‎(จุนจิ อิโต้: รวมเรื่องสยองขวัญญี่ปุ่น)
‎(ทางวงกตสุดจะทนไหว)
‎- ว่าไง ‎- อืม… แปลกจัง
‎มาผิดทางตรงไหนเนี่ย
‎นี่เราหลงทางเหรอ
‎ไม่ต้องห่วงหรอกน่า
‎เราปีนเขาขึ้นมา ‎เพราะงั้นก็แค่ต้องหาทางปีนกลับลงไป
‎ใช่แน่นะ
‎ไม่เป็นไรหรอกน่า
‎นี่ โนริโกะ
‎อะไรเหรอ
‎ที่วันนี้เธอชวนฉันมา…
‎ช่างเถอะ
‎ทุกคนในห้องเป็นห่วงเธอนะ
‎สงสัยกันใหญ่ว่าทำไมเธอถึงไม่มาโรงเรียน
‎- เหรอ ‎- อื้ม
‎ที่นี่น่ากลัวยังไงไม่รู้เนอะ
‎ทำไมถึงมาอยู่กลางเขาแบบนี้นะ
‎นี่ ซายาโกะ ดูสิ
‎พระธุดงค์งั้นเหรอ
‎เอ่อ ขอโทษนะคะ
‎ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ
‎โห แปลกเข้าไปอีก
‎ทำยังไงกันดีล่ะ
‎ฉันไม่ยอมนอนที่นี่หรอกนะ
‎งั้นเดินต่อไปอีกหน่อยดีกว่า
‎พวกนั้นคือผู้ที่อุทิศตนให้กับการฝึก
‎พวกคุณสองคนคงหลงทางสินะ
‎เอ่อ ใช่ค่ะ
‎ไม่แปลกใจเลย เพราะที่นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ‎ที่ตัดขาดจากโลกภายนอก
‎จึงหายากที่คนจะเข้ามาได้ ‎และแน่นอนว่าออกไปได้ยากเช่นกัน
‎บางครั้งก็มีคนอย่างพวกคุณหลงเข้ามา
‎ถ้าลงเขาไปตอนนี้มันอันตราย
‎คืนนี้นอนค้างคืนที่วัดก่อนเถอะนะ
‎เอ่อ วัดนี้เป็นวัดของสำนักไหนเหรอคะ
‎พวกเราเป็นพุทธแบบวัชรยาน
‎แต่มีหลักคำสอนเป็นของตัวเอง
‎หมายความว่าเป็นศาสนาใหม่เหรอคะ
‎คงเรียกว่าใหม่ไม่ได้หรอก เพราะมีมานานแล้ว
‎มีสาวกกว่าหนึ่งล้านรูป ‎ที่บำเพ็ญตบะอย่างเคร่งครัด
‎ช่วงปีหลังๆ มานี่ เราเริ่มรับคนใหม่ๆ เข้ามา
‎มาที่นี่เพื่อบำเพ็ญตบะ
‎การฝึกสมาธิอย่างเข้มงวดของเรา ‎เยียวยาทั้งร่ายกายและจิตใจ
‎ว่าไงล่ะ อยากลองฝึกซาเซนดูสักสองสามวันไหม
‎แต่ร่างกายกับจิตใจของพวกเราดีอยู่แล้วค่ะ
‎งั้นก็แล้วแต่นะ
‎แล้วคุณล่ะ
‎โนริโกะ ลองทำดูก็ไม่เสียหายอะไรนะ
‎ซายาโกะ
‎นี่ๆ ซายาโกะซังนี่โชคดีจังเลยนะ
‎ทั้งสวย ทั้งเรียนเก่ง
‎นั่นสิ
‎แต่ท่าทางไม่ค่อยเป็นมิตรเลยนะ
‎แค่มองหน้าก็รู้แล้ว
‎ตื่นเลย
‎คุณซายาโกะกับคุณโนริโกะใช่ไหม ‎ตั้งแต่คืนนี้ต้องนอนห้องเดียวกัน
