny potop zdarzył się tu, nam Morzem Czarnym.
Woda stała aż tutaj i tu właśnie osiadła Arka.
Rupczew, przestań myśleć jak ordynus.
Kiedy ja jestem prosty człowiek, szefowo.
A może to meteoryt z nieznanego nam materiału
lub nowego pierwiastka chemicznego?
Ludziom trudno przezwyciężyć swoje ograniczenia kognitywne.
- Co takiego? - Nieważne.
Panie pułkowniku,
przyjechała nowa zmiana.
Dobrze. Gdzie jest moja córka?
Na polu. Kalibruje się.
- Zostawcie jej jedną porcję. - Tak jest.
Nałóż dla Sławy.
Smaczna grochówka.
Ej, piękna!
- Patrz, gdzie idziesz! - Spokojnie, wąsik!
- Ja ci dam "wąsik"! - Przepraszam.
Jakie "przepraszam"?!
Baczność! Dwieście!
Dwieście pompek, mówię! I licz!
- "Jedyn"... - Że co?!
Mówi się "jeden". Od początku!
- Jeden, dwa... - Stop! Jeszcze raz!
- Jeden, dwa, trzy... - Głośniej!
Cztery, pięć, sześć...
Chcę cię słyszeć na dnie dziury, ty brudny Cyganie.
20...
21...
22...
23...
24... 25...
Jak ci na imię?
Nie uciekaj.
50...
51...
52...
53...
54...
55...
56...
57...
58...
59...
Podrap się w nos.
W tył zwrot.
Pomachaj.
Ty i twój wykrywacz metali!
Nie takiego skarbu szukamy.
Czyżby? Czemu mnie unikasz?
- Umyj zęby! - A ty cipę!
- Wstydu nie masz! - A ty?
Najpierw wlazłaś na fiuta mnie, potem generałowi
teraz przymierzasz się do Płatnikowa.
- Gnojek! - Zdzira!
- Zanieczyszczasz pole. - Co z tego?
- Ty je oczyścisz. - Będę krzyczeć.
Co mu robicie?!
Upieczemy go jak kurczaka!
- Podpal mu ogon. - Zostawcie go!
- Nie dręczcie zwierzaka! - Coś ty za jedna?!
Puśćcie! Bo was zdezaktyminuję!
Że niby co?! Oddawaj psiaka!
Odczepcie się!
Idźcie precz!
- Nie kłap tyle gębą! - Spadaj!
Oddawaj burka!
Zostawcie dziewczynę, smarkacze!
Bujaj się, dziadu!
Zaraz wam pokażę "dziada"!
Wynoście się, gówniarze!
Poszli mi stąd!
Gnojki!
- Już dobrze... - Żebym tu was nie widział!
Dobry pies.
Nic ci nie jest?
- Już się nie bój. - Zwyrodnialcy...
Jak cię dorwę!
- Popatrz na mnie. - Popaprańcy!
Komunistyczne wypierdki!
Wszystko w porządku? Wybacz grubsze słowo...
Nie skrzywdzili cię?
Jak się wabi twój przyjaciel czy też przyjaciółka?
- Nazywa się jakoś? - Antares.
Antares? A skąd takie imię?
Od czerwonego olbrzyma, najjaśniejszej gwiazdy
- w konstelacji Skorpiona. - A to ciekawe!
Znasz się na sprawach kosmosu?
Czyżby zawodowo?
Muszę iść. Zbliża się pora kontaktu.
Nawiązujesz łączność z kosmosem?
Nie wolno mi o tym mówić.
A jaki jest twój znak zodiaku, młoda damo?
- Jestem Wodnikiem. - Ach, tak?
Wkrótce wejdziemy w Erę Wodnika. Nadchodzi twój czas.
Napotkałem pośród pól prawdziwą szczęściarę.
Powiesz, jak ci na imię?
- Sława. - Aha?
Pięknie.
Czy byłabyś tak miła
i spełniła życzenie starego ornitologa?
Pozwolisz mi dołączyć twoje zdjęcie do albumu najrzadszych ptaków?
Antarex może zapozować razem z tobą.
- Antares. - Właśnie.
Przykucnij obok. Światło jest doskonałe.
Do nogi, Antares!
- Uwaga, piesku! - Siad!
Tutaj!
Sława, masz poważną minę. Uśmiechnij się!
I - ptaszek!
Rozluźnij ramię.
Oczyściłyśmy róż nieba.
Każdy dzień to triumf.
