JUNJI ITO MANIAC
Ishida, ik ben zo blij dat je er bent.
Studenten wonen tegenwoordig liever in flats en appartementen.
Ik was bang dat niemand in een pension zou willen verblijven.
Wat is het hier netjes. -M'n enige dochter, Shinobu, woonde hier.
Wat? Ze is toch niet vanwege mij vertrokken?
Helemaal niet.
Ik verhuurde de kamer daarvoor al aan studenten, dus geen zorgen.
Ik neem aan dat je wel beneden met ons wilt ontbijten en eten?
Lijkt me prima.
Doordeweeks moet ik naar m'n werk, dus het eten kan soms wat later zijn.
Dat vind ik niet erg.
M'n spullen komen morgen aan. -Mooi.
Heel erg bedankt. -Geen dank.
DE STEEG
Ik ga wandelen. -Oké, wees voorzichtig.
Wat een hoge muur.
Ishida, eten. Kom je naar beneden?
Mag ik plaatsnemen?
Ishida, jij zit daar. -Bedankt.
Shinobu, zeg hallo tegen Mr Ishida.
Goed u te ontmoeten. -Aangenaam, ook leuk jou te ontmoeten.
Zit je op school, Shinobu? -Ze is 14 en zit op de middelbare school.
Ik snap het. -Niet verlegen zijn, eet zoveel je wilt.
Goed, dank u.
Laten we gaan eten.
DOORNENHEL
Hou op. -Dat is niet eerlijk, Hiroshi.
Wat is dat voor lawaai, zo laat nog?
Hiroshi, wacht. -Niet hierheen komen.
Hé, doe eens rustig. -Pak me dan, als je kan.
Verdorie.
Niet daarheen. -Je bent te snel.
Niet daarheen, zei ik. Hierheen. -Hé.
Dat ging bijna mis.
Hé, hou nu eens…
Pardon?
Zal ik u helpen? -O, Shinobu.
Je liet me schrikken. Het is niet veel, ik red me wel.
GEDACHTEN VAN EEN MONOLIET
Dank je.
Deze boekenkast was van mij.
Is dat zo?
Er is me trouwens gisteravond iets vreemds overkomen.
Ik hoorde buiten kinderen spelen.
Ik dacht dat het uit de steeg kwam, aan de andere kant van de muur.
Maar toen ik keek, was er niemand.
O, dat?
Dit gebied zit vol steegjes, dus soms lijken geluiden dichterbij.
Ik hoorde ze de hele tijd in deze kamer.
Het klinkt alsof ze in de buurt zijn. -Goed, ik snap het.
Wacht even, Mr Ishida. U zei dat u keek, maar hoe dan?
Ik sprong vanuit het raam op de muur.
Het was te donker om iets te zien.
Dat is gevaarlijk.
Doe dat alstublieft niet nog eens.
Doe ik ook niet, geloof me. Eerlijk gezegd ben ik bijna gevallen.
Dat doe ik niet weer. -Nee, alstublieft niet.
Ik ben blij dat er niets is gebeurd.
Het leven is tenslotte kostbaar.
Ietwat dramatisch.
Shinobu.
Pardon.
Je woont bij de Uchiyama's op de tweede verdieping, toch?
Inderdaad, maar…
Ik moet met je praten. Vind je dat goed?
Dus jij…
Ja, tien jaar geleden.
Ik woonde in die kamer. -Waar wilde je over praten?
Ik wilde hier nooit meer over praten.
Maar ik kan het niet meer voor me houden. Ik heb elke nacht nachtmerries.
Je hebt neem ik aan die hoge, smalle muur naast het huis gezien?
Die met 't prikkeldraad?
Klopt. Het schijnt dat daar een moord is gepleegd.
Een moord?
Aan 't eind van die afgesloten steeg…
…is een stalen luik naar beneden.
Daar heb ik de lichamen van drie kinderen gevonden.
Kinderlichamen?
En op de muur zaten drie kindvormige vlekken.
Die drie vlekken komen 's nachts uit de muur…
…en rennen rond in die afgesloten steeg.
Ik keek elke avond naar ze vanuit het raam, en trilde.
Hou alsjeblieft op met je zieke grappen.
Het was maar een droom. -Dat dacht ik eerst ook.
Maar de herinnering is maar al te echt.
Die kamer heeft ook helemaal geen raam dat op de steeg uitkijkt.
Dat moet. Ik weet zeker dat er een is.
Er was een klein raampje.
Probeer het te vinden.
Je moet dit soort grappen niet uithalen.
LET OP: KRUISING
Wat een zieke grap was dat.
IK STEEK JE NEER - IK WIL DODEN
STERF, PA - ZWIJG
IK HEB HET GEDAAN
Het is waar.
Shinobu?
Dus u heeft het verborgen raam gevonden.
Die lijken daar. Heb jij dat gedaan?
Toen ik klein was…
…waren er drie pestkoppen die deden alsof de steeg van hun was.
Ik heb ze in dat gat opgesloten.
Dit was tenslotte mijn kostbare speeltuin.
Van mij alleen.
Zo'n week nadat ik ze had opgesloten…
…verschenen hun silhouetten op de muur.
Ik dacht: o, ze zijn dood.
M'n vader vond drie lijken toen hij in het gat keek.
Ik denk dat hij besefte wat ik had gedaan.
Daarom sloot hij de steeg snel af met een hoge muur.
We kregen al snel geen kostgangers meer.
Ze vertrokken allemaal uit angst.
Want 's nachts komen de pestkoppen uit de muur met veel lawaai.
Dus dit werd mijn kamer.
En de steeg werd weer mijn privéruimte. Alleen ik kon erin en eruit komen.
Toen nodigde ik twee klasgenoten uit die ik haatte en heb ze vermoord.
