‎(จุนจิ อิโต้: รวมเรื่องสยองขวัญญี่ปุ่น)
‎อิชิดะคุง ดีใจจังเลยที่อุตส่าห์มาอยู่ที่นี่
‎นักศึกษาสมัยนี้ชอบอยู่คอนโด ‎หรือไม่ก็อะพาร์ตเมนต์
‎พอคิดว่าอาจจะไม่มีใครมาเช่าห้องอยู่แล้ว ‎ป้าก็กังวลน่ะจ้ะ
‎ห้องดูสะอาดเรียบร้อยดีออกครับ
‎ปกติลูกสาวป้าที่ชื่อชิโนบุจะอยู่ห้องนี้น่ะจ้ะ
‎เอ๊ะ เพราะผมมาเช่า ‎ถึงต้องย้ายออกไปหรือเปล่าครับ
‎ไม่หรอกจ้ะ
‎ห้องนี้เคยถูกปล่อยเช่าให้นักศึกษามาก่อนแล้ว ‎เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอก
‎คงไม่รังเกียจที่จะทานข้าวเช้า ‎กับข้าวเย็นข้างล่างกับพวกเราใช่ไหมจ๊ะ
‎อ๊ะ ครับ
‎เออใช่ ป้าต้องออกไปทำงานด้วย ‎ข้าวเย็นบางวันอาจจะช้าหน่อยนะจ๊ะ
‎ครับ ไม่เป็นไรเลยครับ เอ่อ…
‎ของของผมจะมาถึงพรุ่งนี้ครับ
‎จ้ะๆ
‎ตั้งแต่วันนี้ไป ขอฝากตัวด้วยนะครับ
‎จ้า
‎(ข้างหลังตรอก)
‎ผมขอตัวไปเดินเล่นแถวนี้นะครับ
‎จ้ะ ระวังตัวด้วยล่ะ
‎กำแพงสูงจัง
‎อิชิดะคุง ข้าวเย็นเสร็จแล้วจ้ะ ลงมาทานเลย
‎ขอโทษที่รบกวนนะครับ
‎อิชิดะคุงนั่งตรงนั้นเลยจ้ะ
‎อ๊ะ ครับ
‎ชิโนบุ ทักทายคุณอิชิดะซะสิ
‎ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‎ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน
‎คุณชิโนบุยังเรียนม.ปลายอยู่หรือครับ
‎ม.ต้นจ้ะ อายุ 14
‎อ้อ งั้นเหรอครับ
‎อิชิดะคุง ไม่ต้องเขินหรอกนะ ‎กินเยอะๆ ได้เลยจ้ะ
‎ครับ
‎เอาละ งั้นก็มาทานกันเถอะจ้ะ
‎(นรกหนาม)
‎พอได้แล้วน่า
‎เล่นแบบนี้ได้ไง ฮิโรชิจัง
‎ส่งเสียงอะไรกันดึกดื่นป่านนี้
‎ฮิโรชิจัง เดี๋ยวก่อน
‎อย่ามาตรงนี้นะ
‎เฮ้ย เงียบหน่อยสิ
‎แน่จริงก็จับให้ได้สิ
‎ให้ตายสิ
‎- อย่านะ ‎- เร็วไปแล้ว
‎บอกว่าอย่าไง ทางนี้
‎นี่
‎เกือบไปแล้วไง
‎เฮ้ย เงียบ…
‎เอ่อ…
‎มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
‎อ้อ ชิโนบุจังเองเหรอ
‎ตกใจหมดเลย
‎พี่มีของไม่เยอะ ไม่เป็นไรหรอก
‎(ฝันร้ายแห่งโมโนลิธ)
‎ขอบใจนะ
‎ชั้นหนังสือนี่เคยเป็นของหนู
‎อ้อ งั้นเหรอ
‎จะว่าไป เมื่อคืนเหมือนมีเรื่องแปลกๆ ด้วยละ
‎พี่ได้ยินเสียงเด็กๆ เล่นกันที่อีกฟากของกำแพง
