JUNJI ITO: MAKABRYCZNE JAPOŃSKIE OPOWIEŚCI
W prawo? W lewo?
Tutaj? Czy tam?
Którędy mam iść?
Co mam robić?
Mam iść? Biec?
Powinnaś usiąść? Mam stać?
Mam się śmiać?
Mam się wściekać? Mam płakać?
Mam wstać? Mam iść spać?
Mam mrugnąć? Mam oddychać?
Co mam robić?
Przyszłam na rozmowę w sprawie pracy.
Nazywam się Mitsu Uchida.
SZEPCZĄCA KOBIETA
Rozumiesz, na czym polega ta praca?
Tak.
Opiekunowie, których zatrudnialiśmy dotąd, nie przetrwali długo.
Nie mogli znieść niekończących się pytań Mayumi.
Najpierw poznaj moją córkę.
Co mam robić?
Mam stać? Mam usiąść?
Mam się położyć? Twarzą do góry? Twarzą w dół?
- Mayumi, usiądź. - Jak?
Na krześle? Na podłodze? Na piętach? Ze skrzyżowanymi nogami?
Proszę! Co mam zrobić?
Zawsze taka jest. Pomóż nam.
Dobrze.
Więc? Co mam zrobić?
Mayumi, usiądź na łóżku.
Na łóżku? Jak?
Na piętach? Po turecku?
Usiądź na krawędzi, jakbyś siadała na krześle.
Zdejmij ręce ze ściany,
podejdź do łóżka.
Powoli opuść biodra. I już.
Usiadłam. Co mam teraz zrobić?
Kontynuuj.
Oddychaj głęboko, aż się uspokoisz.
Co dalej?
To nowa opiekunka?
Tak. To jej pierwszy dzień,
ale nie jest zaniepokojona stanem Mayumi.
Po prostu wydaje jej polecenia.
Imponujące.
Miejmy nadzieję, że wytrzyma dłużej niż inni.
Tak.
Położyłam się.
Co mam teraz zrobić?
Zamknij oczy.
Oddychaj powoli.
To musiał być trudny pierwszy dzień.
Ale dzięki tobie Mayumi była stabilna.
Możemy jutro znów na ciebie liczyć?
Tak. Będę o ósmej.
Minął miesiąc. Nikt nie przetrwał tak długo.
Wciąż pracuje z werwą.
Stan psychiczny Mayumi pozostaje stabilny.
Cieszę się, że znalazł pan właściwą osobę.
Jej instrukcje są szczegółowe i dokładne.
Dzięki temu Mayumi może robić rzeczy, których wcześniej nie mogła.
Oczywiście nie może opuścić Mayumi na krok.
Jestem pod wrażeniem zdolności Mitsu Uchidy do tak trudnej pracy.
Z drugiej strony to trochę straszne.
Jej zdolność wytrzymywania z Mayumi jest w pewnym sensie dziwna.
Niewiele o niej wiemy, prawda?
Chcę, żebyś ją sprawdził.
Tak jest.
Dziękuję. Kolejny dzień wspaniałej pracy.
Będę jutro o ósmej.
Proszę wziąć jutro wolne.
Martwię się o pani zdrowie.
Nic mi nie jest.
Czuję, że ta praca pomoże mi wrócić do bycia sobą.
Dzięki szczęściu pana córki ja też będę szczęśliwa.
Rozumiem. Ale proszę nie przesadzać.
Nie chcę się wtrącać,
ale skąd ten siniak na twarzy?
To? To nic.
Dobrej nocy.
I jak tam pani Mitsu?
Jest bardziej niż niezwykła.
Minęły dwa miesiące, a praca Mitsu przekroczyła granice tego, co normalne.
Kiedy patrzę na nie z boku, mam ciarki.
Co to znaczy?
Mitsu ciężko pracuje, ale nie popełnia żadnych błędów.
Poza tym przynosi Mayumi szczęście.
Szczęście?
Zgadza się. Proste codzienne wybory.
