JUNJI ITO MANIAC: JAPANESE TALES OF THE MACABRE
AJİME HÖYÜĞÜ KAZI ALANI
TEHLİKE
Profesör Soya.
Ne oldu Yamaoka?
Bu katmanı merak ettim.
Jeolojik bir kıvrım mı yoksa insan yapımı bir kalıntı mı?
Kronolojik olarak bir kıvrım olması mümkün değil.
Yanal basınç görmüşe benzemiyor.
Öyleyse bu katmanı deforme eden ne?
Sırtüstü duran birine benzemiyor mu?
Yatay katmanlar da var.
Aşağı doğru kazmayı dene.
Peki.
Profesör!
Eski bir insana benziyor.
Küçük bir çocuğun kafatası.
Kemiklerle kalıntı arasında bağ var mı?
Bir tür ritüele ait olabilir.
Ne gibi?
Defin törenine benziyor.
Vücudu ince kil katmanlarıyla kaplamışlar.
Katmanlar eklendikçe insan şeklinde koca bir kalıp oluşmuş.
O kalıbı toprağa mı gömmüşler?
Sadece bir hipotez.
Katmanları analiz ederek bir cevaba ulaşabiliriz.
Öyleyse bu büyük bir keşif olur Profesör!
Doğru.
Bu inanılmaz.
Hava durumunda yağmur yağacağı söylenmemişti.
-Yamaoka, burayı korumaya alalım. -Tabii.
Yağmur yağıyor!
Muşambaları getirin! Çabuk!
DEHŞETİN KATMANLARI
Babanın ölümünün 13'üncü anma töreni çok uzun sürdü.
İyi dayandın. Yorgun olmalısın.
Öyle deme anne. Artık çocuk değilim.
Anma töreni beni yormaz.
Öyle mi? Küçükken huysuzluk ederdin.
Anneciğim, beni kucağına al, derdin. Çok sevimliydin Reimi.
Yeter artık.
Gerçekten çok sevimliydi.
Reklamlarda bile oynadın, çok dikkat çektin.
O işi neden bıraktın?
Bir yıldız olabilirdin.
Narumi, bunu kaldıramazdım.
İçine kapanık ve geçmişte yaşayan biriyim.
Şovmen olmak çok zordu.
Annemden ilgi görmek istedim.
Reimi!
Affet beni. Böyle hissettiğini bilmiyordum.
Önemli değil.
Keşke iki yaşına dönsen de seni şımartsam!
Seni kucağıma alıp sıkıca sarılırdım!
Reimi'ye gözün gibi baktın. Nasıl mutlu olmaz?
Eğitimi dâhil her masrafını üstlendin.
Dişlerini yaptırmak için onca vakit ve para harcadın.
Benim dişlerimle ilgilenmedin.
Bu yüzden dişlerim çarpık.
Narumi.
Söyleyecek bir şeyin varsa söyle. Kendine acımayı bırak.
Reimi bir şovmendi, buna ihtiyacı vardı.
Sektörden ayrılması bir şeyi değiştirmedi.
Reimi'nin potansiyeli vardı. Bu yüzden uğraştım.
Sana yardım edemezdim.
Sen çirkinsin.
Ne dedin?
Narumi! Dikkat et!
Herkes iyi mi?
Reimi!
Reimi, iyi misin?
Reimi'nin yüzü…
Narumi, bu senin suçun! Hepsi senin suçun!
Doktor! Reimi nasıl?
Bilinci yerine geldi.
Şükürler olsun!
Garip bir şey var. Kendiniz görmelisiniz.
Bu da ne?
Ne oluyor?
Yüzü eskisi gibi!
Kopan katmanın altından yenisi çıktı.
Çok tuhaf.
Şuna bakın.
Bu da ne?
Kızınız birçok katmandan oluşuyor.
Ne?
Olması gerekenin aksine beyni, organları veya kemikleri yok.
Bu gördükleriniz deri katmanları.
Kısacası, kızınızın vücudu yumuşak doku katmanlarından oluşuyor.
Saçmalamayın. Şakanın sırası değil.
Keşke bir hata olsaydı.
Bu korkunç!
Reimi!
