JUNJI ITO: MAKABRYCZNE JAPOŃSKIE OPOWIEŚCI
Przepraszam. Bolało?
INTRUZ
SIEDEM CUDÓW ŚWIATA
Oshikiri zawsze jest sam.
Jest taki ponury i cichy. Tacy są zdolni do wszystkiego.
Nie mów tak. Myślę, że jest uroczy.
Ostatnio czuję się dziwnie.
Jak by to ująć? Wyczuwam czyjąś obecność.
Obecność?
Nie mogę tego zobaczyć, ale to coś nie z tego świata.
Duch?
Nie.
Jak to ująć?
Czuję obecność kogoś z innego wymiaru.
Nie rozumiem.
Tylko tak mogę to opisać.
Po raz pierwszy tak się czuję i nie wiem dlaczego.
„Inny wymiar”?
Jak Trójkąt Bermudzki, o którym wszyscy mówią?
Tak.
Czytałem tu kiedyś książkę o Trójkącie Bermudzkim.
- Mam po nią iść? - Tak. Chcę ją przeczytać.
Brzmi ciekawie.
To ta.
To jest ta książka.
Która?
Uwielbiam takie książki.
Zobaczmy. Rozdział o Trójkącie Bermudzkim…
Przepraszam! Nie chciałem ci przeszkadzać.
W porządku. Nie czytam jej. Proszę bardzo.
Na pewno?
Może przeczytamy ją razem?
Pewnie cię interesują takie rzeczy, skoro ją wziąłeś.
Można tak powiedzieć.
Co sądzisz na temat innych wymiarów.
Jestem Kamiyama.
A oni…
Jestem Watanabe.
Jestem Koizumi z klasy A.
Oshikiri z klasy C. Miło was poznać.
Może we czwórkę porozmawiamy o innych wymiarach na mieście?
Chętnie!
Nie masz dziś korepetycji?
Nie.
No to idziemy!
NOWOŚĆ
Czekaj. Co powiedziałeś?
Mówiłem, że w domu słyszę czyjeś kroki.
- Bez ciała? - Kroki?
Może to duch?
Chcielibyśmy usłyszeć te kroki.
- Możemy wpaść do ciebie? - Nie masz nic przeciwko?
Chyba nie.
- Tak! - Dobra!
Ciszej.
Było aż tak głośno?
To naprawdę coś.
Jak europejski zamek.
Ale na odludziu.
Zawsze korzystam z tylnych drzwi. Proszę.
Tak mieszkam.
Oshikiri, naprawdę mieszkasz tu sam?
Zgadza się.
Ciężko to opisać słowami, ale czuję tu coś dziwnego.
Tak, czuję się nieswojo.
Ja też.
O której słyszysz kroki?
Głównie w nocy, ale czasem również za dnia.
To już wszystkie pokoje.
Co ty na to, Kamiyama?
Czuję obecność innego wymiaru.
Innego wymiaru?
Tak. Obecność mieszkańca innego świata.
Nigdy nie czułem tego tak mocno.
Założę się, że kroki, które słyszysz, należą do intruza z innego wymiaru.
Czyli gdzieś w tej posiadłości
jest wejście do tego wymiaru?
To coś więcej.
Zastanawiam się, jakim mężczyzną jest Ito.
Tego nie wiem.
Ale mamy szczęście, że cię poznaliśmy.
Zgadzam się. Dzięki tobie możemy przeżyć to ekscytujące doświadczenie.
Takie sytuacje nie zdarzają się często.
Oshikiri.
Bądźmy przyjaciółmi.
Jasne.
Chętnie.
Byliście tak samo zaskoczeni jak ja?
To jest to, co słyszysz?
To kroki intruza z innego wymiaru.
Skąd pochodzą?
Z dołu!
Oshikiri! Co to za dźwięk?
Drzwi! Musiał wyjść na zewnątrz!
Piętro niżej. Chodźmy.
Tędy!
Chwila!
Patrzcie.
Czy to…
To ty, Oshikiri?
Jest jeszcze jeden Oshikiri?
Co on robi?
To Oshikiri z innego wymiaru.
W tym wymiarze istnieje taki sam świat.
W tym świecie każdy z nas ma kogoś podobnego do siebie.
Co to jest?
Czy to ciało?
Oshikiri z innego wymiaru zamordował kogoś w swoim świecie
i przybył tu, by go pochować.
To szaleństwo!
Jeśli pochowasz ciało w innym wymiarze, ujdzie ci to na sucho.
Cholera!
Co ty robisz?
Przestań! To mój dom!
Zniknął.
Odkrył, jak poruszać się między wymiarami,
przynajmniej w tej posiadłości.
Czyli przejść jest więcej.
To szok.
Też jestem w szoku. Ale nie daj się zwieść.
To był Oshikiri z innego wymiaru.
To, że kogoś zamordował, nie znaczy, że ty też to zrobisz.
Zgadza się.
Mam szczęście, że widziałem to nadprzyrodzone zjawisko.
Zawdzięczam to tobie, Oshikiri. Dzięki.
Patrzcie!
To ty, Kamiyama.