Dziś zapoznamy się z procedurą dezaktyminacji awaryjnej.
Dzielimy się na pary.
Słabe/silne biopole.
- Mamy się chwycić za ręce? - Nie trzeba. Zaraz wszystko pokażę.
Osoba o słabym biopolu kładzie się na ziemi.
Sława, połóż się. Ręce do góry.
Śmiało!
Dobrze.
Wyciągnij ramiona. Właśnie.
Osoba o silnym biopolu
ma za zadanie otworzyć wrota
cyklu życiowego osoby dezaktyminowanej.
Rozluźnij się!
Klatka piersiowa chroni okolice serca.
Dobrze.
Tutaj znajduje się Komora Pieczęci.
Musi się znaleźć naprzeciw komory osoby dezaktyminowanej.
Liczymy do 10.
1, 2, 3, 4, 5,
6, 7, 8, 9, 10.
W tym czasie wnosimy ład i spokój
w całkowity zamęt panujący w umyśle obiektu dezaktyminacji.
Sprawdzamy, czy występuje podwójne widzenie, i ewakuujemy się.
Radew, sprawdzaj!
Ewakuacja dokonuje się poprzez wykonywany wspólnie ruch okrężny.
Obejmij mnie. Śmiało.
Ostrożnie!
Co tam?
Chciałabym mieć takie oczy.
Jesteś kobietą.
Musisz być świadoma swojej żeńskiej mocy.
Zrób dziubek.
Masz miękką skórę.
- Ale czuję się w niej okropnie. - Dlaczego?
Nie wiem. Uwiera mnie.
Jakbym była uwięziona w czyimś ciele.
To dlatego, że twoja dusza nie połączyła się dotąd z ciałem.
One muszą stanowić jedno.
Jak w tańcu.
Zaczekaj...
Wstań.
No!
Wypróbujemy coś.
Sprawimy, by ciało
stało się wyrazicielem duszy.
Wczuj się w rytm.
Odpręż się!
Rozluźnij.
Raz, dwa, trzy!
Pokażę ci.
Więc tak:
Raz - i do siebie, dwa - i do siebie...
Łokcie do bioder, tak jak ja.
Widzisz?
To proste! I raz, i dwa...
Sława!
- Naprawdę jesteś z innej planety! - Tak...
Patrz! I raz, i dwa...
Niagołowa?
Stop! Cicho!
Pułkowniku, mamy blokadę informacyjną.
Przewodnicy kazali wstrzymać prace na czas konserwacji kanału.
Na zdrowie!
Zdrowie!
Spokojnie!
Pani Niagołowa,
mogę prosić do tańca?
Za moment, jak zjem.
Panno Płatnikowa?
- Zatańczymy? - Tak!
Dajesz, Czernew!
Te nowoczesne tańce...
Nie nadążam.
Taniec czasu przemian!
Rupczew, pomóż! Jesteś młodszy.
Pułkowniku, ratujcie mnie!
Pani pozwoli?
- Majorze Czernew... - Słucham?
Jak się macie?
Śmielej!
Major bardzo mi się naprzykrza.
Dziękuję za ocalenie.
To ja muszę podziękować,
- jak również przeprosić. - Za co?
Odnosiłem się do pani metod z lekceważeniem,
ale widzę, że zrobiła pani wiele dobrego dla mojej córki.
Proszę wybaczyć. Byłem niedowiarkiem.
Muszę przyznać,
że teraz pańska aura stała się krystalicznie czysta.
Co jest?!
Sława?
Chodź tu!
Po to was tu wysłałem?
- Panie generale... - To ma być ściśle tajna operacja?!
To według was "triumf"?
Towarzyszu generale, mamy blokadę informacyjną...
- Blokadę? - Tak jest.
To nazywasz blokadą informacyjną?
Nie gap się! Czytaj!
"Armia bułgarska kopie...
w poszukiwaniu inteligencji pozaziemskiej".
Jak to?
To Sława?
"Dziewczyna imieniem Sława,
jasnowidzka kierująca poszukiwaniami..."?
- Ona nie rozmawia z obcymi. - A o mnie ani słowa?
- Sfotografowali ją po kryjomu. - Co pan mówi?
- Pan spojrzy! - Czytać dalej!
- Kto jej pozwolił...? - Czytać!
"Na pytanie, czemu wojskowi kopią akurat w tym miejscu,
główna jasnowidzka odparła, że generał miał sen,
w którym sami Lewski i Benkowski powiedzieli mu...".
Nie Benkowski, ale Botew!