‎ฉันชื่อคุราโมโตะ อายะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ
‎ยินดีที่ได้รู้จัก
‎คุณคุราโมโตะมาที่นี่ทำไมเหรอ
‎ฉันเป็นโรคกลัวการเข้าสังคมน่ะ ‎เลยคิดว่าถ้ามาที่นี่อาจจะช่วยได้
‎แต่พูดบังหน้าไปอย่างนั้นแหละ ‎ฉันมาตามหาพี่ชายต่างหาก
‎พี่ชายเหรอ
‎พี่มาเข้าวัดนี้เมื่อห้าปีก่อนแล้วหายไปเลย
‎ฉันเลยแฝงตัวเข้ามาฝึกที่นี่เผื่อจะได้เจอพี่ชาย
‎แต่ก็ไม่เห็นเลย
‎ดูเหมือนคุณกำลังมีความทุกข์ ‎เพราะในใจรู้สึกสับสน
‎ความไม่แน่ใจนำมาซึ่งความทุกข์ใจ
‎หากกำจัดความไม่แน่ใจออกไปได้ ‎ก็จะได้พบกับความสงบสุขภายใน
‎มาเข้าร่วมกับเราเถอะ
‎อย่าได้คลางแคลงใจเลย
‎เอกบัญญัติไม่เพียงแต่จะช่วยคุณเท่านั้น
‎แต่สักวันก็จะช่วยมนุษย์ทุกคนบนโลกนี้
‎เอ่อ… ฉันคงต้องขอคิดดูก่อนนะคะ
‎ได้เลยครับ
‎ได้ยินไหม
‎เสียงสวดมนต์พร้อมกันของพระร้อยรูป
‎ฟังแล้วขนลุกจริงๆ
‎อยากฝึกให้ถึงขั้นเร็วๆ จัง ‎จะได้ไปเข้าร่วมพิธีด้วย
‎เพราะเป้าหมายหลักของเราคือนิพพานนี่นะ
‎คืนนี้เป็นคืนทำพิธีนิวโจของพระร้อยรูป ‎ที่สามปีจะมีครั้งหนึ่ง
‎พิธีกรรมนิวโจเหรอ
‎อะไรนั่นน่ะ
‎พวกนั้นบอกว่าคืนนี้ทำพิธีนิวโจจริงๆ เหรอ
‎ใช่ พิธีนิวโจโดนพระร้อยรูปที่สามปีจะมีหนหนึ่ง
‎อะไรเหรอ นิวโจเนี่ย
‎พระจะถูกฝังทั้งเป็นในโรงไม้ ‎เพื่อให้ศพกลายเป็นมัมมี่
‎ไม่กินข้าว กินแต่พวกถั่ว เมล็ดพืช ‎รากไม้ เปลือกไม้ ผลรัก
‎ไขมันทำให้ร่างกายเน่า ‎เพราะงั้นถ้าไม่กินไขมันซะ
‎ก็จะทำให้ร่างกายพร้อมกลายสภาพเป็นมัมมี่
‎การทำมัมมี่พระมันก็ยังผิดกฎหมายอยู่
‎พระพวกนั้นผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ‎นั่นไม่ใช่เพราะอดอาหารธรรมดาๆ หรอกนะ
‎การอดอาหารแบบนิวโจน่ะ คนปกติทำไม่ได้หรอก
‎เอ๋ หมายความว่าไงเหรอ
‎ดูสิ เริ่มเดินไปกันแล้ว
‎อยากรู้จังว่าจะไปไหน
‎ถ้าตามไปอาจจะรู้ก็ได้ว่าพี่ฉันอยู่ที่ไหน
‎ฉันจะไปด้วย
‎แต่เขาห้ามไม่ให้ออกไปตอนกลางคืนนะ
‎พวกคุณก็รีบไปจากที่นี่ซะเถอะ
‎ถ้าอยู่นานเกินอาจจะออกไปไม่ได้นะ
‎โดยเฉพาะคุณซายาโกะ
‎นี่ เดี๋ยวสิ
‎งั้นพวกเราไปด้วย
