JUNJI ITO: MAKABRYCZNE JAPOŃSKIE OPOWIEŚCI
ROK 1996
OBIEKT ARCHEOLOGICZNY W AJIME
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Profesorze Soya.
O co chodzi, Yamaoka?
Chcę spytać o tę warstwę.
To fałda czy dzieło człowieka?
Biorąc pod uwagę chronologię, to nie może być fałda
Nie wygląda na naprężenie poziome.
Ale co spowodowało, że warstwa się odkształciła?
Czy to nie wygląda jak profil kogoś, kto leży na plecach?
Są też warstwy poziome.
Spróbuj przekopać się trochę niżej.
Dobrze.
Wygląda na…
starożytnego człowieka.
Czaszka małego dziecka.
Czy istnieje związek między tymi kośćmi a złożami?
To mogą być pozostałości jakiegoś rytuału.
Na przykład?
Wygląda jak pochówek.
Powoli pokryli ciało cienkimi warstwami gliny.
W miarę upływu czasu
powstał wielki kopiec w kształcie człowieka.
I został przykryty ziemią?
To tylko hipoteza.
Jeśli przeanalizujemy warstwy, może znajdziemy odpowiedź.
To może być wielkie odkrycie, profesorze!
Tak.
Niesamowite.
Prognoza nie przewidziała, że będzie padać.
- Yamaoka, szybko zabezpieczmy teren. - Tak.
Pada deszcz!
Przynieś plandeki! Szybciej!
WARSTWY STRACHU
ROK 2017
Trzynasta msza w intencji twojego ojca była bardzo długa, Reimi.
Ale przetrwałaś. Pewnie jesteś zmęczona.
Nie mów tak, mamo. Nie jestem już dzieckiem.
Potrafię wytrzymać.
Naprawdę? Gdy byłaś mała, od razu zaczynałaś marudzić.
Chciałaś, żeby wziąć cię na ręce.
Byłaś urocza, Reimi.
Wystarczy.
Była naprawdę urocza.
Grałaś w reklamach i przyciągałaś uwagę.
Czemu zrezygnowałaś?
Mogłabyś być gwiazdą, gdybyś kontynuowała karierę.
Narumi, nie dałabym rady.
Jestem introwertyczką i żyję przeszłością.
Praca w rozrywce jest ciężka.
Chciałam przyciągnąć uwagę mamy.
Reimi!
Wybacz mi. Nie wiedziałam, że tak się czułaś!
Nie przejmuj się.
Chciałabym, żebyś znów była mała!
Mogłabym się podnieść i przytulić.
Opiekowałaś się Narumi. Jak mogła nie być szczęśliwa?
Opłacałaś jej lekcje i całą resztę.
Tyle czasu i pieniędzy poświęciłaś na leczenie jej zębów.
Moich nie leczyłaś.
Dlatego mam krzywe zęby.
Narumi.
Jeśli masz coś do powiedzenia, powiedz. Przestań się nad sobą użalać.
Reimi była artystką, musieliśmy o to zadbać.
Gdy odeszła z branży, nic się nie zmieniło.
Reimi miała potencjał. Dlatego tak się starałam.
Tobie nie mogłam pomóc,
jesteś brzydka.
Co?
Narumi! Uwaga!
Jesteście całe?
Reimi!
Reimi, wszystko w porządku?
Twarz Reimi jest…
Narumi, to twoja wina!
Doktorze! Co z Reimi?
Odzyskała przytomność.
Co za ulga.
Jest coś jeszcze. Same zobaczcie.
Co u licha?
Co jest grane?
Jej twarz wróciła!
Tak. Pojawiła się nowa warstwa, w miejscu tej utraconej.
Niemożliwe.
Spójrzcie.
Co to jest?
Pani córka składa się z wielu warstw.
Co?
Nie ma mózgu, organów, kości ani niczego innego.
Te warstwy to warstwy naskórka.
W skrócie, ciało pani córki składa się z warstw naskórka.
Proszę nie żartować, to nie jest dobry moment.
