JUNJI ITO: MAKABRYCZNE JAPOŃSKIE OPOWIEŚCI
Ishida, cieszę się, że tu jesteś.
W dzisiejszych czasach studenci wolą mieszkania.
Bałam się, że nikt nie będzie chciał mieszkać w pensjonacie.
Bardzo tu czysto.
Bo mieszkała tu moja jedyna córka, Shinobu.
Mam nadzieję, że nie wyprowadziła się przeze mnie.
Nie.
Bez obaw, ten pokój był wcześniej wynajmowany studentom.
Mam nadzieję, że śniadanie i kolację będziesz jadał z nami na dole.
W porządku.
W tygodniu chodzę do pracy, więc kolacja może być późno.
Nie szkodzi.
Moje rzeczy będą jutro.
Bardzo dobrze.
Dziękuję.
Nie ma za co.
ZAUŁEK
Idę na spacer.
Uważaj na siebie.
Wysoki mur.
Ishida? Kolacja! Zejdź na dół.
Mogę dołączyć?
Usiądź tam.
Dziękuję.
Shinobu, przywitaj się z panem Ishidą.
Miło mi.
Wzajemnie.
Jesteś w liceum, Shinobu?
Ma 14 lat i chodzi do gimnazjum.
Rozumiem.
Nie wstydź się. Jedz, ile chcesz.
Dziękuję.
Jedzmy.
PIEKŁO CIERNI
Przestań.
To nie fair, Hiroshi!
Co to za hałas?
Hiroshi, czekaj!
Nie przychodź tu!
Cisza!
Złap mnie, jeśli potrafisz.
Niech to.
- Przestań. - Za szybko.
Nie! Tutaj!
Hej!
Niewiele brakowało.
Hej! Cicho!
Przepraszam.
Pomóc?
Shinobu.
Przestraszyłaś mnie.
Nie mam wielu rzeczy, poradzę sobie.
MYŚLI MONOLITU
Dziękuję.
Ten regał był kiedyś mój.
Naprawdę?
Wczoraj wydarzyło się coś dziwnego.
Słyszałem dzieci bawiące się na dworze.
Myślałem, że dźwięk dobiega z zaułku po drugiej stronie muru.
Ale nikogo tam nie było.
A, to.
To miejsce jest pełne zaułków,
czasem słychać coś i wydaje się, że dobiega z bliska.
W tym pokoju ciągle coś słyszałam.
Brzmi, jakby ktoś był w pobliżu.
Rozumiem.
Jak pan wyjrzał na zewnątrz?
Wskoczyłem na mur z tego okna.
Było za ciemno, nic nie widziałem.
To niebezpieczne.
Proszę więcej tego nie robić.
To był ostatni raz.
Prawdę mówiąc, prawie spadłem.
Więcej tego nie zrobię.
Bardzo proszę.
Cieszę się, że nic się nie stało.
Dramatyzujesz.
Shinobu!
Przepraszam.
Mieszkasz na drugim piętrze domu Ishidów?
Tak, ale…
Muszę z tobą porozmawiać.
Czyli…
Tak, dziesięć lat temu.
Mieszkałem w tym pokoju.
O czym chciałeś porozmawiać?
Nie chciałem nigdy o tym mówić.
Ale dłużej nie wytrzymam.
Co noc dręczą mnie koszmary.
Widziałeś tę wysoką, wąską ścianę obok domu?
Z drutem kolczastym?
Tak. Wygląda na to, że popełniono tam morderstwo.
Morderstwo?
W rogu tego zaułku
jest stalowy właz prowadzący pod ziemię.
Znalazłem tam ciała trojga dzieci.
Ciała dzieci?
A na tym murze były trzy plamy w kształcie dzieci.
Plamy pojawiają się na ścianie w nocy
i biegają po tym ślepym zaułku.
Trząsłem się, obserwując je z okna.
Proszę. Dość tych żartów.
To był tylko sen.
Też tak sądziłem.
Ale to wspomnienie jest zbyt żywe.
Poza tym w tym pokoju nie ma okna wychodzącego na ulicę.
To absurd. Wiem, że jest!
Było małe okienko.
Spróbuj je znaleźć!
Nie rób takich kawałów.
UWAGA MIASTO ECHIZEN
Co za chory żart.
IDIOTA DŹGNĘ CIĘ
CHCĘ ZABIJAĆ
UMIERAJ ZAMKNIJ SIĘ
GIŃ ZROBIŁEM TO
To prawda!
Shinobu?
Znalazłeś ukryte okno.
Te ciała na dole. Czy to ty…
Gdy byłam mała,
trzech łobuzów zachowywało się, jakby byli właścicielami tego zaułka.
Zamknęłam ich w tej dziurze.
W końcu to był mój ukochany plac zabaw.
Mój własny.
Tydzień po tym, jak ich zamknęłam,
ich sylwetki pojawiły się na ścianie.
Pomyślałam, że nie żyją.
Mój ojciec znalazł trzy ciała, gdy zajrzał do tej dziury.
Chyba zrozumiał, co zrobiłam.
Dlatego szybko odciął alejkę wysokim murem.
Niedługo potem nie mieliśmy już lokatorów.
Wszyscy się wystraszyli i wyprowadzili.
W nocy te łobuzy wychodzą z muru i hałasują.
I tak ja zamieszkałam w tym pokoju.
Zaułek znów stał się moją prywatną przestrzenią.