‎นี่ ถ้าโดนงูกัดจะทำยังไงเนี่ย
‎ชู่ว
‎รีบตามไปเร็ว
‎ดูเหมือนจะมีผู้ฝึกสามคนหนีไปนะครับ
‎ปล่อยไปเถอะครับ
‎พวกเขาได้เลือกเส้นทาง ‎ที่จะเร่ร่อนอยู่บนโลกมนุษย์ที่น่าเบื่อตลอดไป
‎คนตั้งเยอะขนาดนั้น ‎ทำไมหายไปอย่างไร้ร่องรอยเลยล่ะ
‎- อ๊ะ ‎- อะไรเหรอ
‎ทิ้งคบเพลิงไว้ตรงนี้
‎คงจะดับไฟกันตรงนี้
‎ดูสิ หลังพระพุทธรูปมีประตูอยู่ด้วย
‎หนาวจังเลย
‎ทางเดินแคบลงเรื่อยๆ
‎นี่ ทำแบบนี้จะไม่เป็นไรเหรอ ‎อาจจะอันตรายก็ได้นะ
‎- ถ้าออกซิเจนไม่พอล่ะ ‎- เลิกบ่นได้แล้วน่า
‎ฉันไม่ได้บอกให้พวกคุณมาด้วยซะหน่อย
‎ไม่เห็นต้องพูดแรงขนาดนี้เลย
‎กลับไปซะเถอะ
‎- อย่าพูดแบบนั้นสิ ‎- นี่ เดี๋ยวก่อน
‎มีอะไร
‎นั่นอะไรน่ะ
‎หา
‎ตรงนั้น
‎มัมมี่นี่ เก่ามากแล้วด้วย ‎น่าจะเป็นพวกสาวกแน่ๆ เลย
‎นี่ คุณคุราโมโตะ กลับกันเถอะน่า
‎ไม่ พี่ชายฉันอาจจะอยู่ในนี้ก็ได้
‎พี่
‎ในที่สุดก็หาเจอจนได้
‎ทำไมถึงทำกับตัวเองแบบนี้นะ
‎คุณโนริโกะ คุณซายาโกะ ‎ฉันจะขออยู่ในนี้สักพักนะ
‎- แต่ว่า… ‎- ขอร้องละ
‎ขอให้ฉันอยู่คนเดียวเงียบๆ เถอะ
‎โนริโกะ รีบออกไปกันเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว
‎ซายาโกะ
‎ฉันก็อยากรีบออกไปจากที่นี่เหมือนกันแหละ ‎แต่จะออกได้หรือเปล่านี่สิ
‎ฉันสุดจะทนกับวัดบ้าๆ นี่แล้ว
‎นี่ ซายาโกะ ‎เธอว่าพวกเราจะกลับออกไปได้ไหม
‎นี่ก็เดินมาไกลแล้วนะ
‎เขาวงกตใต้ดินนี่ ‎อาจจะสร้างอยู่ในภูเขาทั้งลูกก็ได้
‎มันทอดยาวไปถึงไหนกันเนี่ย
‎หนาว!
‎โนริโกะ โนริโกะ ช่วยด้วย
‎ฉันทนไม่ไหวแล้ว
‎ซายาโกะ จะมาถอดใจอยู่ตรงนี้ไม่ได้นะ ‎เราต้องเดินต่อไป
‎โนริโกะ ฉัน… กลัวสายตาที่จ้องมองมา
‎สายตาของพวกนี้มันน่ากลัวเหลือเกิน
‎เป็นอะไรไป พูดเรื่องอะไรของเธอน่ะ
‎ต้องเป็นเวรเป็นกรรมของฉันแน่ๆ
‎พวกเรากำลังถูกลงโทษที่ทิ้งคุณคุราโมโตะมา
‎ทำไมฉันถึงเป็นคนเลวแบบนี้
‎ซายาโกะ
‎ฉันรู้สึกถึงสายตาของพวกมัมมี่ที่จ้องมองมา
‎อะไรกัน พูดอะไรของเธอเนี่ย
‎มัมมี่มันจะมองเธอได้ยังไง
‎คิดไปเองทั้งนั้นแหละ
‎เห็นไหม ดูสิ
‎อย่ามองนะ อย่ามองนะ
‎อย่ามองนะ!