- Spokojnie, towarzyszu generale. - Już dobrze...
Jest krzesło.
- Usiądźcie. - Nic się nie dzieje.
Nowy minister wezwał mnie na jutro. Mam wyjaśnić, po jaki chuj
kopiemy 70-metrową dziurę na tym końcu świata.
Co mam mu powiedzieć?
Słucham.
Może pokazać mu to?
- Przecież to jest... - Mam to dać ministrowi?
A może zawiozę mu te kamulce?
Kiedy będą rezultaty?
Kiedy wyniki?
Chcę usłyszeć, co to za obiekt i kiedy go znajdziemy.
I nie, że jutro, pojutrze ani za pięć miesięcy!
Chcę to wiedzieć zaraz!
- My... - Bo odsunę wszystkich od działań!
Nie pędę się pieprzył z amatorami!
Sprowadzę jasnowidzów z Sajuza!
Obiekt to kapsuła kwantowa przenosząca na statek matkę.
Kapsuła znajduje się w komorze ochronnej.
Do wejścia zostało kilka metrów.
Co tam? Mów głośniej!
Obiekt to kapsuła kwantowa przenosząca na statek matkę.
Znajduje się w komorze ochronnej. Do wejścia zostało kilka metrów.
- Przeglądała moje notatki! - Odebrałam wiadomość.
- Bez różnicy! Powtórz! - Ale...
Cisza!
Obiekt to kapsuła kwantowa przenosząca na statek matkę.
Znajduje się w komorze ochronnej. Do wejścia zostało kilka metrów.
Panie generale, ona nie wie, co mówi, ze zmęczenia.
Proszę ją stąd wyprowadzić.
Zaraz osobiście skontaktuję pana z Przewodnikami.
- Znaczy w tej kapsule? - Sława!
- Nie, tutaj. - Tutaj?
Uprzedzam pana, że nie wolno na nich krzyczeć.
- Rozumie pan? - Tak.
To delikatne stworzenia.
Niedopuszczalne są jakiekolwiek negatywne wibracje.
Pani wybaczy. Mam teraz mnóstwo na głowie.
Związek Radziecki się rozpada, uwierzy pani?
Jednocześnie różni pederaści mówią, że powinniśmy wstąpić do NATO!
- W tym kraju jest pełno idiotów. - Tak jest!
Tu nie jest normalnie.
Czy nie ostrzegałam?
Niech pan sam przyzna!
Zgadza się. Uprzedzała pani dwa lata temu.
Pułkowniku, proszę pomóc generałowi
pozbyć się wszystkich metalowych przedmiotów.
Chodź ze mną, kochana.
- Wszystkiego, co z metalu. - Rozumiem.
Chodź...
Masz pojęcie, że dopuściłaś się zdrady
przeciw ojcu, przeciwko generałowi
i nam wszystkim, którzy pokładaliśmy w tobie wiarę?
- Ale on kazał... - Do łóżka!
Mamy nawiązać kontakt.
Sądzisz, że nie mogę tego zrobić bez ciebie?
"Główna jasnowidzka"?
No wiesz? Nie chce mi się wierzyć!
Tak mi dziękujesz za wszystko, co dla ciebie zrobiłam?
Nie jesteś mi już potrzebna, jasne?
Idź spać!
No idź!
Jestem gotowa.
A to?
Co znów panu zrobili?
Usunąć.
Proszę położyć dłonie.
Właśnie tak.
Jest pan gotów?
Pirina do Yolo.
Nasz ziemski dowódca, generał Złatew, chce rozmawiać osobiście.
Mówi Yolo.
Generał Złatew jest istotą Dziewiątego Poziomu.
Nie jestem godny z nim mówić.
Przekazuję głos naszemu przedstawicielowi
o randze odpowiadającej generalskiej.
Mamo...
Wierzysz mi?
Dawajcie to!
Proszę zaczekać, aż słońce wzejdzie nad horyzont.
Dopóki nie znajdziemy kapsuły,
reflektornia pomoże panu utrzymać całość bioenergetyczną.
- Wciąż mam szansę? - Na sto procent.
Mam patrzeć w słońce?
Co też pan? Od tego się ślepnie!
Musi pan tylko położyć dłoń na reflektorni
i oddychać głęboko, jak pana uczyłam.
Rozumiem.
Pamiętajcie, że może zechcieć tu przyjechać i się rozejrzeć.
- Minister? - I to nie sam.
Dzwonił do mnie też prezydencki doradca do spraw bezpieczeństwa.
