JUNJI ITO MANIAC
Ishida, natutuwa akong nandito ka.
Mas gusto ng mga mag-aaral sa kolehiyo ang mga condo at apartment ngayon.
Nag-aalala ako na walang gustong manatili sa ganitong boarding house.
Napakalinis.
Dahil nakatira rito si Shinobu, nag-iisang anak ko.
Ano? Sana hindi siya umalis dahil sa akin.
Hindi naman.
Para sa mga estudyanteng nagbo-board talaga ito noon pa. 'Wag kang mag-alala.
Ayos lang naman sa'yo na mag-almusal at hapunan sa ibaba kasama namin, ano?
Ayos lang po.
May trabaho rin ako buong linggo kaya medyo gagabihin ang hapunan minsan.
Ayos lang din sa akin.
-Bukas ang dating ng mga gamit ko. -O, sige.
Maraming salamat.
Walang anuman.
ESKINITA
Maglalakad-lakad ako.
Sige, mag-ingat ka.
Napakataas namang pader nito.
Ishida? Hapunan na! Bumaba ka na.
Maaari ba akong sumali?
Ishida, maupo ka riyan.
Salamat.
Shinobu, bumati ka kay G. Ishida.
Ikinagagalak kitang makilala.
Ikinagagalak din kitang makilala.
Nasa high school ka na ba, Shinobu?
Siya'y 14 at nasa middle school.
Gano'n pala.
Ishida, 'wag kang mahiya. Kumain ka hangga't gusto mo.
Salamat.
Kumain na tayo.
IMPYERNO NG TINIK
Tigilan mo 'yan.
Hindi patas 'yan, Hiroshi.
Gabing-gabi na, bakit ang ingay?
Hiroshi, sandali!
Huwag kang lumapit!
Hoy, tumahimik kayo!
Habulin mo kung kaya mo!
Buwisit.
-'Wag. -Masyadong mabilis.
Sinabi kong 'wag! Dito!
Hoy!
Muntikan na 'yon.
Hoy! Manahimik…
Paumanhin.
Kailangan mo ba ng tulong?
Ay, Shinobu.
Ginulat mo ako.
Kaunti lang ang gamit ko. Ayos lang ako.
INIISIP NG MONOLITO
Salamat.
Sa akin dati ang aparador na ito.
Ah, gano'n ba?
Siya nga pala, may kakaibang nangyari kagabi.
May narinig akong mga batang naglalaro sa labas.
Akala ko nanggagaling ito sa eskinita sa kabilang pader.
Pero nang tingnan ko, wala namang tao.
Ah, 'yon?
Puno ng eskinita ang lugar na ito,
kaya may maririnig ka minsan na mga ingay na akala mo malapit lang.
Palagi ko silang naririnig sa kuwartong ito.
Mukha talagang malapit lang sila.
Kaya pala.
Teka, G. Ishida. Ang sabi mo, tiningnan mo, pero paano?
Tumalon ako sa pader mula sa bintana.
Pero napakadilim para may makita.
Delikado 'yun.
Huwag mo nang ulitin, pakiusap.
Maniwala ka, hindi na.
Ang totoo, muntik na akong mahulog.
'Di ko na uulitin.
Pakiusap, huwag.
Buti na lang at walang nangyari.
Ang buhay ay mahalaga.
Medyo madrama 'yan.
Shinobu. Shinobu.
Shinobu!
Paumanhin.
Nakatira ka sa ikalawang palapag ng bahay ng mga Uchiyama, tama?
Oo, pero…
Kailangan kitang makausap. Ayos lang ba?
Kung gayon, ikaw…
Oo, sampung taon na nakalipas.
Tumira ako sa silid na iyon.
Ano'ng gusto mong pag-usapan?
Ayaw ko nang pag-usapan itong muli.
Pero 'di ko na kayang pigilan.
Binabangungot ako tuwing gabi.
Nakita mo na ang mataas at makipot na pader sa tabi ng bahay, tama?
'Yong may barbed wire?
Tama. Mukhang may pinatay sa lugar na 'yon.
May pinatay?
Sa isang sulok ng selyadong eskinita,
may takip na bakal sa isang lagusan sa ilalim ng lupa.
Nakita ko ang mga bangkay ng tatlong bata roon.
Bangkay ng mga bata?!