‎(คลั่งสยอง)
‎เอาเลย
‎ไงล่ะ สถิติใหม่เลย
‎บ้าเอ๊ย
‎นี่ ดูสิ คุริโกะมาอีกแล้ว
‎ฉันได้ยินมาว่ายัยนั่นชอบยูทาโร่แน่ะ
‎ยูทาโร่ ไปเล่นด้วยสิ
‎อย่ามาพูดบ้าๆ นะ
‎เฮ้ย คุริโกะ กลับไปเลยไป
‎- ว้ายๆ ‎- อะไรเล่า พอเลย
‎หนูน้อย เล่นอยู่คนเดียวหรือจ๊ะ
‎(เด็กขี้แกล้ง)
‎(ช็อกโกแลต เหรียญทอง)
‎แบ่งช็อกโกแลตให้พวกฉันด้วยสิ
‎ไม่ได้ ฉันได้มาเพราะรับปากจะดูแลเด็กคนนี้
‎มาเล่นกับพี่ดีกว่านะ
‎ชื่ออะไรเหรอ
‎เอ่อ… คือผม… เรียกว่านาโอะคุงก็ได้ครับ
‎นาโอะคุงเหรอ
‎เฮ้ย ที่นี่กลายเป็นสนามเด็กเล่น ‎ของพวกผู้หญิงกับเด็กไปตั้งแต่เมื่อไหร่
‎เห็นแล้วหมดสนุกเลย ไปเล่นที่อื่นกันดีกว่า
‎เฮ้ย ไปซื้อช็อกโกแลตกันเหอะ
‎แล้วพวกนั้นไม่ใช่เด็กกันหรือไง
‎นาโอะคุง ชิงช้าว่างแล้ว ไปเล่นชิงช้ากันเถอะ
‎พี่ฮะ
‎พี่ฮะ มาเล่นกันเหอะ เล่นชิงช้ากันนะ
‎วันนี้เล่นด้วยไม่ได้หรอก
‎ไม่เอา นาโอะคุงอยากเล่นกับพี่นี่ฮะ
‎กลับมาแล้วค่ะ
‎กลับมาแล้วเหรอ มาดูนี่สิ ลูกต้องชอบแน่ๆ
‎ว้าว เค้กนี่นา
‎เพื่อนบ้านเอามาให้น่ะ ‎เห็นบอกว่าเป็นแม่ของนาโอยะคุง
‎คุริโกะช่วยเล่นกับลูกเขาใช่ไหม
‎เพิ่งย้ายบ้านมาอยู่แถวนี้ก็เลยยังไม่มีเพื่อน
‎เพราะงั้นลูกช่วยเล่นกับน้องด้วยนะ
‎เอ้า เอาเลย
‎- สุดยอด ไกลมาก ‎- ไชโย
‎เก่งนะเนี่ย
‎นาโอะคุง พี่จะบอกอะไรให้เอาไหม
‎อะไรเหรอ
‎เอียงหูมาสิ คือว่างี้นะ…
‎ตกใจเหรอ
‎ฮะ แถมยังเจ็บหูด้วย
‎เอ๋ เจ็บหูเหรอ แย่จัง เดี๋ยวพี่ดูให้นะ
‎อ๊ะ แย่แล้ว มีแมลงอยู่ในหูด้วย
‎มันจะเข้าไปในหูแล้วไปกินสมองเลยนะ
‎หวา เอาออกไปนะ
‎งั้นเดี๋ยวเอาออกให้
‎โอ๊ย เจ็บ เจ็บ
‎(สนามเด็กเล่น)
‎เอาเลย ยูจัง
‎- โห สุดยอด ‎- เป็นไงล่ะ
‎พี่ฮะ
‎พี่ฮะ นาโอะคุงก็อยากดื่มน้ำเหมือนกัน
‎นาโอะคุงก็อยากดื่มน้ำเหมือนกัน
‎- นาโอะคุง มาฟันดาบกันไหม ‎- อื้ม
‎เตรียมตัวตายได้
‎เอาละ ทีนี้ก็รวบรวมความกล้าแล้วกระโดดลงมา
‎ถ้าไม่โดด พี่จะไม่เล่นด้วยนะ
‎- ผมจะโดดฮะ ผมจะโดด ‎- นาโอะคุง เป็นอะไรไปลูก