Więc żeby następnym razem nie było wpadki!
W żadnym razie!
Spocznij i do łóżek!
Płatnikow, nie kładziesz się?
Idź!
Na chwałę Republiki Bułgarii!
Bezpiecznej podróży.
Mówiłeś, że zastąpisz mnie kimś z Sajuza.
- Zrobiłbyś to? - Nigdy!
Przepraszam cię za tamto, Pirino.
Czego się spodziewać po starym, schorowanym generale?
Mon général! Jesteś jak jastrząb!
Wzlecisz wysoko i będziesz miał cały świat u stóp.
Dobrej podróży!
Śpij.
Zaśnij...
Luli laj...
Sława do Przewodników.
Wyślijcie mi sygnał.
Ty tu skąd?!
Zdezaktyminują nas!
1, 2, 3, 4, 5,
6, 7, 8, 9...
Ile palców widzisz?
Jeden?
Co to było?
Nasze pola są zestrojone.
Czujesz? Odbieramy na wspólnej częstotliwości.
Odbicie...
Ugięcie...
Rozproszenie...
Wchłanianie...
Rozrzedzenie...
Dyfrakcja...
Interferencja...
Każdy dzień to triumf!
Pułkowniku, zwrot o 73 stopnie na wschód.
Kontynuujcie kopanie na wprost przez 85 centymetrów. Odbiór?
Pułkowniku, 85 stopni na północny zachód
i 63 centymetry na wprost.
Powtórzcie.
Co to, kochana?
- Przekazuję prawidłowe dane. - Poruczniku, słyszycie?
Radio Niagołowej milczy.
Tu Niagołowa! Zwrot o 73 stopnie...
Tato, 85 stopni na północny zachód!
- Niagołowa? - Oddaj!
Co tam się dzieje? Czy to moja córka?
Co z tobą? Nie poznaję cię!
Nie jestem twoim dzieckiem!
Ani żadnym przekaźnikiem!
Też umiem odbierać sygnały.
Doprawdy?
Wiem, że przekazujesz błędne dane.
Są zakłócenia na łączach. Jaki kierunek?
- 85 stopni na północny zachód! - Pańska córka powinna odpocząć!
Napij się wody, kochana.
Zwrot o 73 stopnie na wschód.
Sama się napij!
Tato, ona nas oszukuje!
Co?
Zeszłam w nocy do wykopu. Nie zdeaktyminowało mnie. Przeciwnie.
- To znaczy? - Wycentrowało mnie.
- Sława... - Moje pole jest znacznie silniejsze
niż twoje.
Nie wierzysz?
Myślisz, że nie?
Pokażę ci!
- Patrzcie! - A ty dokąd?
Sława, stój!
Włączą się zabezpieczenia! Stój, mówię!
- Dziewczyno, co ty wyrabiasz? - Odsuń się!
Kto cię tu wpuścił?
Sława?
Wynieście ją, bo nas zdezaktyminują!
- Puszczajcie! - Dość! Co pani sobie myśli?!
Nic jej nie będzie!
Skoro dotąd nic się nie stało, już się nie stanie!
Zresztą już tu była.
Nie warto trzymać jej krócej,
skoro wygadała się prasie?
Trzeba było wpuścić ją do tunelu,
a nie traktować jak podpórkę do reflektorni!
Jako podpórkę? Pan nie ma o niczym pojęcia!
Koniec dyskusji, poruczniku!
Skupmy się na tym, co ważne. Co dalej, Sława?
Nie natężaj się tak!
Kapsuła jest blisko...
- Nareszcie! - Tutaj!
- Polecimy nią razem. - Tak!
- W niebo! - Tak!
W którą stronę kopać?
Wej... ście... jest...
Tam!
- Poczułam wyraźnie! Jest tam! - Brawo!
Pani porucznik?
Obejrzawszy to marne imitatorstwo, stwierdzam kategorycznie,
że wejście nie znajduje się tam, gdzie zachodzi słońce.
Imitatorstwo?
A jak!
- Naśladowała kogoś? - Mnie!
Nie zauważyłem.
- Więc nie sądzi pani, że to tam? - Nic nie sądzę!
Przekazuję tylko to, co jest mi przesyłane.
Jasne?
Jak się odzywacie do przełożonego? Odmaszerować!
Wykonać!
To jest rozkaz!
- Tak jest. - Kopać w obie strony!
Pomóżcie!
Ratujcie mnie, proszę!
Dajcie mi znak, co dalej!