Yani o…
O tıpkı bir ağaç kek gibi!
Ağaç kek gibi!
Haklısınız.
Vücut yapısı bir ağacın büyüme halkalarını anımsatıyor.
Belki de katmanlar onun büyüme izleridir.
Ne?
Orta kısım fetüs olduğu zamanki hâli.
Yaşları dışa doğru ekleniyor.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz, dokuz,
10, 11, 12, 13, 14,
15, 16, 17, 18, 19.
Son olarak da 20'inci yaş.
Bu üst katman kızınızın şu anki hâli.
Doktor, Reimi'nin çocukluk hâli vücudunun içinde mi?
Evet, fiziksel olarak mümkün görünüyor.
Kızınızın vücudunu detaylıca inceleyelim.
-Tedavisi için çok önemli. -Hayır, Doktor.
Reimi'yi eve götürüyorum.
Reimi'nin yarası iyileşmeye başladığında onu taburcu edeceğiz.
Yardımına ihtiyacım var.
Anne, bu bir lanet.
Ne?
O kazı alanını hatırlıyor musun?
Ajime Höyüğü'nde bir mezar vardı.
Kafatasının etrafındaki toprak katmanları hâlâ aklımda.
Reimi'nin MR filmine benziyordu.
O mezar tepesi lanetliydi.
Babam ona müdahale etmemeliydi.
Sonrasında aklını kaçırmaya başladı.
O alanı kazdıktan dokuz yıl sonra öldü.
Ama lanet devam etti.
Bir yıl sonra doğduğunda Reimi de lanetten etkilendi.
Ben de etkilendim.
Kanıtı burada. Bak.
Benim de katmanlı bir yapım var.
Reimi, yaran artık acımıyor mu?
Hayır, anne.
Reimi, yarayı dert etme.
Her şeyi düzelteceğim!
Tamam.
Aferin kızıma!
Bir fikrim var.
O kafatası için anma töreni düzenleyelim.
Seito Üniversitesi onu ödünç verirse…
Anma töreni mi? Böyle bilim dışı bir hurafeye ortak olmam!
Ama…
Anne, denemeden bilemeyiz.
Sonuçta bu bir lanet.
Bu bir lanet falan değil Reimi.
Bu bir hastalık ve ona çare bulacağım.
Ne yapabilirsin ki?
-Tanınmış bir doktor bulup… -Bana boşuna umut verme!
Modern tıp bana yardım edemez!
Bana çocuk muamelesi yapma. Artık büyüdüm.
Reimi!
Bana dokunma! Senden iğreniyorum!
Seninle uğraşmaktan bıktım!
Senin yüzünden kaza yaptık!
Reimi?
Beni duyabiliyor musun?
İki yaşındaki Reimi, beni duyabiliyorsan cevap ver.
Tatlı küçük Reimi, anneciğine cevap ver.
Beni duyabildiğini biliyorum Reimi.
Reimi, bana ne zaman cevap vereceksin?
Reimi?
Neden cevap vermiyorsun?
Orada olduğunu biliyorum. Karşımdasın.
Anneciğim.
Beni kucağına al.
Anneciğim, beni kucağına al.
Reimi! Demek beni duydun. Bu sesi yıllardır duymamıştım.
Çıkar beni buradan.
Anneciğim, çıkar beni buradan.
Çıkmak mı istiyorsun? Zavallı şey!
Yapabileceğim bir şey var mı acaba?
Reimi? Ne oldu?
Anne, ne yapıyorsun? Aklını mı kaçırdın?
Sorun yok. Hasarlı katmanı kaldırıyorum.
İki yaşındaki Reimi'ye ulaşana kadar tüm katmanları soymalıyım.
O baygınken bitirmeliyim!
Anne!
Anneciğim.
Anneciğim, acele et ve beni çıkar.
Evet, benim küçük Reimi'ciğim.
Seni o karanlık ve dar yerden çıkaracağım.
Anneciğini bekle. Çok dikkatli olmalıyız.
Anne, dur!
Hayır! Daha bitmedi!
Az kaldı! Biraz daha!
Anneciğim, beni kucağına al.
Sonunda.
Sonunda iki yaşındaki Reimi'ye ulaştım.