‎แย่แล้วค่ะ เอาแต่พูดว่าจะกระโดดลงมา
‎ช่วยด้วยค่ะ
‎โธ่เอ๊ย เลิกเล่นบ้าๆ แบบนี้ได้แล้ว
‎แม่จะไปเดี๋ยวนี้ละ รอก่อนนะ
‎นาโอะคุง อย่าเพิ่งขยันนะ ลูก
‎นาโอะคุง ที่คุณแม่จู่ๆ ก็โผล่มาเมื่อวาน ‎พี่ตกใจเลยนะ
‎คงไม่ได้ฟ้องแม่หรอก ใช่ไหม
‎เอ่อ… คือว่า… ผมไม่ได้พูดอะไรเลยนะฮะ
‎จริงเหรอ
‎งั้นอย่างนี้ต้องพิสูจน์ มานี่
‎เจ็บนะฮะ
‎(ระวังหมา)
‎ถึงเวลาพิพากษาแล้ว
‎ดูนั่นสิ
‎ไปเอามาสิ ถ้าไม่ได้ฟ้องจริงๆ ‎เจ้ายักษ์ไม่ทำอะไรหรอก
‎พี่ฮะ ผมกลัวนะ
‎พี่ฮะ
‎รีบๆ ไปเอามาสิ
‎วันนี้เธอดูแปลกๆ นะ
‎จู่ๆ มาเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังทำไม
‎คุณยูทาโร่ ฉันเคยเป็นเด็กนิสัยไม่ดีขนาดนั้น
‎คุณจะยังรู้สึกกับฉันเหมือนเดิมหรือเปล่า
‎อย่างนี้นี่เอง เธอกังวลเรื่องนี้สินะ
‎เหมือนเดิมสิ ‎เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วไม่ใช่เหรอ
‎คิดว่าฉันจะเกลียดเธอเพราะเรื่องแค่นี้เหรอ
‎งั้นฉันก็คงต้องบอกเรื่องนี้กับคุณเหมือนกัน
‎ยังมีอะไรมากกว่านั้นอีก
‎คุณนาโอยะ…
‎ครับ ผมนาโอยะเอง
‎คิดถึงวันเก่าๆ เลยนะครับ คุณคุริโกะ
‎มีความทรงจำดีๆ เยอะเลย
‎สวนสาธารณะนั่นยังอยู่หรือเปล่าครับ
‎ค่ะ ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย
‎เหรอครับ งั้นเราไปที่นั่นกันไหมครับ
‎เอ๋
‎ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณเยอะเลย
‎คุณนาโอยะ
‎ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ
‎ขนาดไม้ลื่นก็ยังเหมือนเดิม
‎คุณเคยดึงหูผมด้วย
‎ตอนนั้นคุณเป็นเด็กผู้หญิงที่ห่ามน่าดู
‎ขอโทษนะคะ ตอนนั้นฉันรู้เท่าไม่ถึงการณ์
‎ตอนนั้น… คุณนาโอยะน่ารักมาก ฉันก็เลย…
‎จริงเหรอ ดีใจจัง
‎เอ๋
‎ผมเคยแอบชอบคุณคุริโกะด้วยนะครับ
‎ตอนนั้นคุณเป็นคนเดียวที่ยอมเล่นกับผม
‎ผมไม่เคยหยุดคิดถึงคุณเลย
‎พอผมเห็นคุณจากข้างหลังวันนี้ ‎ผมก็รู้เลยว่าเป็นคุณ
‎คุณยูทาโร่
‎ในที่สุดฉันก็ถูกปลดปล่อยจากความรู้สึกผิด ‎ที่ตามหลอกหลอนฉันมาเป็นปีๆ