Chciałbym, żeby to była jakaś pomyłka.
To straszne!
Reimi!
Czyli…
jest jak sękacz!
Jak drzewo!
Ma pani rację.
Jej budowa przypomina mi słoje drzewa.
Może jej warstwy to też ślady jej rozwoju.
Co?
Może środek pochodzi z okresu płodowego.
Potem rozwinęły się
kolejne warstwy, gdy miała dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem,
dziewięć, dziesięć, jedenaście, dwanaście, trzynaście, czternaście,
piętnaście, szesnaście, siedemnaście, osiemnaście, dziewiętnaście
i wreszcie 20 lat.
Górna warstwa to obecna forma pani córki.
Czy to znaczy, że ciało Reimi jako dziecka jest w niej?
Tak, wierzę, że to fizycznie możliwe.
Zbadajmy wnikliwie ciało pani córki.
- To kluczowe dla jej leczenia. - Nie, doktorze.
Zabieram Reimi do domu.
Narumi, wypiszemy Reimi, gdy tylko jej blizna zacznie się goić.
Liczę na twoją pomoc.
Mamo, to klątwa.
Co?
Pamiętasz te wykopaliska?
Grób w Ajime?
Pamiętam zdjęcie warstw ziemi wokół czaszki.
Wyglądało jak rezonans Reimi.
Te wykopaliska były przeklęte.
Ojciec powinien był zostawić je w spokoju.
Od tamtej pory jego zdrowie psychiczne zaczęło się pogarszać.
Zmarł dziewięć lat później.
Ale to nie koniec.
Klątwa dotknęła Reimi, gdy urodziła się rok później.
Ale mnie też.
Mam na to dowód. Spójrz.
Ja też mam strukturę warstwową.
Reimi, twoja rana już nie boli?
Nie, mamo.
Nie martw się blizną.
Pomogę ci!
Dobrze.
Moja córeczka.
Mam pomysł.
Zorganizujemy mszę w intencji czaszki z wykopalisk.
Spytamy Uniwersytet Seito, czy można ją pożyczyć…
Nie wezmę udziału w tak nienaukowej farsie!
Ale…
Nie dowiemy się, póki nie spróbujemy.
W końcu to klątwa.
To nie klątwa, Reimi.
To choroba, ale zajmę się tym.
Ale co dokładnie możesz zrobić?
- Znajdę lekarza i… - Dość tych głupich gierek.
Wątpię, by współczesna medycyna znała lek!
Nie traktuj mnie jak dziecko. Jestem dorosła.
Reimi!
Nie dotykaj mnie! Obrzydzasz mnie!
Mam dość użerania się z tobą!
Ten wypadek to twoja wina!
Reimi!
Słyszysz mnie?
Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz, dwuletnia Reimi.
Urocza Reimi, odpowiedz mamusi.
Wiem, że mnie słyszysz.
Kiedy będziesz mogła mi odpowiedzieć?
Reimi!
Czemu nie odpowiadasz?
Wiem, że tam jesteś.
Mama.
Podnieś mnie.
Mamo, podnieś mnie.
Reimi! Czyli mnie słyszałaś! Dawno nie słyszałam tego głosu.
Wypuść mnie.
Mamo, wypuść mnie stąd.
Chcesz wyjść? Biedactwo!
Co mogę zrobić?
Reimi? Co się dzieje?
Mamo, co robisz? Oszalałaś?
To nic. Usuwam uszkodzoną warstwę.
Muszę zdjąć wszystkie warstwy, aż dotrę do dwuletniej Reimi.
Muszę skończyć, póki jest nieprzytomna!
Mamo!
Mama.
Mamo? Pospiesz się i wypuść mnie.
Tak, moja kochana Reimi.
Uwolnię cię z tego strasznego miejsca.
Czekaj na mamusię. Musimy być bardzo ostrożne.
Mamo, przestań!
Nie! Jest jeszcze więcej!
Prawie. Jeszcze trochę!
Mamo, podnieś mnie.
Nareszcie.
W końcu znów widzę dwuletnią Reimi.