Na przykład, czy posmarować chleb dżemem, czy masłem?
Włożyć dwa czy trzy kwiaty do wazonu?
Każdy taki wybór
ma pozytywny wpływ na Mayumi.
Weź nóż i widelec.
Dzięki temu Mayumi jest szczęśliwa.
Stan Mayumi się poprawił?
Nie, ona po prostu przynosi szczęście.
Weźmy tę ciężarówkę sprzed paru dni.
Wjechała na chodnik, po którym spacerują o tej porze.
Przeszły mnie ciarki.
Dla mnie Mitsu jest boginią szczęścia.
Rozumiem.
Widzę, że mi nie wierzysz.
Patrząc na Mitsu…
Tato, mogę wejść?
Mayumi. Wejdź.
Wejdź do pokoju i podejdź do ojca.
Daj mu ten kwiat.
Tak pięknie zakwitł, że chcę, żebyś go miał.
Rozumiem. Dziękuję.
Ten kwiat przyniesie mi szczęście.
Wróćmy do pokoju i napijmy się herbaty.
To łaskocze.
Do zobaczenia, tato.
Idź do drzwi.
Tak, prosto.
Cóż.
Mam tu wyniki śledztwa. Sprawdziliśmy Mitsu Uchidę.
Zapomniałem o tym. Posłuchajmy.
Po pierwsze,
jest singielką, ale wygląda na to, że mieszka z mężczyzną.
Nazywa się Ryoichi Aga.
Jest bezrobotny i mieszka w mieszkaniu Mitsu.
Krótko mówiąc, pijawka.
Jeśli chodzi o pracę Mitsu,
Aga zmusił ją ze względu na dobre wynagrodzenie.
Rozumiem. Dlatego Mitsu tak ciężko pracuje.
Dziwne.
W pracy może wydawać instrukcje Mayumi mądrze i precyzyjnie,
w domu jest zdana na czyjąś łaskę.
W każdym razie, to problem, którego nie można zignorować.
Może powinniśmy ingerować w jej życie osobiste.
Co?
Jeśli uwolnimy Mitsu od tej pijawki,
czy dalej będzie poświęcać się dla Mayumi?
Powinniśmy zostawić tę sprawę.
Co o tym sądzisz?
Mogę o coś zapytać?
Czy mam nie pytać?
Możesz zapytać.
Czy kiedykolwiek będę mogła mieszkać sama?
Dasz sobie radę.
Naprawdę? Powinnam się z tego cieszyć?
Czy mam się smucić?
Nie musisz być smutna. W końcu…
Co?
Pani Mitsu doznała urazu, który spowodował jej śmierć.
Według lekarza była w bardzo złym stanie,
zmarłaby prędzej czy później.
Wydano list gończy wobec Agi w sprawie o morderstwo.
Ale wciąż jest na wolności.
Bez Mitsu…
co się stanie z Mayumi?
To łaskocze.
A teraz?
Co mam robić?
Tak?
Mocniej? Tak?
UWAGA
Mayumi?
Tato, jestem w domu.
Mayumi, jesteś cała we krwi.
Zabiłam go.
Agę.
Kazała mi to zrobić.
Mitsu.
Zawsze będę przy tobie.
MAKABRYCZNE OPOWIEŚCI
Co za uroczy kotek.
Gdzie twoja mama?
Jestem!
Cześć, tato.
Czyj to kot?
Sayuri go znalazł.
Poszedł za mną do domu.
Możemy go zatrzymać?
W porządku, tato?
Chyba nie mogę odmówić. Opiekuj się nim.
- Tak. - Hurra!
- Jak go nazwiesz? - Coron.
UKOCHANY ZWIERZAK SOICHIEGO
Kici, kici.
Chodź. Chodź tu, Garon.
Jak ci się podoba?
Tak się dzieje, gdy mnie ignorujesz.
Soichi!
DEZYNFEKTANT
Okropne zadrapanie.
Dobrze ci tak!
To było znęcanie się nad zwierzętami!