‎หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกใช่ไหม
‎เปล่า เจอกันอีกหลายครั้ง
‎ว่าไงนะ
‎วันนี้ก็นัดเจอกันด้วยนะ
‎คุณนาโอยะ
‎คุณยูทาโร่ ขอโทษทีนะ
‎ฉันมีใจให้คุณนาโอยะเข้าซะแล้ว
‎แม่ หนูไม่ออกไปจากแมนชั่นหรอก
‎เดี๋ยวคุณนาโอยะก็กลับมาแล้ว
‎ไม่ต้องห่วงหรอกน่า หนูเลี้ยงฮิโรชิคนเดียวได้
‎แม่ หิวแล้วนะ ข้าวยังไม่เสร็จอีกเหรอ
‎รออีกแป๊บนะ ลูก
‎แม่ หิวจะตายอยู่แล้วนะ
‎ฮิโรชิจัง ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย
‎แม่
‎โธ่ แม่ ปลาอีกแล้วเหรอ
‎ผมอยากกินแกงกะหรี่นี่นา
‎นี่ ผมอยากกินออมเลตนะ แม่
‎เงียบแล้วกินซะ นาโอะคุง
‎ผมไม่ได้ชื่อนาโอะคุงซะหน่อย
‎ขอโทษนะ ฮิโรชิคุง
‎ลูกเหมือนพ่อตอนเด็กๆ มากไปหน่อย
‎เหมือนกันอย่างกับแกะ
‎แม่ฮะ
‎แม่น่ะ เคยแกล้งนาโอะคุงทุกวันเลยละ
‎นาโอะคุงน่ารักมากเลย เวลาโดนแกล้ง ‎สนุกมากเลยละ
‎ถึงจะโดนแกล้งหนักแค่ไหนก็ไม่ยอมหนีไปซะที
‎หรือจะชอบที่โดนแม่แกล้งนะ
‎แม่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ‎แต่หยุดแกล้งเขาไม่ได้เลย
‎ตอนนี้นาโอะคุงจะทำอะไรอยู่นะ
‎อยากแกล้งอีกจังเลย
‎แม่ดึงหูผมทำไม
‎อย่างนี้เองสินะ นาโอยะซัง
‎คุณตั้งใจจะแก้แค้นฉันมาตั้งแต่แรก
‎นาโอะคุง หยุดร้องไห้ซะที
‎ลูกผู้ชายเขาไม่ร้องไห้กันหรอกนะ
‎ผมไม่ใช่นาโอะคุงนะ
‎เธอนี่มันเป็นเด็กไม่ดีจริงๆ เลยนะ
‎มาที่นี่ทั้งๆ ที่รู้ว่าฉันอยากเล่นกับยูทาโร่คุง
‎น่ารำคาญชะมัด
‎งั้นฉันยอมเล่นด้วยก็ได้
‎เดี๋ยวจะพาไปสวนสาธารณะนะ
‎ไปเล่นในสวนกัน
‎แม่ แต่มันมืดแล้วนะ
‎ยิ่งมืดสิยิ่งดี
‎แม่ จะไม่ดึงหูผมแล้วใช่ไหม
‎ไม่ทำหรอก ไม่ทำอะไรเลย
‎(คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์)
‎อ้าว ยังมีหมึกสีแดงอยู่นี่นา
‎แต่กระดาษหมดอีกแล้ว
‎ในห้องนั้นอาจจะมีอยู่ก็ได้
‎จะไปตรงนั้นได้ไหมนะ
‎ต้องผ่านทางเดินคดเคี้ยวไป
‎แต่จุดที่หมึกแห้งกลับมีแท่งสีขาวแข็งๆ โผล่ออกมา
‎อาจจะใช้ขุดหลุมได้นะ