By daleko rzucić kamień, nie pochylajże się w przód.
Krok do tyłu, potem rzut!
- Dobranoc. - Dobrej nocy, pułkowniku!
Niagołowa, co z wami?
Wszystko w porządku. Proszę iść spać.
Dobrej nocy.
Zostanie tu pani w zimną noc?
Ma pan coś na rozgrzewkę?
Kieliszków brak.
Sława do Syriusza Siedem.
Gotowa do odbioru.
Sława do Syriusza Siedem.
Gotowa do odbioru.
Sława do Syriusza Siedem.
Gotowa do odbioru.
Sława do Syriusza Siedem. Gotowa do odbioru.
Rozrzedzenie...
Dyfrakcja...
Interferencja...
Każdy dzień to triumf!
- Nie masz dość? - Jestem bardzo głodna.
- Mogę jeszcze? - Pewnie.
Panie pułkowniku!
Co pan?!
Zostaw go!
- Zostaw! - Idź mi stąd!
Puść go, Sława!
- Czujemy braterstwo dusz! - Precz!
Jesteś my sobie pisani! Zostaw go!
Poleci ze mną na statek matkę!
Puść go, Sława!
Muszę go zabrać na statek!
Puszczajcie!
Nie!
Dosyć!
Uspokój się!
Puśćcie go!
Puśćcie!
Przytrzymaj jej ręce!
Podciągnij wysoko!
Zupełnie nie mam dostępu.
Zablokował ją!
Przyprowadź innych, prędko! Zajmę się nią.
Słyszałeś, Simeonie?
Pamiętasz słowa Przewodników?
W kapsule jest wszystkolecząca energia kosmiczna.
Im szybciej ją znajdziemy, tym lepiej!
Mamo...
Jestem tu.
Słońce wschodzi w mojej duszy!
Jaśnieje boskie światło...
Prędzej!
Do roboty! Chcę mieć kapsułę do jutra!
Jesteście stworzeniami
- ducha i ciała... - Niagołowa!
Każdy dzień to triumf!
Pułkowniku, dzwonił Czernew.
Alarm! Delegacja zjawi się lada chwila.
- Pies ma zniknąć. - Tak jest.
Wywieź go do lasu.
Przyjadą goście.
Poleżysz tu sobie.
Tylko bądź cicho, kochana.
Dla własnego dobra.
Słońce wschodzi w mojej duszy!
Jaśnieje boskie światło mego ducha.
Słońce wschodzi w moim sercu!
Jaśnieje słońce słońc!
Każdy dzień to triumf!
Jedną chwilę...
Sekundę...
Jest pan spięty.
- To plecy... - Spokojnie.
Mam pleksitis.
Wyczuwam wszystko. Proszę się odprężyć.
Nie ma powodów do obaw.
Od razu mi lepiej! Tak...
- A gdzie dziewczyna? - Która?
- Ta druga jasnowidzka? - Nie ma drugiej.
Jest tylko pani Niagołowa.
Słyszeliśmy, że była tu także córka pułkownika Płatnikowa.
- To plotki. - Panie ministrze,
w tej tajnej operacji uczestniczy tylko jedna jasnowidzka:
Pirina Niagołowa.
Rozumiem.
Może pan się sam przekonać, jak się sprawy mają.
Nic nie widzę.
- Ostrożnie! - Płatnikow, gdzie jesteś?
- Chodź tu! Nic nie widać! - Zaczekaj na grupę!
Ciemno, że choć oko wykol!
- Trzymamy się razem. - Tak jest.
To drugi portal energetyczny.
Ile jeszcze?
21.
Kiedy zainstalowali tutaj tę komorę?
Jak długo tu jest?
Od zarania czasu.
Tak długo, że trudno sobie wyobrazić.
- Była już przed Chrystusem? - Jasne.
Powstała ze specjalnego materiału.
Jak on się nazywa, Płatnikow?
Atypowy stop orto- i metagranitów.
Właśnie.
Stromo tu.
Do diabła!
To jest Przyspieszacz.
- Co dalej? - Proszę tędy.
Daleko jeszcze?
Kawałek. Tutaj.
Prosto.
Uwaga!
- Wespnie się pani? - Nie dam rady.
Bez obaw. Podsadzę panią.
Do góry!
- Utknęłam! - Spokojnie.
Jeszcze kilka kroków.
Jesteśmy na miejscu. To właśnie Komora.
- Gdzie? - Tędy...
- Gdzie ona jest? - Za kawałeczek!