Bekle, vücudunu da soyacağım!
Narumi, yardım et!
Çabuk!
Ha? Bu ne böyle?
Bu ne?
Anne.
Anne?
Anne, ne yapıyorsun?
Harika bir fikrim var.
Lanet beni de etkilemiş olmalı.
Derimi soyarak 38 yaşındaki hâlime dönüp Reimi'yi tekrar doğuracağım!
Şunu izle Narumi.
Başlıyorum!
Anneciğim.
Anneciğim, beni kucağına al.
Okyanus sürekli rüyalarıma giriyor.
Hep aynı rüya.
Okyanusun derinliklerinde sürükleniyorum.
Eski çağlardan kalma devasa ve tuhaf balıklarla karşılaşıyorum.
Tüm evren tarafından unutulmuş gibiler.
SAHİLE VURAN YARATIK
Bu gerçek mi
Bak! Vücudunda bir sürü tuhaf çıkıntı var.
Bunlar ne olabilir?
Muhtemelen fener balığı gibi parlıyordu.
Bu dev yaratık soluk ışıklar yayarak okyanusun karanlık sularında mı yüzüyordu?
Düşüncesi bile tüyler ürpertici.
Meraklı kalabalık gittikçe büyüyor.
Haklısın.
-Polise onları uzak tutmasını söyle. -Tabii.
Bugün hava çok sıcak.
Sorun ne? Kendini kötü mü hissediyorsun?
Evet, biraz.
Başım dönüyor.
Bu sıcak ve koku varken gayet normal.
-Gölgede dinlenmelisin. -Teşekkürler. Çok naziksin.
Herkes yaratıktan uzaklaşsın!
Ona dokunmayın!
Berbat kokuyor.
Çürümeye başladı.
Yüzyılın keşfi bu. Çürümesine izin veremeyiz.
Acele edelim.
Yalnız mı geldin?
Evet, haberi duyunca nedense onu aklımdan çıkaramadım.
Ben de. Gelmeden edemedim.
Aslında okyanustan nefret ederim, balıkları sevdiğimi de söyleyemem.
Ben de okyanustan nefret ederim.
Sen neden nefret ediyorsun?
Üzgünüm, özel bir soru sordum.
Hayır.
Tanıdığım biri denizde kayboldu.
Yedi yıl önce İzu'da bir feribot batmıştı.
Birçok kişi ölmüştü.
O da oradaydı.
Üzgünüm. Arkadaşın mıydı?
Nişanlımdı.
Senin için zor olmuştur.
Kurtulmuş olması imkânsız.
Bay Shiota, sizce bu yaratık ne?
Güzel bir soru. Bana sorarsanız…
Amino, bak.
O ne?
Cesetler.
-Ne oluyor? -Ben de cesetler görüyorum.
İnsan yiyen bir canavar mı?
Bir şey oldu.
Ne tuhaf.
Konuma bakılırsa burası bağırsağı olmalı.
Ama sindirilmiş gibi görünmüyorlar.
Anlam veremedim.
Yine de karnını açıp kurbanları çıkaralım.
Ne?
Yaşıyorlar.
Tadashi bu!
Yedi yıl önce İzu'da kaybolan nişanlım.
Emin misin?
Evet! Bu kesinlikle Tadashi!
İzu'daki feribot kazası mı?
Kurbanların çoğu bulunamamıştı.
Bunlar o yolcular mı?
Yedi yıl boyunca bu yaratığın midesinde mi yaşamışlar?
Bu mümkün mü?
Tadashi!
Benim, Mie!
Mie.
Bir terslik var.
Parazit gibiler.
Parazit mi dedin?
Evet.
Yaratığın midesinden beslenmiş olmalılar.
Muhtemelen bu şekilde hayatta kaldılar.
Anladım.
İnsanlar başka bir canlının bedeninde parazit olarak yaşayabilir mi?
Dinleyin, tuhaf böceklerim. Dün gelen kadını anlatayım mı?
Şok oldum.
Öyle birinin var olduğunu kim bilebilirdi?
Evet, haksız mıyım?
Yüzünde böcekler vardı.
Dikkatlice bakmamı söylediler.
Ve bu hayatımı kurtardı.