Chwila. Odzyskam też twoje ciało!
Narumi, pomóż mi!
Natychmiast!
Co? Co to jest?
Co to jest?
Mamo.
Mamo?
Mamo, co robisz?
Wpadłam na świetny pomysł.
Klątwa musiała spaść też na mnie.
Dotrę do 38-letniej mnie
i znów urodzę Reimi!
Patrz, Narumi.
Zaczynamy.
Mama.
Mamo, podnieś mnie.
MAKABRYCZNE OPOWIEŚCI
Często śnię o oceanie.
To zawsze ten sam sen.
Dryfuję w głębinach oceanu.
Napotykam ryby, ogromne i niezwykłe, które przetrwały od czasów starożytnych.
Jakby cały wszechświat zapomniał o ich istnieniu.
TO COŚ, CO PRZYNIOSŁY FALE
Jest prawdziwy?
Na całym ciele ma dziwne wypustki.
Co to może być?
Pewnie błyszczały jak żabnica.
Myślisz, że ten wielki stwór pływał w mrocznej otchłani oceanu,
emitując słabe światło?
Mam ciarki na samą myśl.
Gapie się schodzą.
Masz rację.
- Niech policja trzyma ich z daleka. - Tak jest.
Ale dziś skwar.
Co się stało? Źle się czujesz?
Trochę.
Kręci mi się w głowie.
To pewnie upał i ten zapach.
- Powinnaś odpoczywać w cieniu. - Dziękuję, to miłe.
Niech wszyscy odejdą od stwora!
Nie dotykać go!
Strasznie śmierdzi.
Zaczął się rozkładać.
To odkrycie stulecia. Nie możemy pozwolić, by tak gniło.
Tak, pospieszmy się.
Jesteś tu sama?
Tak. Gdy usłyszałam newsa,
nie mogłam przestać o tym myśleć.
Ja też. Musiałem przyjść.
Prawda jest taka, że nienawidzę oceanu, i wstyd przyznać, ale nie lubię ryb.
Ja też nienawidzę oceanu.
Dlaczego?
Przepraszam. Nie chciałem być wścibski.
Nie.
Znałam kogoś, kto zaginął na morzu.
Pamiętasz prom, który zatonął u wybrzeży Izu siedem lat temu?
Pochłonął wiele ofiar.
Ta osoba tam była.
Przykro mi. Twój przyjaciel?
Narzeczony.
Musiało być ci ciężko.
Nie mógł przeżyć.
Panie Shiota, co to za stworzenie?
Dobre pytanie. Zgaduję, że…
Amino, spójrz.
Na co?
Ciała.
- Co się dzieje? - Też widzę tam ciała.
Morski ludojad?
Coś się stało.
Dziwne.
To miejsce sugeruje, że to jego wnętrzności.
Ale nie wyglądają na przetrawione.
To nie ma sensu.
Rozetnijmy jego brzuch i wyciągnijmy ofiary.
Co?
Oni żyją.
To… Tadashi!
To mój narzeczony, który zaginął na morzu siedem lat temu!
Na pewno?
Tak! To na pewno Tadashi!
Zatonięcie promu w Izu?
Wielu ofiar nie odnaleziono.
To pasażerowie?
Zostały połknięte przez to stworzenie i przeżyły w jego wnętrznościach?
Czy to w ogóle możliwe?
Tadashi!
To ja, Mie!
Mie.
Coś jest z nimi nie tak.
Są jak pasożyty.
Pasożyty?
Tak.
Musiały żywić się substancjami odżywczymi w jelicie.
Pewnie dlatego tak długo przetrwały.
Rozumiem.
Ale czy ludzie mogą pasożytować w ciele innego stworzenia?
Napisy: Paulina Korzeniewska
Słuchajcie, robaczki.
Opowiem wam o kobiecie, która wczoraj przyszła.
Byłem w szoku.
Kto by pomyślał, że na świecie jest taka osoba?
Zgodzicie się ze mną?
Ale też miała robale na twarzy.
Kazały mi się przyjrzeć.
To uratowało mi życie.