‎นึกว่าเสียงมาจากตรอก ‎ที่อยู่อีกฟากของกำแพงซะอีก
‎แต่พอโผล่หน้าเข้าไปดูก็ไม่เห็นมีใครเลย
‎อ๋อ นั่นน่ะเหรอ
‎แถวนี้มีตรอกซอกซอยเยอะแยะไปหมด
‎จนบางทีก็เหมือนจะได้ยินเสียง ‎อยู่ใกล้กว่าความเป็นจริง
‎ตอนที่อยู่ห้องนี้ หนูได้ยินเป็นประจำ
‎เหมือนเสียงมาจากที่ใกล้ๆ เลยใช่ไหมล่ะคะ
‎อ้อ อย่างนี้นี่เอง
‎เอ๊ะ คุณอิชิดะ ‎เมื่อกี้ที่บอกว่าโผล่หน้าไปดู ยังไงนะคะ
‎อ๋อ ก็ออกไปทางหน้าต่าง ‎แล้วกระโดดขึ้นกำแพงน่ะ
‎แต่มืดเกินจนไม่เห็นอะไรเลย
‎อันตรายนะ
‎อย่าทำแบบนั้นอีกนะคะ
‎ไม่ทำแล้วๆ
‎จริงๆ แล้ว พี่เกือบตกลงมาด้วยแหละ
‎เพราะงั้นจะไม่ทำอีกแล้วละ
‎ขอร้องละนะคะ
‎แต่ก็ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไร
‎ถึงยังไง ชีวิตก็มีค่านะคะ
‎นั่นก็พูดเกินไป
‎ชิโนบุ ชิโนบุ
‎ชิโนบุ
‎ขอโทษที
‎นายเช่าห้องชั้นสองบนบ้านคุณอุชิยาม่าอยู่ใช่ไหม
‎ทำไมหรือครับ…
‎ขอฉันคุยด้วยหน่อย… ได้ไหม
‎งั้นคุณก็…
‎ใช่ เมื่อสิบปีที่แล้ว
‎ฉันเคยอยู่ห้องนั้น
‎แล้วอยากคุยกับผมเรื่องอะไรเหรอครับ
‎จริงๆ แล้วฉันไม่ได้อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย
‎แต่ฉันทนไม่ไหวแล้ว
‎ฝันร้ายยังตามหลอกหลอนฉันทุกคืน
‎นายเห็นกำแพงสูงๆ แคบๆ ‎ที่อยู่ข้างห้องแล้วใช่ไหม
‎ที่มีลวดหนามน่ะเหรอครับ
‎ใช่ ดูเหมือนว่าจะมีเหตุฆาตกรรมเกิดขึ้นในนั้น
‎ฆาตกรรมเหรอครับ
‎ตรงมุมของตรอกที่ปิดตายนั่น
‎มีประตูเหล็กที่เปิดไปเป็นทางลงสู่ใต้ดิน
‎ฉันเคยเจอศพของเด็กสามคนในนั้น
‎ศพเด็กเหรอฮะ
‎บนกำแพงก็มีรอยเปื้อนเป็นรูปเด็กสามคน
‎รอยเปื้อนพวกนั้นจะออกมาจากกำแพงทุกคืน
‎และวิ่งไปมารอบๆ ตรอกปิดตายนั่น
‎ฉันกลัวทุกครั้งที่มองเห็นพวกนั้น ‎ผ่านหน้าต่างห้องทุกคืน
‎อย่าแต่งเรื่องหลอกให้ผมกลัวเลยครับ
‎ก็คงแค่ฝันไปมากกว่า
‎ทีแรกฉันก็คิดว่าฝัน
‎แต่ความทรงจำมันเหมือนจริงเกินไป
‎แถมในห้องยังไม่มีหน้าต่าง ‎ที่มองลงมาเห็นตรอกนั่นตรงๆ ซะหน่อย
‎อย่ามาพูดบ้าๆ นะ ฉันรู้ว่ามันมี
‎มีหน้าต่างบานเล็กๆ อยู่
‎พยายามหามันให้เจอ