At sa dingding, may tatlong hugis-batang mga mantsa.
Lumalabas ang tatlong mantsa sa dingding sa gabi
at tumatakbo sa selyadong eskinita.
Nanginginig ako habang pinagmamasdan sila sa bintana tuwing gabi.
Pakiusap. Tama na sa mga biro mo.
Panaginip lang 'yon.
Akala ko rin noon.
Pero totoong-totoo ang alaala.
Saka, ang kuwartong 'yon ay walang bintanang makikita ang eskinita.
Kalokohan. Alam kong mayroon!
May maliit na bintana noon.
Subukan mong hanapin!
Hindi ka dapat nanloloko nang ganito.
BABALA: INTERSEKSYON LUNGSOD NG ECHIZEN
Kalokohang biro 'yon.
BOBO SASAKSAKIN KITA
GUSTO KONG PUMATAY
MAMATAY KA, TANDA
MAMATAY KA NAGAWA KO
Totoo nga!
Shinobu?
Nakita mo pala ang nakatagong bintana.
Ang mga bangkay doon. Ikaw ba ang…?
Noong bata pa ako,
may tatlong mapang-aping umaasta na parang kanila ang eskinita na 'yan.
Ikinulong ko sila sa butas na 'yon.
Dahil ito ang pinakamahalagang palaruan ko.
Akin lang.
Mga isang linggo matapos ko silang ikulong,
lumitaw ang mga pigura nila sa dingding.
"Naku, patay na sila," naisip ko.
Tatlong bangkay ang nakita ng tatay ko nang tingnan niya ang butas.
Napagtanto niya siguro ang ginawa ko.
Kaya mabilis niyang tinakpan ang eskinita gamit ang mataas na pader.
Kalaunan, wala na kaming mga boarder.
Lahat sila'y natatakot at umaalis.
Dahil sa gabi, lumalabas ang mga mapang-api at nag-iingay.
Kaya naging akin ang kuwartong ito.
At ang eskinita'y naging pribadong espasyo kong muli.
Ako lang ang makakalabas-masok.
Tapos, inimbita ko ang dalawang kaklaseng kinaiinisan ko at pinatay ko sila.
Tapos, pinatay ko ang makulit kong ama.
Pero ang titigas ng mga ulo nila.
Naging mga mantsa sila sa dingding,
at sa gabi, lumalabas sila at sinusumpa ako.
Pinag-uusapan nila na hihilahin nila ako roon tuwing gabi.
Pero 'di ako pumupunta roon kapag madilim na.
Wala silang magagawa sa akin.
Dati, gusto kong pinapanuod ang mga paghihirap nila.
Kaya tutol ako nang sabihin ng nanay ko na pauupahan niya ulit ang kuwartong ito.
G. Ishida?
Hinimatay siguro siya.
MANIAC
Rumi.
Pasensya, pero mauna ka na. Kailangan kong tulungan ang guro.
Pero oras na para umuwi.
Shimada, umuwi ka na siguro. Baka mag-alala ang mga magulang mo.
Ayos lang, G. Okabe. Nasa bakasyon ang mga magulang ko.
Nag-aalala ako sa exhibit mo. Paano kung 'di ka matapos sa oras?
Kaya ko ang sarili ko.
Kaunti na lang ang mga araw.
Bilang miyembro ng Art Club, gusto kong gawin lahat para makatulong.
Salamat, Shimada.
G. Okabe, ang ganda ng exhibit mo.
Hindi pa ako nakakita ng sining na tulad ng sa iyo.
Mga estatwang walang ulo?
Ang punto ko ay ang pag-alis ng mga mukha
ay nagbibigay ng walang katapusang posibilidad.
Ang sining ay 'di nangangailangan ng mukha.
Ang mukha ng tao ay kayang magpahayag ng maraming emosyon,
pero tingnan mo ang mga mukha sa sikat na larawan, luma man o bago.
Karaniwan silang walang ekspresyon o bahagyang ngiti.
Kaya naisip ko, bakit hindi tanggalin ang mukha?
Ibig kong sabihin, naisip ko ito sa huli.
Ano'ng ibig mong sabihin, G. Okabe?
Para kang artist.
Isa akong artist.
Pero minsan, gusto kong gumawa ng mga estatwang may mga ulo.