Niemożliwe. Co to może znaczyć?
Kamiyama!
Oshikiri, w porządku. Nie martw się.
Zastanawiam się, co się stało w innym wymiarze.
Coś tu jest zakopane!
Daj mi łopatę!
To szaleństwo.
To ja…
i Koizumi.
Niemożliwe.
Nie rozumiem. To straszne.
Watanabe, nie.
To nie ja!
Koizumi!
Wiem.
Zrobiła to wersja z innego wymiaru.
To nie wy, więc nie powinniście się przejmować.
Wygląda na to, że twoja druga wersja zmieniła się w mordercę.
Lepiej zakopmy ich od razu, i to jeszcze głębiej.
Tak będzie najlepiej dla Oshikiriego, my też tego chcemy.
Nie wiedziałem, że nienawidzisz papierosów.
Przecież powiedziałam, że dobrze, że są w sklepie.
Zawsze taka jesteś, Chiemi.
Jeśli proponuję ci doroślejszy płaszcz, noś taki.
Perfumy fougere i kolor szminki…
Wybierz coś, co mi się podoba.
Mężczyźni może i to lubią, ale bez przesady.
A moje włosy?
Byłeś pierwszą osobą, która zabrała mnie nad ocean.
Co?
Kiedy powiedziałam, że nikt mnie nie zabrał,
odpowiedziałeś, że chętnie to zrobisz.
Nie pamiętam.
Pewnie wyszło w rozmowie.
Taka dziewczyna jak ty, Chiemi,
powinna mieć faceta tradycjonalistę.
Proszę bardzo.
Nie dzwoń do mnie. Pa.
Żegnam.
DŁUGIE WŁOSY NA STRYCHU
Jestem.
Hej, siostrzyczko.
Cześć, Eri.
Nad twoim pokojem mieszka szczur.
Naprawdę?
Miałaś dziś randkę?
Gdzie byłaś?
Od jak dawna chodzisz z Hiratsuką? Jakieś osiem czy dziewięć lat?
Sporo. Niedługo pewnie porozmawiacie o małżeństwie.
Oto i on.
Zapłać czynsz!
Musimy poprosić tatę, żeby zastawił pułapkę.
Już to zrobił.
Ale to nie zadziałało. Szczury są teraz zbyt mądre.
Wyczuwają niebezpieczeństwo i uciekają.
Siostro?
Odleciałam.
Wybacz, Eri. Idę spać.
Jasne. Dobranoc.
Dobranoc.
To chyba naprawdę pożegnanie.
PAPIEROSY
Co ja wyprawiam?
Pierwszy raz widzisz ocean?
- Tak. - Niewielu może tak powiedzieć.
Powinnaś zapuścić włosy. Długie będą ci pasować.
Samolubny dupek.
To obrzydliwe! Czemu we włosach mam szczura?
Ale to idealny moment. Mam dość tych długich włosów.
Idiotka ze mnie.
Jesteś pewna, siostro?
Tak długo je zapuszczałaś.
Tnij.
Pójdę po nożyczki.
Mam to gdzieś.
Przynajmniej złapałam szczura.
Mamo! Gdzie są nożyczki?
Mamo?
Eri?
Widziałaś nożyczki? Potrzebuję ich do strzyżenia.
W tej szufladzie?
Kogo strzyżesz?
Moją siostrę.
Chiemi?
Tak. Chyba coś się stało.
Siostro!
Siostro! Co się stało?
Chiemi…
Co się stało?
Chiemi!
Tak?
Halo? Kto mówi?
Hej! Kto to?
Jakiś żart. Cholerny żartowniś.
Chwila. Ten dźwięk…
Brzmiał jak Chiemi, gdy zgrzyta zębami.
To niemożliwe.
Ona nie żyje.
Tato!
Tato?
Co tam, Eri?
Widziałeś latarkę?
Tak, tutaj.
Po co ci latarka?
- Zajrzę na strych. - Na strych?
Ostatnio nie słyszeliśmy szczura.
Może wpadł w pułapkę.
Nie możemy go tak zostawić.
Eri, zaczekaj.
Ja pójdę.
Spokojnie, tato. Nie martw się o mnie.
Nie mogę ci na to pozwolić.
Uważaj na siebie. Wiesz, że masz słabe serce.
To nic. Zaczekaj.
Czemu to tyle trwa?
Tato? Znalazłeś szczura?
Tato? Był tam ten szczur?
Hej!
Tato?
Co się stało? Powiedz coś!
Nie żyje.
Siostro?
O Boże! Wydostanę cię stąd.
Nie chce wyjść. Au!
Moje ręce…
Potrzebuję nożyczek.
To nie była moja siostra.
To były…
włosy.
Napisy: Paulina Korzeniewska
Był biały. Na początku był biały.
Ale teraz papier pełny jest czarnych robaków. Skąd się wzięły?
Gdy przyjrzę się uważniej, widzę, że każdy robal wygląda jak litera.
Próbują mi coś powiedzieć?
Muszę dowiedzieć się o nich więcej.
Może te stare książki odpowiedzą na moje pytania.