Tylko ja mogłam wejść i wyjść.
Zaprosiłam dwie znienawidzone koleżanki i zabiłam je.
Potem zabiłam mojego zrzędliwego ojca.
Ale wszyscy są tacy uparci.
Zamienili się w plamy na ścianie,
w nocy wychodzą i rzucają we mnie przekleństwami.
Mówią, że mnie tam wciągną.
Ale nigdy tam nie schodzę, gdy robi się ciemno.
Nie pozwolę im się tknąć.
Ale uwielbiałam patrzeć, jak się męczą.
Byłam przeciwna, gdy mama powiedziała, że znów wynajmie ten pokój.
Panie Ishida?
Pewnie zemdlał.
Rumi.
Wybacz, ale muszę zostać i pomóc nauczycielowi.
Ale czas wracać do domu.
Shimada, ty idź. Twoi rodzice mogą się martwić.
W porządku, panie Okabe. Moi rodzice są na wycieczce.
Martwię się o pana wystawę. A jeśli pan nie zdąży?
Sam sobie poradzę.
Zostało mało czasu.
Jako członek klubu artystycznego chcę pomóc.
Dzięki, Shimada.
Panie Okabe, pana wystawa jest niesamowita.
Nigdy nie widziałam takiej sztuki.
Rzeźby bez głów?
Pozbycie się twarzy daje nieskończone możliwości.
Sztuka nie wymaga twarzy.
Ludzka twarz może wyrażać wiele emocji,
ale spójrzcie na twarze na słynnych obrazach.
Zwykle nie mają wyrazu twarzy ani uśmiechu.
Czemu nie pozbyć się twarzy w ogóle?
Ciało wystarczy.
Jak to, panie Okabe?
Brzmi pan jak artysta.
Jestem artystą.
Ale czasem lubię tworzyć rzeźby z głowami.
Masami, Sanae. Coś się stało?
Pan Okabe został zamordowany.
Co?
Uczeń znalazł go dziś rano w sali plastycznej.
Podobno nie miał głowy.
Nie miał głowy?
Słyszałem, że odcięto mu głowę i znaleziono tylko ciało.
Shimada, idę już.
Chwila.
Nie mów nikomu, że zostałem w szkole.
W porządku. Do zobaczenia.
Rumi? Wszystko w porządku?
Widziałaś dziś Shimadę?
Chyba jeszcze go nie ma.
Rozumiem.
NIE WCHODZIĆ
Tak? Kto to?
Shimada, to ja!
Rumi? Coś się stało?
Pewnie słyszałeś o panu Okabe.
Rozmawialiśmy z nim wczoraj,
a teraz nie żyje.
Wiesz coś…
Shimada?
Rumi, myślisz, że to ja jestem zabójcą?
Oczywiście, że nie. Dziwnie się dziś zachowujesz.
Miłość sprawia, że każdy dziwnie się zachowuje.
Jesteś taka piękna.
Shimada! Co w ciebie wstąpiło?
Nie mogłem się ciebie doczekać na zajęciach artystycznych.
Zdajesz sobie sprawę, jak szybko bije mi serce, gdy cię widzę?
Przejdźmy się. Chcę ci coś powiedzieć.
Tu jest naprawdę strasznie.
Nie mamy wyboru.
Potrzebujemy podręcznika do testu z angielskiego.
Czemu ktoś miałby go zostawiać w sali plastycznej?
PRACOWNIA PLASTYCZNA
Spójrz.
Tam znaleziono ciało pana Okabe.
Ciekawe, dlaczego go zamordowano?
Może ktoś miał do niego urazę.
Inaczej po co go zabijać?
Dość już. Pospiesz się i weź tę książkę.
Co za barbarzyński akt.
Kto odcina ludziom głowy?
Nawet jej nie znaleziono.
Przestań o tym mówić!
Pospiesz się, Masami!
Moment. Muszę go znaleźć.
Ktoś tu jest.
Pan Okabe!
Pan Okabe żyje? Czy to prawda?
Podobno ukrył się w starym budynku szkoły.
Spotkam się z nim wieczorem. Chodź.
Shimada, gdzie jest pan Okabe?
Zaraz tu będzie.
Zaczekajmy w środku.
Co tak śmierdzi?
Jak zgniłe mięso.
Wydaje mi się?
Co? Rzeźby zniknęły!
Ale dlaczego piedestały wciąż tu są?
Czemu zamknąłeś drzwi?
Coś nie tak, Shimada?
Wszystko w porządku.
Czemu tak mówisz?
A co z panem Okabe? Gdzie on jest?
Był tu cały czas.
Widzisz?
Oto wielki artysta, pan Okabe.
Masz piękną twarz, Rumi.
Rumi.
Pomocy!
Rumi.
To rzeźba gipsowa?
Nie chcą się otworzyć!
Patrzcie!
Tam jest kolejna!
Jaka piękna twarz.
Muszę ją mieć.
Nie! Ja ją biorę!
Daj mi ją.
Nie!
Daj mi…
swoją głowę.
Napisy: Paulina Korzeniewska
Wreszcie mogłem dostać się do sąsiedniego pokoju.
Ale robale szepczą między sobą.
Teraz rozumiem!
Cały czas wykonywałem ich polecenia.
Nie będę już ich słuchać.
Wcisnąłem swoje wychudzone ciało przez dziurę i wyskoczyłem!