‎อย่ามาแกล้งหลอกคนอื่นแบบนี้เลยครับ
‎(ระวัง ทางแยก ‎เมืองเอจิเซน)
‎ก็คงแค่แต่งเรื่องมาหลอกนั่นแหละ
‎(ไอ้บ้า ‎ฉันจะแทงแก)
‎(อยากฆ่าคน)
‎(ตายซะ ไอ้แก่ ‎หุบปาก)
‎(ตายซะ ตายซะ ‎สำเร็จแล้ว)
‎เรื่องจริงนี่หว่า
‎ชิ… ชิโนบุจัง
‎เจอจนได้สินะ หน้าต่างลับเนี่ย
‎ศพที่อยู่ข้างล่างนั่น หรือว่าเธอจะ…
‎สมัยเด็กๆ
‎มีเด็กเกเรสามคนชอบทำตัวกร่าง ‎เหมือนเป็นเจ้าของตรอก
‎หนูเลยเอาพวกมันไปขังไว้ในหลุมนั่น
‎ตั้งแต่นั้น ตรอกนี้ก็กลายเป็นที่เล่นสุดพิเศษของหนู
‎ของหนูคนเดียว
‎ประมาณหนึ่งอาทิตย์หลังจากที่ขังพวกนั้นเอาไว้
‎เงาของสามคนนั้นก็เริ่มปรากฏขึ้นบนกำแพง
‎ก็เลยคิดว่า "อ้อ คงตายกันแล้วสินะ"
‎แล้วพ่อก็ดันไปเจอศพของพวกนั้นเข้า ‎ตอนที่เปิดเข้าไปดูในหลุมนั่น
‎พ่อคงรู้ว่าหนูทำอะไรลงไป
‎ถึงรีบสร้างกำแพงสูงปิดทางเข้าออกไว้
‎หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยมีคนมาเช่าห้องอีก
‎ทุกคนพากันกลัวและหนีหายไปหมด
‎เพราะตอนกลางคืน ‎เด็กเกเรพวกนั้นจะออกมาส่งเสียงดังกัน
‎ห้องนี้เลยกลายมาเป็นห้องของหนู
‎และตรอกนี้ก็กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวของหนูอีกครั้ง
‎มีแต่หนูคนเดียวที่เข้าออกได้
‎หลังจากนั้น หนูก็ชวนเพื่อนในห้องสองคน ‎ที่หนูเกลียดมาฆ่าทิ้งซะ
‎แล้วก็ฆ่าพ่อที่เอาแต่ดุด่า
‎แต่ทุกคนดื้อด้านกันชะมัด
‎กลายเป็นรอยเปื้อนอยู่บนกำแพง
‎พอตกกลางคืนก็พากันออกมาด่าหนู
‎เอาแต่พูดว่าจะลากหนูลงไปตรงนั้นทุกคืน
‎แต่หนูไม่เคยลงไปข้างล่างตอนมืดอยู่แล้ว
‎พวกนั้นทำอะไรหนูไม่ได้หรอก
‎แต่หนูก็ชอบดูสัมภเวสีพวกนั้นทนทุกข์ทรมาน
‎หนูถึงไม่เห็นด้วย ‎ตอนที่แม่บอกว่าจะปล่อยเช่าห้องนี้อีก
‎คุณอิชิดะ
‎คงสลบไปแล้วสินะ
‎รูมิ
‎ขอโทษนะ แต่เธอกลับก่อนเลยก็ได้ ‎ฉันต้องอยู่ช่วยคุณครูก่อนน่ะ
‎แต่นี่มันได้เวลากลับบ้านแล้วนะ
‎ชิมาดะ กลับบ้านไปเถอะ ‎เดี๋ยวคุณพ่อคุณแม่จะเป็นห่วงเอา
‎ไม่เป็นไรหรอกครับ ครู ‎พ่อแม่ผมไปเที่ยวน่ะครับ
‎แล้วผมก็เป็นห่วงเรื่องงานแสดงศิลปะของครู ‎ถ้าเสร็จไม่ทันจะทำยังไงล่ะครับ