Mamo, martwię się.
Znęcanie się nad zwierzętami prowadzi do poważnych przestępstw.
Na pewno nic mu nie jest?
Nie musimy się aż tak martwić.
Soichi tak się zachowuje, bo go rozpieszczasz!
Jeśli Soichi wpakuje się kiedyś w kłopoty,
co się stanie?
To zniszczy naszą rodzinę!
Musimy coś zrobić z jego spaczonym umysłem!
Kto nie kocha zwierząt, nie może też kochać ludzi!
Tacy ludzie są bezużyteczni!
Nie mogę znieść myśli, że Soichi znowu może dopaść Corona.
Poraziło mnie.
Elektrostatyczność.
Mnie też poraziło.
Elektrostatyczność? To moja zmaterializowana klątwa!
Poczekaj. Ta klątwa to tylko przedsmak tego, co ma nadejść.
Mam nadzieję, że zostaną przeklęci!
Sayuri, gdzie jest Coron?
Przed chwilą go widziałam.
Coron?
Coron? Co robisz?
Jest uroczy.
To Soichi.
Koichi, patrz!
Ta zabawka to martwy wąż!
Zgadza się.
Ten kot jest teraz moim więźniem.
Ty kretynie! Wyrzuć to!
Co robisz? Ten wąż rzuci na ciebie klątwę!
Niech spróbuje!
Soichi!
Nie, Coron! Nie jedz tego!
Koichi, zrób coś!
Coron!
- Coron… - Co się stało?
Gdzie znalazł taką stonogę?
Coron jest ostatnio dziwny. Co się dzieje?
To musi być jego prawdziwa natura.
Musimy to zaakceptować.
Masz rację.
Coron! Przestań!
Coron!
Nic nie możemy zrobić.
Dom to ruina.
Musimy naprawić drzwi.
Do niedawna nie robił takich rzeczy.
Coron znów ma coś obrzydliwego!
O co chodzi, Sayuri?
Spójrz, Koichi.
Coron! Co to ma być?
Nie jedz tego!
Rany, Garon. To musi być insekt z czeluści piekieł.
Może nie jesteś taki zły.
Następnym razem przynieś mi takiego, ale żywego!
Nie mów tak!
To pewnie gatunek inwazyjny.
Ma na imię Coron, nie Garon.
Dobry kotek.
Chodź, Coron.
Moja klątwa nabiera kształtu.
Czemu wszystkie drzwi i okna są zamknięte?
Próbujemy zatrzymać Corona w środku,
żeby nie wnosił dziwnych rzeczy.
Ale tu jest duszno.
Coś śmierdzi.
To kuweta Corona.
Pójdę posprzątać.
Patrzcie.
Coś jest w powietrzu.
To futro Corona.
Nie zniosę tego! Otwórzcie okna!
Dobrze.
Gdzie się podział Coron?
Pewnie jest z Soichim.
Soichi, wchodzimy.
Jakie urocze potrafią być zwierzęta.
Muszę być miły, skoro zwierzęta mnie lubią.
Coron, co w ciebie wstąpiło?
Dziwnie się zachowujesz. Co się stało?
Chodź, Coron. Chodź tu.
Ale…
Co zrobiłeś z Coronem?
Daj mi go!
Nie.
Oddawaj!
Co do diabła?
Słuchajcie!
Uciekamy!
Ugryzł mnie!
Kuci, kuci!
Coron wrócił do siebie!
Założę się, że to porażenie prądem.
Soichi! Boli cię?
Cicho.
Liczyłem na klątwę.
Napisy: Paulina Korzeniewska
Strażnik odczytał słowa napisane krwią na ścianie.
Pełno w nich zawijasów.
Trudno to odczytać,
ale, co gorsze, pacjent nabazgrał to kośćmi palców,
uciekł i został zamknięty w innym skrzydle oddziału psychiatrycznego.
Oto pierwsza linijka.
„W końcu myślę, że coś jest ze mną nie tak”.