Za tą ścianą znajduje się Kapsuła.
Jest pani tego pewna?
- Na pewno coś tam jest? - Proszę dotknąć.
Sam pan poczuje.
- I to leczy cukrzycę? - Oczywiście.
Nie wolno przesadzać za pierwszym razem.
Wystarczy.
Wracajmy na górę.
Dlaczego nie wydobyliście Kapsuły, skoro na pewno tam jest?
Chodzi o wybory czy...?
Zatoczyliśmy wokół Komory pełny krąg.
Nie da się wejść do wewnątrz.
Wysadźcie skałę. Armia ma możliwości.
Dajemy wam dość pieniędzy.
Przewodnicy nie pozwalają...
Ups!
... korzystać z silniejszych środków.
Prawda, pułkowniku,
ale czuję, że możemy uzyskać wyjątkowe pozwolenie,
jeśli pan minister poprosi osobiście.
Naprawdę?
- Co z nią? - Co pani jest, Niagołowa?
- Coś się pani stało? - Uderzyła się w głowę.
Mamy pozwolenie.
- Płatnikow, do dzieła! - Tak jest.
Sława?
Nic dziś nie zjadłaś.
Smaczne.
Otwórz buzię.
No!
Nie wejdziesz do kapsuły z pustym żołądkiem.
Jak zobaczą, żeś głodna, odeślą cię.
Proszę.
Znajdziemy kapsułę i wszystko będzie dobrze.
Zjedz trochę.
Nie polecisz w kosmos na głodniaka.
Nie da się.
Bez jedzenia nie ma mowy.
Brawo!
Smakuje? Bardzo ładnie.
Grzeczna dziewczynka.
Kochana córeczka.
Nie jesteś moim tatą.
Mój tata to komandor trzeciej rangi.
Teraz jest z Przewodnikami,
ale 22. dnia miesiąca weźmie mnie do kapsuły...
i zabierze mnie do domu...
do mamy.
Mój tata...
On nigdy...
nie zabrałby mi ukochanego.
On wie, że nam dwojgu pisane jest dać początek nowej rasie.
Rupczew, znaleźliście Kapsułę?
Rupczew, słyszysz mnie?
Rupczew!
Usiądź na chwilę.
Odpocznij.
Chodź.
Jak to?
No chodź!
Do celu pozostały jeszcze 2 metry i 50 centymetrów...
Miało być 85 centymetrów.
Ale pewnie nie ziemskie, tylko galatkyczne!
A teraz 2,5 metra w inną stronę, do cholery!
Yolo...
Nabierasz nas?
Uwolniłem szeregowca, skoro jest taki ważny.
Kluczowy, tak?
Yolo?
Dadzą początek nowej rasie?
Co z tobą?
Ubierz się, szybko!
Rozmawiam z tobą w myślach...
- Nie! - Ale co "nie"?
- Nie! - Chodź do mnie!
- Potrzebuję go! - Nie!
Nie! Przestań!
- Daj! - Zostaw!
Proszę cię, daj!
- Dość! - Daj mi go, proszę!
Puść!
- Nie! - Daj!
Przestań!
Błagam!
- Daj! - Wstań!
Kim jesteś?
Bo nie nim!
Nie rusz!
Nie jesteś nim!
Gdzie masz antenę?
- Ktoś ty? - To ja!
- Pójdę po pułkownika. - To nie ty!
Coś strasznego... Sława?
Sława!
- Gdzie ona jest?! - Nie wiem!
Jak to nie? Pytam się, gdzie jest!
Dała mi po łbie i uciekła!
Panie pułkowniku, litości!
- Pułkowniku, spokojnie... - Gdzie moja Sława?!
Znajdziemy ją.
Daj to!
Pan odłoży broń!
- Zabierzcie mu! - Sława!
Poszukamy jej!
Sława!
Mamo...
Zejdzie mi dłużej.
Muszę zamknąć kanał.
Bum.
Bum!
Mówię: bum!
Wybuch był kontrolowany.
Panujemy nad sytuacją.
Nikt nie został ranny, podkreślam.
Poziom promieniowania nie przekracza normy.
Prowadzimy tajną operację wojskową.
I to z powodzeniem, zaznaczę.
Wszystkie przyjęte cele zostały pomyślnie osiągnięte.
Niestety nie mogę ujawnić więcej szczegółów.
Życzę miłego wieczoru.
Sława?
Chodź, jedziemy!
DZIURA
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Tomasz Tworkowski