‎ครูทำคนเดียวได้น่า
‎เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วันเองนะครับ
‎ในฐานะที่อยู่ชมรมศิลปะ ‎ผมก็อยากช่วยครูเท่าที่จะทำได้นะครับ
‎ชิมาดะ ขอบใจมากนะ
‎นิทรรศการศิลปะของครูโอคาเบะนี่ ‎ยอดไปเลยนะคะ
‎หนูไม่เคยเห็นงานศิลปะเหมือนของครูมาก่อนเลย
‎รูปปั้นที่ไม่มีหัวแบบนี้น่ะค่ะ
‎จุดประสงค์ของการทำให้ไม่มีใบหน้าก็คือ ‎ทำให้เกิดความเป็นไปได้ที่ไม่จำกัดไงล่ะ
‎ศิลปะไม่จำเป็นต้องมีใบหน้าหรอก
‎ใบหน้าของมนุษย์แสดงอารมณ์ได้หลากหลาย
‎แต่พอดูใบหน้าในรูปวาดที่โด่งดังทั้งหลาย ‎ไม่ว่าจะเก่าหรือใหม่
‎ส่วนใหญ่จะไม่แสดงอารมณ์อะไรบนสีหน้าเลย
‎ครูเลยคิดว่างั้นก็เอาหน้าออกไปซะเลยสิ
‎เหมือนเอาหน้าไปไว้ที่ก้นแก้วไงล่ะ
‎ครูครับ หมายความว่าไงเหรอครับ
‎พูดเหมือนศิลปินเลย
‎ก็ครูเป็นศิลปินนี่นา
‎แต่บางครั้งครูก็ปั้นรูปปั้นที่มีหัวอยู่เหมือนกันนะ
‎(รูปปั้นไร้หัว)
‎นี่ มาซามิ ซานาเอะ มีเรื่องอะไรกันเหรอ
‎รูมิ ครูโอคาเบะถูกฆ่าตายน่ะ
‎อะไรนะ
‎รุ่นพี่ปีสามไปเจอศพในห้องศิลปะเมื่อเช้า
‎เห็นบอกว่า… ไม่มีหัวด้วย
‎หัวเหรอ…
‎ได้ยินมาว่าหัวถูกตัดออกไป
‎เหลือแต่ตัวเป็นศพอยู่ในห้องศิลปะ
‎ชิมาดะคุง งั้นฉันไปก่อนนะ
‎อ๊ะ เดี๋ยวก่อน
‎เรื่องที่ฉันยังอยู่ที่โรงเรียน เธออย่าบอกใครนะ
‎เข้าใจแล้ว ไปละนะ
‎รูมิ รูมิ เป็นอะไรหรือเปล่า
‎เห็นชิมาดะคุงบ้างไหม
‎ไม่เห็นเลย คงยังไม่มาละมั้ง
‎เหรอ
‎(ห้ามเข้า)
‎ครับ ใครหรือครับ
‎ชิมาดะคุง นี่ฉันเอง
‎รูมิจังเหรอ มีอะไรหรือเปล่า
‎รู้เรื่องครูโอคาเบะแล้วใช่ไหม
‎เมื่อวานยังคุยกันในห้องศิลปะอยู่ดีๆ แท้ๆ
‎แต่วันนี้กลับตายแล้ว
‎ชิมาดะคุงรู้อะไร…
‎ชิมาดะคุง…
‎รูมิจัง
‎รูมิจังคิดว่าฉันเป็นฆาตกรงั้นเหรอ
‎เปล่านะ แต่ทำไมวันนี้ชิมาดะคุงดูแปลกๆ ล่ะ
‎แปลกงั้นเหรอ ‎ความรักทำให้คนมีอาการแปลกๆ ทั้งนั้นแหละ
‎รูมิ เธอสวยมากเลยนะ
‎ชิมาดะคุง เป็นอะไรไปน่ะ
‎ฉันเฝ้ารอคอยเวลาที่เธอจะมาห้องศิลปะอยู่เสมอ
‎รู้ไหมว่าหัวใจฉันเต้นแรงแค่ไหนเวลาฉันเห็นเธอ
‎ไปเดินเล่นกันเถอะ ‎ฉันมีเรื่องที่ฉันบอกเธอได้คนเดียว