En daarna m'n zeurende vader ook.
Maar ze zijn allemaal vreselijk koppig.
Ze werden vlekken op de muur…
…en 's nachts komen ze eruit en schelden ze me de huid vol.
Elke avond roepen ze dat ze me mee zullen slepen in het gat.
Maar ik ga er nooit heen als het donker wordt.
Ze krijgen me nooit te pakken.
Maar ik vond het geweldig om naar hun gekwelde geesten te kijken.
Dus ik was ertegen toen m'n moeder zei dat ze de kamer weer wilde verhuren.
Mr Ishida?
Hij is vast flauwgevallen.
Rumi.
Sorry, maar ga maar vast. Ik moet de leraar helpen.
Maar 't is tijd om naar huis te gaan.
Shimada, misschien moet je gaan. Straks worden je ouders ongerust.
Het is oké, Mr Okabe. M'n ouders zijn op reis.
En wat als u niet alles op tijd klaar heeft voor uw expositie?
Het lukt me zelf wel.
U heeft nog maar een paar dagen.
Als lid van de kunstclub wil ik doen wat ik kan om u te helpen.
Bedankt, Shimada.
Mr Okabe, uw expositie is prachtig.
Kunst zoals de uwe heb ik nog nooit gezien.
Beelden zonder hoofd?
Als je de gezichten weglaat, creëer je oneindige mogelijkheden.
Kunst heeft geen gezicht nodig.
Het menselijk gezicht kan vreselijk veel emoties uitdrukken…
…maar let er eens op, op oude en nieuwe schilderijen.
Meestal geen uitdrukking, of een grijns. Dus ik dacht: waarom laat ik het niet weg?
Het lijkt een bijkomstigheid. -Hoe bedoelt u, Mr Okabe?
U klinkt als een kunstenaar.
Ik ben ook een kunstenaar.
Maar soms vind ik het ook leuk om beelden mét hoofden te maken.
ONTHOOFD BEELD
Hé, Masami, Sanae, is er iets gebeurd?
Rumi, Mr Okabe is vermoord. -Wat zeg je?
Een ouderejaars vond hem vanmorgen in het atelier.
Ik hoorde dat z'n hoofd weg was.
Zijn hoofd?
Ik hoorde dat het was afgehakt en ze alleen zijn lichaam hebben gevonden.
Shimada, ik ga nu weg. -Wacht even.
Vertel niemand dat ik op school ben gebleven.
Goed, hoor. Tot straks.
Rumi? Rumi, gaat het wel?
Heb je Shimada vandaag gezien?
Volgens mij is hij er nog niet.
Juist, ja.
VERBODEN TOEGANG
Hallo, wie is daar?
Shimada, ik ben het. -Rumi? Is er iets?
Je hebt het vast gehoord, van Mr Okabe. We spraken hem gister nog, nu is hij dood.
Weet jij misschien iets…
Shimada?
Rumi, denk je dat ik hem heb vermoord?
Natuurlijk niet. Wat doe je vreemd vandaag.
Vreemd? Door de liefde kan iedereen zich vreemd gedragen.
Rumi, je bent zo mooi.
Shimada. Wat bezielt je?
Ik kon niet wachten tot je elke dag naar de kunstles kwam.
Besef je wel hoe snel m'n hart klopt als ik je zie?
Loop even mee. Dit kan ik alleen aan jou vertellen.
Toe, het is hier vreselijk eng. -We hebben geen keus.
Ik heb m'n boek nodig voor de toets Engels van morgen.
Waarom liet je hem in godsnaam in het atelier liggen?
BEELDENDE VORMING
Kijk.
Daar is Mr Okabe's lichaam gevonden. -Waarom zou hij vermoord zijn?
Misschien koesterde iemand wrok tegen hem. Waarom zou je hem anders zo vermoorden?
Genoeg. Schiet op en pak het boek.
Zo'n barbaarse manier om iemand te doden. Wie onthoofdt er nou iemand?
En ze hebben het hoofd niet gevonden. -Praat er nou niet over hier.
Schiet op, Masami. -Wacht nou, ik moet hem eerst zoeken.
Er staat iemand.
Mr Okabe.
Leeft Mr Okabe nog? Is dat echt zo?
Hij moest zich verstoppen in het oude gebouw.
Ik heb vanavond met hem afgesproken. Kom nu mee.
Shimada, waar is Mr Okabe?
Hij komt zo. We wachten binnen wel op hem.
Wat is dat voor lucht?
Net bedorven vlees.
Verbeeld ik het me?
Hè? De beelden zijn weg.
Maar waarom staan de sokkels er nog?
Waarom doe je de deur op slot?
Wat is er mis, Shimada?
Er is niets mis.
Waarom klink je zo?
En waar is Mr Okabe?
Hij is hier al de hele tijd.
Zie je wel?
Aanschouw: de grote kunstenaar, Mr Okabe.
Rumi, wat heb je een prachtig gezicht.
Rumi.
Help. Kan iemand me helpen?
Rumi.
Is het een gipsen beeld?
Ik krijg hem niet open.
Kijk dan. Kijken, zei ik.
Daar is er nog een.
Wat een mooi gezicht.
Dat moet ik hebben.
Nee, ik neem het gewoon.
Geef het aan mij. -Nee.
Geef me…
…je hoofd.
Ondertiteld door: Martijn Beunk
Een gapend gat opende zich, zo kon ik naar de kamer ernaast.
Maar de beestjes zijn met elkaar aan 't fluisteren.
Nu snap ik het.
Ik heb de hele tijd al hun instructies gevolgd.
Ik luister niet meer naar die beestjes.
Dus ik perste m'n uitgemergelde lijf door het gat en sprong eruit.