ESTATWANG WALANG ULO
Uy, Masami, Sanae. May nangyari ba?
Rumi, may pumatay kay G. Okabe.
Ano?
Nahanap siya ng senior na estudyante sa silid para sa sining kaninang umaga.
Balita ko, nawawala ang ulo niya.
Ang ulo niya?
Balita ko, pugot ang ulo niya,
at ang katawan lang niya ang nakita sa silid.
Shimada, aalis na ako.
Sandali lang.
'Wag mo sabihin kahit kanino na nanatili ako sa paaralan.
Okay. Magkita tayo mamaya.
Rumi? Rumi, ayos ka lang ba?
Nakita mo ba si Shimada ngayon?
Hindi, parang wala pa siya rito.
Ganoon ba.
BAWAL PUMASOK
Ano? Sino 'yan?
Shimada, ako ito!
Rumi? May problema ba?
Nabalitaan mo na siguro tungkol kay G. Okabe.
Kausap lang natin siya kahapon, at ngayon, patay na siya.
May alam ka ba…
Shimada?
Rumi, sa tingin mo ba, ako ang pumatay?
Siyempre, hindi. Kakaiba ang kinikilos mo ngayon.
Kakaiba? Ang pag-ibig ay gagawing kakaiba ang sinuman.
Rumi, sobrang ganda mo.
Shimada. Ano'ng nangyayari sa'yo?
Hindi ko mahintay na pumasok ks sa klase sa sining araw-araw.
Alam mo bang bumibilis ang tibok ng puso ko tuwing nakikita kita?
Tara, mamasyal tayo. May gusto akong sabihin sa'yo.
Pakiusap, nakakatakot dito.
Wala tayong magagawa.
Kailangan ang sangguniang aklat para sa pagsusulit sa English bukas.
Bakit may mag-iiwan nito sa silid para sa sining?
SILID PARA SA SINING
Tingnan mo.
Doon natagpuan ang bangkay ni G. Okabe.
Nagtataka ako kung bakit siya pinatay.
Baka mayroong may galit sa kanya.
Kung hindi, ba't siya papatayin nang ganoon?
Tama na. Bilisan mo at kunin mo na ang libro.
Napakasamang paraan para pumatay ng tao.
Sino ang pumupugot ng ulo, 'di ba?
At hindi pa nila nahahanap ang ulo.
'Wag mo 'yang pag-usapan dito!
Bilisan mo, Masami!
Maghintay ka. Kailangan ko itong hanapin.
May tao.
G. Okabe!
Buhay si G. Okabe? Totoo ba 'yan?
May nangyari kaya nagtago siya sa lumang gusali ng paaralan.
Magkikita kami mamaya.
Ngayon, sumama ka sa akin.
Shimada, nasaan si G. Okabe?
Papunta na siya.
Hintayin natin siya sa loob.
Ano itong masamang amoy?
Parang bulok na karne.
Iniisip ko lang ba?
Ha? Wala na ang mga estatwa!
Pero bakit nandito pa ang mga pedestal?
Bakit mo kinandado ang pinto?
Ano'ng problema, Shimada?
Walang problema.
Bakit gan'yan ang boses mo?
Paano si G. Okabe? Nasaan siya?
Kanina pa siya nandito.
Nakikita mo?
Narito, ang dakilang pintor, si G. Okabe.
Rumi, ang ganda ng mukha mo.
Rumi.
Rumi!
Rumi.
Tulong! Tulong!
Rumi.
Rumi!
Isang… estatwang gawa sa plaster?
Ayaw bumukas! Ayaw bumukas!
Tumingin sa! Sabi ko, tumingin ka!
May isa pa roon!
Ang ganda ng mukha.
Kailangang mapasaakin.
Hindi! Kukunin ko 'yan!
Ibigay mo sa akin.
Hindi! Hindi!
Ibigay mo…
ang ulo mo.
Tagapagsalin ng Subtitle: Maria Quintana
Isang malaking butas ang bumukas, kaya nakapasok ako sa katabing silid.
Pero nagbubulungan ang mga insekto.
Ngayon, alam ko na!
Sinusunod ko lang ang mga utos nila sa buong panahon na ito.
Hindi na ako makikinig sa mga insektong 'yan.
Kaya idiniin ko ang payat kong katawan sa butas at tumalon palabas!