‎โห น่ากลัวไปไหมเนี่ย
‎ช่วยไม่ได้นี่นา
‎ต้องเอาหนังสืออ้างอิงไปอ่าน ‎เตรียมสอบวิชาภาษาอังกฤษพรุ่งนี้
‎แล้วทำไมต้องเก็บไว้ในห้องศิลปะด้วยเนี่ย
‎(ห้องศิลปะ)
‎ดูสิ
‎ตรงนั้นคือจุดที่พบศพครูโอคาเบะ
‎สงสัยจังว่าทำไมถึงถูกฆ่า
‎หรือจะมีคนแค้นเขาเรื่องอะไรบางอย่าง
‎ไม่งั้นจะฆ่าโหดแบบนั้นไปเพื่ออะไร
‎รีบๆ ไปเอาหนังสือมาเร็วเข้าสิ
‎เป็นวิธีฆ่าที่ป่าเถื่อนจริงๆ เลย
‎ทำไมถึงตัดหัวคนได้ลงคอ
‎จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าหัวอยู่ไหน
‎หยุดพูดเรื่องนั้นได้แล้วน่า
‎มาซามิ รีบๆ เอามาสิ
‎เดี๋ยวสิ ต้องหาก่อนว่าอยู่ไหน
‎มีใครอยู่ตรงนั้น
‎ครูโอคาเบะ
‎ครูโอคาเบะยังไม่ตายจริงๆ เหรอ
‎เพราะสถานการณ์บางอย่าง ‎ทำให้เขาต้องซ่อนตัวอยู่ในตึกเก่า
‎คืนนี้ฉันจะไปหาเขา
‎เอ้า มาเถอะ
‎ชิมาดะคุง คุณครูอยู่ที่ไหนล่ะ
‎เดี๋ยวก็มา
‎เข้าไปรอข้างในกันก่อนเถอะ
‎กลิ่นอะไรตุๆ เนี่ย
‎เหมือนกลิ่นเนื้อเน่าเลย
‎หรือเราจะคิดไปเอง
‎อ้าว รูปปั้นหายไปไหนแล้วล่ะ
‎เหลือแต่ฐานแบบนี้มันแปลกๆ นะ
‎เมื่อกี้ล็อกประตูทำไมเหรอ
‎ชิมาดะคุง… เป็นอะไรไปน่ะ
‎ไม่มีอะไรหรอก
‎แล้วทำไมหน้ากลายเป็นแบบนั้นล่ะ
‎แล้วครูล่ะ ครูอยู่ไหน
‎ก็อยู่ที่นี่มาตลอดนั่นแหละ
‎นี่ไงล่ะ
‎ขอเชิญพบกับศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ ครูโอคาเบะ
‎รูมิ เธอมีใบหน้าที่สวยเหลือเกิน
‎รูมิ
‎ใครก็ได้ ใครก็ได้ช่วยด้วย!
‎รูมิ
‎นี่มัน… รูปปั้นปูนปลาสเตอร์นี่
‎เปิดไม่ได้ เปิดไม่ได้!
‎ดูสิ ฉันบอกให้ดูไง
‎ตรงนั้นมีอีกคนแน่ะ
‎แถมยังสวยอีกต่างหาก
‎คนนั้นของฉัน
‎ไม่ได้ ของฉันต่างหาก
‎เอามานี่
‎ไม่นะ ไม่!
‎เอามา…
‎เอาหัวของเธอมา
‎คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์
‎รูเปิดกว้างขึ้น ทำให้ออกไปห้องข้างๆ ได้
‎แต่พวกแมลงมันกระซิบกระซาบกันใหญ่เลย
‎อย่างนี้เองหรอกเหรอ
‎ตลอดเวลาที่ผ่านมา ‎ผมฟังคำสั่งของพวกแมลงมาตลอด
‎แต่ผมจะไม่ฟังพวกมันอีกต่อไปแล้ว
‎ผมเลยบีบร่างกายอันผ่ายผอมผ่านรูนั่น ‎และกระโดดออกไป